அக்கார்டியன்: தகவல்களும் வரலாறும்

1829-இல் வியன்னாவில் காப்புரிமை, தொழிற்சாலை உற்பத்தியால் பரவல், உலகம் முழுவதும் ஏற்பு, பிறகு கேலி, பிறகு மறுவாழ்வு. அக்கார்டியனின் விசித்திரமான இரு நூற்றாண்டுப் பயணம்.

1820கள்: பலர், கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில்

ஃப்ரீ ரீடு ஆசியாவிலிருந்து ஐரோப்பாவை அடைந்தது; ஷெங் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வாய் ஆர்கன்கள் நூற்றாண்டுகளாக அதிரும் நாக்குகளைப் பயன்படுத்தி வந்திருந்தன. 1810களிலும் 1820களிலும் ஐரோப்பியக் கருவித் தயாரிப்பாளர்கள் இந்தத் தத்துவத்தை ஒரே நேரத்தில் எல்லா திசைகளிலும் சோதித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; சில ஆண்டுகள் இடைவெளிக்குள் ஒரு கொத்துக் கண்டுபிடிப்புகள் வந்தன.

பெயரும் காப்புரிமையும் Cyrill Demian-க்கு உரியவை. ஆர்மீனியாவில் பிறந்து வியன்னாவில் பணியாற்றிய இவர், தன் மகன்களுடன் சேர்ந்து 1829 மே மாதம் தன் Accordion-ஐப் பதிவு செய்தார். அந்தக் காப்புரிமையின் தனித்துவமான கருத்து இதுதான்: ஒரே ஒரு பொத்தான் ஒரு முழுக் கார்டை, ஒரு accord-ஐ, ஒலிக்கச் செய்தது. பெயர் வந்தது அங்கிருந்துதான். அதே காலகட்டத்தில் லண்டனில் Charles Wheatstone கான்சர்ட்டினாவை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்தார், பெர்லினில் Friedrich Buschmann ஏற்கெனவே ஹாண்டேயோலின் உள்ளிட்ட ஃப்ரீ-ரீடு கருவிகளில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்.

Demian-இன் கருவி சிறியது, டயடோனிக், பைசொனோரிக் — அதாவது ஒவ்வொரு பொத்தானும் தள்ளும்போது ஒரு சுரத்தையும் இழுக்கும்போது வேறொரு சுரத்தையும் தந்தது. இன்று நாம் அடையாளம் காணும் வகையில் தனி மெட்டு விசைப்பலகை அதில் இல்லை. நவீன அக்கார்டியனை உருவாக்கும் கிட்டத்தட்ட எல்லாமே, டஜன் கணக்கான தயாரிப்பாளர்களின் படிப்படியான வேலையில் இன்னும் எழுபது ஆண்டுகள் எடுத்தது.

அது எப்படி எல்லா இடத்துக்கும் சென்றது

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுப் பொருள் ஒன்றுக்கு அசாதாரணமான வேகத்தில் அக்கார்டியன் பரவியது, அதற்குக் காரணம் கவர்ச்சியற்றது: அதை உற்பத்தி செய்ய முடிந்தது. இத்தாலியின் காஸ்டெல்ஃபிடார்டோவும் ஜெர்மனியின் க்ளிங்கன்டாலும் ட்ரோசிங்கனும் அக்கார்டியன் நகரங்களாக மாறின; அங்குள்ள தொழிற்சாலைகள் உழைக்கும் மக்கள் எட்டக்கூடிய விலையில் கருவிகளைப் பெருமளவில் உற்பத்தி செய்தன. ஒரே கருவி மெட்டையும் பாஸையும் கார்டுகளையும் தந்ததால், ஒரே வாசிப்பாளர் ஒரு முழு நடனத்துக்கும் இசை வழங்க முடிந்தது.

அதுவே அதை இடம்பெயர்தலின் கருவியாக்கியது — எளிதில் சுமக்கக்கூடியது, காலநிலையைத் தாங்குவது, தன்னிறைவானது. அது மக்களுடன் அர்ஜென்டினா, பிரேசில், மெக்சிகோ, அமெரிக்கா, தென்னாப்பிரிக்கா, மடகாஸ்கர் ஆகிய நாடுகளுக்கும் பசிபிக் கடல் முழுவதும் பயணித்தது. அது இறங்கிய கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒரு உள்ளூர் இசையை இடம்பெயர்ச்சி செய்யாமல், அதனுள் உள்வாங்கப்பட்டது. கஜுன் மற்றும் சைடெகோ, கொலம்பிய வயெனாட்டோ, பிரேசிலிய ஃபோரோ, மெக்சிக நோர்டெனோ, ஐரிஷ் மற்றும் ஸ்காட்டிஷ் நடன இசை, க்ளெஸ்மர், பாஸ்க் த்ரிகிடிக்சா, சீன மற்றும் கொரிய நாட்டுப்புறக் குழுக்கள்: இவை அனைத்தும் அந்தப் பரவலில் இருந்து தொடங்குபவை.

தேவாலயப் பயன்பாட்டுக்காக ஜெர்மனியில் உருவாக்கப்பட்ட, எளிதில் சுமக்கக்கூடிய பந்தோனியன், ஜெர்மன் மற்றும் இத்தாலிய இடம்பெயர்ந்தோருடன் புவெனஸ் ஐரிஸுக்குச் சென்று டாங்கோவின் தனிச்சிறப்பான ஒலியாக மாறியது. கருவி வரலாற்றில் இது மிக விசித்திரமான தொழில் மாற்றங்களில் ஒன்று.

