Ano ang nuevo tango?

Ang nuevo tango ang ginawa ni Piazzolla sa anyo: fugue, dissonance, jazz solo, 3-3-2 na pulso at musikang ginawa para pakinggan. Pagsusuri mula sa isang musikero.

Ang maikling bersiyon, saka ang mga detalye

Inilalarawan ng mga tao ang nuevo tango bilang tango na hinaluan ng jazz at classical music, na totoo at halos walang sinasabi. Maraming musikero na ang naglagay ng jazz chord sa tango bago ang 1955 at wala sa kanila ang nagdulot ng tatlumpung taong pagtatalo. Istruktural ang binago ni Piazzolla, at nangyayari ito sa apat na lugar: ang counterpoint, ang harmony, ang ritmo, at ang layunin ng piyesa.

Isa-isahin ang mga ito at hindi na malabong label ang istilo kundi hanay ng mga desisyong maririnig mo sa unang pakikinig.

Counterpoint: nagtatalo ang mga linya

Patong-patong ang klasikong tango. May melodiya, may rhythm section na nagpapanatili ng pulse, at may mga panloob na bahaging pumupuno at nagpapalamuti. Sinusuportahan ng lahat ang himig. Contrapuntal naman ang nuevo tango: dalawa, tatlo, minsan apat na independiyenteng linya ang sabay na tumatakbo, bawat isa ay sulit sundan, at wala sa kanila ang halatang namumuno.

Sumulat si Piazzolla ng mga tunay na fugue at inilagay ang mga ito sa instrumentasyon ng dance hall. Ang Fuga y misterio, mula sa operita noong 1968 na Maria de Buenos Aires, ay isang fugue na may tunay na subject at mga entry, tinutugtog ng bandoneon, violin, piano, gitara at bass. Mabilis na pinaiikot ng Revirado at Michelangelo 70 ang mga imitative entry sa buong grupo. Ito ang pagsasanay kina Ginastera at Boulanger na dumating sa nightclub, at kaya sinusuklian ng kanyang musika ang ikalawa at ikalimang pakikinig sa paraang hindi kailangan ng isang dance tango.

Harmony: mga chord na may naiwang usapin

Kadalasang functional ang tradisyonal na harmony ng tango — mga minor key, dominant seventh, malilinis na cadence, paminsan-minsang chromatic passing chord para sa kulay. Pinapanatili ni Piazzolla ang bokabularyong iyon pero tumitigil siya sa magalang na pagresolba nito. Asahan ang mga fourth na pinatong sa halip na mga third, idinagdag na ninth at eleventh, tritone substitution na hiniram sa jazz, biglang paglipat ng tonal na sentro, at mahahabang passage kung saan nananatili ang isang bass note habang nagbabago ang lahat ng nasa itaas nito.

Mula rito nanggagaling ang kilalang tunog ng pagtatapos ni Piazzolla — isang chord na tila nagbubukas ng pinto sa halip na nagsasara. Ang Oblivion, na isinulat noong 1984 para sa pelikula ni Marco Bellocchio na Enrico IV, ay masterclass dito: patuloy na bumababa nang chromatic ang harmony sa ilalim ng melodiyang ayaw tumahimik, at unti-unting humihinto ang piyesa sa halip na nagtatapos.

Ritmo: ang 3-3-2 na makina

Ito ang pinakakapaki-pakinabang na malaman ng isang manunugtog. Sa ilalim ng malaking bahagi ng mabilis na pagsulat ni Piazzolla ay may pattern ng walong quaver na nakapangkat bilang 3 + 3 + 2. Bilangin ang one-two-three, one-two-three, one-two, sa pantay na bilis, at lagyan ng accent ang una sa bawat grupo. Umiiral ang figure na iyon sa mas lumang repertoire bilang isa sa ilang kasangkapan ng syncopation; itinaas ito ni Piazzolla bilang default na motor at pinatakbo ang buong piyesa rito.

Pinanatili rin niya ang mga tradisyonal na articulation — ang matigas na marcato pulse, ang arrastre na kaladkad papasok sa beat, ang mga percussive effect na nakukuha ng mga tango player sa pagpalo sa instrumento. Nagdagdag pa siya: mga string na kinaskas sa likod ng bridge, ang mga epektong chicharra at latigo, ang kahon ng bandoneon na pinapalo ng kamay, ang bass na sinasampal. Agresibo ang nuevo tango sa pahina at nangangailangan ng parehong pisikal na atake gaya ng lumang istilo. Hindi ito chamber music na may lasang tango.

Kabaligtaran ang ginagawa ng mabagal na mga piyesa at mariing gumagamit ng rubato. Ang melodiya sa Oblivion o Adios Nonino ay sadyang humihila laban sa beat, dumarating nang huli at umaalis nang maaga. Kapag tinugtog nang parang metronome, agad itong namamatay.

Layunin: walang sumasayaw

Narito ang tunay na pagkalas. Naglilingkod sa sahig ang dance orchestra. Nananatiling matatag ang mga tempo, nananatiling mahuhulaan ang mga form, at hindi ka naglalagay ng bar na 7/8 sa gitna dahil matutumba ang dalawandaang tao. Para sa nakaupong audience sumulat si Piazzolla, kaya nagawa niyang palitan ang metre, patigilin nang biglaan ang musika, bigyan ang soloist ng labing-anim na bar para mag-improvise, at bumuo ng piyesa sa iisang tuloy-tuloy na arko sa halip na paulit-ulit na chorus.

Kaya tunay, at hindi lang dahil sa katigasan ng ulo, ang galit ng mga tradisyonalista. Panlipunang tungkulin ang tango bago pa ito naging concert repertoire, at inaalis niya ang tungkuling iyon. Siya rin pala, sa huli, ang nagligtas sa musika, dahil tumitigil sa pag-unlad ang anyong umiiral lang para samahan ang dance floor sa sandaling maubos ang tao sa dance floor.

Pagtugtog nito nang wala ang orihinal na banda

Dahil contrapuntal ang pagsulat, nakagugulat na mahusay na nakaliligtas ang nuevo tango sa pagbabawas. Kung kayang dalhin ng dalawang manunugtog ang dalawang tunay na linya at panatilihing tapat ang 3-3-2 sa ilalim, gumagana ang piyesa. Marami kaming tinutugtog nito sa Singapore sa akordyon at double bass, na humahawak sa bass motor at sa melodic line, at hinahayaang ipahiwatig lang ang mga gitnang boses.

Ang hindi nakaliligtas ay ang marahang pagtrato rito. Ang pinakakaraniwang pagkakamali ng mga manunugtog na classically trained ay magandang tono at pantay na ritmo. Gusto ng nuevo tango na sadyang pangit ang mga accent, pinalaki ang rubato nang lampas sa mukhang makatwiran sa papel, at tinutugtog ang mabibilis na passage nang medyo galit.

Mga madalas itanong