Tango & Piazzolla · 7 min read
Who was Astor Piazzolla?
Astor Piazzolla, 1921-1992: the bandoneonist who broke tango open, the Nadia Boulanger lesson that redirected him, and why Buenos Aires hated him first.
New York, a pawn shop and Carlos Gardel
Astor Pantaleon Piazzolla was born on 11 March 1921 in Mar del Plata, on the Argentine coast. When he was four the family moved to New York and settled in Little Italy, which means the most important tango composer of the century grew up hearing Cab Calloway and Bach on the radio rather than Buenos Aires dance halls. In 1929 his father Vicente, known as Nonino, bought him a second-hand bandoneon in a pawn shop for a few dollars. The boy wanted to play baseball.
In 1934 the family met Carlos Gardel, then filming in New York and already the most famous voice in the Spanish-speaking world. Piazzolla, thirteen, ran errands for him, played for him, and appeared briefly as a newsboy in the film El dia que me quieras. Gardel invited him along on the next tour. His father said no, he was too young. In June 1935 Gardel's plane crashed at Medellin and everyone aboard died. Piazzolla spent the rest of his life aware of how close that had been.
Troilo's orchestra, and a double life
The family returned to Argentina in 1936. By 1939 Piazzolla, still a teenager, was playing bandoneon in the orchestra of Anibal Troilo, the most admired tango bandleader of the era, and soon arranging for him. It was the best job in tango and he was very good at it. He was also, quietly, taking composition lessons with Alberto Ginastera from 1941, studying orchestration, reading scores, and writing concert music he did not show to his colleagues.
Troilo reportedly had to rein in his arrangements — they kept getting too clever for a dance floor. Piazzolla left the orchestra in 1944. For the next decade he ran two careers that embarrassed each other: tango player by night, aspiring classical composer by day, increasingly convinced that the classical half was the real one. In 1953 his Buenos Aires symphony won a prize that came with a French government grant. He went to Paris to become a serious composer and to stop wasting his life on tango.
The Boulanger lesson
In Paris in 1954 he studied with Nadia Boulanger, the teacher who had shaped Copland, Carter, Glass and a long list of others. He brought her his concert works. She read them, praised the technique, and kept pointing out the composers she could hear behind each page — Stravinsky here, Bartok there, Ravel in the corner. She could not find him anywhere in it.
She asked what he actually did for a living. He admitted, reluctantly, that he played tango in a nightclub band, on the bandoneon, an instrument she had barely heard of. She made him play something. He played Triunfal. By his own account she took his hands and told him, plainly, that this was Piazzolla and he should never let go of it.
That is the whole story, and it is usually told as a fairy tale. It is more useful as a lesson about training. Boulanger did not tell him to abandon technique; she told him to point eighteen years of it at the music he already knew from the inside. Everything he wrote afterwards is counterpoint applied to a bandoneon.
Hated at home
Back in Buenos Aires he formed the Octeto Buenos Aires in 1955 and then, in 1960, the Quinteto Nuevo Tango. The reaction was not warm. Traditionalists said what he wrote was not tango: you could not dance to it, the harmony was wrong, the electric guitar was an insult, and the fugues were showing off. Piazzolla, who was combative by temperament and enjoyed a fight more than was good for him, said in public that the old orchestras were museum pieces. There were arguments in print, walkouts, and, in the retellings, threats.
He kept working through it. Adios Nonino, written in 1959 after his father's death, became the one piece even his enemies conceded. A heart attack in 1973 pushed him to Italy, where he recorded the Libertango album in Milan in 1974 and found a European audience that had no stake in the argument. The second quintet, from 1978 to 1988, produced his sharpest records, including Tango: Zero Hour in 1986, which he considered his best.
He suffered a stroke in Paris in August 1990 and died in Buenos Aires on 4 July 1992. By then the Kronos Quartet had commissioned Five Tango Sensations, and within five years Yo-Yo Ma had recorded an album of his music. The city that had told him he was ruining tango put his face on things.
What he actually left behind
Piazzolla wrote roughly 3,000 pieces and recorded around 500 of them, which is a working musician's output, not a mystic's. What made him last is that he solved a structural problem: he found a way for tango to be listened to rather than danced to without becoming polite. The melancholy survived the promotion.
It also means his music sits comfortably outside its original line-up. We play a good deal of it in Singapore on accordion and double bass, which Piazzolla never wrote for and probably would have had opinions about, and the pieces hold. The counterpoint is real, so it works with two voices. The rhythm is written into the notes, so it survives losing a rhythm section. That is what good writing does.
Frequently asked
Why was Piazzolla so controversial in Argentina?
Because he took the national dance music and made it undanceable. He added dissonance, fugue, jazz improvisation and electric guitar, and then said publicly that the traditional orchestras had stopped developing. Dancers and old-guard musicians heard it as an attack on their livelihood and their identity, and they responded in kind for about thirty years.
What did Nadia Boulanger say to Piazzolla?
After reviewing his classical compositions and finding other composers' fingerprints in them, she asked him to play one of his tangos. He played Triunfal on the bandoneon, and she told him that this was the real Piazzolla and that he should never abandon it. He dated his mature style from that lesson in Paris in 1954.
What is Piazzolla's most famous piece?
Libertango, recorded in Milan in 1974, is the most widely known and covered. Adios Nonino, written in 1959 after his father's death, is the one he cared most about. Oblivion, Suite Punta del Este and the Four Seasons of Buenos Aires are the other pieces you will hear most often in concert.
¿Quién fue Astor Piazzolla?
Astor Piazzolla, 1921-1992: el bandoneonista que abrió el tango en canal, la clase con Nadia Boulanger que lo reorientó y por qué Buenos Aires lo detestó primero.
Nueva York, una casa de empeños y Carlos Gardel
Astor Pantaleón Piazzolla nació el 11 de marzo de 1921 en Mar del Plata, en la costa argentina. Cuando tenía cuatro años la familia se mudó a Nueva York y se instaló en Little Italy, lo que significa que el compositor de tango más importante del siglo creció oyendo a Cab Calloway y a Bach en la radio y no los salones de baile de Buenos Aires. En 1929 su padre Vicente, al que llamaban Nonino, le compró un bandoneón de segunda mano en una casa de empeños por unos pocos dólares. El niño quería jugar al béisbol.
En 1934 la familia conoció a Carlos Gardel, que rodaba entonces en Nueva York y era ya la voz más célebre del mundo hispanohablante. Piazzolla, con trece años, le hacía recados, tocaba para él y apareció brevemente como canillita en la película El día que me quieras. Gardel lo invitó a la gira siguiente. Su padre dijo que no, que era demasiado pequeño. En junio de 1935 el avión de Gardel se estrelló en Medellín y murieron todos los que iban a bordo. Piazzolla pasó el resto de su vida consciente de lo cerca que había estado.
La orquesta de Troilo y una doble vida
La familia volvió a Argentina en 1936. En 1939 Piazzolla, todavía adolescente, tocaba el bandoneón en la orquesta de Aníbal Troilo, el director de tango más admirado de la época, y pronto empezó a hacerle arreglos. Era el mejor puesto del tango y se le daba muy bien. También estaba, sin decirlo, tomando clases de composición con Alberto Ginastera desde 1941, estudiando orquestación, leyendo partituras y escribiendo música de concierto que no enseñaba a sus compañeros.
Cuentan que Troilo tenía que frenarle los arreglos, porque se le iban de listos para una pista de baile. Piazzolla dejó la orquesta en 1944. Durante la década siguiente llevó dos carreras que se avergonzaban la una de la otra: tanguero de noche, aspirante a compositor clásico de día, cada vez más convencido de que la mitad clásica era la de verdad. En 1953 su sinfonía Buenos Aires ganó un premio que venía con una beca del gobierno francés. Se fue a París a convertirse en compositor serio y a dejar de malgastar la vida en el tango.
La clase con Boulanger
En París, en 1954, estudió con Nadia Boulanger, la maestra que había formado a Copland, a Carter, a Glass y a una larga lista más. Le llevó sus obras de concierto. Ella las leyó, elogió la técnica y no paró de señalar a los compositores que oía detrás de cada página: Stravinsky aquí, Bartók allá, Ravel en un rincón. A él no lo encontraba por ninguna parte.
Le preguntó de qué vivía en realidad. Él admitió, a regañadientes, que tocaba tango en un grupo de club nocturno, con el bandoneón, un instrumento del que ella apenas había oído hablar. Le hizo tocar algo. Tocó Triunfal. Según él mismo contaba, ella le tomó las manos y le dijo, sin rodeos, que eso era Piazzolla y que no lo soltara nunca.
Esa es toda la historia, y se suele contar como un cuento de hadas. Resulta más útil como lección sobre la formación. Boulanger no le dijo que abandonara la técnica; le dijo que apuntara dieciocho años de técnica hacia la música que ya conocía por dentro. Todo lo que escribió después es contrapunto aplicado a un bandoneón.
Odiado en casa
De vuelta en Buenos Aires formó el Octeto Buenos Aires en 1955 y, en 1960, el Quinteto Nuevo Tango. La reacción no fue cálida. Los tradicionalistas decían que lo que escribía no era tango: no se podía bailar, la armonía estaba mal, la guitarra eléctrica era un insulto y las fugas eran pura exhibición. Piazzolla, que era combativo por temperamento y disfrutaba de una pelea más de lo que le convenía, dijo en público que las viejas orquestas eran piezas de museo. Hubo discusiones por escrito, gente que se levantaba y se iba y, según se cuenta, amenazas.
Siguió trabajando a pesar de todo. Adiós Nonino, escrita en 1959 tras la muerte de su padre, se convirtió en la única pieza que hasta sus enemigos le concedían. Un infarto en 1973 lo empujó a Italia, donde grabó el disco Libertango en Milán en 1974 y encontró un público europeo que no tenía nada en juego en aquella discusión. El segundo quinteto, de 1978 a 1988, dejó sus discos más afilados, entre ellos Tango: Zero Hour en 1986, que él consideraba el mejor.
Sufrió un ictus en París en agosto de 1990 y murió en Buenos Aires el 4 de julio de 1992. Para entonces el Kronos Quartet le había encargado Five Tango Sensations, y en menos de cinco años Yo-Yo Ma grabó un disco con su música. La ciudad que le había dicho que estaba arruinando el tango le puso la cara en todas partes.
Lo que dejó de verdad
Piazzolla escribió unas 3.000 piezas y grabó alrededor de 500, que es la producción de un músico que trabaja, no la de un místico. Lo que lo hizo perdurar es que resolvió un problema estructural: encontró la manera de que el tango se escuchara en lugar de bailarse sin volverse por ello educado. La melancolía sobrevivió al ascenso.
También significa que su música se mueve con soltura fuera de su plantilla original. En Singapur tocamos bastante de este repertorio con acordeón y contrabajo, combinación para la que Piazzolla nunca escribió y sobre la que seguramente habría tenido opiniones, y las piezas aguantan. El contrapunto es real, así que funciona con dos voces. El ritmo está escrito dentro de las notas, así que sobrevive a la pérdida de una sección rítmica. Eso es lo que hace la buena escritura.
Frequently asked
¿Por qué fue Piazzolla tan polémico en Argentina?
Porque cogió la música de baile nacional y la volvió imposible de bailar. Añadió disonancia, fuga, improvisación de jazz y guitarra eléctrica, y después dijo en público que las orquestas tradicionales habían dejado de evolucionar. Los bailarines y los músicos de la guardia vieja lo oyeron como un ataque a su sustento y a su identidad, y respondieron en el mismo tono durante unos treinta años.
¿Qué le dijo Nadia Boulanger a Piazzolla?
Después de revisar sus composiciones clásicas y encontrar en ellas las huellas de otros compositores, le pidió que tocara uno de sus tangos. Tocó Triunfal con el bandoneón, y ella le dijo que aquel era el Piazzolla de verdad y que no lo abandonara nunca. Él fechaba su estilo maduro en aquella clase de París de 1954.
