Saan talaga nagmula ang tango

Ipinanganak ang tango sa mga distrito ng daungan ng Buenos Aires at Montevideo noong 1880s, mula sa habanera, candombe at milonga. Narito kung paano talaga ito nangyari.

Isang daungan, at lahat ng naroon

Hindi nagmula ang tango sa iisang lugar o iisang lahi. Nagmula ito sa isang trapik ng tao. Sa pagitan ng humigit-kumulang 1870 at 1914, tumanggap ang Argentina ng halos anim na milyong imigrante, karamihan ay Italyano at Espanyol, kasabay ng mga Aleman, Polako, Hudyo mula sa Imperyong Ruso, Syrian at Lebanese. Halos limang beses na lumaki ang Buenos Aires. Sa kabila ng ilog, mas maliit na bersiyon ng parehong bagay ang nangyari sa Montevideo. Inilagay ng dalawang lungsod ang mga bagong dating sa conventillos — mga lumang bahay na hinati-hati sa mga iisang kuwarto sa paligid ng isang shared na patyo, isang pamilya bawat kuwarto, isang gripo para sa lahat.

Mas mahalaga ang patyong iyon kaysa sa anumang kuwento tungkol sa mga bahay-aliwan. Doon nakatira ang isang Neapolitan na tumutugtog ng mandolin, sampung talampakan mula sa isang itim na Uruguayan na tumutugtog ng candombe drums at isang criollo mula sa probinsiya na kumakanta ng milonga kasama ang gitara. Walang sadyang nagsasanib ng anuman. Sapat lang silang magkakalapit para marinig ang isa't isa gabi-gabi, at sapat na bata para gustong sumayaw.

Ang mga sangkap, pinangalanan nang tapat

Ang pinakamalinaw na ninuno sa ritmo ay ang habanera, na dumating mula Cuba sa pamamagitan ng sheet music at mga mandaragat noong kalagitnaan ng 1800s at kumalat na sa buong Europa — naglagay si Bizet ng isa sa Carmen noong 1875. Ang pilay at dotted na figure nito ang binhi ng halos lahat ng ginagawa ng tango sa bass line.

Ang ikalawang ninuno ay ang candombe, ang pagtambol at sayaw ng mga Afro-Uruguayan at Afro-Argentine na komunidad sa Rio de la Plata. Ang impluwensiya nito ang kadalasang pinakakaunting kinikilala at pinakanaririnig: ang accent na nakasandal pasulong, ang bigat sa mababang dulo, ang pakiramdam na itinutulak ang beat sa halip na binibilang. Ang salitang tango mismo ay ginagamit na para sa mga pagtitipon ng sayaw ng mga itim sa rehiyon bago pa nito pinangalanan ang musikang ito.

Idagdag ang milonga campera — ang mabilis at madaldal na awit ng pampas, pinapatakbo ng gitara, na may tekstong tuloy-tuloy. Idagdag ang Andalusian tango at ang mga himig ng Spanish zarzuela na tumutugtog sa mga teatro. Ang tango ang nangyari nang tugtugin ang lahat ng iyon by ear, nang mabilis, para sa pera.

Ang Old Guard, 1895 hanggang 1920

Maliliit at improvised ang mga unang grupo ng tango: violin, plawta at gitara, minsan alpa, tumutugtog mula sa memorya dahil karamihan ng manunugtog ay hindi marunong bumasa ng nota. Ang panahong ito ang Guardia Vieja, ang Old Guard. Dito nagmula ang mga unang tango na kilala pa rin hanggang ngayon. Ang El Choclo ni Angel Villoldo ay mula bandang 1903; ang El Entrerriano ni Rosendo Mendizabal ay mula 1897. Sa Montevideo, isinulat ng batang si Gerardo Matos Rodriguez ang La Cumparsita noong 1916 — ang pinakamaraming beses na nai-record na tango, gawa ng isang estudyanteng hindi talaga tango musician.

Ang mapagpasyang pagdating ay ang bandoneon, isang instrumentong Aleman na nakarating sa mga daungan ng ilog kasama ng mga imigrante noong mga huling dekada ng siglo. Itinulak nito palabas ang plawta. Pinatunog ng plawta na pilyo at mabilis ang maagang tango; pinatunog ito ng bandoneon na parang may nagkamali sa buhay mo, at hindi pa ganap na nakababawi ang musika mula noon. Bandang 1911, tinatawag na ni Vicente Greco ang grupo niya na orquesta tipica criolla, at nabubuo na ang line-up na magtatakda sa susunod na limampung taon — mga bandoneon, violin, piano, double bass.

Paris, at ang paglilinis ng isang reputasyon

Ayaw ng kagalang-galang na Buenos Aires na magkaroon ng anumang kinalaman sa tango. Musika ito mula sa mga gilid, tinutugtog sa murang dance hall, academia at oo, mga bahay-aliwan, at ganoon ang pagtrato rito ng mataas na uri. Ang nagpabago rito ay hindi isang lokal na pagbabagong-loob. Ang Paris.

Bandang 1911 hanggang 1913, naging uso ang tango sa lipunang Pranses — tango teas, tango dresses, mga aralin sa tango para sa mga taong may titulo. Halos kasing-pakinabang ng uso ang sumunod na pagkataranta; kapag tinuligsa ng klero at mga pahayagan ang isang sayaw sa tatlong bansa nang sabay, gusto itong makita ng lahat. Binasa ng Buenos Aires ang sarili nitong balita mula sa ibang bansa at nagpasyang ang bagay na ikinahihiya nito ay, sa katunayan, kulturang Argentine. Pagsapit ng unang bahagi ng dekada 1920, tinutugtog na ang tango sa magagandang teatro ng lungsod, at sumusulat na ang sextet ni Julio de Caro ng mga arrangement na umaasang marunong bumasa ng nota ang mga musikero.

Kaya hindi romantiko ang tapat na bersiyon: ang isang mahirap, halo-halo at karamihang imigranteng musika ay iniluwas, sinang-ayunan ng mga dayuhan, at ibinalik bilang pamana. Noong 2009, inilista ng UNESCO ang tango bilang intangible cultural heritage, magkasama para sa Argentina at Uruguay, na siyang tamang bilang ng mga bansa.

Bakit mahalaga ang kuwento ng pinagmulan kapag tinutugtog mo ito

Binabago ng kaalamang ito kung paano lumalabas ang mga nota. Kung naririnig mo ang tango bilang eleganteng salon music, tutugtugin mo ito nang tuwid at pantay. Kung naririnig mo ang candombe sa ilalim nito, sasandal ka sa beat at hahayaan mong bahagyang humila ang bass nang mauna sa nakasulat, na siyang likas na ginagawa ng Argentine na rhythm section.

Ipinaliliwanag din nito kung bakit nakaliligtas ang repertoire sa muling pag-aayos. Binuo ang musikang ito by ear mula sa anumang instrumentong naroon sa patyo, kaya hindi ito kailanman naging maselan sa line-up. Gumagana ang bandoneon quartet, gitara, piano sa lobby ng hotel, o — sa kaso namin sa Singapore — akordyon at double bass, basta tapat ang ritmo. Ginawa ang mga himig para madaling dalhin. Pinatutunayan na nila ito mula pa noong 1890.

Mga madalas itanong