Major at minor scale, ipinaliwanag

Nagkakaiba ang major at minor scale sa pattern ng tone at semitone sa loob nila. Narito ang pattern, ang tatlong anyo ng minor, at bakit mahalaga ang third.

Pattern ang scale, hindi listahan ng mga nota

Karamihan ng tao ay unang nakakikilala sa major scale bilang tunog ng do re mi, o bilang mga puting key mula C hanggang C. Parehong totoo at hindi alinman ang kapaki-pakinabang na depinisyon. Ang kapaki-pakinabang na depinisyon ay isang pattern ng mga layo.

Dalawang salita muna. Ang semitone ang pinakamaliit na karaniwang hakbang sa Western music, ang layo mula sa anumang piano key hanggang sa kasunod nito, itim man o puti. Ang tone ay dalawang semitone. Sa double bass, ang semitone sa mas mababang posisyon ay mga kasinlayo ng magkatabing daliri; ang tone ay mga kasinlayo mula unang daliri hanggang ikatlo.

Ang major pattern, bumibilang pataas mula sa panimulang nota, ay: tone, tone, semitone, tone, tone, tone, semitone. Ilapat ito mula C at makukuha mo ang C, D, E, F, G, A, B, C, na nagkataong puro puting key. Ilapat ang parehong pattern mula D at makukuha mo ang D, E, F sharp, G, A, B, C sharp, D. Hindi palamuti ang mga sharp. Sila ang kailangan para manatiling buo ang pattern, at ang pattern ang nagpapakilala sa tunog bilang major.

Ang minor scale at ang ibinaba nitong third

Kinukuha ng natural minor scale ang parehong pitong letra at ibinababa nang tig-isang semitone ang ikatlo, ikaanim at ikapitong degree. Ang C major ay C, D, E, F, G, A, B. Ang C natural minor ay C, D, E flat, F, G, A flat, B flat.

Sa tatlong pagbabagong iyon, ang third ang gumagawa ng halos lahat ng emosyonal na trabaho. Apat na semitone ang layo mula C pataas sa E, tinatawag na major third. Tatlong semitone ang layo mula C pataas sa E flat, isang minor third. Ang iisang semitone na iyon ang buong pagkakaiba ng tunog na tinatawag ng karamihan ng nakikinig na maliwanag at ng tunog na tinatawag nilang madilim, malungkot o seryoso. Masusubukan mo ito sa mga apat na segundo sa anumang keyboard: tugtugin ang C, E, G, saka ang C, E flat, G. Wala nang ibang nagbago.

Sulit labanan ang pinaikling paniniwalang malungkot ang minor. Napakaraming dance music, karamihan ng tango, at malaking bahagi ng folk repertoire ng Eastern Europe ang nasa minor at hindi naman malungkot. Kulay ang minor, hindi damdamin.

Bakit tatlo ang anyo ng minor

May isang praktikal na kahinaan ang natural minor. Nasa isang whole tone sa ibaba ng tonic, ang home note, ang ikapitong degree nito. Sa C minor, B flat ang seventh na iyon, at hindi sumasandal ang B flat sa C nang may anumang pagmamadali. Ang musikang gusto ng mapagpasyang pagdating ay nangangailangan ng notang isang semitone sa ibaba ng home, isang tunog na hindi tapos hangga't hindi nagre-resolve.

Kaya itinataas ulit ng harmonic minor ang seventh: C, D, E flat, F, G, A flat, B natural, C. Malakas na humihila sa C ang B natural, at nagiging major chord ang dominant chord na itinayo sa G, na siyang nagbibigay ng kagat sa mga cadence sa minor key. Ang kapalit ay ang puwang sa pagitan ng A flat at B natural, tatlong semitone, isang interval na tunog eksotiko at mahirap kantahin.

Pinapakinis ng melodic minor ang puwang na iyon sa pagtataas din ng sixth kapag umaakyat ang linya: C, D, E flat, F, G, A natural, B natural, C. Ayon sa tradisyon, bumabalik ito sa natural minor pababa, dahil walang pangangailangang sumandal sa tonic ang pababang linya. Sa praktika ng jazz, madalas ginagamit ang itinaas na anyo sa dalawang direksiyon. Tatlong anyo, iisang scale, bawat isa ay lumulutas ng magkaibang problema.

Relative at parallel

Sulit pangalanan ang dalawang ugnayan, dahil palagi silang napagkakamalan. Magkapareho ng key signature ang mga relative key. Walang sharp o flat ang C major at A minor; laging nagsisimula ang relative minor nang isang minor third sa ibaba ng major. Magkakapareho ang mga nota nila at nagkakaiba lang sa kung aling nota ang itinuturing ng musika na home.

Magkapareho naman ng tonic ang mga parallel key. Parehong nagsisimula sa C ang C major at C minor pero magkaiba ang signature, tatlong flat ang pagitan. Nagpapalit ang mga kompositor sa pagitan ng mga parallel key para sa agarang madramang epekto, dahil nananatili ang home note habang umiindayog ang kulay. Kalahati ng karera ni Schubert ay itinayo rito.

Mga scale sa instrumento

Sa chromatic button accordion o bayan, umuulit ang fingering ng scale sa iba't ibang key sa paraang medyo hindi patas para sa mga piano player. Dahil simetriko ang ayos ng mga button, ang hugis ng major scale na nagsisimula sa C ay kapareho ng hugis na nagsisimula sa F sharp, inilipat lang nang buo sa board. Isang beses mo lang aaralin ang hugis at hawak mo na ang labindalawang key, kaya madalas mag-practice ng scale ang mga button player sa mga key na ituturing ng pianist na malupit, nang hindi man lang napapansin.

Sa piano accordion, nag-iiba ang fingering ayon sa key, gaya sa piano, pero sinusuklian ng kaliwang kamay ang pagod: ibinibigay ng Stradella board ang fundamental ng bawat scale degree sa isang hugis na madaling hulaan, at ang tonic, subdominant at dominant ng anumang key ay nasa loob ng tatlong button mula sa isa't isa. Sabay na i-practice ang right-hand scale at ang left-hand chord row, at magiging isang pisikal na lugar ang key sa halip na isang impormasyon lang.

Sa double bass, nagsisilbi ring intonation training ang mga scale, dahil wala kang fret at walang mapagtataguan. Tumugtog nang mabagal, huminto sa bawat nota, at ikumpara ito sa open string kung saan mayroon: sa G major, patunugin ang open G at open D kasabay ng mga notang tinitipa mo at pakinggan kung kailan nawawala ang beating. Hindi iyan pang-baguhang ehersisyo. Ginagawa iyan ng mga orchestral player sa A&G Academy bago mag-rehearsal, at gayundin ng bawat taong may sentido.

Mga madalas itanong