¿Cuál es la pieza más famosa de Piazzolla?
Libertango, grabada en Milán en 1974, es la más conocida y versionada. Adiós Nonino, escrita en 1959 tras la muerte de su padre, es la que más le importaba a él. Oblivion, la Suite Punta del Este y Las cuatro estaciones porteñas son las otras piezas que más se oyen en concierto.
Qui était Astor Piazzolla ?
Astor Piazzolla, 1921-1992 : le bandonéoniste qui a fait éclater le tango, la leçon de Nadia Boulanger, et pourquoi Buenos Aires l'a d'abord détesté.
New York, un prêteur sur gages et Carlos Gardel
Astor Pantaleon Piazzolla est né le 11 mars 1921 à Mar del Plata, sur la côte argentine. Il avait quatre ans quand la famille s'installa à New York, dans Little Italy : le plus important compositeur de tango du siècle a donc grandi en entendant Cab Calloway et Bach à la radio plutôt que les dancings de Buenos Aires. En 1929, son père Vicente, dit Nonino, lui acheta un bandonéon d'occasion chez un prêteur sur gages pour quelques dollars. Le garçon, lui, voulait jouer au baseball.
En 1934, la famille rencontra Carlos Gardel, alors en tournage à New York et déjà la voix la plus célèbre du monde hispanophone. Piazzolla, treize ans, fit ses courses, joua pour lui et apparut brièvement en petit vendeur de journaux dans le film El dia que me quieras. Gardel l'invita à le suivre en tournée. Son père refusa : il était trop jeune. En juin 1935, l'avion de Gardel s'écrasa à Medellín et tous les passagers périrent. Piazzolla passa le reste de sa vie en sachant de combien peu il était passé à côté.
L'orchestre de Troilo, et une double vie
La famille revint en Argentine en 1936. Dès 1939, Piazzolla, encore adolescent, jouait du bandonéon dans l'orchestre d'Anibal Troilo, le chef de tango le plus admiré de l'époque, et il arrangeait bientôt pour lui. C'était le meilleur poste du tango et il y excellait. En même temps, discrètement, il prenait depuis 1941 des cours de composition avec Alberto Ginastera, étudiait l'orchestration, lisait des partitions et écrivait une musique de concert qu'il ne montrait pas à ses collègues.
Troilo aurait eu à brider ses arrangements : ils devenaient toujours trop savants pour une piste de danse. Piazzolla quitta l'orchestre en 1944. Pendant les dix années suivantes, il mena deux carrières qui se faisaient mutuellement honte : joueur de tango la nuit, compositeur classique en herbe le jour, de plus en plus convaincu que la moitié classique était la vraie. En 1953, sa symphonie Buenos Aires remporta un prix assorti d'une bourse du gouvernement français. Il partit à Paris pour devenir un compositeur sérieux et cesser de gâcher sa vie dans le tango.
La leçon de Boulanger
À Paris, en 1954, il travailla avec Nadia Boulanger, la pédagogue qui avait formé Copland, Carter, Glass et une longue liste d'autres. Il lui apporta ses œuvres de concert. Elle les lut, loua le métier, et ne cessa de désigner les compositeurs qu'elle entendait derrière chaque page : Stravinsky ici, Bartók là, Ravel dans un coin. Lui, elle ne le trouvait nulle part.
Elle lui demanda ce qu'il faisait dans la vie. Il avoua, à contrecœur, qu'il jouait du tango dans un orchestre de cabaret, au bandonéon, un instrument dont elle avait à peine entendu parler. Elle lui fit jouer quelque chose. Il joua Triunfal. Selon son propre récit, elle lui prit les mains et lui dit, tout simplement, que c'était cela, Piazzolla, et qu'il ne devait jamais le lâcher.
Voilà toute l'histoire, et on la raconte d'ordinaire comme un conte de fées. Elle est plus utile comme leçon sur la formation. Boulanger ne lui a pas dit d'abandonner la technique ; elle lui a dit de braquer dix-huit ans de technique sur la musique qu'il connaissait déjà de l'intérieur. Tout ce qu'il a écrit ensuite est du contrepoint appliqué à un bandonéon.
Détesté chez lui
De retour à Buenos Aires, il forma l'Octeto Buenos Aires en 1955, puis, en 1960, le Quinteto Nuevo Tango. L'accueil ne fut pas chaleureux. Les traditionalistes disaient que ce qu'il écrivait n'était pas du tango : on ne pouvait pas le danser, l'harmonie était fausse, la guitare électrique était une insulte et les fugues de la frime. Piazzolla, combatif par tempérament et goûtant la bagarre plus qu'il n'aurait fallu, déclara en public que les vieux orchestres étaient des pièces de musée. Il y eut des polémiques dans la presse, des salles qu'on quitte et, à en croire les récits, des menaces.
Il continua de travailler à travers tout cela. Adios Nonino, écrit en 1959 après la mort de son père, devint la pièce que même ses ennemis lui concédaient. Un infarctus en 1973 le poussa vers l'Italie, où il enregistra l'album Libertango à Milan en 1974 et trouva un public européen qui n'avait aucun intérêt dans la querelle. Le second quintette, de 1978 à 1988, produisit ses disques les plus tranchants, dont Tango: Zero Hour en 1986, qu'il tenait pour son meilleur.
Il fut victime d'un accident vasculaire cérébral à Paris en août 1990 et mourut à Buenos Aires le 4 juillet 1992. Le Kronos Quartet lui avait alors commandé Five Tango Sensations, et moins de cinq ans plus tard Yo-Yo Ma enregistrait un album de sa musique. La ville qui lui avait dit qu'il abîmait le tango mit son visage un peu partout.
Ce qu'il a réellement laissé
Piazzolla a écrit près de 3 000 pièces et en a enregistré environ 500, ce qui est une production de musicien de métier, pas de mystique. Ce qui l'a fait durer, c'est qu'il a résolu un problème de structure : il a trouvé le moyen que le tango s'écoute au lieu de se danser, sans devenir poli pour autant. La mélancolie a survécu à la promotion.
Cela veut dire aussi que sa musique se tient très bien hors de sa formation d'origine. Nous en jouons beaucoup à Singapour à l'accordéon et à la contrebasse, pour lesquels Piazzolla n'a jamais écrit et sur lesquels il aurait sans doute eu des opinions, et les pièces tiennent. Le contrepoint est réel, il fonctionne donc à deux voix. Le rythme est écrit dans les notes, il survit donc à la perte d'une section rythmique. C'est ce que fait une bonne écriture.
Frequently asked
Pourquoi Piazzolla a-t-il été si contesté en Argentine ?
Parce qu'il a pris la musique de danse nationale et l'a rendue indansable. Il y a ajouté de la dissonance, la fugue, l'improvisation de jazz et la guitare électrique, puis il a déclaré en public que les orchestres traditionnels avaient cessé d'évoluer. Les danseurs et les musiciens de la vieille garde y ont entendu une attaque contre leur gagne-pain et leur identité, et ils ont répondu de la même façon pendant une trentaine d'années.
Qu'a dit Nadia Boulanger à Piazzolla ?
Après avoir examiné ses compositions classiques et y avoir trouvé les empreintes d'autres compositeurs, elle lui a demandé de jouer un de ses tangos. Il a joué Triunfal au bandonéon, et elle lui a dit que c'était là le vrai Piazzolla et qu'il ne devait jamais l'abandonner. Il datait son style de maturité de cette leçon parisienne de 1954.
Quelle est la pièce la plus célèbre de Piazzolla ?
Libertango, enregistré à Milan en 1974, est la plus connue et la plus reprise. Adios Nonino, écrit en 1959 après la mort de son père, est celle à laquelle il tenait le plus. Oblivion, la Suite Punta del Este et les Quatre Saisons de Buenos Aires sont les autres pièces que l'on entend le plus souvent en concert.
Wer war Astor Piazzolla?
Astor Piazzolla, 1921-1992: der Bandoneonist, der den Tango aufbrach, die Stunde bei Nadia Boulanger und warum Buenos Aires ihn zuerst hasste.
New York, ein Pfandhaus und Carlos Gardel
Astor Pantaleón Piazzolla wurde am 11. März 1921 in Mar del Plata an der argentinischen Küste geboren. Als er vier war, zog die Familie nach New York und ließ sich in Little Italy nieder, was bedeutet, dass der wichtigste Tangokomponist des Jahrhunderts mit Cab Calloway und Bach aus dem Radio aufwuchs und nicht mit den Tanzsälen von Buenos Aires. 1929 kaufte ihm sein Vater Vicente, genannt Nonino, in einem Pfandhaus für ein paar Dollar ein gebrauchtes Bandoneon. Der Junge wollte Baseball spielen.
1934 lernte die Familie Carlos Gardel kennen, der damals in New York drehte und bereits die berühmteste Stimme der spanischsprachigen Welt war. Piazzolla, dreizehn, erledigte Botengänge für ihn, spielte für ihn und trat im Film El día que me quieras kurz als Zeitungsjunge auf. Gardel lud ihn zur nächsten Tournee ein. Sein Vater sagte nein, er sei zu jung. Im Juni 1935 stürzte Gardels Flugzeug bei Medellín ab, und alle an Bord starben. Piazzolla war sich den Rest seines Lebens bewusst, wie knapp das gewesen war.
Troilos Orchester und ein Doppelleben
1936 kehrte die Familie nach Argentinien zurück. 1939 spielte Piazzolla, noch ein Jugendlicher, Bandoneon im Orchester von Aníbal Troilo, dem angesehensten Tango-Bandleader der Zeit, und arrangierte bald für ihn. Es war der beste Job im Tango, und er war sehr gut darin. Zugleich nahm er ab 1941 im Stillen Kompositionsunterricht bei Alberto Ginastera, studierte Instrumentation, las Partituren und schrieb Konzertmusik, die er seinen Kollegen nicht zeigte.
Troilo musste seine Arrangements angeblich immer wieder bremsen — sie gerieten ständig zu raffiniert für eine Tanzfläche. Piazzolla verließ das Orchester 1944. Im folgenden Jahrzehnt führte er zwei Karrieren, die einander peinlich waren: nachts Tangospieler, tagsüber angehender klassischer Komponist, zunehmend überzeugt, dass die klassische Hälfte die echte war. 1953 gewann seine Sinfonie Buenos Aires einen Preis, zu dem ein Stipendium der französischen Regierung gehörte. Er ging nach Paris, um ein ernsthafter Komponist zu werden und aufzuhören, sein Leben mit Tango zu vergeuden.
Die Stunde bei Boulanger
1954 studierte er in Paris bei Nadia Boulanger, der Lehrerin, die Copland, Carter, Glass und eine lange Reihe weiterer geprägt hatte. Er brachte ihr seine Konzertwerke. Sie las sie, lobte das Handwerk und zeigte fortwährend auf die Komponisten, die sie hinter jeder Seite heraushörte — hier Strawinsky, dort Bartók, Ravel in der Ecke. Ihn selbst konnte sie nirgends darin finden.
Sie fragte, was er eigentlich beruflich mache. Er gab widerwillig zu, dass er in einer Nachtclubband Tango spiele, auf dem Bandoneon, einem Instrument, von dem sie kaum gehört hatte. Sie ließ ihn etwas spielen. Er spielte Triunfal. Nach seiner eigenen Erzählung nahm sie seine Hände und sagte ihm unumwunden, das sei Piazzolla und das solle er nie loslassen.
Das ist die ganze Geschichte, und sie wird meist wie ein Märchen erzählt. Nützlicher ist sie als Lehre über Ausbildung. Boulanger sagte ihm nicht, er solle die Technik aufgeben; sie sagte ihm, er solle achtzehn Jahre Technik auf die Musik richten, die er ohnehin von innen kannte. Alles, was er danach schrieb, ist Kontrapunkt, angewandt auf ein Bandoneon.
