Tango & Piazzolla · 6 min read
How to listen to tango
New to tango? Start with the rhythm section, not the tune. A short guide to the eras, the orchestras and ten recordings that make the rest of it make sense.
Listen from the bottom up
The usual mistake is to follow the tune. Tango melodies are good but they are not where the information is; you can hum a tango and still have missed the piece. The character lives underneath, in what the bass, the piano's left hand and the bandoneons' lower register are doing to the beat.
So on a first listen, ignore the melody deliberately. Listen for how short the bass notes are, whether the weight is on all four beats or on one and three, and how often a note arrives just before the beat rather than on it. Once you can hear that pull-and-stamp, everything else in the music arranges itself around it, and the difference between two orchestras playing the same tune becomes obvious rather than subtle.
It also helps to know that nothing in tango is meant to sound relaxed. The instruments are played hard, the accents are deliberately ugly, and phrases are stretched and then snapped back. If a performance sounds smooth and tasteful throughout, it is usually a performance by musicians who learned the notes from a page and the style from nowhere.
Four eras, in order
Old Guard, roughly 1900-1925. Small groups, brisk tempos, cheerful surfaces. The recordings are rough. Listen to a couple for context, not for pleasure.
The singer's era, 1917-1935. Gardel. Songs with plots, sung to be listened to. Start with Volver and Mi Buenos Aires querido.
The Golden Age, roughly 1935-1955. This is the centre of the repertoire and where most people fall in love with tango. Full orchestras, superb recordings, and four distinct personalities: Juan D'Arienzo, fast and relentless and known as the king of the beat; Carlos Di Sarli, elegant and legato with the most beautiful string sound in tango; Anibal Troilo, the most singing and human of the bandoneonists; Osvaldo Pugliese, heavy, dramatic and volcanic, whose La yumba is unmistakable from the first bar.
Nuevo tango, 1955 onwards. Piazzolla and after. Written for seated listeners, contrapuntal, harmonically restless.
Ten recordings to start with
In this order: Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahia Blanca. Troilo, Quejas de bandoneon. Pugliese, La yumba. Then Piazzolla: Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio, and the 1986 album Tango: Zero Hour from beginning to end.
Play the first five before the second five. Piazzolla makes far more sense once you know what he was pushing against; heard first, he sounds merely like attractive film music, and heard after Troilo and Pugliese he sounds like an argument.
A note on versions: for the Golden Age material, find the original orchestra recordings rather than modern remakes. The recordings are old and the sound is limited, but the rhythmic attack of those bands has never really been reproduced.
Instrumental or sung, and knowing which you have
Golden Age recordings come in two forms and it helps to know which you are hearing. Purely instrumental tracks were made mainly for dancers. Others feature an estribillista, a singer who appears for one chorus in the middle and then leaves — the orchestra remains in charge. Later recordings often give the singer far more, and by the 1950s some orchestras were essentially accompanying a vocalist.
The second thing worth listening for is the variacion: the fast, virtuosic bandoneon passage near the end of many Golden Age recordings, where the melody is broken into a stream of running notes over the same harmony. It is the moment the orchestra shows off, it usually lasts sixteen bars, and once you can spot it you will hear it on half the records you play.
If a track suddenly acquires a voice two minutes in and loses it a minute later, nothing has gone wrong. That is the form.
Then hear it in a room
Recordings will only take you so far, because the thing this music does to a physical space does not survive compression. Tango played live is louder, ruder and more percussive than the records suggest, and the bass in particular is felt through the floor rather than heard.
Milongas are the easiest entry point in most cities — you can sit at the edge and listen without dancing, and nobody minds. Live tango is rarer. In Singapore we programme the Golden Age material and Piazzolla side by side for exactly the reason above: a room that has just heard a D'Arienzo-style tango hears what Piazzolla is doing to it forty minutes later, and the penny drops without anyone explaining anything.
Frequently asked
Where should I start with tango music?
Start with Carlos Gardel's Volver for the sung tango, then one track each from D'Arienzo, Di Sarli, Troilo and Pugliese to hear the Golden Age orchestras. Only after that go to Piazzolla, beginning with Adios Nonino and Oblivion. Hearing the tradition first makes his music far more interesting.
What is the difference between D'Arienzo, Di Sarli, Troilo and Pugliese?
They are the four defining Golden Age orchestras. D'Arienzo is fast and relentlessly rhythmic, Di Sarli smooth and elegant with lush strings, Troilo the most lyrical and singer-like, and Pugliese heavy and dramatic with sudden surges. Same repertoire, four completely different personalities.
Do I need to dance tango to enjoy the music?
No. A large part of the repertoire, particularly Piazzolla and the tango cancion tradition, was written for listeners rather than dancers. That said, going to a milonga once is useful, because hearing the music in the room it was designed for explains why the rhythm is built the way it is.
Cómo escuchar tango
¿Nuevo en el tango? Empieza por la base rítmica, no por la melodía. Guía breve de las épocas, las orquestas y diez grabaciones que explican todo lo demás.
Escucha de abajo arriba
El error habitual es seguir la melodía. Las melodías de tango son buenas, pero no es ahí donde está la información; puedes tararear un tango y aun así haberte perdido la pieza. El carácter vive debajo, en lo que el contrabajo, la mano izquierda del piano y el registro grave de los bandoneones le hacen al pulso.
Así que en una primera escucha ignora la melodía a propósito. Fíjate en lo cortas que son las notas del bajo, en si el peso está en los cuatro tiempos o en el uno y el tres, y en cuántas veces una nota llega justo antes del tiempo en vez de encima. Cuando oigas ese tirón y ese pisotón, todo lo demás en la música se ordena alrededor, y la diferencia entre dos orquestas tocando el mismo tema se vuelve obvia en vez de sutil.
También ayuda saber que nada en el tango pretende sonar relajado. Los instrumentos se tocan duro, los acentos son feos a propósito, y las frases se estiran y luego se recogen de golpe. Si una interpretación suena suave y de buen gusto de principio a fin, suele ser la de unos músicos que aprendieron las notas de un papel y el estilo de ninguna parte.
Cuatro épocas, en orden
Guardia Vieja, de 1900 a 1925 aproximadamente. Grupos pequeños, tempos vivos, superficies alegres. Las grabaciones son toscas. Escucha un par por contexto, no por placer.
La época del cantor, de 1917 a 1935. Gardel. Canciones con argumento, cantadas para ser escuchadas. Empieza por Volver y Mi Buenos Aires querido.
La Época de Oro, de 1935 a 1955 aproximadamente. Este es el centro del repertorio y donde la mayoría de la gente se enamora del tango. Orquestas completas, grabaciones magníficas y cuatro personalidades distintas: Juan D'Arienzo, rápido e implacable, conocido como el rey del compás; Carlos Di Sarli, elegante y ligado, con el sonido de cuerdas más hermoso del tango; Aníbal Troilo, el más cantable y humano de los bandoneonistas; Osvaldo Pugliese, pesado, dramático y volcánico, cuya La yumba es inconfundible desde el primer compás.
Nuevo tango, de 1955 en adelante. Piazzolla y lo que vino después. Escrito para oyentes sentados, contrapuntístico, armónicamente inquieto.
Diez grabaciones para empezar
En este orden: Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahía Blanca. Troilo, Quejas de bandoneón. Pugliese, La yumba. Después Piazzolla: Adiós Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio y el disco de 1986 Tango: Zero Hour, entero de principio a fin.
Pon las cinco primeras antes que las cinco segundas. Piazzolla tiene mucho más sentido cuando ya sabes contra qué estaba empujando; escuchado primero suena solo a música de cine agradable, y escuchado después de Troilo y Pugliese suena a discusión.
Una nota sobre versiones: para el material de la Época de Oro, busca las grabaciones originales de las orquestas y no las recreaciones modernas. Las grabaciones son viejas y el sonido es limitado, pero el ataque rítmico de aquellas bandas no se ha vuelto a reproducir de verdad.
Instrumental o cantado, y saber qué tienes delante
Las grabaciones de la Época de Oro vienen de dos formas y conviene saber cuál estás oyendo. Los temas puramente instrumentales se hacían sobre todo para los bailarines. Otros llevan un estribillista, un cantor que aparece para un estribillo en mitad del tema y después se va: la orquesta sigue al mando. Las grabaciones posteriores suelen darle mucho más al cantor, y hacia los años cincuenta algunas orquestas acompañaban prácticamente a un vocalista.
Lo segundo que merece la pena escuchar es la variación: el pasaje rápido y virtuoso de bandoneón cerca del final de muchas grabaciones de la Época de Oro, donde la melodía se rompe en un torrente de notas corridas sobre la misma armonía. Es el momento en que la orquesta se luce, suele durar dieciséis compases, y en cuanto sepas detectarlo lo oirás en la mitad de los discos que pongas.
Si un tema adquiere de pronto una voz a los dos minutos y la pierde un minuto después, no ha pasado nada raro. Esa es la forma.
Después, óyelo en una sala
Las grabaciones solo te llevan hasta cierto punto, porque lo que esta música le hace a un espacio físico no sobrevive a la compresión. El tango en directo es más fuerte, más bruto y más percusivo de lo que sugieren los discos, y el bajo en particular se siente por el suelo más que se oye.
Las milongas son la entrada más fácil en casi todas las ciudades: puedes sentarte al borde y escuchar sin bailar, y a nadie le molesta. El tango en directo es más raro. En Singapur programamos el material de la Época de Oro y a Piazzolla uno al lado del otro exactamente por lo dicho arriba: una sala que acaba de oír un tango al estilo de D'Arienzo entiende cuarenta minutos después lo que Piazzolla le está haciendo, y la cosa encaja sin que nadie explique nada.
Frequently asked
¿Por dónde empiezo con la música de tango?
Empieza por Volver, de Carlos Gardel, para el tango cantado, y después un tema de cada uno de D'Arienzo, Di Sarli, Troilo y Pugliese para oír las orquestas de la Época de Oro. Solo después ve a Piazzolla, empezando por Adiós Nonino y Oblivion. Oír antes la tradición hace su música mucho más interesante.
