Counterpoint para sa mga baguhan

Ang counterpoint ay dalawa o higit pang melody na sabay na tumutunog, na bawat isa ay sulit pakinggan nang mag-isa. Ang mga species, contrary motion, imitation at paano ito praktisin.

Mga linya, hindi mga chord

Itinatanong ng harmony kung anong chord ang tumutunog sa sandaling ito. Itinatanong ng counterpoint kung ano ang ginagawa ng bawat boses sa paglipas ng panahon, at hinahayaang lumabas ang mga chord bilang by-product. Inilalarawan ng dalawang pananaw ang parehong musika, at pagsapit ng ika-18 siglo, sabay na hawak ng mga kompositor ang dalawa, pero humahantong sila sa magkaibang desisyon.

Ang contrapuntal na texture ay isa kung saan puwede mong awitin ang anumang iisang linya nang mag-isa at magiging himig ito. Ikumpara iyon sa awit na may piano accompaniment, kung saan himig ang kanang kamay at chordal na pampuno ang kaliwang kamay na walang aawit. Parehong lehitimo; ang una lang ang counterpoint.

Ang pagsubok ay independensya. Kung gumagalaw ang dalawang linya sa parehong direksyon, sa parehong oras, sa parehong mga interval, hindi sila dalawang linya kundi iisang linyang pinakapal. Kaya ang unang gumaganang tuntunin ay panatilihing magkaiba ang ginagawa ng mga boses: kapag tumaas ang isa, hayaang bumaba o manatili ang isa.

Consonance, dissonance at ang mga tuntuning sumusunod

Hinahati ng tradisyonal na counterpoint ang mga interval sa perfect consonance, ang unison, fifth at octave; imperfect consonance, ang mga third at sixth; at dissonance, ang mga second, seventh at ang tritone, habang nasa alanganing gitna ang fourth depende sa konteksto.

Karamihan ng mga klasikong tuntunin ay bunga ng iisang layunin: panatilihing naririnig na magkahiwalay ang mga linya. Ipinagbabawal ang parallel fifths at parallel octaves sa mahigpit na pagsulat dahil ito ang pinakamabilis na paraan para magsanib ang dalawang boses sa iisa. Ang dalawang boses na magkalayo nang isang third ay tunog pa ring dalawang boses; ang dalawang boses na magkalayo nang isang octave na sabay na gumagalaw ay tunog na iisang boses na mas makapal ang tono.

Hindi ipinagbabawal ang dissonance, kinokontrol ito. Inihahanda, pinatutunog at nire-resolve ang dissonance: naroon na ang nota bilang consonance, nagiging dissonant kapag gumalaw ang kabilang boses, saka bumababa nang isang hakbang sa isang consonance. Ang tatlong-yugtong hugis na iyon, ang suspension, ang makina ng karamihan ng ekspresibong pagsulat sa Baroque. Alisin ang mga suspension sa isang chorale ni Bach at matabang ang matitira.

Inuuri ang galaw sa pagitan ng mga boses bilang contrary, kapag gumagalaw sila sa magkasalungat na direksyon; oblique, kapag nananatili ang isa at gumagalaw ang isa; similar, kapag pareho silang gumagalaw sa iisang direksyon sa magkaibang interval; at parallel, kapag pareho silang gumagalaw sa iisang direksyon sa parehong interval. Ang contrary motion ang pangunahing kasangkapan, dahil ginagarantiya nito ang independensya.

Ang mga species, at kung bakit sila pa rin ang daan papasok

Ang species counterpoint ay isang pamamaraan ng pagtuturo, na isinaayos ni Johann Joseph Fux noong 1725 at ginamit nina Haydn, Mozart at Beethoven, na nagpapakilala ng kalayaan sa ritmo nang paisa-isang hakbang laban sa isang nakapirming melody na tinatawag na cantus firmus.

Sa first species, isang nota ang isinusulat mo laban sa bawat nota ng cantus firmus. Dapat consonance ang bawat interval, at kailangan mong pamahalaan ang galaw sa pagitan nila. Mukhang napakasimple pero hindi: kung consonance lang ang available at bawal ang parallel, talagang mahirap lumikha ng linyang magandang himig din.