Zu Hause gehasst
Zurück in Buenos Aires gründete er 1955 das Octeto Buenos Aires und 1960 das Quinteto Nuevo Tango. Die Reaktion war nicht herzlich. Traditionalisten sagten, was er schreibe, sei kein Tango: Man könne nicht dazu tanzen, die Harmonik sei falsch, die E-Gitarre sei eine Beleidigung, und die Fugen seien Angeberei. Piazzolla, von Temperament streitlustig und einem Streit mehr zugetan, als ihm guttat, erklärte öffentlich, die alten Orchester seien Museumsstücke. Es gab Auseinandersetzungen in der Presse, Saalfluchten und, in den Nacherzählungen, Drohungen.
Er arbeitete weiter. Adiós Nonino, 1959 nach dem Tod seines Vaters geschrieben, wurde das eine Stück, das ihm selbst seine Feinde zugestanden. Ein Herzinfarkt 1973 trieb ihn nach Italien, wo er 1974 in Mailand das Album Libertango aufnahm und ein europäisches Publikum fand, das an dem Streit nicht beteiligt war. Das zweite Quintett von 1978 bis 1988 brachte seine schärfsten Aufnahmen hervor, darunter 1986 Tango: Zero Hour, das er für sein bestes hielt.
Im August 1990 erlitt er in Paris einen Schlaganfall und starb am 4. Juli 1992 in Buenos Aires. Da hatte das Kronos Quartet bereits Five Tango Sensations in Auftrag gegeben, und binnen fünf Jahren nahm Yo-Yo Ma ein Album mit seiner Musik auf. Die Stadt, die ihm gesagt hatte, er ruiniere den Tango, druckte sein Gesicht auf alles Mögliche.
Was er tatsächlich hinterlassen hat
Piazzolla schrieb rund 3.000 Stücke und nahm etwa 500 davon auf, was der Ertrag eines arbeitenden Musikers ist und nicht der eines Mystikers. Bestand hat er, weil er ein strukturelles Problem löste: Er fand einen Weg, den Tango hörbar statt tanzbar zu machen, ohne dass er höflich wurde. Die Melancholie überstand die Beförderung.
Es bedeutet auch, dass seine Musik außerhalb ihrer ursprünglichen Besetzung bequem sitzt. Wir spielen einen guten Teil davon in Singapur auf Akkordeon und Kontrabass, wofür Piazzolla nie geschrieben hat und wozu er vermutlich Meinungen gehabt hätte, und die Stücke tragen. Der Kontrapunkt ist echt, also funktioniert er mit zwei Stimmen. Der Rhythmus steht in den Noten selbst, also übersteht er den Verlust einer Rhythmusgruppe. Das ist es, was gutes Schreiben leistet.
Frequently asked
Warum war Piazzolla in Argentinien so umstritten?
Weil er die nationale Tanzmusik nahm und sie untanzbar machte. Er fügte Dissonanz, Fuge, Jazzimprovisation und E-Gitarre hinzu und sagte dann öffentlich, die traditionellen Orchester hätten aufgehört, sich zu entwickeln. Tänzer und Musiker der alten Garde hörten das als Angriff auf ihren Lebensunterhalt und ihre Identität und antworteten etwa dreißig Jahre lang entsprechend.
Was sagte Nadia Boulanger zu Piazzolla?
Nachdem sie seine klassischen Kompositionen durchgesehen und darin die Handschrift anderer Komponisten gefunden hatte, bat sie ihn, einen seiner Tangos zu spielen. Er spielte Triunfal auf dem Bandoneon, und sie sagte ihm, das sei der echte Piazzolla und den solle er nie aufgeben. Er datierte seinen reifen Stil auf diese Stunde 1954 in Paris.
Was ist Piazzollas berühmtestes Stück?
Libertango, 1974 in Mailand aufgenommen, ist das bekannteste und meistgecoverte. Adiós Nonino, 1959 nach dem Tod seines Vaters geschrieben, war ihm selbst das wichtigste. Oblivion, die Suite Punta del Este und die Vier Jahreszeiten von Buenos Aires sind die Stücke, die man sonst am häufigsten im Konzert hört.
Chi era Astor Piazzolla?
Astor Piazzolla, 1921-1992: il bandoneonista che spalancò il tango, la lezione di Nadia Boulanger che lo riorientò e perché Buenos Aires prima lo detestò.
New York, un banco dei pegni e Carlos Gardel
Astor Pantaleon Piazzolla nacque l'11 marzo 1921 a Mar del Plata, sulla costa argentina. Quando aveva quattro anni la famiglia si trasferì a New York e si stabilì a Little Italy, il che vuol dire che il più importante compositore di tango del secolo crebbe ascoltando Cab Calloway e Bach alla radio e non le sale da ballo di Buenos Aires. Nel 1929 suo padre Vicente, detto Nonino, gli comprò un bandoneon usato in un banco dei pegni per pochi dollari. Il ragazzo voleva giocare a baseball.
Nel 1934 la famiglia incontrò Carlos Gardel, che allora girava un film a New York ed era già la voce più famosa del mondo di lingua spagnola. Piazzolla, tredici anni, gli faceva le commissioni, suonava per lui e comparve brevemente come strillone nel film El dia que me quieras. Gardel lo invitò a seguirlo nella tournée successiva. Suo padre disse di no, era troppo giovane. Nel giugno 1935 l'aereo di Gardel si schiantò a Medellin e morirono tutti quelli che erano a bordo. Piazzolla passò il resto della vita consapevole di quanto fosse andata vicina.
L'orchestra di Troilo, e una doppia vita
La famiglia tornò in Argentina nel 1936. Nel 1939 Piazzolla, ancora adolescente, suonava il bandoneon nell'orchestra di Anibal Troilo, il capo orchestra di tango più ammirato dell'epoca, e presto cominciò ad arrangiare per lui. Era il miglior posto di lavoro del tango ed era bravissimo. In parallelo, senza dirlo in giro, dal 1941 prendeva lezioni di composizione da Alberto Ginastera, studiava orchestrazione, leggeva partiture e scriveva musica da concerto che non mostrava ai colleghi.
Si racconta che Troilo dovesse frenargli gli arrangiamenti, perché diventavano troppo intelligenti per una pista da ballo. Piazzolla lasciò l'orchestra nel 1944. Per il decennio successivo portò avanti due carriere che si facevano vergogna a vicenda: suonatore di tango la notte, aspirante compositore classico di giorno, sempre più convinto che la metà classica fosse quella vera. Nel 1953 la sua sinfonia Buenos Aires vinse un premio che portava con sé una borsa del governo francese. Andò a Parigi per diventare un compositore serio e per smettere di sprecare la vita con il tango.
La lezione di Boulanger
A Parigi, nel 1954, studiò con Nadia Boulanger, l'insegnante che aveva formato Copland, Carter, Glass e una lunga lista di altri. Le portò i suoi lavori da concerto. Lei li lesse, ne lodò la tecnica e continuò a indicare i compositori che sentiva dietro ogni pagina: Stravinsky qui, Bartok là, Ravel nell'angolo. Lui, dentro, non lo trovava da nessuna parte.
Gli chiese che cosa facesse davvero per vivere. Lui ammise, di malavoglia, che suonava tango in un gruppo da locale notturno, con il bandoneon, uno strumento di cui lei aveva sentito parlare appena. Gli fece suonare qualcosa. Suonò Triunfal. Secondo il suo racconto lei gli prese le mani e gli disse, senza giri di parole, che quello era Piazzolla e che non doveva mollarlo mai.
È tutta qui la storia, e di solito la si racconta come una favola. È più utile come lezione sulla formazione. Boulanger non gli disse di abbandonare la tecnica; gli disse di puntare diciotto anni di tecnica sulla musica che già conosceva da dentro. Tutto quello che scrisse dopo è contrappunto applicato a un bandoneon.
Odiato in patria
Tornato a Buenos Aires formò l'Octeto Buenos Aires nel 1955 e poi, nel 1960, il Quinteto Nuevo Tango. L'accoglienza non fu calorosa. I tradizionalisti dicevano che quello che scriveva non era tango: non si poteva ballare, l'armonia era sbagliata, la chitarra elettrica era un insulto e le fughe erano esibizionismo. Piazzolla, che era combattivo di carattere e godeva delle liti più di quanto gli facesse bene, disse in pubblico che le vecchie orchestre erano pezzi da museo. Ci furono polemiche sulla stampa, abbandoni della sala e, stando ai racconti, minacce.
Continuò a lavorare in mezzo a tutto questo. Adios Nonino, scritto nel 1959 dopo la morte del padre, divenne il pezzo che perfino i suoi nemici gli riconobbero. Un infarto nel 1973 lo spinse in Italia, dove incise l'album Libertango a Milano nel 1974 e trovò un pubblico europeo che nella disputa non aveva niente da perdere. Il secondo quintetto, dal 1978 al 1988, produsse i suoi dischi più taglienti, fra cui Tango: Zero Hour del 1986, che considerava il suo migliore.
Fu colpito da un ictus a Parigi nell'agosto 1990 e morì a Buenos Aires il 4 luglio 1992. Nel frattempo il Kronos Quartet gli aveva commissionato Five Tango Sensations, e nel giro di cinque anni Yo-Yo Ma aveva registrato un album di sua musica. La città che gli aveva detto che stava rovinando il tango si mise a stampargli la faccia sulle cose.
Che cosa ha lasciato davvero
Piazzolla scrisse circa 3.000 pezzi e ne incise circa 500, che è la produzione di un musicista che lavora, non di un mistico. Quello che lo ha fatto durare è aver risolto un problema strutturale: trovò il modo di far ascoltare il tango invece di farlo ballare senza per questo renderlo educato. La malinconia sopravvisse alla promozione.
Vuol dire anche che la sua musica sta comoda fuori dall'organico originale. A Singapore ne suoniamo parecchia con fisarmonica e contrabbasso, per cui Piazzolla non scrisse mai e su cui probabilmente avrebbe avuto qualcosa da ridire, e i pezzi reggono. Il contrappunto è vero, quindi funziona con due voci. Il ritmo è scritto dentro le note, quindi sopravvive alla perdita di una sezione ritmica. È quello che fa la buona scrittura.
Frequently asked
Perché Piazzolla era così controverso in Argentina?
Perché prese la musica da ballo nazionale e la rese non ballabile. Aggiunse dissonanza, fuga, improvvisazione jazz e chitarra elettrica, e poi disse in pubblico che le orchestre tradizionali avevano smesso di svilupparsi. I ballerini e i musicisti della vecchia guardia lo sentirono come un attacco al loro lavoro e alla loro identità, e risposero per le rime per una trentina d'anni.
Che cosa disse Nadia Boulanger a Piazzolla?
Dopo aver esaminato le sue composizioni classiche e avervi trovato le impronte di altri compositori, gli chiese di suonare uno dei suoi tanghi. Lui suonò Triunfal al bandoneon, e lei gli disse che quello era il vero Piazzolla e che non doveva abbandonarlo. Lui faceva risalire il suo stile maturo a quella lezione parigina del 1954.
Qual è il pezzo più famoso di Piazzolla?
Libertango, inciso a Milano nel 1974, è il più conosciuto e il più ripreso. Adios Nonino, scritto nel 1959 dopo la morte del padre, è quello a cui teneva di più. Oblivion, la Suite Punta del Este e le Quattro stagioni di Buenos Aires sono gli altri pezzi che si sentono più spesso in concerto.
Quem foi Astor Piazzolla?
Astor Piazzolla, 1921-1992: o bandoneonista que abriu o tango, a lição de Nadia Boulanger que lhe mudou o rumo, e porque Buenos Aires o odiou primeiro.