உச்சம், பிறகு வீழ்ச்சி

1930களுக்கும் 1940களுக்கும் வரும்போது அக்கார்டியன் ஐரோப்பாவிலும் வட அமெரிக்காவிலும் ஒரு பிரதான கருவியாக இருந்தது. வானொலியில், நடன அரங்குகளில், வெரைட்டி நிகழ்ச்சிகளில், அக்கம்பக்கத்து இசைக்கூடங்களில் பாடம் கற்ற லட்சக்கணக்கான குழந்தைகளின் கைகளில் அது இருந்தது. போருக்குப் பிந்தைய அமெரிக்காவில் அது நாட்டில் மிகப் பரவலாகக் கற்கப்பட்ட கருவிகளில் ஒன்றாக இருந்தது, உரிமம் பெற்ற பள்ளிச் சங்கிலிகள் வழியாகக் கற்பிக்கப்பட்டது.

பிறகு அது வேகமாகச் சரிந்தது. வழக்கமான விளக்கம் மின்சார கிட்டாரும் ராக் அண்ட் ரோலும்; அதில் உண்மை இருக்கிறது. ஆனால் இளைஞர் பண்பாடு ஒரு சந்தையாக மாறிய சரியான கணத்தில், அக்கார்டியன் பெற்றோரின் பொழுதுபோக்கின் ஒலியாக இருந்ததாலும் பாதிக்கப்பட்டது. 1960களின் பிற்பகுதிக்குள் அது நவீனத்திலிருந்து நம்பிக்கையற்ற பழமைக்குச் சென்றுவிட்டது; அதைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த கற்பித்தல் வலையமைப்புகள் காலியாகிவிட்டன.

அதைத் தொடர்ந்து முப்பது ஆண்டுகள் அந்தக் கருவி ஒரு நகைச்சுவைப் பொருளாகவே இருந்தது — பெரும்பாலும் திருமணங்களில் மோசமாக வாசிக்கப்படுவதைக் கேட்டு உருவான நியாயமற்ற பெயர்.

நீண்ட மறுவாழ்வு

மீட்சி பல திசைகளிலிருந்து வந்தது, அவற்றில் எதுவும் பழைய நினைவு ஏக்கம் அல்ல. பந்தோனியனில் வாசித்த Astor Piazzolla, முதலில் டாங்கோ உலகையும் பிறகு கச்சேரி உலகையும் தன் கருவியைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தினார். சோவியத் ஒன்றியத்தில் பயான் இசைக்கல்லூரிகளுக்குள் நுழைந்து உண்மையான கச்சேரி ரெபர்ட்டோவைப் பெற்றது; Vladislav Zolotaryov, பிறகு Sofia Gubaidulina அதற்காக இசையமைத்தார்கள். வட ஐரோப்பா அக்கார்டியனை ஒரு சாதாரண நவீனக் கருவியாகக் கருதிய இசையமைப்பாளர்களையும் வாசிப்பாளர்களையும் உருவாக்கியது; நோர்வேயில் Arne Nordheim அதற்காக எழுதினார்.

இதற்கிடையே நாட்டுப்புற மறுமலர்ச்சிகள் பிரபல மரபுகளை உயிரோடு வைத்திருந்தன; 1980கள் முதல் அக்கார்டியன் இண்டி ராக்கிலும், திரைப்பட இசையிலும், பால்கன் பித்தளைக் குழுக்களிலும், நினைவைப் போல ஒலிக்கும் ஏதோ ஒன்று ஒரு இயக்குநருக்குத் தேவைப்பட்ட எல்லா இடத்திலும் தோன்றியது. இன்று அந்தக் கருவி ஒரு வழக்கத்துக்கு மாறான இடத்தில் இருக்கிறது: அரை டஜன் தீவிர இசை உலகங்களில் முற்றிலும் சாதாரணமானது, ஆனால் சிறிது காலமாக அதைச் சந்திக்காதவர்களுக்கு இன்னும் ஒரு சிறிய ஆச்சரியம்.

நினைவில் வைக்கத்தக்க சில தகவல்கள்

அக்கார்டியனில் கம்பிகள் இல்லை, காற்றுத் தூண் இல்லை, எஃகு நாவுகள் மட்டுமே. இழுவிசையைச் சரிசெய்வதன் மூலம் அதைச் சுருதி செய்ய முடியாது; சுருதி செய்பவர் நாவிலிருந்து உலோகத்தை அரைத்து எடுக்கிறார். அதனால்தான் அந்த வேலைக்குப் பல மணி நேரம் ஆகிறது, தவறாகச் செய்தால் திரும்பப் பெற முடியாது. இடது கைக்குக் கீழே முன்னமைக்கப்பட்ட கார்டுகளின் வரிசையான ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸ் அமைப்பு பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தரப்படுத்தப்பட்டது, அதன் பிறகு அதில் கிட்டத்தட்ட மாற்றமே இல்லை.

காஸ்டெல்ஃபிடார்டோ இன்னும் அக்கார்டியன்களைத் தயாரிக்கிறது, அவற்றுக்கென ஓர் அருங்காட்சியகமும் இன்னும் இருக்கிறது. அந்தக் கருவி உண்மையிலேயே ஓர் உலகளாவிய பொருளாகவே இருக்கிறது: அக்கார்டியன் மரபு உள்ள இடங்களைப் பட்டியலிடுவதை விட, இல்லாத இடங்களைப் பட்டியலிடுவது எளிது. அந்த வீச்சின் காரணமாகத்தான் சிங்கப்பூரில் உள்ள A&G Academy-யில் 740-க்கும் மேற்பட்ட படைப்புகள் கொண்ட இலவச ஸ்கோர் நூலகத்தை நாங்கள் பராமரிக்கிறோம் — பாஹ் தழுவல்கள் முதல் டாங்கோ, நாட்டுப்புற இசை வரை.

அடிக்கடி கேட்கப்படுபவை