¿Qué diferencia hay entre D'Arienzo, Di Sarli, Troilo y Pugliese?
Son las cuatro orquestas que definen la Época de Oro. D'Arienzo es rápido e implacablemente rítmico, Di Sarli suave y elegante con cuerdas exuberantes, Troilo el más lírico y cercano al canto, y Pugliese pesado y dramático, con crecidas repentinas. Mismo repertorio, cuatro personalidades completamente distintas.
¿Hace falta bailar tango para disfrutar de la música?
No. Buena parte del repertorio, en especial Piazzolla y la tradición del tango canción, se escribió para oyentes y no para bailarines. Dicho eso, ir una vez a una milonga es útil, porque oír la música en la sala para la que se pensó explica por qué el ritmo está construido como está.
Comment écouter le tango
Vous débutez en tango ? Commencez par la section rythmique, pas par l'air. Petit guide des époques, des orchestres et de dix enregistrements qui éclairent le reste.
Écouter par le bas
L'erreur habituelle est de suivre l'air. Les mélodies de tango sont bonnes, mais ce n'est pas là qu'est l'information ; on peut fredonner un tango et être passé à côté du morceau. Le caractère vit en dessous, dans ce que la basse, la main gauche du piano et le registre grave des bandonéons font au temps.
À la première écoute, ignorez donc délibérément la mélodie. Écoutez à quel point les notes de basse sont courtes, si le poids est sur les quatre temps ou sur un et trois, et combien de fois une note arrive juste avant le temps plutôt que dessus. Une fois que vous entendez ce tirer-frapper, tout le reste de la musique s'organise autour, et la différence entre deux orchestres jouant le même air devient évidente au lieu d'être subtile.
Il est utile aussi de savoir que rien dans le tango n'est censé sonner détendu. Les instruments sont joués dur, les accents sont volontairement laids, les phrases sont étirées puis ramenées d'un coup. Si une interprétation sonne lisse et de bon goût d'un bout à l'autre, c'est d'ordinaire celle de musiciens qui ont appris les notes sur une page et le style nulle part.
Quatre époques, dans l'ordre
La Vieille Garde, environ 1900-1925. Petits ensembles, tempos vifs, surfaces enjouées. Les enregistrements sont rugueux. Écoutez-en deux ou trois pour le contexte, pas pour le plaisir.
L'époque du chanteur, 1917-1935. Gardel. Des chansons avec une intrigue, chantées pour être écoutées. Commencez par Volver et Mi Buenos Aires querido.
L'Âge d'or, environ 1935-1955. C'est le cœur du répertoire, et c'est là que la plupart des gens tombent amoureux du tango. Orchestres complets, enregistrements superbes, et quatre personnalités bien distinctes : Juan D'Arienzo, rapide et implacable, surnommé le roi du temps ; Carlos Di Sarli, élégant et legato, avec le plus beau son de cordes du tango ; Anibal Troilo, le plus chantant et le plus humain des bandonéonistes ; Osvaldo Pugliese, lourd, dramatique et volcanique, dont La yumba se reconnaît dès la première mesure.
Le nuevo tango, à partir de 1955. Piazzolla et après. Écrit pour des auditeurs assis, contrapuntique, harmoniquement inquiet.
Dix enregistrements pour commencer
Dans cet ordre : Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahia Blanca. Troilo, Quejas de bandoneon. Pugliese, La yumba. Puis Piazzolla : Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio, et l'album de 1986 Tango: Zero Hour du début à la fin.
Écoutez les cinq premiers avant les cinq suivants. Piazzolla prend bien plus de sens quand on sait contre quoi il poussait ; entendu d'abord, il ressemble simplement à une jolie musique de film, et entendu après Troilo et Pugliese, il ressemble à un argument.
Une remarque sur les versions : pour le matériel de l'Âge d'or, cherchez les enregistrements des orchestres d'origine plutôt que des refontes modernes. Les bandes sont vieilles et le son limité, mais l'attaque rythmique de ces formations n'a jamais vraiment été reproduite.
Instrumental ou chanté, et savoir ce qu'on a
Les enregistrements de l'Âge d'or se présentent sous deux formes, et il est utile de savoir laquelle on entend. Les plages purement instrumentales ont été faites surtout pour les danseurs. D'autres font appel à un estribillista, un chanteur qui paraît le temps d'un refrain au milieu puis s'en va : l'orchestre reste maître. Les enregistrements plus tardifs donnent souvent bien plus au chanteur, et dans les années 1950 certains orchestres accompagnaient pour l'essentiel un vocaliste.
La deuxième chose à guetter est la variacion : le passage rapide et virtuose de bandonéon, vers la fin de beaucoup d'enregistrements de l'Âge d'or, où la mélodie se brise en un flot de notes courantes sur la même harmonie. C'est le moment où l'orchestre se montre, cela dure d'ordinaire seize mesures, et une fois que vous savez le repérer vous l'entendrez sur un disque sur deux.
Si une plage se trouve soudain une voix au bout de deux minutes et la perd une minute plus tard, il n'y a pas d'erreur. C'est la forme.
Puis l'entendre dans une salle
Les enregistrements ne vous mèneront pas très loin, parce que ce que cette musique fait à un espace physique ne survit pas à la compression. Le tango joué en direct est plus fort, plus brutal et plus percussif que ne le laissent croire les disques, et la basse en particulier se sent par le plancher plus qu'elle ne s'entend.
Les milongas sont la porte d'entrée la plus facile dans la plupart des villes : on peut s'asseoir au bord et écouter sans danser, et personne n'y trouve à redire. Le tango en concert est plus rare. À Singapour, nous programmons le répertoire de l'Âge d'or et Piazzolla côte à côte exactement pour la raison ci-dessus : une salle qui vient d'entendre un tango à la manière de D'Arienzo entend quarante minutes plus tard ce que Piazzolla lui fait, et la lumière se fait sans que personne n'explique rien.
Frequently asked
Par où commencer en musique de tango ?
Commencez par Volver de Carlos Gardel pour le tango chanté, puis une plage de chacun de D'Arienzo, Di Sarli, Troilo et Pugliese pour entendre les orchestres de l'Âge d'or. Seulement après, allez à Piazzolla, en commençant par Adios Nonino et Oblivion. Entendre d'abord la tradition rend sa musique bien plus intéressante.
Quelle différence entre D'Arienzo, Di Sarli, Troilo et Pugliese ?
Ce sont les quatre orchestres qui définissent l'Âge d'or. D'Arienzo est rapide et implacablement rythmique, Di Sarli lisse et élégant avec des cordes généreuses, Troilo le plus lyrique et le plus proche du chant, Pugliese lourd et dramatique avec des poussées soudaines. Même répertoire, quatre personnalités complètement différentes.
Faut-il danser le tango pour aimer cette musique ?
Non. Une grande part du répertoire, notamment Piazzolla et la tradition du tango chanson, a été écrite pour des auditeurs plutôt que pour des danseurs. Cela dit, aller une fois à une milonga est utile, parce qu'entendre cette musique dans la salle pour laquelle elle a été conçue explique pourquoi le rythme est bâti ainsi.
Wie man Tango hört
Neu beim Tango? Fangen Sie bei der Rhythmusgruppe an, nicht bei der Melodie. Ein kurzer Leitfaden zu den Epochen, den Orchestern und zehn Aufnahmen für den Einstieg.
Hören Sie von unten nach oben
Der übliche Fehler ist, der Melodie zu folgen. Tangomelodien sind gut, aber dort steckt die Information nicht; Sie können einen Tango summen und das Stück trotzdem verpasst haben. Der Charakter lebt darunter, in dem, was der Bass, die linke Hand des Klaviers und die tiefe Lage der Bandoneons mit dem Puls anstellen.
Überhören Sie die Melodie beim ersten Mal also absichtlich. Achten Sie darauf, wie kurz die Basstöne sind, ob das Gewicht auf allen vier Schlägen oder auf eins und drei liegt und wie oft ein Ton kurz vor dem Schlag kommt statt auf ihm. Sobald Sie dieses Ziehen und Stampfen hören, ordnet sich alles andere in der Musik darum herum, und der Unterschied zwischen zwei Orchestern, die dasselbe Stück spielen, wird offensichtlich statt fein.
Es hilft außerdem zu wissen, dass im Tango nichts entspannt klingen soll. Die Instrumente werden hart gespielt, die Akzente sind mit Absicht hässlich, und Phrasen werden gedehnt und dann zurückgerissen. Klingt eine Darbietung durchweg glatt und geschmackvoll, stammt sie meist von Musikern, die die Noten von einem Blatt gelernt haben und den Stil von nirgendwo.
Vier Epochen, der Reihe nach
Alte Garde, etwa 1900-1925. Kleine Gruppen, flotte Tempi, heitere Oberflächen. Die Aufnahmen sind rau. Hören Sie ein paar davon des Zusammenhangs wegen, nicht des Vergnügens wegen.
Die Epoche des Sängers, 1917-1935. Gardel. Lieder mit Handlung, zum Zuhören gesungen. Beginnen Sie mit Volver und Mi Buenos Aires querido.
Das goldene Zeitalter, etwa 1935-1955. Das ist das Zentrum des Repertoires, und hier verlieben sich die meisten in den Tango. Vollbesetzte Orchester, hervorragende Aufnahmen und vier ausgeprägte Persönlichkeiten: Juan D'Arienzo, schnell und unerbittlich und als König des Taktes bekannt; Carlos Di Sarli, elegant und legato, mit dem schönsten Streicherklang des Tango; Anibal Troilo, der sanglichste und menschlichste der Bandoneonisten; Osvaldo Pugliese, schwer, dramatisch und vulkanisch, dessen La yumba vom ersten Takt an unverwechselbar ist.
Nuevo tango, ab 1955. Piazzolla und danach. Für sitzende Zuhörer geschrieben, kontrapunktisch, harmonisch ruhelos.