Nova Iorque, uma casa de penhores e Carlos Gardel
Astor Pantaleon Piazzolla nasceu a 11 de março de 1921 em Mar del Plata, na costa argentina. Quando tinha quatro anos a família mudou-se para Nova Iorque e instalou-se em Little Italy, o que significa que o compositor de tango mais importante do século cresceu a ouvir Cab Calloway e Bach na rádio e não os salões de baile de Buenos Aires. Em 1929 o pai, Vicente, conhecido por Nonino, comprou-lhe um bandoneão em segunda mão numa casa de penhores por uns dólares. O rapaz queria era jogar basebol.
Em 1934 a família conheceu Carlos Gardel, que filmava então em Nova Iorque e era já a voz mais famosa do mundo de língua espanhola. Piazzolla, com treze anos, fazia-lhe recados, tocava para ele e apareceu brevemente como ardina no filme El dia que me quieras. Gardel convidou-o para a digressão seguinte. O pai disse que não, que era demasiado novo. Em junho de 1935 o avião de Gardel despenhou-se em Medellín e morreram todos os que iam a bordo. Piazzolla passou o resto da vida consciente de quão perto tinha estado.
A orquestra de Troilo, e uma vida dupla
A família regressou à Argentina em 1936. Em 1939 Piazzolla, ainda adolescente, tocava bandoneão na orquestra de Anibal Troilo, o mais admirado chefe de orquestra de tango da época, e pouco depois arranjava para ele. Era o melhor emprego do tango e ele era muito bom nisso. Discretamente, tomava também lições de composição com Alberto Ginastera desde 1941, estudando orquestração, lendo partituras e escrevendo música de concerto que não mostrava aos colegas.
Consta que Troilo tinha de travar os seus arranjos — estavam sempre a ficar demasiado engenhosos para uma pista de dança. Piazzolla deixou a orquestra em 1944. Na década seguinte levou duas carreiras que se envergonhavam uma da outra: tanguista à noite, aspirante a compositor clássico de dia, cada vez mais convencido de que a metade clássica era a verdadeira. Em 1953 a sua sinfonia Buenos Aires ganhou um prémio que trazia consigo uma bolsa do governo francês. Foi para Paris tornar-se compositor a sério e deixar de desperdiçar a vida com o tango.
A lição de Boulanger
Em Paris, em 1954, estudou com Nadia Boulanger, a professora que formou Copland, Carter, Glass e uma longa lista de outros. Levou-lhe as suas obras de concerto. Ela leu-as, elogiou a técnica e não parou de apontar os compositores que ouvia por trás de cada página — Stravinsky aqui, Bartok ali, Ravel ao canto. Não conseguia encontrá-lo a ele em lado nenhum.
Perguntou-lhe o que fazia na verdade para viver. Ele admitiu, a contragosto, que tocava tango numa banda de clube noturno, ao bandoneão, um instrumento de que ela mal tinha ouvido falar. Obrigou-o a tocar alguma coisa. Ele tocou Triunfal. Pelo relato dele próprio, ela pegou-lhe nas mãos e disse-lhe, sem rodeios, que aquilo era Piazzolla e que nunca o devia largar.
É esta a história toda, e conta-se normalmente como um conto de fadas. É mais útil como lição sobre formação. Boulanger não lhe disse para abandonar a técnica; disse-lhe para apontar dezoito anos dela à música que já conhecia por dentro. Tudo o que escreveu a seguir é contraponto aplicado a um bandoneão.
Odiado em casa
De volta a Buenos Aires formou o Octeto Buenos Aires em 1955 e depois, em 1960, o Quinteto Nuevo Tango. A reação não foi calorosa. Os tradicionalistas diziam que o que ele escrevia não era tango: não se podia dançar, a harmonia estava errada, a guitarra elétrica era um insulto e as fugas eram exibicionismo. Piazzolla, que era combativo por temperamento e gostava de uma briga mais do que lhe convinha, disse em público que as orquestras antigas eram peças de museu. Houve discussões na imprensa, abandonos de sala e, nas versões que se contam, ameaças.
Continuou a trabalhar através disso. Adios Nonino, escrito em 1959 depois da morte do pai, tornou-se a peça que até os inimigos lhe concederam. Um enfarte em 1973 empurrou-o para Itália, onde gravou o álbum Libertango em Milão, em 1974, e encontrou um público europeu que não tinha nada a perder naquela discussão. O segundo quinteto, de 1978 a 1988, produziu os seus discos mais afiados, incluindo o Tango: Zero Hour de 1986, que ele considerava o melhor.
Sofreu um AVC em Paris em agosto de 1990 e morreu em Buenos Aires a 4 de julho de 1992. Nessa altura o Kronos Quartet já lhe tinha encomendado Five Tango Sensations, e em menos de cinco anos Yo-Yo Ma gravou um álbum com a sua música. A cidade que lhe tinha dito que estava a estragar o tango pôs-lhe a cara em tudo.
O que ele deixou de facto
Piazzolla escreveu à volta de 3.000 peças e gravou cerca de 500 delas, que é a produção de um músico a trabalhar e não a de um místico. O que o fez durar foi ter resolvido um problema estrutural: encontrou maneira de o tango passar a ser ouvido em vez de dançado sem se tornar educado. A melancolia sobreviveu à promoção.
Isso significa também que a sua música assenta bem fora da formação original. Tocamos bastante dela em Singapura com acordeão e contrabaixo, para os quais Piazzolla nunca escreveu e sobre os quais provavelmente teria opiniões, e as peças aguentam-se. O contraponto é real, por isso funciona com duas vozes. O ritmo está escrito dentro das notas, por isso sobrevive a perder uma secção rítmica. É isso que a boa escrita faz.
Frequently asked
Porque é que Piazzolla foi tão polémico na Argentina?
Porque pegou na música de dança nacional e tornou-a indançável. Acrescentou dissonância, fuga, improvisação de jazz e guitarra elétrica, e depois disse em público que as orquestras tradicionais tinham deixado de evoluir. Os bailarinos e os músicos da velha guarda ouviram aquilo como um ataque ao seu sustento e à sua identidade, e responderam na mesma moeda durante cerca de trinta anos.
O que é que Nadia Boulanger disse a Piazzolla?
Depois de rever as suas composições clássicas e de lhes encontrar as impressões digitais de outros compositores, pediu-lhe que tocasse um dos seus tangos. Ele tocou Triunfal ao bandoneão, e ela disse-lhe que aquele era o Piazzolla verdadeiro e que nunca o devia abandonar. Ele datava o seu estilo maduro dessa lição em Paris, em 1954.
Qual é a peça mais famosa de Piazzolla?
Libertango, gravado em Milão em 1974, é a mais conhecida e a mais versionada. Adios Nonino, escrito em 1959 depois da morte do pai, é aquela de que ele mais gostava. Oblivion, a Suite Punta del Este e As Quatro Estações Portenhas são as outras peças que mais se ouvem em concerto.
Кто такой Астор Пьяццолла?
Астор Пьяццолла, 1921-1992: бандонеонист, взломавший танго, урок Нади Буланже, который развернул его судьбу, и почему Буэнос-Айрес сперва его возненавидел.
Нью-Йорк, ломбард и Карлос Гардель
Астор Пантелеон Пьяццолла родился 11 марта 1921 года в Мар-дель-Плата на аргентинском побережье. Когда ему было четыре, семья переехала в Нью-Йорк и осела в Маленькой Италии, а это значит, что главный композитор танго столетия рос, слушая по радио Кэба Кэллоуэя и Баха, а не танцевальные залы Буэнос-Айреса. В 1929 году его отец Висенте, которого звали Нонино, купил ему в ломбарде подержанный бандонеон за несколько долларов. Мальчик хотел играть в бейсбол.
В 1934 году семья познакомилась с Карлосом Гарделем, который тогда снимался в Нью-Йорке и уже был самым знаменитым голосом испаноязычного мира. Тринадцатилетний Пьяццолла бегал по его поручениям, играл ему и мелькнул в роли мальчишки-газетчика в фильме El dia que me quieras. Гардель позвал его с собой в следующий тур. Отец сказал нет, слишком мал. В июне 1935 года самолёт Гарделя разбился в Медельине, и все, кто был на борту, погибли. Пьяццолла всю оставшуюся жизнь помнил, как близко это прошло.
Оркестр Тройло и двойная жизнь
В 1936 году семья вернулась в Аргентину. К 1939-му Пьяццолла, ещё подросток, играл на бандонеоне в оркестре Анибала Тройло, самого почитаемого руководителя танго-оркестра той эпохи, а вскоре начал для него аранжировать. Это была лучшая работа в танго, и он был в ней очень хорош. При этом он тихо, с 1941 года, брал уроки композиции у Альберто Хинастеры, изучал оркестровку, читал партитуры и писал концертную музыку, которую не показывал коллегам.
Тройло, как рассказывают, приходилось притормаживать его аранжировки: они то и дело оказывались слишком умными для танцпола. В 1944 году Пьяццолла ушёл из оркестра. Следующее десятилетие он вёл две карьеры, которые стыдились друг друга: по ночам музыкант танго, днём начинающий академический композитор, всё больше уверенный, что настоящая половина — вторая. В 1953 году его симфония Buenos Aires получила премию, к которой прилагалась стипендия французского правительства. Он уехал в Париж, чтобы стать серьёзным композитором и перестать тратить жизнь на танго.
Урок Буланже
В Париже в 1954 году он занимался у Нади Буланже — педагога, сформировавшего Копленда, Картера, Гласса и длинный список других. Он принёс ей свои концертные сочинения. Она прочла их, похвалила технику и продолжала показывать, кого слышит за каждой страницей: тут Стравинский, там Барток, Равель в углу. Его самого она нигде в этом не нашла.
Она спросила, чем он на самом деле зарабатывает. Он нехотя признался, что играет танго в клубном ансамбле, на бандонеоне — инструменте, о котором она едва слышала. Она заставила его сыграть. Он сыграл Triunfal. По его собственному рассказу, она взяла его за руки и прямо сказала: вот это и есть Пьяццолла, и отпускать это нельзя.
Вот и вся история, и обычно её пересказывают как сказку. Полезнее она как урок о выучке. Буланже не велела ему бросить технику; она велела навести восемнадцать лет техники на ту музыку, которую он и так знал изнутри. Всё, что он написал потом, — это контрапункт, приложенный к бандонеону.
Ненавидимый дома
Вернувшись в Буэнос-Айрес, он собрал Octeto Buenos Aires в 1955 году, а в 1960-м — Quinteto Nuevo Tango. Приняли это без тепла. Традиционалисты говорили, что написанное им — не танго: под это не танцуют, гармония неправильная, электрогитара — оскорбление, а фуги — самолюбование. Пьяццолла, человек по характеру боевой и любивший драку больше, чем ему было полезно, публично заявлял, что старые оркестры — музейные экспонаты. Были споры в печати, уходы из зала, а в пересказах и угрозы.
Он продолжал работать сквозь всё это. Adios Nonino, написанное в 1959 году после смерти отца, стало той пьесой, которую признали даже враги. Инфаркт в 1973 году вытолкнул его в Италию, где в 1974-м он записал в Милане альбом Libertango и нашёл европейскую публику, которой в этом споре нечего было терять. Второй квинтет, работавший с 1978 по 1988 год, дал его самые острые записи, включая Tango: Zero Hour 1986 года, который он считал лучшим.
В августе 1990 года в Париже с ним случился инсульт, а 4 июля 1992 года он умер в Буэнос-Айресе. К тому времени Kronos Quartet заказал ему Five Tango Sensations, а ещё через пять лет Йо-Йо Ма записал альбом его музыки. Город, говоривший ему, что он губит танго, стал печатать его лицо на чём попало.
Что он оставил на самом деле
Пьяццолла написал около 3000 пьес и записал примерно 500 из них — это выработка работающего музыканта, а не мистика. Остался он потому, что решил структурную задачу: нашёл способ сделать танго музыкой для слушания, а не для танца, не превратив её в вежливую. Меланхолия пережила это повышение.
