Bulatan kelima, dijelaskan

Bulatan kelima menyusun dua belas kunci mengikut kehampiran. Cara ia dibina, apa yang diberitahunya tentang tanda kunci dan kord, serta cara menggunakannya.

Bagaimana bulatan itu dibina

Mulakan pada C, kunci yang tiada sharp dan tiada flat. Kira naik satu kelima sempurna, iaitu tujuh semiton, dan anda tiba di G. Buat sekali lagi dan anda dapat D, kemudian A, kemudian E, kemudian B, kemudian F sharp. Teruskan dan selepas dua belas langkah anda kembali ke C, dan itulah sebabnya ia dilukis sebagai bulatan dan bukan garis lurus.

Bahagian yang berguna ialah apa yang berlaku kepada tanda kunci sepanjang perjalanan itu. C tiada apa-apa. G ada satu sharp, iaitu F sharp. D ada dua, F sharp dan C sharp. A ada tiga. Setiap langkah ikut arah jam menambah tepat satu sharp, dan sharp yang baharu itu sentiasa darjah ketujuh kunci yang baharu.

Bergerak ke arah bertentangan daripada C, turun satu kelima ke F, dan anda menambah flat pada kadar yang sama: F ada satu flat, B flat ada dua, E flat ada tiga. Kedua-dua arah bertemu di bahagian bawah bulatan, di mana pic yang sama boleh ditulis dengan mana-mana satu cara. F sharp major dengan enam sharp dan G flat major dengan enam flat adalah kunci yang sama pada akordion piano, cuma ejaannya berbeza. Itu dipanggil kesetaraan enharmonik, dan ejaan mana yang dipilih komposer biasanya bergantung pada yang mana lebih mudah dibaca.

Mengapa kelima dan bukan selang lain

Kerana kelima sempurna ialah hubungan paling kuat antara dua not selepas oktaf. Nisbah frekuensinya tiga kepada dua, cukup mudah sehingga kedua-dua pic itu berkongsi banyak overtone dan bercantum dengan mudah. Setiap sistem penalaan dalam sejarah terpaksa berdamai dengan kelima.

Akibat praktikalnya ialah kunci yang berjarak satu kelima berbeza tepat satu not sahaja. C major dan G major berkongsi enam daripada tujuh notnya; hanya F berbanding F sharp yang memisahkannya. Perbezaan satu not itulah sebabnya sesebuah karya boleh menyelinap daripada satu kunci ke kunci jirannya tanpa pendengar merasakan hentakan, dan sebabnya sebahagian besar modulasi dalam muzik tonal bergerak sejauh satu kelima ke satu arah atau satu lagi.

Kunci yang berada di bahagian bertentangan bulatan berkongsi sangat sedikit. C major dan F sharp major hampir tiada persamaan, dan itulah tepatnya sebab lompatan antara kedua-duanya berbunyi dramatik. Bulatan itu, pada hakikatnya, ialah peta jarak harmoni.

Menggunakannya untuk kord, bukan sekadar kunci

Letakkan jari anda pada mana-mana kunci pada bulatan itu. Jiran ikut arah jam ialah dominannya, iaitu kord yang dibina pada darjah kelima. Jiran lawan arah jam ialah subdominannya, iaitu kord pada darjah keempat. Bagi C, itu ialah G di satu sisi dan F di sisi lain, dan ketiga-tiga kord itu ialah tulang belakang kepada repertoir yang terlalu banyak untuk dikira.

Tambah minor relatifnya, biasanya dilukis sebagai cincin dalam, dan anda mempunyai enam kord yang duduk bersebelahan yang antara kesemuanya mengharmonikan kebanyakan muzik rakyat, pop dan klasik ringan dalam kunci itu. Bagi C major, cincin dalam memberi anda A minor, dengan D minor dan E minor di sebelahnya.

Bulatan itu juga menjelaskan mengapa progresi kord begitu kerap jatuh dalam kelima. Dua-lima-satu jazz, iaitu D minor ke G seventh ke C, ialah tiga langkah berturut-turut lawan arah jam. Bahagian bridge dalam banyak lagu standard ialah rentetan gerakan sama yang lebih panjang. Sebaik anda melihatnya, anda tidak boleh berhenti melihatnya.

Bulatan yang boleh anda pegang

Inilah bahagian yang mengejutkan orang yang datang daripada piano: pada akordion, bulatan kelima bukan sebuah rajah, ia papan kekunci tangan kiri. Baris bes asas sistem Stradella secara harfiahnya ialah rantaian kelima sempurna. Satu butang ke satu arah ialah satu kelima naik; satu butang ke arah lain ialah satu kelima turun.

Jadi tonik, subdominan dan dominan bagi mana-mana kunci ialah tiga butang bersebelahan, dalam hubungan fizikal yang sama dalam setiap kunci. Memainkan dua-lima-satu ialah perjalanan dua butang. Modulasi ke dominan ialah anjakan satu butang. Pelajar yang mempelajari bulatan ini di akordion bukan sedang menghafal sesuatu yang abstrak; mereka sedang mempelajari tempat jari mereka sudah pun berada.

Bes berganda memberi anda pandangan berbeza tentang perkara yang sama. Talinya ditala dalam keempat, iaitu E, A, D dan G, dan keempat hanyalah kelima yang dibalikkan. Mainkan tali terbuka dari rendah ke tinggi dan anda sedang berjalan mengelilingi bulatan itu lawan arah jam. Gerakan akar yang menjadi kebiasaan pemain bes, iaitu turun satu kelima atau naik satu keempat ke kord berikutnya, ialah bulatan itu yang diungkapkan sebagai garis bes, dan itulah sebabnya pemain bes cenderung menghadam bahan ini lebih cepat daripada sesiapa pun dalam bilik itu.

Apa yang ia tidak akan lakukan untuk anda

Bulatan itu sebuah peta, bukan sebuah kaedah. Ia menunjukkan hubungan antara kunci dan menjadikan corak tertentu kelihatan, tetapi ia tidak memberitahu anda apa yang perlu ditulis, dan sebahagian besar harmoni paling menarik dalam dua abad terakhir berfungsi dengan sengaja mengabaikannya. Hubungan ketiga kromatik, penulisan modal, dan kebanyakan skor filem bergerak dengan cara yang tidak diramalkan oleh bulatan itu.

Anggaplah ia sebagai rujukan yang anda semak, bukan sebagai doktrin. Lukiskannya sekali daripada ingatan, semak terhadap tanda kunci, kemudian biarkan ia hidup di dalam tangan anda: apabila seorang guru di A&G Academy meminta seorang pelajar bermodulasi ke dominan, jawapan yang berguna ialah satu pergerakan, bukan sebuah gambar.

Soalan lazim