Zehn Aufnahmen für den Anfang
In dieser Reihenfolge: Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahia Blanca. Troilo, Quejas de bandoneon. Pugliese, La yumba. Dann Piazzolla: Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio und das Album Tango: Zero Hour von 1986 von Anfang bis Ende.
Hören Sie die ersten fünf vor den zweiten fünf. Piazzolla ergibt viel mehr Sinn, wenn Sie wissen, wogegen er sich gestemmt hat; zuerst gehört, klingt er bloß nach ansprechender Filmmusik, nach Troilo und Pugliese gehört, klingt er wie ein Einspruch.
Eine Anmerkung zu den Fassungen: Suchen Sie beim Material des goldenen Zeitalters die Originalaufnahmen der Orchester und nicht moderne Neueinspielungen. Die Aufnahmen sind alt und der Klang begrenzt, aber der rhythmische Zugriff dieser Bands ist nie wirklich wieder erreicht worden.
Instrumental oder gesungen, und woran Sie es erkennen
Aufnahmen aus dem goldenen Zeitalter gibt es in zwei Formen, und es hilft zu wissen, welche Sie gerade hören. Rein instrumentale Stücke entstanden vor allem für Tanzende. Andere haben einen estribillista, einen Sänger, der in der Mitte für einen Refrain auftaucht und dann wieder verschwindet — das Orchester bleibt der Herr im Haus. Spätere Aufnahmen geben dem Sänger oft weit mehr, und in den 1950er-Jahren begleiteten manche Orchester im Grunde eine Gesangsstimme.
Das Zweite, worauf sich das Hören lohnt, ist die variacion: die schnelle, virtuose Bandoneonpassage gegen Ende vieler Aufnahmen des goldenen Zeitalters, in der die Melodie über derselben Harmonie in einen Strom laufender Töne zerlegt wird. Das ist der Moment, in dem das Orchester zeigt, was es kann; sie dauert meist sechzehn Takte, und wenn Sie sie einmal erkennen, hören Sie sie auf der Hälfte Ihrer Platten.
Wenn ein Stück nach zwei Minuten plötzlich eine Stimme bekommt und sie eine Minute später wieder verliert, ist nichts schiefgegangen. Das ist die Form.
Und dann im Raum hören
Aufnahmen bringen Sie nur bis zu einem Punkt, denn das, was diese Musik mit einem realen Raum macht, übersteht keine Kompression. Live gespielter Tango ist lauter, ruppiger und perkussiver, als die Platten vermuten lassen, und den Bass spürt man vor allem durch den Boden, statt ihn zu hören.
Milongas sind in den meisten Städten der leichteste Einstieg — man kann am Rand sitzen und zuhören, ohne zu tanzen, und niemand stört sich daran. Live gespielter Tango ist seltener. In Singapur programmieren wir das Material des goldenen Zeitalters und Piazzolla nebeneinander, und zwar genau aus dem oben genannten Grund: Ein Saal, der gerade einen Tango im Stil von D'Arienzo gehört hat, hört vierzig Minuten später, was Piazzolla damit macht, und der Groschen fällt, ohne dass jemand etwas erklären muss.
Frequently asked
Womit soll ich beim Tango anfangen?
Fangen Sie mit Carlos Gardels Volver für den gesungenen Tango an, dann je ein Stück von D'Arienzo, Di Sarli, Troilo und Pugliese, um die Orchester des goldenen Zeitalters zu hören. Erst danach gehen Sie zu Piazzolla, beginnend mit Adios Nonino und Oblivion. Wer die Tradition zuerst gehört hat, findet seine Musik weit interessanter.
Was ist der Unterschied zwischen D'Arienzo, Di Sarli, Troilo und Pugliese?
Sie sind die vier prägenden Orchester des goldenen Zeitalters. D'Arienzo ist schnell und unerbittlich rhythmisch, Di Sarli geschmeidig und elegant mit üppigen Streichern, Troilo der lyrischste und sanglichste, und Pugliese schwer und dramatisch mit plötzlichen Aufwallungen. Dasselbe Repertoire, vier völlig verschiedene Persönlichkeiten.
Muss ich Tango tanzen, um die Musik zu mögen?
Nein. Ein großer Teil des Repertoires, besonders Piazzolla und die Tradition des Tango cancion, wurde für Zuhörer geschrieben und nicht für Tanzende. Trotzdem lohnt es sich, einmal in eine Milonga zu gehen, denn die Musik in dem Raum zu hören, für den sie gedacht war, erklärt, warum der Rhythmus so gebaut ist, wie er ist.
Come ascoltare il tango
Nuovo al tango? Parti dalla sezione ritmica, non dalla melodia. Breve guida alle epoche, alle orchestre e a dieci incisioni che spiegano tutto il resto.
Ascolta dal basso verso l'alto
L'errore più comune è seguire la melodia. Le melodie del tango sono belle, ma non è lì che sta l'informazione; puoi canticchiare un tango ed esserti perso comunque il pezzo. Il carattere vive sotto, in quello che il basso, la mano sinistra del pianoforte e il registro grave dei bandoneon fanno al battito.
Quindi al primo ascolto ignora di proposito la melodia. Senti quanto sono corte le note del basso, se il peso sta su tutti e quattro i movimenti o sull'uno e sul tre, e quanto spesso una nota arriva appena prima del battito invece che sopra. Quando riesci a sentire quel tirare e battere, tutto il resto della musica si dispone attorno, e la differenza fra due orchestre che suonano lo stesso brano diventa lampante invece che sottile.
Aiuta anche sapere che nel tango niente deve suonare rilassato. Gli strumenti si suonano duri, gli accenti sono volutamente brutti, e le frasi vengono allungate e poi richiamate di scatto. Se un'esecuzione suona levigata e di buon gusto dall'inizio alla fine, di solito è l'esecuzione di musicisti che hanno imparato le note da un foglio e lo stile da nessuna parte.
Quattro epoche, in ordine
Guardia Vieja, all'incirca 1900-1925. Gruppi piccoli, tempi svelti, superfici allegre. Le incisioni sono grezze. Ascoltane un paio per il contesto, non per piacere.
L'epoca del cantante, 1917-1935. Gardel. Canzoni con una trama, cantate per essere ascoltate. Comincia da Volver e Mi Buenos Aires querido.
L'Età d'oro, all'incirca 1935-1955. È il centro del repertorio ed è dove quasi tutti si innamorano del tango. Orchestre al completo, incisioni ottime e quattro personalità distinte: Juan D'Arienzo, veloce e implacabile, chiamato il re del ritmo; Carlos Di Sarli, elegante e legato, con il suono d'archi più bello del tango; Anibal Troilo, il più cantabile e umano dei bandoneonisti; Osvaldo Pugliese, pesante, drammatico e vulcanico, la cui La yumba è inconfondibile dalla prima battuta.
Nuevo tango, dal 1955 in poi. Piazzolla e dopo di lui. Scritto per ascoltatori seduti, contrappuntistico, armonicamente inquieto.
Dieci incisioni da cui partire
In quest'ordine: Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahia Blanca. Troilo, Quejas de bandoneon. Pugliese, La yumba. Poi Piazzolla: Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio e l'album del 1986 Tango: Zero Hour dall'inizio alla fine.
Ascolta i primi cinque prima degli altri cinque. Piazzolla ha molto più senso quando sai contro che cosa stava spingendo; sentito per primo sembra soltanto gradevole musica da film, sentito dopo Troilo e Pugliese sembra una presa di posizione.
Una nota sulle versioni: per il materiale dell'Età d'oro cerca le incisioni originali delle orchestre, non i rifacimenti moderni. Le registrazioni sono vecchie e il suono è limitato, ma l'attacco ritmico di quelle formazioni non è mai stato riprodotto davvero.
Strumentale o cantato, e come capire quale hai davanti
Le incisioni dell'Età d'oro si presentano in due forme, e aiuta sapere quale stai ascoltando. I brani puramente strumentali erano fatti soprattutto per i ballerini. Altri hanno un estribillista, un cantante che compare per un ritornello a metà brano e poi se ne va: l'orchestra resta al comando. Le incisioni più tarde danno spesso molto più spazio al cantante, e negli anni Cinquanta alcune orchestre in pratica accompagnavano un solista vocale.
La seconda cosa che vale la pena ascoltare è la variacion: il passaggio veloce e virtuosistico del bandoneon verso la fine di molte incisioni dell'Età d'oro, in cui la melodia viene spezzata in una corsa di note sulla stessa armonia. È il momento in cui l'orchestra fa vedere quello che sa fare, di solito dura sedici battute, e una volta che sai riconoscerla la sentirai su metà dei dischi che metti su.
Se un brano a due minuti si ritrova all'improvviso una voce e la perde un minuto dopo, non è andato storto niente. La forma è quella.
Poi ascoltalo in una sala
Le incisioni ti portano fino a un certo punto, perché quello che questa musica fa a uno spazio fisico non sopravvive alla compressione. Il tango suonato dal vivo è più forte, più sgarbato e più percussivo di quanto i dischi lascino intendere, e il basso in particolare si sente attraverso il pavimento più che con le orecchie.
Nella maggior parte delle città la milonga è la porta d'ingresso più facile: puoi sederti a bordo pista e ascoltare senza ballare, e a nessuno dà fastidio. Il tango dal vivo è più raro. A Singapore mettiamo in programma il materiale dell'Età d'oro e Piazzolla uno accanto all'altro esattamente per il motivo detto sopra: una sala che ha appena sentito un tango in stile D'Arienzo sente quaranta minuti dopo che cosa ci sta facendo Piazzolla, e capisce da sola senza che nessuno spieghi niente.
Frequently asked
Da dove comincio ad ascoltare il tango?
Comincia da Volver di Carlos Gardel per il tango cantato, poi un brano a testa di D'Arienzo, Di Sarli, Troilo e Pugliese per sentire le orchestre dell'Età d'oro. Solo dopo passa a Piazzolla, a partire da Adios Nonino e Oblivion. Sentire prima la tradizione rende la sua musica molto più interessante.