Отсюда же и то, что его музыка спокойно живёт вне исходного состава. В Сингапуре мы много играем её на аккордеоне и контрабасе, для которых Пьяццолла никогда не писал и о которых наверняка имел бы своё мнение, — и пьесы держатся. Контрапункт настоящий, поэтому он работает и на двух голосах. Ритм вписан в сами ноты, поэтому он переживает потерю ритм-группы. Так и работает хорошее письмо.
Frequently asked
Почему Пьяццолла вызывал в Аргентине такие споры?
Потому что он взял национальную танцевальную музыку и сделал её нетанцуемой. Он добавил диссонанс, фугу, джазовую импровизацию и электрогитару, а потом публично сказал, что традиционные оркестры перестали развиваться. Танцоры и музыканты старой гвардии услышали в этом покушение на свой заработок и свою идентичность и отвечали тем же лет тридцать.
Что Надя Буланже сказала Пьяццолле?
Разобрав его академические сочинения и найдя в них отпечатки чужих рук, она попросила сыграть одно из его танго. Он сыграл Triunfal на бандонеоне, и она сказала, что вот это и есть настоящий Пьяццолла и бросать это нельзя. Свой зрелый стиль он отсчитывал именно от того парижского урока 1954 года.
Какая пьеса Пьяццоллы самая известная?
Libertango, записанный в Милане в 1974 году, известен и переигран шире всего. Adios Nonino, написанное в 1959 году после смерти отца, было для него самым дорогим. Oblivion, Suite Punta del Este и «Времена года в Буэнос-Айресе» — те пьесы, которые чаще всего звучат в концертах.
阿斯托尔·皮亚佐拉是谁？
阿斯托尔·皮亚佐拉，1921-1992：把探戈撬开的班多钮琴手，改变他方向的那堂布朗热课，以及布宜诺斯艾利斯起初为什么讨厌他。
纽约、一家当铺，还有卡洛斯·加德尔
阿斯托尔·潘塔莱昂·皮亚佐拉 1921 年 3 月 11 日生于阿根廷海滨城市马德普拉塔。他四岁那年全家搬到纽约，住进小意大利区，也就是说，这个世纪最重要的探戈作曲家，是听着收音机里的凯布·卡洛威和巴赫长大的，而不是听着布宜诺斯艾利斯的舞厅。1929 年，他的父亲比森特——人称 Nonino——花几美元在一家当铺给他买了一台二手班多钮琴。那孩子当时想打的是棒球。
1934 年全家遇到了卡洛斯·加德尔，他当时正在纽约拍片，已经是西班牙语世界里最有名的嗓子。十三岁的皮亚佐拉给他跑腿、给他弹琴，还在电影 《El día que me quieras》 里短暂地演了一个报童。加德尔邀他跟着下一趟巡演走。他父亲说不行，太小了。1935 年 6 月，加德尔的飞机在麦德林坠毁，机上无人生还。皮亚佐拉此后一辈子都清楚自己当时离那件事有多近。
特罗伊洛的乐队，以及一种双重生活
全家 1936 年回到阿根廷。到 1939 年，还是少年的皮亚佐拉已经在阿尼瓦尔·特罗伊洛——那个年代最受推崇的探戈乐队领班——的乐队里弹班多钮琴，很快又开始为他做编配。这是探戈行当里最好的一份工作，而他干得非常好。与此同时，他从 1941 年起悄悄跟阿尔贝托·希纳斯特拉学作曲，研究配器、读总谱，写一些不给同事看的音乐会作品。
据说特罗伊洛不得不勒住他的编配——那些编配老是写得对舞池来说太聪明了。皮亚佐拉 1944 年离开乐队。此后十年里，他经营着两份互相不好意思的事业：夜里是探戈乐手，白天是立志成为古典作曲家的人，而且越来越确信古典那一半才是真的。1953 年，他的交响曲 《Buenos Aires》 得了一个奖，奖里附带一笔法国政府的资助。他去了巴黎，准备成为一名严肃作曲家，不再把人生浪费在探戈上。
布朗热的那堂课
1954 年在巴黎，他跟娜迪娅·布朗热学习，这位老师塑造过科普兰、卡特、格拉斯，以及长长一串别的人。他把自己的音乐会作品带给她。她读了，称赞了技术，然后不停地指出每一页背后她听得见的那些作曲家——这里是斯特拉文斯基，那里是巴托克，角落里是拉威尔。她在里面哪儿都找不到他。
她问他到底靠什么谋生。他很不情愿地承认，自己在一支夜总会乐队里弹探戈，弹的是班多钮琴，一件她几乎没听说过的乐器。她让他弹一段。他弹了 《Triunfal》。按他自己的说法，她握住他的手，明明白白地告诉他：这才是皮亚佐拉，他永远不该放手。
整件事就是这样，而它通常被当作一个童话来讲。把它当作一堂关于训练的课，才更有用。布朗热并没有叫他丢掉技术；她是叫他把十八年的技术，对准他早就从内部熟知的那种音乐。他此后写的一切，都是用在班多钮琴上的对位。
在家乡被人恨
回到布宜诺斯艾利斯后，他 1955 年组建了布宜诺斯艾利斯八重奏，1960 年又组建了新探戈五重奏。反响并不热烈。传统派说他写的不是探戈：跳不了，和声不对，电吉他是一种侮辱，赋格是在卖弄。皮亚佐拉天性好斗，享受争吵的程度超出了对他自己有好处的范围，他公开说那些老乐队是博物馆展品。于是有见报的争论、有退场，在各种转述里还有威胁。
他就这么一路干下去。1959 年父亲去世后写的 《Adiós Nonino》，成了连他的敌人也承认的那一首。1973 年的一次心脏病发作把他推到了意大利，他 1974 年在米兰录了 《Libertango》 专辑，并且找到了一批在那场争吵里没有立场的欧洲听众。1978 到 1988 年的第二个五重奏留下了他最锋利的唱片，其中包括 1986 年的 《Tango: Zero Hour》，他认为那是自己最好的一张。
1990 年 8 月他在巴黎中风，1992 年 7 月 4 日在布宜诺斯艾利斯去世。到那时，克罗诺斯四重奏已经委约了 《Five Tango Sensations》，五年之内马友友录了一整张他的音乐。那座曾经告诉他“你在毁掉探戈”的城市，把他的脸印到了各种东西上。
他真正留下了什么
皮亚佐拉写了大约三千首作品，录了其中五百首左右，这是一个干活的音乐家的产量，不是一个神秘主义者的产量。让他留得下来的，是他解决了一个结构性问题：他找到了一条路，让探戈可以被听而不是被跳，同时又不变得彬彬有礼。忧郁在这次升迁中活了下来。
这也意味着他的音乐离开原编制照样自在。我们在新加坡用手风琴和低音提琴弹了不少，这个组合皮亚佐拉从没写过，他大概也会有话要说，可这些曲子立得住。对位是真的，所以两个声部就跑得起来。节奏是写进音符里的，所以少了一个节奏组它也活得下来。这就是好的写作该有的样子。
Frequently asked
皮亚佐拉在阿根廷为什么这么有争议？
因为他把国民舞曲变成了跳不了的东西。他加进不协和、赋格、爵士即兴和电吉他，然后公开说传统乐队已经停止发展了。舞者和老派乐手把这听成对他们饭碗和身份的攻击，于是以同样的方式回击了大约三十年。
娜迪娅·布朗热对皮亚佐拉说了什么？
她看完他的古典作品，在里面找到了别的作曲家的指纹，于是让他弹一首自己的探戈。他用班多钮琴弹了 Triunfal，她告诉他，这才是真正的皮亚佐拉，他永远不该丢掉它。他自己把成熟风格的起点定在 1954 年巴黎的那堂课上。
皮亚佐拉最有名的作品是哪一首？
Libertango，1974 年在米兰录制，是流传最广、被翻弹最多的一首。Adiós Nonino 是 1959 年父亲去世后写的，是他自己最看重的一首。Oblivion、Suite Punta del Este 和《布宜诺斯艾利斯四季》是音乐会上另外几首你会最常听到的。
アストル・ピアソラとは何者だったのか
アストル・ピアソラ、1921年から1992年。タンゴをこじ開けたバンドネオン奏者、進路を変えたブーランジェの一言、そしてブエノスアイレスがまず彼を憎んだ理由。
ニューヨーク、質屋、そしてカルロス・ガルデル
アストル・パンタレオン・ピアソラは1921年3月11日、アルゼンチンの海辺の町マル・デル・プラタに生まれました。4歳のとき一家はニューヨークへ移り、リトル・イタリーに落ち着きます。つまり、その世紀でもっとも重要なタンゴの作曲家は、ブエノスアイレスのダンスホールではなく、ラジオから流れるキャブ・キャロウェイとバッハを聴いて育ったということです。1929年、ノニーノと呼ばれた父ヴィセンテが、質屋で数ドルの中古のバンドネオンを息子に買い与えました。少年は野球がやりたかったのですが。
1934年、一家はカルロス・ガルデルと出会います。当時ニューヨークで映画を撮っていた、すでにスペイン語圏でもっとも有名な声でした。13歳のピアソラは彼の使い走りをし、彼のために弾き、映画《El dia que me quieras》に新聞売りの少年として短く映っています。ガルデルは次の巡業へ誘いました。父は断りました。まだ幼すぎると。1935年6月、ガルデルの飛行機はメデジンで墜落し、搭乗者全員が亡くなります。ピアソラは残りの生涯を、それがどれほど紙一重だったかを意識しながら過ごしました。
トロイロの楽団と、二重生活
一家は1936年にアルゼンチンへ戻りました。1939年には、まだ十代のピアソラが当時もっとも尊敬されたタンゴの楽団長アニバル・トロイロの楽団でバンドネオンを弾き、やがて編曲も手がけるようになります。タンゴでいちばんいい仕事であり、彼はそれが非常にうまかった。同時に彼は、人知れず1941年からアルベルト・ヒナステラに作曲を学び、管弦楽法を勉強し、総譜を読み、同僚には見せないコンサート音楽を書いていました。
トロイロは彼の編曲を抑えなければならなかったと言われています。踊りのフロアには利口すぎるものになり続けたからです。ピアソラは1944年に楽団を離れました。その後の十年、彼は互いに恥じ入るような二つの経歴を並走させます。夜はタンゴの奏者、昼はクラシックの作曲家志望。そして、本物なのはクラシックのほうだという確信を強めていきました。1953年、交響曲《Buenos Aires》がフランス政府の奨学金を伴う賞を得ます。彼は本格的な作曲家になるために、そしてタンゴに人生を浪費するのをやめるために、パリへ向かいました。
ブーランジェのレッスン
1954年のパリで、彼はナディア・ブーランジェに学びます。コープランド、カーター、グラス、そのほか長い名簿を形づくった教師です。彼は自分のコンサート作品を持っていきました。彼女はそれを読み、技術を褒め、そして各ページの背後に聞こえる作曲家を指摘し続けました。ここにストラヴィンスキー、そこにバルトーク、隅にラヴェル。彼女はそのどこにも彼を見つけられませんでした。
