Ang line-up ng Quinteto Nuevo Tango

Bandoneon, violin, piano, electric guitar, bass. Bakit limang tumutugtog ang pinili ni Piazzolla noong 1960, ano ang ginagawa ng bawat isa, at bakit mahirap tapatan ang balanse.

Bakit lima, at bakit noon

Nasubukan na ni Piazzolla ang mas malaki. May walong manunugtog ang kanyang Octeto Buenos Aires noong 1955, kasama ang dalawang bandoneon at isang string section, at sinadya itong pang-uudyok laban sa tradisyonal na orquesta tipica. Nagpatakbo rin siya ng string orchestra sa New York noong unang bahagi ng dekada 1960 at hindi niya nagustuhan ang epekto nito sa kanyang musika. Ang problema sa bigat ay pinapakinis nito ang lahat, at nakasalalay sa mga gilid ang kanyang pagsulat.

Ang Quinteto Nuevo Tango, na nabuo noong 1960, ang naging solusyon: isang manunugtog bawat tungkulin, walang doubling, walang mapagtataguan. Bumalik siya sa format na ito para sa kanyang ikalawang quintet mula 1978 hanggang 1988, na itinuturing ng karamihan ng nakikinig na tiyak na bersiyon ng kanyang musika. Magkasama, ang dalawang quintet ang pinagmulan ng karamihan ng mga recording na kilala ng mga tao.

Ano ang ginagawa ng bawat manunugtog

Bandoneon. Ang sariling instrumento ni Piazzolla, at hawak nito ang lead voice, ang harmonic na pampuno at malaking bahagi ng rhythmic attack. Ito lang ang instrumento sa grupo na kayang gawin ang tatlo nang sabay, kaya nasa gitna ito at hindi sa unahan.

Violin. Ang ikalawang melodic voice, at ang nagpaparinig sa counterpoint — dalawang linya sa magkaibang timbre ang puwedeng sundan nang sabay sa paraang hindi kaya ng dalawang bandoneon. Ito rin ang nagbibigay ng mga percussion effect: chicharra, latigo, mga palo gamit ang kahoy ng bow.

Piano. Harmony, pero pangunahin bilang rhythm instrument. Sa grupong ito, mas madalas tumugtog ang piano ng maiikli, tuyo at matitigas na chord sa beat kaysa ng tuloy-tuloy na texture, at kasama ng bass ay iniaangkla nito ang marcato.

Electric guitar. Ang pinagtatalunan, at ang dahilan kung bakit agad na itinakwil ng maraming tradisyonalista ang grupo. Nagdaragdag ito ng percussive na gitna na may malinis na atake, kayang humawak ng mga chord na magpapalabo sa piano, at tumutugtog ng mga improvised na solo. Ito rin ang tunog na nagtatatak sa grupo sa kanyang panahon sa pinakamagandang paraan.

Double bass. Ang makina. Dala nito ang 3-3-2 at ang marcato, dumudulas papunta sa mga downbeat gamit ang arrastre, at sinasampal at pinapalo ang instrumento para sa percussion. Sa musikang ito, hindi saliw ang bass; ito ang bahaging pinagbabatayan ng tiyempo ng lahat ng iba pa. Sina Kicillof, Lopez Ruiz, Console at kalaunan ang mahabang panunungkulan ni Hector Console sa ikalawang quintet ang nagbigay sa grupo ng sahig nito.

Ang aritmetika na nagpapagana rito

Bilangin ang mga trabaho sa isang piyesa ni Piazzolla: isang lead line, isang countermelody, isang harmonic na sapin, isang percussive na gitna, at isang bass na motor. Limang trabaho iyan. Nagtatalaga ang quintet ng eksaktong isang manunugtog sa bawat isa, kaya nakalantad ang bawat bahagi, at ang pagkakalantad ang pumipilit sa katumpakang kailangan ng kanyang mga ritmo.

Nilulutas din nito ang problema sa balanse. May tatlo o apat na bandoneon ang tradisyonal na orkestra ng tango, na lumilikha ng napakagandang pader at malabong atake — ayos para sa mga mananayaw, nakamamatay para sa counterpoint. Kapag tig-iisa ang bawat instrumento, may sariling kulay ang bawat entry sa isang fugue at nasusundan ito ng tainga. Gumagana ang Fuga y misterio dahil limang magkakaibang timbre ang salitang humahawak sa subject.

At madali itong dalhin. Ang limang musikero ay nakapagtu-tour, kasya sa stage ng club, at kayang bayaran. Tuloy-tuloy na nagtrabaho si Piazzolla sa loob ng tatlumpung taon, at bahagi ang ekonomiya ng line-up kung bakit umiiral ang kanyang katalogo.

Ang mga bersiyon

Hindi siya tumigil doon. Nagdagdag ang Conjunto 9 noong 1971 ng cello, viola, percussion at ikalawang gitara at nakalikha ng ilan sa kanyang pinakaambisyosong pagsulat bago nagsara dahil sa pinansiyal na dahilan. Nagdagdag ang kanyang mga electronic octet noong kalagitnaan ng dekada 1970 ng synthesiser, electric bass at drums, at matindi pa rin ang hati ng opinyon tungkol sa mga ito hanggang ngayon. Ang huling grupo, ang Sexteto Nuevo Tango noong 1989, ay inalis ang violin at gumamit ng dalawang bandoneon, cello, piano, gitara at bass — mas madilim at mas mapait na tunog, at ang huling binuo niya bago ang stroke.

Gayunman, ang quintet ang format na itinuturing ng kanyang mga publisher at arranger na pamantayan, at ang pinagbabawasan o pinagdaragdagan ng karamihan ng ensemble.

Pagbabawas nang hindi ito nawawala

Kung kulang sa lima ang manunugtog, walang patawad ang pagkakasunod-sunod ng prayoridad: panatilihin ang bass function at isang melodic voice, saka idagdag ang harmony. Nakaliligtas si Piazzolla kahit mawala ang gitara at maging ang piano. Hindi siya nakaliligtas kapag nawala ang rhythmic na sahig, dahil kung wala ito, walang mapagbabatayan ng syncopation ang mga syncopation.

Iyan ang lohika sa likod ng pagtugtog namin nito bilang duo sa Singapore: hawak ng double bass ang buong papel ng rhythm section, kasama ang arrastre at ang mga percussive na palo, habang sinasaklaw ng akordyon ang melodiya ng bandoneon at ang mga harmonic stab ng piano, nagpapalit-palit sa pagitan nila bawat bar. Idagdag si Ksenia at ibinabalik ng ikatlong boses ang counterpoint na dating ibinibigay ng violin ng quintet. Kompromiso ito, at tapat na kompromiso, dahil isinulat ito sa mga independiyenteng linya at puwedeng muling ipamahagi ang mga independiyenteng linya.

Mga madalas itanong