Che differenza c'è fra D'Arienzo, Di Sarli, Troilo e Pugliese?
Sono le quattro orchestre che definiscono l'Età d'oro. D'Arienzo è veloce e implacabilmente ritmico, Di Sarli liscio ed elegante con archi rigogliosi, Troilo il più lirico e vicino al canto, Pugliese pesante e drammatico, con improvvise ondate. Stesso repertorio, quattro personalità completamente diverse.
Bisogna ballare il tango per godersi la musica?
No. Una parte grossa del repertorio, in particolare Piazzolla e la tradizione del tango cancion, è stata scritta per chi ascolta e non per chi balla. Detto questo, andare una volta a una milonga è utile, perché sentire la musica nella sala per cui è stata pensata spiega perché il ritmo è costruito come è costruito.
Como ouvir tango
Novo no tango? Comece pela secção rítmica e não pela melodia. Um guia curto das épocas, das orquestras e de dez gravações que fazem o resto ganhar sentido.
Ouvir de baixo para cima
O erro habitual é seguir a melodia. As melodias do tango são boas, mas não é aí que está a informação; pode cantarolar um tango e ter perdido a peça na mesma. O carácter vive por baixo, no que o contrabaixo, a mão esquerda do piano e o registo grave dos bandoneões estão a fazer à pulsação.
Por isso, numa primeira audição, ignore a melodia de propósito. Ouça quão curtas são as notas do baixo, se o peso está nos quatro tempos ou no primeiro e no terceiro, e com que frequência uma nota chega mesmo antes do tempo em vez de em cima dele. Assim que conseguir ouvir esse puxar-e-bater, tudo o resto na música se organiza à volta disso, e a diferença entre duas orquestras a tocar a mesma melodia passa de subtil a óbvia.
Ajuda também saber que nada no tango é para soar descontraído. Os instrumentos tocam-se com dureza, os acentos são deliberadamente feios, e as frases esticam-se e depois estalam de volta. Se uma interpretação soa suave e de bom gosto do princípio ao fim, é em geral uma interpretação de músicos que aprenderam as notas numa página e o estilo em lado nenhum.
Quatro épocas, por ordem
Guarda Velha, mais ou menos 1900-1925. Grupos pequenos, andamentos vivos, superfícies alegres. As gravações são toscas. Ouça duas ou três pelo contexto, não pelo prazer.
A época do cantor, 1917-1935. Gardel. Canções com enredo, cantadas para serem ouvidas. Comece por Volver e Mi Buenos Aires querido.
A Época de Ouro, mais ou menos 1935-1955. É o centro do repertório e é onde a maioria das pessoas se apaixona pelo tango. Orquestras completas, gravações excelentes e quatro personalidades distintas: Juan D'Arienzo, rápido e implacável, conhecido como o rei do compasso; Carlos Di Sarli, elegante e ligado, com o mais belo som de cordas do tango; Anibal Troilo, o mais cantante e humano dos bandoneonistas; Osvaldo Pugliese, pesado, dramático e vulcânico, cuja La yumba é inconfundível logo ao primeiro compasso.
Nuevo tango, de 1955 em diante. Piazzolla e o que veio depois. Escrito para ouvintes sentados, contrapontístico, harmonicamente inquieto.
Dez gravações para começar
Por esta ordem: Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahia Blanca. Troilo, Quejas de bandoneon. Pugliese, La yumba. Depois Piazzolla: Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio, e o álbum de 1986 Tango: Zero Hour do princípio ao fim.
Ouça as primeiras cinco antes das outras cinco. Piazzolla faz muito mais sentido depois de se saber contra o que ele estava a empurrar; ouvido primeiro, parece apenas música de cinema atraente, e ouvido depois de Troilo e de Pugliese soa como um argumento.
Uma nota sobre versões: para o material da Época de Ouro, procure as gravações originais das orquestras e não as regravações modernas. As gravações são antigas e o som é limitado, mas o ataque rítmico daquelas bandas nunca foi realmente reproduzido.
Instrumental ou cantado, e saber o que tem
As gravações da Época de Ouro vêm em duas formas e ajuda saber qual está a ouvir. As faixas puramente instrumentais foram feitas sobretudo para dançarinos. Outras têm um estribillista, um cantor que aparece para um refrão a meio e depois sai — a orquestra continua a mandar. As gravações posteriores dão muitas vezes muito mais ao cantor, e nos anos 1950 algumas orquestras estavam basicamente a acompanhar um vocalista.
A segunda coisa que vale a pena ouvir é a variacion: a passagem rápida e virtuosística de bandoneão perto do fim de muitas gravações da Época de Ouro, em que a melodia se parte num caudal de notas corridas sobre a mesma harmonia. É o momento em que a orquestra se exibe, costuma durar dezasseis compassos, e assim que a conseguir identificar vai ouvi-la em metade dos discos que puser.
Se uma faixa ganha de repente uma voz aos dois minutos e a perde um minuto depois, não correu nada mal. A forma é essa.
Depois, ouça-o numa sala
As gravações só o levam até certo ponto, porque aquilo que esta música faz a um espaço físico não sobrevive à compressão. O tango tocado ao vivo é mais alto, mais rude e mais percussivo do que os discos sugerem, e o baixo em particular sente-se pelo chão em vez de se ouvir.
As milongas são a porta de entrada mais fácil na maioria das cidades — pode sentar-se num canto e ouvir sem dançar, e ninguém se importa. Tango ao vivo é mais raro. Em Singapura programamos o material da Época de Ouro e Piazzolla lado a lado exatamente pela razão acima: uma sala que acabou de ouvir um tango ao estilo de D'Arienzo percebe o que Piazzolla lhe está a fazer quarenta minutos depois, e a ficha cai sem que ninguém explique nada.
Frequently asked
Por onde devo começar na música de tango?
Comece por Volver, de Carlos Gardel, para o tango cantado, e depois uma faixa de cada um de D'Arienzo, Di Sarli, Troilo e Pugliese para ouvir as orquestras da Época de Ouro. Só depois disso vá a Piazzolla, a começar por Adios Nonino e Oblivion. Ouvir primeiro a tradição torna a música dele muito mais interessante.
Qual é a diferença entre D'Arienzo, Di Sarli, Troilo e Pugliese?
São as quatro orquestras que definem a Época de Ouro. D'Arienzo é rápido e implacavelmente rítmico, Di Sarli é liso e elegante, com cordas exuberantes, Troilo é o mais lírico e cantante, e Pugliese é pesado e dramático, com arrancadas súbitas. O mesmo repertório, quatro personalidades completamente diferentes.
Preciso de dançar tango para gostar da música?
Não. Boa parte do repertório, sobretudo Piazzolla e a tradição do tango cancion, foi escrita para ouvintes e não para dançarinos. Dito isto, ir uma vez a uma milonga é útil, porque ouvir a música na sala para que foi pensada explica por que razão o ritmo é construído como é.
Как слушать танго
Впервые взялись за танго? Начните с ритм-группы, а не с мелодии. Короткий путеводитель по эпохам, оркестрам и десяти записям, после которых всё встаёт на место.
Слушайте снизу вверх
Обычная ошибка — следить за мелодией. Мелодии в танго хороши, но сведения не в них; можно напеть танго и при этом не услышать пьесу. Характер живёт внизу — в том, что бас, левая рука фортепиано и нижний регистр бандонеонов делают с долей.
Поэтому при первом прослушивании намеренно не обращайте внимания на мелодию. Слушайте, насколько коротки басовые ноты, лежит ли вес на всех четырёх долях или на первой и третьей и как часто нота приходит чуть раньше доли, а не на неё. Как только вы услышите это оттягивание с притопом, всё остальное в музыке выстроится вокруг него, и разница между двумя оркестрами, играющими одну и ту же вещь, станет очевидной, а не еле уловимой.
Полезно знать и то, что ничто в танго не должно звучать расслабленно. Инструменты берут жёстко, акценты намеренно некрасивы, фразы растягивают, а потом резко возвращают на место. Если исполнение от начала до конца звучит гладко и со вкусом, обычно это играют музыканты, выучившие ноты по бумаге, а стиль — ниоткуда.
Четыре эпохи, по порядку
Старая гвардия, примерно 1900-1925. Маленькие составы, бойкие темпы, беспечная поверхность. Записи сырые. Послушайте пару штук ради контекста, а не ради удовольствия.
Эпоха певца, 1917-1935. Гардель. Песни с сюжетом, спетые для того, чтобы их слушали. Начните с Volver и Mi Buenos Aires querido.
Золотой век, примерно 1935-1955. Это середина репертуара и место, где большинство влюбляется в танго. Полные оркестры, превосходные записи и четыре разных характера: Хуан Д'Арьенсо, быстрый и неумолимый, прозванный королём доли; Карлос Ди Сарли, элегантный и певучий, с самым красивым струнным звуком в танго; Анибаль Троило, самый поющий и человечный из бандонеонистов; Освальдо Пульезе, тяжёлый, драматичный и вулканический, чью La yumba ни с чем не спутаешь с первого такта.
Новое танго, с 1955 года. Пьяццолла и после него. Написано для сидящих слушателей, полифонично, гармонически беспокойно.
Десять записей для начала
В таком порядке: Гардель, Volver. Д'Арьенсо, El Choclo. Ди Сарли, Bahia Blanca. Троило, Quejas de bandoneon. Пульезе, La yumba. Дальше Пьяццолла: Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio и альбом 1986 года Tango: Zero Hour целиком, от начала до конца.
Первую пятёрку слушайте до второй. Пьяццолла становится куда понятнее, когда вы знаете, от чего он отталкивался; услышанный первым, он кажется просто приятной киномузыкой, а услышанный после Троило и Пульезе звучит как спор.
Замечание о версиях: для материала Золотого века ищите оригинальные оркестровые записи, а не современные переделки. Записи старые и звук у них ограниченный, но ритмическую атаку тех оркестров толком никто так и не воспроизвёл.