彼女は、実際には何で生計を立てているのかと尋ねました。彼はしぶしぶ、ナイトクラブのバンドでタンゴを、バンドネオンという彼女がほとんど知らない楽器で弾いていると認めます。彼女は何か弾いてみなさいと言いました。彼は《Triunfal》を弾きました。本人の語るところでは、彼女は彼の手を取り、これこそがピアソラであり、決して手放してはいけないと、はっきり告げたそうです。
話はそれだけで、たいていはおとぎ話として語られます。しかし訓練についての教訓として読むほうが役に立ちます。ブーランジェは技術を捨てろとは言いませんでした。18年分の技術を、彼がすでに内側から知っている音楽へ向けろと言ったのです。それ以降に彼が書いたものはすべて、バンドネオンに当てはめられた対位法です。
故郷で憎まれる
ブエノスアイレスへ戻った彼は、1955年にオクテート・ブエノスアイレスを、そして1960年にQuinteto Nuevo Tangoを結成します。反応は温かいものではありませんでした。伝統派は、彼が書いているものはタンゴではないと言いました。踊れない、和声が間違っている、エレキギターは侮辱だ、フーガは見せびらかしだ、と。気質として好戦的で、身のためにならないほど喧嘩を楽しんだピアソラは、古い楽団は博物館の陳列品だと公然と言いました。誌上での論争、途中退席、そして語り継がれるところでは脅迫もありました。
彼はその中で仕事を続けます。1959年、父の死後に書かれた《Adios Nonino》は、敵でさえ認めた一曲になりました。1973年の心臓発作を機にイタリアへ移り、1974年にミラノで《Libertango》のアルバムを録音して、あの論争に何の利害も持たないヨーロッパの聴衆を見つけます。1978年から1988年までの第二の五重奏団は、彼自身が最高と考えた1986年の《Tango: Zero Hour》を含む、もっとも鋭い録音を残しました。
1990年8月、パリで脳卒中に倒れ、1992年7月4日にブエノスアイレスで亡くなります。そのころにはクロノス・クァルテットが《Five Tango Sensations》を委嘱しており、5年のうちにヨーヨー・マが彼の作品のアルバムを録音しました。タンゴを台無しにしていると彼に告げた街は、彼の顔をあちこちに掲げるようになりました。
彼が実際に残したもの
ピアソラはおよそ3,000曲を書き、そのうち500ほどを録音しました。神秘家ではなく、働く音楽家の仕事量です。彼を残らせたのは、構造上の問題を解いたことです。彼は、タンゴが踊られるのではなく聴かれるものになりながら、行儀よくならずに済む道を見つけました。憂いは、その昇格を生き延びたのです。
そのおかげで、彼の音楽は本来の編成の外でも無理なく収まります。シンガポールではアコーディオンとコントラバスでかなりの量を演奏していて、ピアソラが書いたことのない編成であり、おそらく彼なら意見を持ったでしょうが、曲は持ちこたえます。対位法が本物なので、二声でも成り立ちます。リズムが音符の中に書き込まれているので、リズム・セクションを失っても生き延びます。よい書法とはそういうものです。
Frequently asked
ピアソラはなぜアルゼンチンであれほど物議を醸したのですか？
国民的な踊りの音楽を、踊れないものにしてしまったからです。不協和、フーガ、ジャズの即興、エレキギターを加え、そのうえで伝統的な楽団は進歩をやめたと公然と言いました。踊り手と古い世代の音楽家は、それを自分たちの生計と自己像への攻撃と受け取り、約30年にわたって同じ調子で返しました。
ナディア・ブーランジェはピアソラに何と言ったのですか？
彼のクラシック作品を検討して、そこにほかの作曲家の指紋を見つけた彼女は、自分のタンゴを一曲弾いてみるように言いました。彼はバンドネオンで Triunfal を弾き、彼女は、これこそが本物のピアソラであり、決して捨ててはいけないと告げました。彼自身、成熟した様式の始まりを1954年のパリでのそのレッスンに置いています。
ピアソラのいちばん有名な曲は何ですか？
1974年にミラノで録音された Libertango が、もっとも広く知られ、もっとも多くカバーされています。1959年に父の死後に書かれた Adios Nonino は、彼自身がいちばん大切にした曲です。Oblivion、Suite Punta del Este、そしてブエノスアイレスの四季が、演奏会でよく耳にするほかの作品です。
아스토르 피아졸라는 누구인가
아스토르 피아졸라, 1921-1992. 탱고를 열어젖힌 반도네온 연주자, 그의 길을 바꾼 나디아 불랑제의 수업, 그리고 부에노스아이레스가 그를 먼저 미워한 이유.
뉴욕, 전당포, 그리고 카를로스 가르델
아스토르 판탈레온 피아졸라는 1921년 3월 11일 아르헨티나 해안의 마르델플라타에서 태어났습니다. 네 살 때 가족이 뉴욕으로 옮겨 리틀 이탈리아에 자리를 잡았는데, 그러니까 20세기에 가장 중요한 탱고 작곡가는 부에노스아이레스의 무도장이 아니라 라디오에서 흘러나오는 캡 캘러웨이와 바흐를 들으며 자란 셈입니다. 1929년에 노니노라 불리던 아버지 비센테가 전당포에서 몇 달러를 주고 중고 반도네온을 사 주었습니다. 소년은 야구를 하고 싶어 했습니다.
1934년에 가족은 카를로스 가르델을 만났습니다. 그는 그때 뉴욕에서 영화를 찍고 있었고 이미 스페인어권에서 가장 유명한 목소리였습니다. 열세 살의 피아졸라는 그의 심부름을 하고 그 앞에서 연주했으며, 영화 El dia que me quieras에 신문팔이 소년으로 잠깐 나옵니다. 가르델은 다음 순회공연에 함께 가자고 했습니다. 아버지는 아이가 너무 어리다며 안 된다고 했습니다. 1935년 6월 가르델의 비행기가 메데인에서 추락해 탑승자가 모두 죽었습니다. 피아졸라는 남은 평생 그것이 얼마나 아슬아슬했는지를 잊지 못했습니다.
트로일로의 악단, 그리고 두 겹의 삶
가족은 1936년에 아르헨티나로 돌아갔습니다. 1939년이 되자 아직 십 대이던 피아졸라는 그 시대에 가장 존경받던 탱고 악단장 아니발 트로일로의 악단에서 반도네온을 연주하고 있었고, 곧 그를 위해 편곡도 맡았습니다. 탱고에서 가장 좋은 자리였고 그는 그 일을 아주 잘했습니다. 동시에 그는 1941년부터 조용히 알베르토 히나스테라에게 작곡을 배우며 관현악법을 공부하고 악보를 읽고, 동료들에게는 보여 주지 않는 연주회용 음악을 쓰고 있었습니다.
전해지기로 트로일로는 그의 편곡을 자꾸 눌러야 했다고 합니다. 무도장에는 지나치게 영리해지곤 했기 때문입니다. 피아졸라는 1944년에 악단을 떠났습니다. 그 뒤 십 년 동안 그는 서로를 부끄러워하는 두 개의 경력을 꾸렸습니다. 밤에는 탱고 연주자, 낮에는 클래식 작곡가 지망생이었고, 클래식 쪽이 진짜라는 확신이 점점 깊어졌습니다. 1953년에 그의 교향곡 Buenos Aires가 상을 받았고 거기에 프랑스 정부의 장학금이 딸려 왔습니다. 그는 진지한 작곡가가 되려고, 그리고 탱고로 인생을 낭비하는 일을 그만두려고 파리로 갔습니다.
불랑제의 수업
1954년 파리에서 그는 나디아 불랑제에게 배웠습니다. 코플런드와 카터와 글래스, 그리고 긴 목록의 다른 이들을 빚어낸 스승입니다. 그는 자기 연주회용 작품들을 들고 갔습니다. 그녀는 그것들을 읽고 기법을 칭찬했지만, 장마다 뒤에서 들려오는 작곡가들을 계속 짚어 냈습니다. 여기는 스트라빈스키, 저기는 바르토크, 구석에는 라벨이었습니다. 그 안 어디에서도 그를 찾을 수 없었습니다.
그녀는 그에게 실제로 무엇으로 먹고사느냐고 물었습니다. 그는 마지못해 나이트클럽 밴드에서 탱고를 연주한다고, 그것도 그녀가 이름조차 거의 들어 본 적 없는 반도네온으로 한다고 털어놓았습니다. 그녀는 그에게 한 곡 쳐 보라고 했습니다. 그는 Triunfal을 쳤습니다. 그 자신의 말에 따르면, 그녀는 그의 두 손을 잡고 이것이 피아졸라이니 절대로 놓지 말라고 분명하게 말했습니다.
이야기는 그것이 전부이고, 보통은 동화처럼 전해집니다. 그보다는 훈련에 관한 가르침으로 읽는 편이 쓸모가 있습니다. 불랑제는 기법을 버리라고 하지 않았습니다. 십팔 년 동안 쌓은 기법을 그가 이미 속속들이 알고 있던 음악 쪽으로 겨누라고 했습니다. 그 뒤로 그가 쓴 모든 것은 반도네온에 적용한 대위법입니다.
고향에서 미움받다
부에노스아이레스로 돌아온 그는 1955년에 Octeto Buenos Aires를, 이어 1960년에 Quinteto Nuevo Tango를 꾸렸습니다. 반응은 따뜻하지 않았습니다. 전통주의자들은 그가 쓴 것이 탱고가 아니라고 했습니다. 거기에 맞춰 춤출 수 없고, 화성이 틀렸고, 일렉트릭 기타는 모욕이며, 푸가는 과시라는 것이었습니다. 기질이 호전적이고 자기에게 이롭지 않을 만큼 싸움을 즐기던 피아졸라는 옛 악단들이 박물관 유물이라고 공개적으로 말했습니다. 지면에서의 논쟁이 있었고, 공연장을 박차고 나가는 일이 있었으며, 전해 오는 이야기에는 협박도 있었습니다.
그는 그 와중에도 계속 일했습니다. 아버지가 세상을 떠난 뒤 1959년에 쓴 Adios Nonino는 적들조차 인정한 단 하나의 곡이 되었습니다. 1973년의 심장 발작이 그를 이탈리아로 밀어 보냈고, 그는 1974년 밀라노에서 Libertango 음반을 녹음하며 그 논쟁에 아무 이해관계가 없는 유럽 청중을 만났습니다. 1978년부터 1988년까지의 두 번째 5중주단은 그의 가장 날카로운 음반들을 남겼는데, 그 자신이 최고로 꼽은 1986년의 Tango: Zero Hour도 거기에 들어 있습니다.
그는 1990년 8월 파리에서 뇌졸중을 겪었고 1992년 7월 4일 부에노스아이레스에서 세상을 떠났습니다. 그때 이미 크로노스 콰르텟이 Five Tango Sensations를 위촉해 둔 뒤였고, 5년 안에 요요 마가 그의 음악으로 음반을 냈습니다. 그에게 탱고를 망치고 있다고 말했던 도시는 여기저기에 그의 얼굴을 새겨 넣었습니다.
그가 실제로 남긴 것
피아졸라는 대략 3,000곡을 썼고 그중 500곡쯤을 녹음했는데, 이것은 신비가가 아니라 현장에서 일하는 음악가의 생산량입니다. 그를 오래 남게 한 것은 그가 구조의 문제를 풀었다는 사실입니다. 탱고가 얌전해지지 않으면서도 춤이 아니라 감상의 대상이 될 길을 찾아낸 것입니다. 그 승격을 겪고도 우수는 살아남았습니다.
그래서 그의 음악은 원래의 편성 바깥에서도 편안히 자리를 잡습니다. 싱가포르에서 우리는 그것을 아코디언과 더블베이스로 꽤 많이 연주하는데, 피아졸라가 한 번도 그 조합을 위해 쓴 적이 없고 아마 할 말이 있었을 조합이지만 곡들은 버텨 냅니다. 대위법이 진짜이므로 두 성부로도 통합니다. 리듬이 음표 안에 적혀 있으므로 리듬 섹션이 없어도 살아남습니다. 좋은 작법이 하는 일이 그것입니다.
Frequently asked
피아졸라는 왜 아르헨티나에서 그렇게 논란이 되었나요?
나라의 춤 음악을 가져다 춤출 수 없게 만들었기 때문입니다. 그는 불협화음과 푸가와 재즈 즉흥과 일렉트릭 기타를 더했고, 그러고는 전통 악단들이 발전을 멈췄다고 공개적으로 말했습니다. 춤추는 사람들과 구세대 음악가들은 그것을 자기 생계와 정체성에 대한 공격으로 들었고, 약 30년 동안 같은 방식으로 되갚았습니다.
나디아 불랑제는 피아졸라에게 무슨 말을 했나요?