Binibigyan ka ng second species ng dalawang nota laban sa isa, na nagpapahintulot ng passing dissonance sa mahinang beat. Apat laban sa isa ang third species, na nagbubukas ng mas mapalamuting dissonance. Ipinapakilala ng fourth species ang syncopation, at kasama nito ang suspension. Ang fifth species, na tinatawag na florid counterpoint, ay malayang pinagsasama ang lahat ng ito.

Nananatili ang pamamaraan dahil inihihiwalay nito ang mga variable. Hindi mo kailanman sabay na nilulutas ang ritmo, harmony at linya. Natutuklasan ng mga estudyanteng maingat na dumaraan kahit sa unang dalawang species na sabay na gumagaling ang kanilang part-writing at ang kakayahan nilang marinig ang mga panloob na boses.

Imitation, canon at fugue

Ang imitation ay kapag nagpapahayag ng ideya ang isang boses at inuulit ito ng isa pa pagkalipas ng maikling sandali, sa parehong pitch o sa iba. Kapag eksakto ang imitation at nagpapatuloy nang walang katapusan, canon ito; ang round tulad ng Frere Jacques ay canon sa unison.

Ang fugue ay piyesang binuo sa sistematikong imitation. Ipinapahayag nang mag-isa ang subject, sinasagot ng pangalawang boses sa fifth habang nagpapatuloy ang una sa isang countersubject, saka kinukuha ng mga natitirang boses. Sa pagitan ng mga pagpasok na ito ay ang mga episode, karaniwang sequential, na binuo mula sa mga piraso ng subject. Ang fugue ay hindi gaanong anyong may nakapirming plano kundi isang pamamaraang isinasagawa nang may pagpapasya.

Kabilang sa mga kasangkapang makakasalubong mo ang inversion, kung saan binabaligtad ang mga interval ng subject; augmentation at diminution, kung saan tinutugtog ito sa mas mahaba o mas maikling halaga ng nota; at stretto, kung saan nagpapatong ang mga pagpasok bago matapos ang nauna. Hindi ito mga palaisipan para lang sa sarili nila. Ang stretto lalo na ay naririnig na nagpapataas ng tensyon, dahil napapansin ng tainga ang pagsisiksikan.

Counterpoint sa instrumento

Mabilis na inilalantad ng polyphonic na musika ang mga kahinaan ng instrumento, at mas mahusay itong hinahawakan ng akordyon kaysa sa karamihan. Dahil tuloy-tuloy na tumutunog ang mga reed sa ilalim ng presyon ng bellows, nananatiling hawak ang hawak na nota, na hindi kaya ng piano. Ang hindi kaya ng akordyon ay patunugin nang mas malakas ang isang boses kaysa sa iba, dahil iisang supply ng hangin ang nagpapakain sa bawat reed. Pinaghihiwalay mo ang mga boses sa pamamagitan ng register, artikulasyon at maingat na timing ng mga pagpasok sa halip na sa bigat.

Walang silbi ang Stradella na kaliwang kamay para sa tunay na counterpoint. Nagbibigay ang mga nakahandang chord nito ng nakapirming voicing at walang independiyenteng bass line, na eksaktong kailangan ng fugue. Kaya gumagamit ng free bass ang seryosong repertoire ng akordyon at bayan, kung saan iisang chromatic na nota ang bawat button sa kaliwang kamay. Ang Bach sa free-bass na bayan ay isa sa pinakamatibay na argumento ng instrumento para sa sarili nito, at nakabuo ang Russian school ng malaking repertoire mismo diyan.

Sa double bass, bihira ang tunay na counterpoint sa loob ng iisang instrumento pero palagi itong naroroon sa loob ng ensemble. Ang pagbasa ng cello suite ni Bach na na-transpose para sa bass, o ang paghawak sa bass line ng isang fugal na bahagi sa orkestra, ay contrapuntal na pakikinig sa praktika: isa kang boses sa gitna ng ilan at ang trabaho mo ay maging independiyente at naririnig nang hindi tinatabunan ang sinuman. Sa mga aralin sa A&G Academy, karaniwan naming sinisimulan ito sa mga two-part invention, hinahati sa pagitan ng guro at estudyante, bago may sumubok na tugtugin nang mag-isa ang dalawang linya.

Mga madalas itanong