Инструментальное или спетое, и как понять, что у вас
Записи Золотого века бывают двух видов, и полезно понимать, что именно вы слышите. Чисто инструментальные треки делались в основном для танцующих. В других участвует estribillista — певец, который появляется на один припев в середине и уходит, а распоряжается по-прежнему оркестр. Более поздние записи часто дают певцу гораздо больше, а к 1950-м некоторые оркестры по сути аккомпанировали вокалисту.
Второе, что стоит слушать, — variacion: быстрый виртуозный бандонеонный эпизод ближе к концу многих записей Золотого века, где мелодия разбивается в поток бегущих нот поверх той же гармонии. Это момент, когда оркестр показывает себя, длится он обычно шестнадцать тактов, и, научившись его узнавать, вы услышите его на половине пластинок, которые поставите.
Если на второй минуте в треке вдруг появляется голос, а ещё через минуту исчезает, ничего не сломалось. Это и есть форма.
А потом услышьте это в зале
Записи довезут вас лишь до определённого места, потому что то, что эта музыка делает с физическим пространством, не переживает сжатия. Вживую танго громче, грубее и ударнее, чем следует из пластинок, а бас, в частности, скорее чувствуешь через пол, чем слышишь.
В большинстве городов проще всего начать с милонги: можно сесть с краю и слушать, не танцуя, и никого это не смутит. Живое танго на сцене встречается реже. В Сингапуре мы ставим в одну программу материал Золотого века и Пьяццоллу ровно по названной выше причине: зал, только что услышавший танго в духе Д'Арьенсо, через сорок минут слышит, что с ним делает Пьяццолла, — и всё становится понятно без единого пояснения.
Frequently asked
С чего начать знакомство с музыкой танго?
Начните с Volver Карлоса Гарделя ради спетого танго, потом возьмите по одному треку у Д'Арьенсо, Ди Сарли, Троило и Пульезе, чтобы услышать оркестры Золотого века. Только после этого переходите к Пьяццолле, начиная с Adios Nonino и Oblivion. Знакомство с традицией делает его музыку гораздо интереснее.
Чем различаются Д'Арьенсо, Ди Сарли, Троило и Пульезе?
Это четыре определяющих оркестра Золотого века. Д'Арьенсо быстр и неумолимо ритмичен, Ди Сарли гладок и элегантен, с пышными струнными, Троило самый лиричный и похожий на поющий голос, а Пульезе тяжёл и драматичен, с внезапными нарастаниями. Репертуар один, характера четыре, и они совершенно разные.
Нужно ли танцевать танго, чтобы получать удовольствие от музыки?
Нет. Большая часть репертуара, особенно Пьяццолла и традиция танго-кансьон, написана для слушателей, а не для танцующих. При этом один раз сходить на милонгу полезно: музыка, услышанная в зале, для которого она делалась, объясняет, почему ритм устроен именно так.
怎么听探戈
刚开始听探戈？先听节奏组，别听旋律。一份关于各个年代、各支乐队的简短指南，外加十张让其余一切说得通的录音。
从下往上听
常见的错误是跟着旋律走。探戈的旋律不错，但信息不在那里；你可以把一首探戈哼下来，同时完全没听见这首曲子。性格活在底下，活在低音、钢琴左手和班多钮琴的低音区对节拍所做的事情里。
所以第一遍听的时候，有意识地不去管旋律。听低音的音有多短，重量是压在四个拍上还是压在一、三拍上，以及有多少音是刚好抢在拍子之前而不是落在拍上。一旦你能听见那种又拉又跺的感觉，音乐里其余的一切就会围着它各就各位，而两支乐队演奏同一首曲子的差别，也从细微变得一目了然。
另外知道这一点也有帮助：探戈里没有任何东西是要听起来放松的。乐器是被用力弹奏的，重音是故意难看的，乐句被拉长再啪地收回来。如果一个演奏从头到尾听着光滑而有品位，那通常是一群从纸面上学会音、却没从任何地方学到风格的乐手。
四个年代，按顺序
老卫队，大约 1900—1925。小乐队，轻快的速度，表面上兴高采烈。录音很糙。听上两首当作背景，不是为了享受。
歌手的年代，1917—1935。加德尔。有情节的歌，唱出来是让人听的。从《Volver》和《Mi Buenos Aires querido》开始。
黄金年代，大约 1935—1955。这是整个曲目的中心，多数人也是在这里爱上探戈的。完整的乐队，极好的录音，四种迥异的性格：胡安·达连索，快而不肯松口，人称节拍之王；卡洛斯·迪萨利，优雅、连奏，弦乐的声音是探戈里最美的；阿尼瓦尔·特罗伊洛，班多钮琴手里最会歌唱、最有人味的一位；奥斯瓦尔多·普格列塞，沉重、戏剧化、火山一般，他的《La yumba》第一小节就认得出来。
新探戈，1955 年以后。皮亚佐拉及其之后。为坐着听的人写的，对位性的，和声上不安分。
从这十张录音开始
按这个顺序：加德尔的《Volver》。达连索的《El Choclo》。迪萨利的《Bahia Blanca》。特罗伊洛的《Quejas de bandoneon》。普格列塞的《La yumba》。然后是皮亚佐拉：《Adios Nonino》、《Libertango》、《Oblivion》、《Fuga y misterio》，以及 1986 年的专辑《Tango: Zero Hour》，从头听到尾。
把前五张听完再听后五张。你知道了皮亚佐拉在顶着什么往前推，他才说得通得多；先听他，他听起来不过是好听的电影配乐，在特罗伊洛和普格列塞之后再听他，他听起来像一场辩论。
关于版本的一句话：黄金年代的曲目，要找原乐队的录音，而不是现代的翻录。录音是老的，音质有限，但那些乐队在节奏上的那股冲劲，从来没有真正被复制出来过。
器乐还是有唱，以及分清你听的是哪一种
黄金年代的录音有两种形态，分清自己在听哪一种是有用的。纯器乐的曲目主要是给跳舞的人做的。另一些会有一位estribillista，一个只在中间出来唱一段副歌然后就退下的歌手——乐队始终是主角。后来的录音常常给歌手多得多的篇幅，到 1950 年代，有些乐队基本上是在给一位歌手伴奏。
第二件值得听的东西是variacion：许多黄金年代录音临近结尾处那段快速而炫技的班多钮琴乐段，旋律在同样的和声之上被拆成一串跑动的音。那是乐队露一手的时刻，通常持续十六小节，而一旦你认得出它，你放的唱片里有一半都能听见它。
如果一首曲子进行到两分钟时突然冒出一个人声，一分钟后又没了，那不是出了什么问题。那就是这个曲式。
然后在一个房间里听它
录音只能带你到一定的地方，因为这种音乐对一个实体空间所做的事情，是经不起压缩的。现场的探戈比唱片上听起来更响、更粗鲁、更有打击性，低音尤其是从地板上被身体感到的，而不是被耳朵听到的。
在多数城市里，米隆加舞会是最容易进入的入口——你可以坐在边上听，不跳舞，也没人介意。现场的探戈音乐会则罕见得多。在新加坡，我们把黄金年代的曲目和皮亚佐拉并排编进同一场节目，理由正是上面那个：一个刚刚听过达连索风格探戈的房间，四十分钟后会听懂皮亚佐拉对它做了什么，不用谁解释，大家自己就明白了。
Frequently asked
听探戈该从哪里开始？
先听卡洛斯·加德尔的 Volver，了解唱的探戈，然后从达连索、迪萨利、特罗伊洛和普格列塞各听一首，感受黄金年代的乐队。这之后再去听皮亚佐拉，从 Adios Nonino 和 Oblivion 开始。先听传统，会让他的音乐有意思得多。
达连索、迪萨利、特罗伊洛和普格列塞有什么不同？
他们是黄金年代四支定调的乐队。达连索快而节奏上毫不放松，迪萨利光滑优雅、弦乐丰润，特罗伊洛最抒情、最像歌唱，普格列塞沉重而戏剧化，常有突然的涌动。同样的曲目，四种完全不同的性格。
不会跳探戈，还能享受这种音乐吗？
能。这批曲目里有很大一部分，尤其是皮亚佐拉和 tango canción 的传统，本来就是写给听众而不是舞者的。话虽如此，去一次米隆加舞会是有用的，因为在这种音乐原本要待的房间里听它，能解释清楚它的节奏为什么是这么搭起来的。
タンゴの聴き方
タンゴははじめて？旋律ではなく、リズム隊から聴いてください。時代と楽団、そして残りのすべてが腑に落ちる10枚の録音の短い案内です。