그의 클래식 작품들을 살펴보고 그 안에서 다른 작곡가들의 지문을 찾아낸 뒤, 그녀는 그에게 탱고를 한 곡 쳐 보라고 했습니다. 그가 반도네온으로 Triunfal을 치자, 그녀는 이것이 진짜 피아졸라이니 절대로 버리지 말라고 했습니다. 그는 자신의 원숙한 양식이 1954년 파리의 그 수업에서 시작되었다고 말했습니다.
피아졸라의 가장 유명한 곡은 무엇인가요?
1974년 밀라노에서 녹음한 Libertango가 가장 널리 알려졌고 가장 많이 다시 연주됩니다. 아버지가 세상을 떠난 뒤 1959년에 쓴 Adios Nonino는 그가 가장 아낀 곡입니다. Oblivion과 Suite Punta del Este, 그리고 부에노스아이레스의 사계가 연주회에서 가장 자주 듣게 될 나머지 곡들입니다.
Siapakah Astor Piazzolla?
Astor Piazzolla, 1921-1992: pemain bandoneon yang membuka tango, kelas Nadia Boulanger yang mengubah haluannya, dan sebab Buenos Aires membencinya dahulu.
New York, sebuah kedai pajak gadai dan Carlos Gardel
Astor Pantaleon Piazzolla dilahirkan pada 11 Mac 1921 di Mar del Plata, di pesisir Argentina. Ketika dia berusia empat tahun keluarganya berpindah ke New York lalu menetap di Little Italy, yang bermakna komposer tango paling penting pada abad itu membesar sambil mendengar Cab Calloway dan Bach di radio dan bukan dewan tarian Buenos Aires. Pada 1929 bapanya Vicente, yang dikenali sebagai Nonino, membelikannya sebuah bandoneon terpakai di kedai pajak gadai dengan harga beberapa dolar. Budak itu mahu bermain besbol.
Pada 1934 keluarga itu bertemu Carlos Gardel, yang ketika itu sedang membuat penggambaran di New York dan sudah pun menjadi suara paling terkenal di dunia berbahasa Sepanyol. Piazzolla, ketika itu tiga belas tahun, menjalankan suruhan untuknya, bermain untuknya, dan muncul seketika sebagai budak penjual akhbar dalam filem El dia que me quieras. Gardel mengajaknya menyertai jelajah yang seterusnya. Bapanya berkata tidak, dia terlalu muda. Pada Jun 1935 pesawat Gardel terhempas di Medellin dan semua yang berada di dalamnya terbunuh. Piazzolla menghabiskan sisa hidupnya dengan kesedaran betapa hampirnya dia ketika itu.
Orkestra Troilo, dan satu kehidupan berkembar
Keluarga itu pulang ke Argentina pada 1936. Menjelang 1939 Piazzolla, yang masih remaja, sudah bermain bandoneon dalam orkestra Anibal Troilo, ketua kumpulan tango yang paling dikagumi pada era itu, dan tidak lama kemudian menjadi penggubah aransemennya. Itulah kerja terbaik dalam dunia tango dan dia sangat mahir melakukannya. Dia juga, secara senyap, mengambil kelas komposisi bersama Alberto Ginastera sejak 1941, mempelajari orkestrasi, membaca skor, dan menulis muzik konsert yang tidak ditunjukkannya kepada rakan sekerjanya.
Troilo dilaporkan terpaksa menahan aransemennya — aransemen itu asyik menjadi terlalu pintar untuk lantai tarian. Piazzolla meninggalkan orkestra itu pada 1944. Untuk satu dekad selepas itu dia menjalankan dua kerjaya yang saling memalukan: pemain tango pada waktu malam, bakal komposer klasik pada waktu siang, dan semakin yakin bahawa separuh klasik itulah yang sebenar. Pada 1953 simfoninya Buenos Aires memenangi hadiah yang disertai geran kerajaan Perancis. Dia pergi ke Paris untuk menjadi komposer yang serius dan untuk berhenti membazirkan hidupnya pada tango.
Kelas bersama Boulanger
Di Paris pada 1954 dia belajar dengan Nadia Boulanger, guru yang telah membentuk Copland, Carter, Glass dan senarai panjang yang lain. Dia membawakan karya konsertnya kepada guru itu. Boulanger membacanya, memuji tekniknya, dan asyik menunjukkan komposer yang dapat didengarnya di sebalik setiap halaman — Stravinsky di sini, Bartok di sana, Ravel di penjuru. Dia tidak dapat menemui Piazzolla sendiri di mana-mana di dalamnya.
Boulanger bertanya apa sebenarnya pekerjaannya. Dia mengaku, dengan berat hati, bahawa dia bermain tango dalam kumpulan kelab malam, dengan bandoneon, iaitu alat yang hampir tidak pernah didengari gurunya. Boulanger menyuruhnya memainkan sesuatu. Dia memainkan Triunfal. Menurut ceritanya sendiri, gurunya memegang kedua-dua tangannya dan memberitahunya, dengan terus terang, bahawa inilah Piazzolla dan dia tidak sepatutnya melepaskannya.
Itulah keseluruhan ceritanya, dan ia biasanya dikisahkan seperti dongeng. Ia lebih berguna sebagai pengajaran tentang latihan. Boulanger tidak menyuruhnya meninggalkan teknik; dia menyuruhnya mengacukan lapan belas tahun teknik itu ke arah muzik yang sudah pun dikenalinya dari dalam. Segala yang ditulisnya selepas itu ialah kontrapuntal yang digunakan pada sebuah bandoneon.
Dibenci di tanah air
Sekembalinya ke Buenos Aires dia menubuhkan Octeto Buenos Aires pada 1955 dan kemudian, pada 1960, Quinteto Nuevo Tango. Sambutannya tidak hangat. Golongan tradisionalis berkata apa yang ditulisnya bukan tango: ia tidak boleh ditarikan, harmoninya salah, gitar elektriknya satu penghinaan, dan fuganya sekadar menunjuk-nunjuk. Piazzolla, yang memang berangin suka melawan dan menikmati pertengkaran lebih daripada yang baik untuk dirinya, berkata secara terbuka bahawa orkestra lama itu barang muzium. Ada pertengkaran dalam media cetak, penonton yang berjalan keluar, dan, dalam ceritanya yang diulang-ulang, ada ugutan.
Dia terus bekerja menerusi semua itu. Adios Nonino, yang ditulis pada 1959 selepas kematian bapanya, menjadi satu karya yang diakui walaupun oleh musuhnya. Serangan jantung pada 1973 mendorongnya ke Itali, tempat dia merakam album Libertango di Milan pada 1974 lalu menemui penonton Eropah yang tiada kepentingan dalam pertengkaran itu. Kuintet kedua, dari 1978 hingga 1988, menghasilkan rakamannya yang paling tajam, termasuk Tango: Zero Hour pada 1986, yang dianggapnya terbaik.
Dia mengalami strok di Paris pada Ogos 1990 dan meninggal dunia di Buenos Aires pada 4 Julai 1992. Menjelang ketika itu Kronos Quartet telah menempah Five Tango Sensations, dan dalam tempoh lima tahun Yo-Yo Ma telah merakam sebuah album muziknya. Kota yang pernah memberitahunya bahawa dia merosakkan tango meletakkan wajahnya pada pelbagai benda.
Apa yang sebenarnya ditinggalkannya
Piazzolla menulis kira-kira 3,000 karya dan merakam sekitar 500 daripadanya, iaitu hasil kerja seorang pemuzik yang bekerja, bukan seorang mistik. Apa yang menjadikannya kekal ialah dia menyelesaikan satu masalah struktur: dia menemui cara untuk tango didengar dan bukan ditarikan tanpa menjadikannya sopan. Kesenduannya terus hidup selepas kenaikan pangkat itu.
Ia juga bermakna muziknya duduk dengan selesa di luar susunan pemain asalnya. Kami banyak memainkannya di Singapura dengan akordion dan bes berganda, iaitu gabungan yang tidak pernah ditulis Piazzolla dan mungkin ada pendapatnya sendiri tentangnya, namun karya itu tetap bertahan. Kontrapuntalnya sebenar, jadi ia berhasil dengan dua suara. Ritmanya tertulis di dalam notnya, jadi ia bertahan walaupun kehilangan bahagian ritma. Itulah yang dilakukan oleh penulisan yang baik.
Frequently asked
Mengapa Piazzolla begitu kontroversi di Argentina?
Kerana dia mengambil muzik tarian negara itu lalu menjadikannya tidak boleh ditarikan. Dia menambah disonans, fuga, improvisasi jaz dan gitar elektrik, kemudian berkata secara terbuka bahawa orkestra tradisional sudah berhenti berkembang. Penari dan pemuzik Pengawal Lama mendengarnya sebagai serangan terhadap punca rezeki dan identiti mereka, dan mereka membalasnya setimpal selama kira-kira tiga puluh tahun.
Apa yang dikatakan Nadia Boulanger kepada Piazzolla?
Selepas meneliti gubahan klasiknya dan menemui cap jari komposer lain di dalamnya, dia meminta Piazzolla memainkan salah satu tangonya. Piazzolla memainkan Triunfal dengan bandoneon, dan gurunya memberitahunya bahawa inilah Piazzolla yang sebenar dan dia tidak sepatutnya meninggalkannya. Dia menganggap gaya matangnya bermula daripada kelas itu di Paris pada 1954.
Apakah karya Piazzolla yang paling terkenal?
Libertango, yang dirakam di Milan pada 1974, ialah yang paling meluas dikenali dan paling banyak diulang mainkan orang. Adios Nonino, yang ditulis pada 1959 selepas kematian bapanya, ialah karya yang paling disayanginya. Oblivion, Suite Punta del Este dan Four Seasons of Buenos Aires ialah karya lain yang paling kerap anda dengar dalam konsert.
Astor Piazzolla யார்?
Astor Piazzolla, 1921-1992: டாங்கோவை உடைத்துத் திறந்த பந்தோனியன் கலைஞர், அவரை வழிமாற்றிய Nadia Boulanger பாடம், Buenos Aires முதலில் அவரை வெறுத்தது ஏன்.
New York, ஓர் அடகுக்கடை, Carlos Gardel
Astor Pantaleon Piazzolla 1921 மார்ச் 11 அன்று, அர்ஜென்டினக் கடற்கரையிலுள்ள Mar del Plata-வில் பிறந்தார். அவருக்கு நான்கு வயதானபோது குடும்பம் New York-க்குக் குடிபெயர்ந்து Little Italy-இல் தங்கியது; அதாவது இந்த நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான டாங்கோ இசையமைப்பாளர், Buenos Aires நடனக் கூடங்களை அல்ல, வானொலியில் Cab Calloway-ஐயும் Bach-ஐயும் கேட்டே வளர்ந்தார். 1929-இல் அவரது தந்தை Vicente — Nonino என்று அழைக்கப்பட்டவர் — ஓர் அடகுக்கடையில் சில டாலர்களுக்குப் பழைய பந்தோனியன் ஒன்றை அவருக்கு வாங்கிக் கொடுத்தார். அந்தச் சிறுவனுக்கோ பேஸ்பால் விளையாட வேண்டும்.
1934-இல் அந்தக் குடும்பம் Carlos Gardel-ஐச் சந்தித்தது; அப்போது அவர் New York-இல் படப்பிடிப்பில் இருந்தார், ஏற்கெனவே ஸ்பானிஷ் பேசும் உலகின் மிகப் பிரபலமான குரல். பதிமூன்று வயது Piazzolla அவருக்காக வேலைகளைச் செய்தார், அவருக்காக வாசித்தார், El dia que me quieras படத்தில் ஒரு செய்தித்தாள் சிறுவனாகச் சிறிது நேரம் தோன்றினார். அடுத்த சுற்றுப்பயணத்துக்கு உடன் வருமாறு Gardel அழைத்தார். மிகச் சிறியவன் என்று அவரது தந்தை மறுத்துவிட்டார். 1935 ஜூனில் Medellin-இல் Gardel-இன் விமானம் விபத்துக்குள்ளாகி உள்ளிருந்த அனைவரும் இறந்தனர். அது எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தது என்ற உணர்வுடனேயே Piazzolla தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் கழித்தார்.
