Apa itu tanda kunci?

Sharp atau flat selepas klef memberitahu anda not mana yang diubah bagi seluruh karya itu. Inilah cara membacanya dalam dua saat dan apa maknanya.

Apa sebenarnya yang dilakukan simbol itu

Bukalah hampir mana-mana karya muzik dan, sebaik selepas klefnya, anda akan menemui sekumpulan kecil tanda sharp atau flat. Kumpulan itulah tanda kuncinya. Ia arahan yang berterusan dan bukan arahan sekali sahaja: setiap not pada garis atau ruang yang ditandakannya dinaikkan satu semiton jika ia sharp, atau direndahkan satu semiton jika ia flat, dalam setiap oktaf, bagi sepanjang baki karya itu atau sehingga tanda yang baharu membatalkannya.

Semiton, memandangkan kita tidak patut membiarkannya tanpa takrif, ialah langkah terkecil dalam muzik Barat yang biasa. Pada akordion piano ia jarak daripada mana-mana kekunci ke kekunci yang betul-betul di sebelahnya, sama ada hitam atau putih. Pada bes berganda dalam kedudukan pertama, ia lebih kurang jarak daripada satu jari ke jari yang seterusnya.

Alternatif kepada tanda kunci amat menjemukan. Skala D major berjalan D, E, F sharp, G, A, B, C sharp, D. Jika ditulis tanpa tanda kunci, sesebuah karya dalam D major memerlukan tanda sharp dilukis di hadapan setiap F dan setiap C pada halaman itu, mungkin beratus-ratus kali, dan pembacanya terpaksa menyemak setiap satunya. Tanda kunci dua sharp menyatakannya sekali sahaja kemudian mengalih diri.

Mengapa sharp dan flat datang dalam susunan yang tetap

Sharp sentiasa muncul dalam susunan ini, dari kiri ke kanan: F, C, G, D, A, E, B. Flat pula muncul dalam susunan yang betul-betul terbalik: B, E, A, D, G, C, F. Anda tidak akan sekali-kali menemui tanda kunci yang mengandungi D sharp bersendirian. Jika ada D sharp di dalamnya, ada juga F, C dan G sharp berdiri di hadapannya.

Susunan itu bukan konvensyen yang dicipta seseorang pada petang yang lapang. Setiap sharp yang baharu terletak satu kelima sempurna di atas yang sebelumnya: F naik ke C ialah satu kelima, C naik ke G ialah satu kelima, G naik ke D ialah satu kelima, dan begitulah menerusi senarai itu. Perjalankan rantai yang sama ke bawah mengikut kelima dan anda menghasilkan flat pula. Tanda kunci, pada hakikatnya, ialah bulatan kelima yang ditulis dalam bentuk trengkas.

Jika anda mahukan mnemonik, yang tradisional bagi sharp ialah Father Charles Goes Down And Ends Battle, dan membaca ayat yang sama secara terbalik memberi anda flatnya. Ia lebih berguna daripada ia bermaruah.

Membaca tanda kunci dalam dua saat

Bagi kunci sharp, lihat sharp terakhir di sebelah kanan dan naik satu semiton. Itu memberikan kunci majornya. Empat sharp: yang terakhir ialah D sharp, satu semiton di atasnya ialah E, jadi karya itu dalam E major. Satu sharp: F sharp, satu semiton di atasnya ialah G, jadi G major.

Bagi kunci flat, flat kedua terakhir menamakan kuncinya secara terus. Tiga flat ialah B flat, E flat dan A flat; yang kedua terakhir ialah E flat, jadi kuncinya E flat major. Satu-satunya pengecualian ialah satu flat, iaitu F major, dan anda hafal sahaja yang satu itu. Tiada sharp dan tiada flat bermaksud C major.

Tiada satu pun daripada ini memerlukan anda mengira menerusi skala sambil berbisik sementara ensemble menunggu. Dua saat memandang, dan anda sudah tahu not mana yang akan diubah sebelum anda memainkan satu not pun.

Satu tanda, dua kunci yang mungkin

Setiap tanda kunci melayani satu kunci major dan satu kunci minor. Satu sharp ialah G major, dan ia juga E minor. Tiga flat ialah E flat major, dan ia juga C minor. Kunci minor sentiasa bermula satu ketiga minor di bawah kunci majornya. Satu ketiga minor ialah tiga semiton, iaitu jarak daripada C naik ke E flat, atau daripada G turun ke E.

Jadi bagaimana anda tahu yang mana satu sedang anda mainkan? Anda melihat dan bukan meneka. Semak not bes terakhir karya itu, yang biasanya toniknya, iaitu not yang dianggap muzik itu sebagai rumah. Semak bar pertamanya. Dan semak kalau-kalau ada aksidental berulang yang tiada dalam tandanya: sebuah karya dalam E minor akan terus menumbuhkan D sharp, kerana kunci minor lazimnya menaikkan not ketujuhnya untuk mendapat tarikan yang kuat kembali ke toniknya. Halaman bertanda satu sharp yang bersepah dengan D sharp itu E minor, bukan G major.

Apa maksud tanda itu di bawah tangan anda

Pada akordion, papan bes Stradella itu sendiri dibina daripada bulatan kelima: gerakkan satu butang di sepanjang baris bes asas dan anda telah bergerak sejauh satu kelima, iaitu tepat gerakan yang menambah atau membuang satu sharp. Sebuah karya dalam A major, tiga sharp, terletak tiga butang ke satu arah daripada C. Sebaik sahaja anda menyedari hal itu, tanda kunci berhenti menjadi label amaran dan menjadi peta tempat tangan kiri anda akan tinggal untuk empat minit yang berikutnya.

Pada bes berganda, tali terbukanya ialah E, A, D dan G. Kunci sharp cenderung murah hati: tali terbuka itu tergolong dalam kuncinya, jadi ia berdering bebas dan bersimpati, dan alat itu berbunyi lebih besar tanpa usaha tambahan. Kunci flat seperti E flat atau A flat menolak setiap satu pic itu keluar daripada skalanya, jadi anda menjarikan segala-galanya, anda kehilangan resonans percuma itu, dan anda bekerja lebih keras untuk bunyi yang sama. Inilah sebabnya begitu banyak penulisan yang mengutamakan bes terletak dalam D, G dan A, dan sebabnya komposer yang mengabaikannya mendapat bahagian bes yang lebih hambar daripada jangkaan mereka.

Secara praktikal, tabiat yang berbaloi dibina ialah ini: sebutkan kuncinya dengan kuat sebelum anda bermain, sebutkan not yang dinaikkan atau direndahkannya, dan mainkan skalanya sekali dengan perlahan. Pelajar di A&G Academy melakukannya pada permulaan setiap kelas, dan ia menghapuskan kira-kira separuh daripada semua not yang salah sebelum ia sempat berlaku.

Soalan lazim