下から聴く
ありがちな失敗は、旋律を追うことです。タンゴの旋律は良いのですが、情報があるのはそこではありません。タンゴを口ずさめても、その曲を聴き逃していることがあります。性格はその下、ベースとピアノの左手とバンドネオンの低い音域が、拍に対して何をしているかの中にあります。
ですから最初に聴くときは、意識して旋律を無視してください。低音の音がどれだけ短いか、重みが四つの拍すべてにかかっているのか1拍目と3拍目なのか、そして音が拍の上ではなく、そのわずか手前に着地する頻度はどれくらいか。この引っ張りと踏み込みが聴こえるようになれば、音楽のほかのすべてがその周りに並びはじめ、同じ曲を弾く二つの楽団の違いも、微妙どころかはっきりしてきます。
タンゴにくつろいで聞こえるべきものは何もない、と知っておくのも助けになります。楽器は強く鳴らされ、アクセントはわざと汚く、フレーズは引き伸ばされては弾き戻されます。最初から最後までなめらかで趣味のよい演奏なら、それはたいてい、音符は楽譜から覚えたけれど様式はどこからも習わなかった奏者の演奏です。
四つの時代を、順番に
旧衛兵、おおよそ1900〜1925年。 小編成、速いテンポ、陽気な表面。録音は粗いものです。楽しむためではなく、文脈をつかむために何枚か聴いてください。
歌手の時代、1917〜1935年。 ガルデル。筋のある歌を、聴かせるために歌います。Volver と Mi Buenos Aires querido から始めてください。
黄金時代、おおよそ1935〜1955年。 レパートリーの中心であり、多くの人がタンゴに恋をする場所です。フルオーケストラ、見事な録音、そして四つのはっきり違う個性。速く容赦がなく、拍の王と呼ばれたフアン・ダリエンソ。優雅でレガート、タンゴでいちばん美しい弦の音を持つカルロス・ディ・サルリ。バンドネオン奏者のなかでもっとも歌い、もっとも人間的なアニバル・トロイロ。重く、劇的で、噴火するようなオスバルド・プグリエーセ。その La yumba は最初の1小節で分かります。
ヌエボ・タンゴ、1955年以降。 ピアソラとその後。座って聴く人のために書かれ、対位法的で、和声はじっとしていません。
まず聴く10枚
この順で。ガルデルの Volver。ダリエンソの El Choclo。ディ・サルリの Bahia Blanca。トロイロの Quejas de bandoneon。プグリエーセの La yumba。そこからピアソラ。Adios Nonino、Libertango、Oblivion、Fuga y misterio、そして1986年のアルバム Tango: Zero Hour を頭から終わりまで。
後半の5枚より先に、前半の5枚を聴いてください。ピアソラは、彼が何に対して押し返していたのかを知ってからのほうが、はるかに筋が通ります。先に聴けばただの魅力的な映画音楽に聞こえますが、トロイロとプグリエーセのあとに聴けば、一つの主張に聞こえます。
版についてひとこと。黄金時代の曲は、現代のリメイクではなく、当時の楽団の原録音を探してください。録音は古く、音質にも限りがありますが、あの楽団たちのリズムの当たりは、いまだに再現されたことがありません。
器楽か歌ものか、それを聴き分ける
黄金時代の録音には二つの形があり、いま自分がどちらを聴いているのかを知っておくと助かります。純粋な器楽のトラックは、主に踊る人のために作られました。もう一方には estribillista が入ります。中間の一コーラスだけ現れて去っていく歌手で、主導権は楽団のままです。後年の録音では歌手にずっと多くを任せることが多く、1950年代には、実質的に歌手の伴奏をしている楽団もありました。
もう一つ聴く価値があるのは variacion です。黄金時代の録音の多くで終盤に現れる、速く技巧的なバンドネオンの一節で、同じ和声の上で旋律が走り続ける音の流れに砕かれます。楽団が腕を見せる瞬間で、たいてい16小節続き、いちど見分けられるようになれば、かける盤の半分でこれが聴こえてきます。
2分あたりで急に歌が入ってきて、その1分後に消えても、何も壊れてはいません。それがこの形式です。
そのうえで、部屋で聴く
録音が連れていってくれる距離には限りがあります。この音楽が物理的な空間に対してやっていることは、圧縮を生き延びないからです。生で演奏されるタンゴはレコードが思わせるよりも大きく、粗く、打楽器的で、とくに低音は耳で聴くというより床を通して体で感じるものです。
たいていの街では、ミロンガがいちばん入りやすい入口です。端に座って、踊らずに聴いていてかまいませんし、誰も気にしません。生のタンゴはもっと珍しい。シンガポールで私たちが黄金時代の曲とピアソラを並べて組むのは、まさに上の理由からです。ダリエンソ風のタンゴを聴いたばかりの部屋は、40分後にピアソラがそれに何をしているのかを聴き取り、誰が説明しなくても腑に落ちるのです。
Frequently asked
タンゴは何から聴き始めればいいですか？
歌のタンゴならカルロス・ガルデルの Volver から。そのあとダリエンソ、ディ・サルリ、トロイロ、プグリエーセから1曲ずつ聴いて、黄金時代の楽団をつかみます。ピアソラへ行くのはそのあとで、Adios Nonino と Oblivion から始めてください。伝統を先に聴いておくと、彼の音楽ははるかに面白くなります。
ダリエンソ、ディ・サルリ、トロイロ、プグリエーセの違いは何ですか？
黄金時代を決定づけた四つの楽団です。ダリエンソは速く、徹底してリズム的。ディ・サルリはなめらかで優雅、弦が豊か。トロイロはもっとも叙情的で歌うよう。プグリエーセは重く劇的で、突然うねり上がります。同じレパートリーで、四つのまったく違う個性です。
音楽を楽しむのにタンゴを踊れる必要はありますか？
いいえ。レパートリーの大きな部分、とくにピアソラとタンゴ・カンシオンの伝統は、踊る人ではなく聴く人のために書かれました。とはいえ、ミロンガに一度行ってみるのは役に立ちます。この音楽が想定していた部屋の中で聴けば、リズムがなぜああいう作りなのかが分かるからです。
탱고 듣는 법
탱고가 처음이신가요? 선율이 아니라 리듬 섹션부터 들으십시오. 시대와 악단들, 그리고 나머지 전부를 이해하게 해 주는 녹음 열 장을 짧게 안내합니다.
아래에서부터 듣기
흔한 실수는 선율을 따라가는 것입니다. 탱고 선율은 훌륭하지만 정보가 있는 곳은 거기가 아닙니다. 탱고를 흥얼거릴 수 있으면서도 그 곡을 통째로 놓칠 수 있습니다. 성격은 아래쪽에, 베이스와 피아노의 왼손과 반도네온의 낮은 음역이 박에 하는 일 속에 있습니다.
그러니 처음 들을 때는 일부러 선율을 무시하십시오. 베이스 음이 얼마나 짧은지, 무게가 네 박 전부에 실리는지 첫째와 셋째 박에 실리는지, 그리고 음이 박 위가 아니라 박 직전에 도착하는 일이 얼마나 잦은지를 들으십시오. 그 당겼다 내리찍는 움직임이 들리기 시작하면 음악의 나머지 전부가 그것을 중심으로 정돈되고, 같은 곡을 연주하는 두 악단의 차이가 미묘한 것이 아니라 대놓고 드러납니다.
탱고에는 편안하게 들리도록 만들어진 것이 하나도 없다는 점도 알아 두면 도움이 됩니다. 악기는 거칠게 다루고, 악센트는 일부러 밉게 놓으며, 악구는 늘였다가 탁 하고 되돌립니다. 어떤 연주가 처음부터 끝까지 매끄럽고 품위 있게 들린다면, 대개 음은 악보에서 배우고 양식은 아무 데서도 배우지 않은 연주자들의 연주입니다.
네 시대를 차례대로
구아르디아 비에하, 대략 1900~1925년. 작은 악단, 빠른 속도, 밝은 겉면. 녹음은 거칠고 투박합니다. 즐기기 위해서가 아니라 맥락을 위해 두어 곡만 들으십시오.
가수의 시대, 1917~1935년. 가르델입니다. 줄거리가 있는 노래를, 듣게 하려고 부릅니다. Volver와 Mi Buenos Aires querido부터 시작하십시오.
황금기, 대략 1935~1955년. 레퍼토리의 한복판이며 대부분의 사람이 탱고와 사랑에 빠지는 자리입니다. 완전한 편성의 악단, 빼어난 녹음, 그리고 뚜렷이 다른 네 개의 인격이 있습니다. 빠르고 집요해서 박의 왕이라 불린 후안 다리엔소, 우아하고 레가토이며 탱고에서 가장 아름다운 현 소리를 낸 카를로스 디 사를리, 반도네온 연주자 가운데 가장 노래하고 가장 사람다운 아니발 트로일로, 그리고 무겁고 극적이며 화산 같은 오스발도 푸글리에세인데 그의 La yumba는 첫 마디부터 착각할 수가 없습니다.
누에보 탱고, 1955년 이후. 피아졸라와 그 이후입니다. 앉아서 듣는 사람을 위해 쓰였고, 대위법적이며, 화성이 한자리에 머물지 않습니다.
시작할 녹음 열 장
이 순서대로입니다. 가르델의 Volver, 다리엔소의 El Choclo, 디 사를리의 Bahia Blanca, 트로일로의 Quejas de bandoneon, 푸글리에세의 La yumba. 그다음이 피아졸라입니다. Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio, 그리고 1986년 음반 Tango: Zero Hour를 처음부터 끝까지 들으십시오.
앞의 다섯 장을 뒤의 다섯 장보다 먼저 트십시오. 피아졸라는 그가 무엇을 밀어내고 있었는지 알고 나면 훨씬 말이 됩니다. 먼저 들으면 그저 듣기 좋은 영화 음악처럼 들리지만, 트로일로와 푸글리에세를 듣고 나서 들으면 하나의 논쟁처럼 들립니다.
판본에 관한 한마디. 황금기 곡들은 현대의 재녹음이 아니라 원래 악단의 녹음을 찾으십시오. 녹음은 오래되었고 음질은 제한되어 있지만, 그 악단들의 리듬이 밀고 들어오는 방식은 한 번도 제대로 재현된 적이 없습니다.
기악인가 노래인가, 그리고 지금 듣는 것이 무엇인지 아는 일
황금기 녹음은 두 가지 형태로 나오고, 지금 무엇을 듣고 있는지 알면 도움이 됩니다. 순수 기악 트랙은 주로 춤추는 사람들을 위해 만들었습니다. 다른 쪽에는 estribillista가 등장합니다. 가운데에서 후렴 한 번만 부르고 물러나는 가수로 — 주도권은 계속 악단에 있습니다. 후기 녹음은 가수에게 훨씬 많은 자리를 주는 경우가 많고, 1950년대에 이르면 몇몇 악단은 사실상 성악가를 반주하고 있었습니다.
둘째로 귀를 기울일 만한 것은 variacion입니다. 황금기 녹음 상당수의 끝 무렵에 나오는 빠르고 화려한 반도네온 대목으로, 같은 화성 위에서 선율이 줄줄이 달리는 음의 흐름으로 쪼개집니다. 악단이 솜씨를 뽐내는 순간이고 보통 열여섯 마디쯤 이어지며, 한번 알아보게 되면 트는 음반의 절반에서 그것이 들립니다.
어떤 트랙이 2분쯤에서 갑자기 목소리를 얻었다가 1분 뒤에 잃어버려도 잘못된 것은 없습니다. 그것이 이 형식입니다.