Troilo-வின் இசைக்குழு, ஒரு இரட்டை வாழ்க்கை
1936-இல் குடும்பம் அர்ஜென்டினாவுக்குத் திரும்பியது. 1939 வாக்கில், இன்னும் பதின்பருவத்தில் இருந்த Piazzolla, அந்தக் காலத்தின் மிகவும் போற்றப்பட்ட டாங்கோ இசைக்குழுத் தலைவர் Anibal Troilo-வின் இசைக்குழுவில் பந்தோனியன் வாசித்துக்கொண்டிருந்தார், விரைவில் அவருக்காக ஏற்பாடுகளும் செய்தார். டாங்கோவில் அதுவே சிறந்த வேலை, அதில் அவர் மிகத் திறமையானவராகவும் இருந்தார். அதே நேரம், அமைதியாக, 1941 முதல் Alberto Ginastera-விடம் இசையமைப்புப் பாடங்களைக் கற்றுக்கொண்டிருந்தார் — ஆர்கெஸ்ட்ரேஷன் படித்தார், ஸ்கோர்களைப் படித்தார், சக இசைக்கலைஞர்களிடம் காட்டாத கச்சேரி இசையை எழுதினார்.
அவரது ஏற்பாடுகளை Troilo கட்டுப்படுத்த வேண்டியிருந்தது என்று சொல்கிறார்கள் — அவை நடனத் தளத்துக்கு மீறிப் புத்திசாலித்தனமாகிக்கொண்டே போயின. 1944-இல் Piazzolla அந்த இசைக்குழுவை விட்டு விலகினார். அடுத்த பத்தாண்டுகளுக்கு ஒன்றையொன்று சங்கடப்படுத்தும் இரு வாழ்க்கைகளை அவர் நடத்தினார்: இரவில் டாங்கோ வாசிப்பாளர், பகலில் செவ்வியல் இசையமைப்பாளராக ஆசைப்படுபவர்; செவ்வியல் பாதியே உண்மையானது என்ற நம்பிக்கை வளர்ந்துகொண்டே போனது. 1953-இல் அவரது Buenos Aires சிம்ஃபனி ஒரு பரிசை வென்றது, அதனுடன் ஃபிரெஞ்சு அரசின் உதவித்தொகையும் வந்தது. தீவிர இசையமைப்பாளராக ஆவதற்கும், டாங்கோவில் வாழ்க்கையை வீணடிப்பதை நிறுத்துவதற்கும் அவர் பாரிஸ் சென்றார்.
Boulanger பாடம்
1954-இல் பாரிஸில் Nadia Boulanger-இடம் அவர் பயின்றார் — Copland, Carter, Glass உள்ளிட்ட நீண்ட பட்டியலை வடிவமைத்த ஆசிரியை. தன் கச்சேரிப் படைப்புகளை அவரிடம் கொண்டுவந்தார். அவை படித்த அவர், நுட்பத்தைப் பாராட்டினார், ஆனால் ஒவ்வொரு பக்கத்துக்குப் பின்னாலும் தனக்குக் கேட்ட இசையமைப்பாளர்களைச் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டே இருந்தார் — இங்கே Stravinsky, அங்கே Bartok, மூலையில் Ravel. அதில் எங்கேயும் அவரைக் காண முடியவில்லை.
வாழ்க்கைக்கு அவர் உண்மையில் என்ன செய்கிறார் என்று கேட்டார். ஒரு நைட்கிளப் இசைக்குழுவில் பந்தோனியனில் டாங்கோ வாசிப்பதாக அவர் தயக்கத்துடன் ஒப்புக்கொண்டார் — அவர் அரிதாகவே கேள்விப்பட்டிருந்த கருவி. ஏதாவது வாசிக்கச் சொன்னார். Triunfal வாசித்தார். அவரது சொந்தக் கூற்றுப்படி, அவரது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, இதுதான் Piazzolla, இதை ஒருபோதும் விட்டுவிடக் கூடாது என்று நேரடியாகச் சொன்னார்.
கதை அவ்வளவுதான், பொதுவாக ஒரு தேவதைக் கதையாகவே சொல்லப்படுகிறது. பயிற்சியைப் பற்றிய பாடமாகப் பார்த்தால் அது இன்னும் பயனுள்ளது. நுட்பத்தைக் கைவிடச் சொல்லவில்லை Boulanger; பதினெட்டு ஆண்டுகளின் நுட்பத்தை, உள்ளிருந்தே தனக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்த இசையின் மீது திருப்பச் சொன்னார். அதற்குப் பிறகு அவர் எழுதிய அனைத்தும் ஒரு பந்தோனியனுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட கவுன்டர்பாயிண்டே.
சொந்த நாட்டில் வெறுக்கப்பட்டவர்
Buenos Aires-க்குத் திரும்பி 1955-இல் Octeto Buenos Aires-ஐயும், பின்னர் 1960-இல் Quinteto Nuevo Tango-வையும் உருவாக்கினார். வரவேற்பு சூடாக இல்லை. அவர் எழுதியது டாங்கோவே அல்ல என்று பாரம்பரியவாதிகள் சொன்னார்கள்: அதற்கு நடனமாட முடியாது, ஹார்மனி தவறு, எலக்ட்ரிக் கிட்டார் ஓர் அவமானம், ஃபியூக்குகள் வெறும் காட்டிக்கொள்ளல். இயல்பிலேயே சண்டைக்காரராக இருந்த, தனக்கே நல்லதல்ல என்ற அளவுக்குச் சண்டையை ரசித்த Piazzolla, பழைய இசைக்குழுக்கள் அருங்காட்சியகப் பொருள்கள் என்று பகிரங்கமாகச் சொன்னார். அச்சில் வாதங்கள், நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து வெளியேறல்கள், மீண்டும் சொல்லப்படும் கதைகளில் மிரட்டல்களும் இருந்தன.
அதையெல்லாம் கடந்து அவர் வேலை செய்துகொண்டே இருந்தார். தன் தந்தையின் மரணத்துக்குப் பிறகு 1959-இல் எழுதப்பட்ட Adios Nonino, அவரது எதிரிகளும் ஒப்புக்கொண்ட ஒரே படைப்பாக ஆனது. 1973-இல் வந்த மாரடைப்பு அவரை இத்தாலிக்குத் தள்ளியது; அங்கே 1974-இல் மிலானில் Libertango ஆல்பத்தைப் பதிவு செய்தார், அந்த வாதத்தில் எந்தப் பங்கும் இல்லாத ஓர் ஐரோப்பியப் பார்வையாளர் கூட்டத்தையும் கண்டடைந்தார். 1978 முதல் 1988 வரையிலான இரண்டாவது குயின்டெட், 1986-இல் வந்த Tango: Zero Hour உட்பட அவரது மிகக் கூர்மையான பதிவுகளை உருவாக்கியது; அதுவே தன் சிறந்தது என்று அவர் கருதினார்.
1990 ஆகஸ்டில் பாரிஸில் பக்கவாதம் ஏற்பட்டு, 1992 ஜூலை 4 அன்று Buenos Aires-இல் இறந்தார். அதற்குள் Kronos Quartet Five Tango Sensations-ஐ இயற்றக் கேட்டிருந்தது; ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் Yo-Yo Ma அவரது இசையின் ஓர் ஆல்பத்தைப் பதிவு செய்திருந்தார். நீங்கள் டாங்கோவைக் கெடுக்கிறீர்கள் என்று சொன்ன நகரம், அவரது முகத்தைப் பொருள்களின் மீது பதித்தது.
அவர் உண்மையில் விட்டுச் சென்றது
Piazzolla சுமார் 3,000 படைப்புகளை எழுதி, அவற்றில் ஏறத்தாழ 500-ஐப் பதிவு செய்தார்; அது ஒரு ஞானியின் அல்ல, உழைக்கும் இசைக்கலைஞரின் உற்பத்தி. அவரை நிலைக்கச் செய்தது என்னவென்றால், ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கலைத் தீர்த்தார்: பண்பாக மாறிவிடாமலேயே டாங்கோ நடனமாடப்படுவதற்குப் பதிலாகக் கேட்கப்படுவதற்கான வழியைக் கண்டுபிடித்தார். அந்தப் பதவி உயர்வுக்குப் பிறகும் சோகம் உயிர்பிழைத்தது.
அதன் பொருள், அவரது இசை தன் அசல் இசைக்குழு அமைப்புக்கு வெளியேயும் வசதியாக அமர்கிறது என்பதே. Piazzolla ஒருபோதும் எழுதாத, எழுதியிருந்தால் கருத்து சொல்லியிருக்கக்கூடிய அக்கார்டியனிலும் டபுள் பாஸிலும் சிங்கப்பூரில் அவரது இசையைப் பெரிதும் வாசிக்கிறோம், படைப்புகள் தாங்கி நிற்கின்றன. கவுன்டர்பாயிண்ட் உண்மையானது, எனவே இரு குரல்களில் வேலை செய்கிறது. தாளம் சுரங்களுக்குள்ளேயே எழுதப்பட்டிருக்கிறது, எனவே ஒரு ரிதம் பிரிவை இழந்தாலும் உயிர்பிழைக்கிறது. நல்ல எழுத்து செய்வது அதுதான்.
Frequently asked
அர்ஜென்டினாவில் Piazzolla ஏன் இவ்வளவு சர்ச்சைக்குரியவராக இருந்தார்?
ஏனெனில் அவர் தேசிய நடன இசையை எடுத்து அதை நடனமாட முடியாததாக ஆக்கினார். டிஸ்ஸோனன்ஸ், ஃபியூக், ஜாஸ் இம்ப்ரொவைசேஷன், எலக்ட்ரிக் கிட்டார் ஆகியவற்றைச் சேர்த்தார்; பிறகு பாரம்பரிய இசைக்குழுக்கள் வளர்வதை நிறுத்திவிட்டன என்று பகிரங்கமாகச் சொன்னார். நடனக் கலைஞர்களும் பழைய தலைமுறை இசைக்கலைஞர்களும் அதைத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தின் மீதும் அடையாளத்தின் மீதுமான தாக்குதலாகக் கேட்டனர், சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் அதே அளவில் பதிலடி கொடுத்தனர்.
Nadia Boulanger, Piazzolla-விடம் என்ன சொன்னார்?
அவரது செவ்வியல் படைப்புகளைப் பார்வையிட்டு, அவற்றில் பிற இசையமைப்பாளர்களின் கைரேகைகளைக் கண்டறிந்த பிறகு, அவரது டாங்கோக்களில் ஒன்றை வாசிக்கச் சொன்னார். பந்தோனியனில் Triunfal-ஐ வாசித்தார்; இதுதான் உண்மையான Piazzolla, இதை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது என்று அவர் சொன்னார். 1954-இல் பாரிஸில் நடந்த அந்தப் பாடத்திலிருந்தே தன் முதிர்ந்த பாணி தொடங்கியதாக அவர் குறிப்பிட்டார்.
Piazzolla-வின் மிகப் பிரபலமான படைப்பு எது?
1974-இல் மிலானில் பதிவு செய்யப்பட்ட Libertango-வே மிக அதிகம் அறியப்பட்டதும் மறுபதிவு செய்யப்பட்டதும். தன் தந்தையின் மரணத்துக்குப் பிறகு 1959-இல் எழுதப்பட்ட Adios Nonino-வையே அவர் மிகவும் நேசித்தார். Oblivion, Suite Punta del Este, Four Seasons of Buenos Aires ஆகியவையே கச்சேரிகளில் நீங்கள் அடிக்கடி கேட்கும் மற்ற படைப்புகள்.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.