그다음에는 공간에서 들으십시오
녹음으로 갈 수 있는 거리는 거기까지입니다. 이 음악이 실제 공간에 하는 일은 압축을 견디지 못하기 때문입니다. 무대에서 연주하는 탱고는 음반이 짐작하게 하는 것보다 더 크고 더 무례하고 더 타악기적이며, 특히 베이스는 귀로 듣기보다 바닥을 통해 몸으로 느낍니다.
대부분의 도시에서는 밀롱가가 가장 쉬운 입구입니다. 춤추지 않고 가장자리에 앉아 듣기만 해도 아무도 개의치 않습니다. 라이브 탱고는 더 드뭅니다. 싱가포르에서 저희가 황금기 곡과 피아졸라를 나란히 프로그램에 올리는 이유가 바로 위에 적은 그것입니다. 다리엔소 풍의 탱고를 방금 들은 객석은 사십 분 뒤에 피아졸라가 그것에 무슨 짓을 하고 있는지 듣게 되고, 아무도 설명하지 않아도 알아차립니다.
Frequently asked
탱고 음악은 무엇부터 시작해야 하나요?
노래하는 탱고로는 카를로스 가르델의 Volver부터 시작하고, 그다음 다리엔소와 디 사를리와 트로일로와 푸글리에세에서 한 곡씩 들어 황금기 악단들을 익히십시오. 피아졸라는 그 뒤에, Adios Nonino와 Oblivion부터 가십시오. 전통을 먼저 들으면 그의 음악이 훨씬 흥미로워집니다.
다리엔소, 디 사를리, 트로일로, 푸글리에세는 어떻게 다른가요?
황금기를 규정한 네 악단입니다. 다리엔소는 빠르고 집요하게 리듬을 몰아붙이고, 디 사를리는 매끄럽고 우아하며 현이 풍성합니다. 트로일로는 가장 서정적이고 노래에 가깝고, 푸글리에세는 무겁고 극적이며 갑작스레 밀어붙입니다. 같은 레퍼토리에 완전히 다른 네 개의 인격입니다.
음악을 즐기려면 탱고를 출 줄 알아야 하나요?
아닙니다. 레퍼토리의 상당 부분, 특히 피아졸라와 탕고 칸시온 전통은 춤추는 사람이 아니라 듣는 사람을 위해 쓰였습니다. 다만 밀롱가에 한 번 가 보는 것은 쓸모가 있습니다. 이 음악이 만들어진 그 공간에서 들으면 리듬이 왜 그렇게 짜였는지 알게 되기 때문입니다.
Cara mendengar tango
Baharu dengan tango? Mulakan dengan bahagian ritma, bukan lagunya. Panduan ringkas tentang eranya, orkestranya dan sepuluh rakaman yang menjelaskan selebihnya.
Dengar dari bawah ke atas
Kesilapan yang lazim ialah mengikuti lagunya. Melodi tango memang bagus tetapi bukan di situ maklumatnya berada; anda boleh menyenandungkan sebuah tango dan masih terlepas karyanya. Perwatakannya hidup di bawah, pada apa yang sedang dilakukan bes, tangan kiri piano dan register rendah bandoneon terhadap detiknya.
Jadi pada dengaran pertama, abaikan melodinya dengan sengaja. Dengar betapa pendeknya not bes itu, sama ada beratnya jatuh pada keempat-empat detik atau pada satu dan tiga, dan berapa kerap sesuatu not tiba sedikit sebelum detik dan bukan tepat padanya. Sebaik anda dapat mendengar tarikan-dan-hentakan itu, segala yang lain dalam muzik itu tersusun mengelilinginya, dan perbezaan antara dua orkestra yang memainkan lagu yang sama menjadi jelas dan bukan halus.
Ada baiknya juga mengetahui bahawa tiada apa dalam tango yang dimaksudkan berbunyi santai. Alatnya dimainkan dengan keras, aksennya sengaja hodoh, dan frasanya diregangkan lalu disentap balik. Jika sesebuah persembahan berbunyi licin dan bersopan dari awal hingga akhir, ia biasanya persembahan oleh pemuzik yang belajar notnya daripada kertas dan gayanya daripada tiada mana-mana.
Empat era, mengikut susunan
Pengawal Lama, lebih kurang 1900-1925. Kumpulan kecil, tempo yang pantas, permukaan yang ceria. Rakamannya kasar. Dengar satu dua buah untuk konteks, bukan untuk keseronokan.
Era penyanyi, 1917-1935. Gardel. Lagu berplot, dinyanyikan untuk didengar. Mulakan dengan Volver dan Mi Buenos Aires querido.
Zaman Keemasan, lebih kurang 1935-1955. Inilah pusat repertoir dan di sinilah kebanyakan orang jatuh cinta dengan tango. Orkestra penuh, rakaman yang unggul, dan empat keperibadian yang berbeza: Juan D'Arienzo, pantas dan tanpa belas serta dikenali sebagai raja detik; Carlos Di Sarli, anggun dan legato dengan bunyi tali paling indah dalam tango; Anibal Troilo, pemain bandoneon yang paling menyanyi dan paling manusiawi; Osvaldo Pugliese, berat, dramatik dan bergunung berapi, yang La yumba-nya tidak boleh disalah kenal dari bar pertama.
Nuevo tango, 1955 dan seterusnya. Piazzolla dan selepasnya. Ditulis untuk pendengar yang duduk, berkaunterpoin, gelisah dari segi harmoni.
Sepuluh rakaman untuk permulaan
Mengikut susunan ini: Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahia Blanca. Troilo, Quejas de bandoneon. Pugliese, La yumba. Kemudian Piazzolla: Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio, dan album 1986 Tango: Zero Hour dari awal hingga akhir.
Mainkan lima yang pertama sebelum lima yang kedua. Piazzolla jauh lebih masuk akal setelah anda tahu apa yang dilawannya; didengar dahulu, dia berbunyi sekadar seperti muzik filem yang menarik, dan didengar selepas Troilo dan Pugliese, dia berbunyi seperti satu hujah.
Satu nota tentang versi: untuk bahan Zaman Keemasan, cari rakaman orkestra asal dan bukan buatan semula moden. Rakamannya lama dan bunyinya terhad, tetapi serangan ritma kumpulan-kumpulan itu tidak pernah benar-benar dapat ditiru.
Instrumental atau dinyanyikan, dan mengenal yang mana satu
Rakaman Zaman Keemasan datang dalam dua bentuk dan ada baiknya tahu yang mana sedang anda dengar. Trek yang instrumental semata-mata dibuat terutamanya untuk penari. Yang lain menampilkan estribillista, iaitu penyanyi yang muncul untuk satu korus di tengah kemudian pergi — orkestra kekal memegang tampuk. Rakaman yang lebih lewat sering memberi penyanyi jauh lebih banyak, dan menjelang 1950-an sesetengah orkestra pada dasarnya sedang mengiringi seorang vokalis.
Perkara kedua yang patut didengar ialah variacion: petikan bandoneon yang pantas dan virtuosik berhampiran penghujung banyak rakaman Zaman Keemasan, tempat melodinya dipecahkan menjadi aliran not yang berlari di atas harmoni yang sama. Itulah saat orkestra menunjuk-nunjuk, ia biasanya berlangsung enam belas bar, dan sebaik anda dapat mengesannya anda akan mendengarnya pada separuh daripada piring yang anda mainkan.
Jika sesebuah trek tiba-tiba memperoleh suara dua minit selepas mula dan kehilangannya seminit kemudian, tiada apa yang tidak kena. Itulah bentuknya.
Kemudian dengarnya dalam sebuah bilik
Rakaman hanya boleh membawa anda setakat itu, kerana apa yang dilakukan muzik ini kepada sesuatu ruang fizikal tidak bertahan dalam mampatan. Tango yang dimainkan secara langsung lebih kuat, lebih kasar dan lebih berperkusi daripada yang dicadangkan piring, dan besnya khususnya dirasai menerusi lantai dan bukan didengar.
Milonga ialah titik masuk yang paling mudah di kebanyakan bandar — anda boleh duduk di tepi dan mendengar tanpa menari, dan tiada sesiapa yang kisah. Tango secara langsung lebih jarang. Di Singapura kami memprogramkan bahan Zaman Keemasan dan Piazzolla bersebelahan tepat atas sebab di atas: sebuah bilik yang baru sahaja mendengar tango bergaya D'Arienzo akan mendengar apa yang sedang dilakukan Piazzolla terhadapnya empat puluh minit kemudian, dan semuanya terang tanpa sesiapa perlu menerangkan apa-apa.
Frequently asked
Di manakah saya patut bermula dengan muzik tango?
Mulakan dengan Volver nyanyian Carlos Gardel untuk tango yang dinyanyikan, kemudian satu trek daripada setiap seorang, D'Arienzo, Di Sarli, Troilo dan Pugliese, untuk mendengar orkestra Zaman Keemasan. Hanya selepas itu barulah pergi kepada Piazzolla, bermula dengan Adios Nonino dan Oblivion. Mendengar tradisinya dahulu menjadikan muziknya jauh lebih menarik.
Apakah beza antara D'Arienzo, Di Sarli, Troilo dan Pugliese?
Mereka empat orkestra yang mentakrifkan Zaman Keemasan. D'Arienzo pantas dan berirama tanpa belas, Di Sarli licin dan anggun dengan tali yang subur, Troilo yang paling lirik dan menyerupai penyanyi, dan Pugliese berat dan dramatik dengan lonjakan yang mengejut. Repertoir yang sama, empat keperibadian yang sama sekali berbeza.
Perlukah saya menari tango untuk menikmati muziknya?
Tidak. Sebahagian besar repertoirnya, khususnya Piazzolla dan tradisi tango cancion, ditulis untuk pendengar dan bukan penari. Walaupun begitu, pergi ke milonga sekali memang berguna, kerana mendengar muzik itu dalam bilik yang direka untuknya menjelaskan mengapa ritmanya dibina sebegitu rupa.
டாங்கோவை எப்படிக் கேட்பது
டாங்கோ புதிதா? மெட்டை அல்ல, தாளப் பிரிவைக் கேட்கத் தொடங்குங்கள். காலகட்டங்கள், இசைக்குழுக்கள், மீதியைப் புரியவைக்கும் பத்துப் பதிவுகள் பற்றிய சுருக்கமான வழிகாட்டி.
கீழிருந்து மேலாகக் கேளுங்கள்
வழக்கமான தவறு மெட்டைப் பின்தொடர்வது. டாங்கோ மெலடிகள் நல்லவைதான், ஆனால் தகவல் இருப்பது அங்கே அல்ல; ஒரு டாங்கோவை முணுமுணுத்துக்கொண்டே அந்தப் படைப்பை முற்றிலும் தவறவிட்டிருக்க முடியும். இயல்பு அடியில் வாழ்கிறது — பாஸ், பியானோவின் இடது கை, பந்தோனியன்களின் தாழ் ரெஜிஸ்டர் ஆகியவை தாளத்துக்குச் செய்வதில்.
எனவே முதல் முறை கேட்கும்போது மெலடியை வேண்டுமென்றே புறக்கணியுங்கள். பாஸ் சுரங்கள் எவ்வளவு குறுகியவை, எடை நான்கு தாள அடிகளிலும் இருக்கிறதா அல்லது ஒன்றிலும் மூன்றிலுமா, தாளத்தின் மீது அல்லாமல் அதற்குச் சற்று முன்பாக ஒரு சுரம் எத்தனை முறை வந்து விழுகிறது என்பதைக் கேளுங்கள். அந்த இழு-மிதி உணர்வைக் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டால், இசையில் உள்ள மற்ற எல்லாம் அதைச் சுற்றித் தாமாகவே அணிவகுக்கும்; ஒரே மெட்டை வாசிக்கும் இரு இசைக்குழுக்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடு நுட்பமானதாக அல்லாமல் வெளிப்படையாகத் தெரியும்.
டாங்கோவில் எதுவும் நிதானமாக ஒலிக்கும்படி நோக்கம் கொண்டதல்ல என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதும் உதவும். கருவிகள் கடினமாக வாசிக்கப்படுகின்றன, அழுத்தங்கள் வேண்டுமென்றே கரடுமுரடானவை, சொற்றொடர்கள் இழுக்கப்பட்டுப் பிறகு சட்டெனப் பின்னிழுக்கப்படுகின்றன. ஒரு நிகழ்ச்சி முழுவதும் மென்மையாகவும் ரசனையாகவும் ஒலித்தால், பொதுவாக அது சுரங்களைக் காகிதத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டு பாணியை எங்கிருந்தும் கற்காத இசைக்கலைஞர்களின் நிகழ்ச்சியாகவே இருக்கும்.
நான்கு காலகட்டங்கள், வரிசையாக
பழைய காவலர்கள், ஏறக்குறைய 1900-1925. சிறிய குழுக்கள், விறுவிறுப்பான டெம்போக்கள், மகிழ்ச்சியான மேற்பரப்பு. பதிவுகள் கரடுமுரடானவை. சூழலுக்காக ஓரிரண்டைக் கேளுங்கள், இன்பத்துக்காக அல்ல.
பாடகரின் காலம், 1917-1935. Gardel. கதை கொண்ட பாடல்கள், கேட்பதற்காகவே பாடப்பட்டவை. Volver-இலும் Mi Buenos Aires querido-விலும் தொடங்குங்கள்.
பொற்காலம், ஏறக்குறைய 1935-1955. ரெபர்ட்டோவின் மையம் இதுதான்; பெரும்பாலானோர் டாங்கோவைக் காதலிக்கத் தொடங்குவதும் இங்கேதான். முழு இசைக்குழுக்கள், சிறந்த பதிவுகள், தனித்துவமான நான்கு ஆளுமைகள்: Juan D'Arienzo, வேகமானவர், இடைவிடாதவர், தாளத்தின் அரசர் என்று அறியப்பட்டவர்; Carlos Di Sarli, நேர்த்தியானவர், லெகாட்டோ, டாங்கோவிலேயே மிக அழகான கம்பி ஒலி கொண்டவர்; Anibal Troilo, பந்தோனியன் கலைஞர்களில் மிகவும் பாடும் தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் கொண்டவர்; Osvaldo Pugliese, கனமானவர், நாடகீயமானவர், எரிமலை போன்றவர், அவரது La yumba முதல் பாரிலிருந்தே தவறவிட முடியாதது.
Nuevo tango, 1955 முதல். Piazzolla-வும் அதற்குப் பிறகும். அமர்ந்து கேட்பவர்களுக்காக எழுதப்பட்டது, கவுன்டர்பாயிண்ட் நிறைந்தது, ஹார்மனியில் அமைதியற்றது.
தொடங்குவதற்கான பத்துப் பதிவுகள்
இந்த வரிசையில்: Gardel, Volver. D'Arienzo, El Choclo. Di Sarli, Bahia Blanca. Troilo, Quejas de bandoneon. Pugliese, La yumba. பிறகு Piazzolla: Adios Nonino, Libertango, Oblivion, Fuga y misterio, மேலும் 1986-இன் Tango: Zero Hour ஆல்பம் தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை.
முதல் ஐந்தை இரண்டாவது ஐந்துக்கு முன்பு வாசியுங்கள். அவர் எதற்கு எதிராகத் தள்ளிக்கொண்டிருந்தார் என்பது தெரிந்த பிறகு Piazzolla மிக அதிகமாகப் புரிகிறார்; முதலில் கேட்டால் அவர் வெறும் கவர்ச்சியான திரையிசை போலவே ஒலிக்கிறார், Troilo-வுக்கும் Pugliese-க்கும் பிறகு கேட்டால் ஒரு வாதம் போல ஒலிக்கிறார்.
பதிப்புகள் பற்றி ஒரு குறிப்பு: பொற்கால இசைக்கு, நவீன மறுபதிவுகளைவிட மூல இசைக்குழுப் பதிவுகளையே தேடுங்கள். பதிவுகள் பழையவை, ஒலி வரம்புக்குட்பட்டது, ஆனால் அந்தக் குழுக்களின் தாள ஆக்ரமிப்பு உண்மையில் இதுவரை மீண்டும் உருவாக்கப்படவே இல்லை.
கருவி இசையா பாடலா, எது கையில் இருக்கிறது என்று தெரிவது
பொற்காலப் பதிவுகள் இரு வடிவங்களில் வருகின்றன; எதைக் கேட்கிறீர்கள் என்று தெரிவது உதவும். முற்றிலும் கருவி இசைத் தடங்கள் முக்கியமாக நடனமாடுபவர்களுக்காகச் செய்யப்பட்டவை. மற்றவற்றில் ஓர் estribillista இடம்பெறுகிறார் — நடுவில் ஒரு பல்லவிக்காக மட்டும் தோன்றிவிட்டு விலகிச் செல்லும் பாடகர்; இசைக்குழுவே தொடர்ந்து தலைமை தாங்குகிறது. பிற்காலப் பதிவுகள் பாடகருக்கு மிக அதிகமான இடம் தருகின்றன; 1950களுக்குள் சில இசைக்குழுக்கள் அடிப்படையில் ஒரு பாடகருக்குப் பக்கவாத்தியமாகவே இருந்தன.
கேட்க வேண்டிய இரண்டாவது விஷயம் variacion: பல பொற்காலப் பதிவுகளின் இறுதிக்கு அருகில் வரும் வேகமான, திறமை மிக்க பந்தோனியன் பகுதி; அங்கே அதே ஹார்மனிக்கு மேல் மெலடி ஓடும் சுரங்களின் ஓட்டமாக உடைக்கப்படுகிறது. இசைக்குழு தன் திறனைக் காட்டும் தருணம் அது, பொதுவாகப் பதினாறு பார்கள் நீடிக்கும்; ஒருமுறை அதைக் கண்டுபிடிக்கத் தெரிந்தால், நீங்கள் வாசிக்கும் பதிவுகளில் பாதியில் அதைக் கேட்பீர்கள்.
ஒரு தடத்தில் இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு திடீரென ஒரு குரல் வந்து, ஒரு நிமிடம் கழித்து மறைந்தால், எதுவும் தவறாகிவிடவில்லை. அதுதான் அந்த வடிவம்.
பிறகு அதை ஓர் அறையில் கேளுங்கள்
பதிவுகள் ஓர் எல்லைவரை மட்டுமே உங்களை அழைத்துச் செல்லும், ஏனெனில் இந்த இசை ஓர் உடல்ரீதியான வெளிக்குச் செய்வது சுருக்கத்தில் தப்பிப்பிழைப்பதில்லை. நேரில் வாசிக்கப்படும் டாங்கோ, பதிவுகள் சொல்வதைவிட உரத்ததாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் அதிகத் தாள ஆக்ரமிப்புடனும் இருக்கிறது; குறிப்பாக பாஸ் காதால் கேட்கப்படுவதைவிடத் தரை வழியாக உணரப்படுகிறது.
பெரும்பாலான நகரங்களில் மிலோங்காக்கள்தான் எளிதான நுழைவுப் புள்ளி — நடனமாடாமல் ஓரமாக அமர்ந்து கேட்கலாம், யாரும் ஒன்றும் நினைக்க மாட்டார்கள். நேரடி டாங்கோ அரிது. சிங்கப்பூரில் நாங்கள் பொற்கால இசையையும் Piazzolla-வையும் அருகருகே நிகழ்ச்சி நிரலில் வைக்கிறோம், மேலே சொன்ன காரணத்துக்காகவே: D'Arienzo பாணியிலான ஒரு டாங்கோவை அப்போதுதான் கேட்ட அறை, நாற்பது நிமிடங்கள் கழித்து Piazzolla அதற்கு என்ன செய்கிறார் என்பதைக் கேட்கிறது; யாரும் எதையும் விளக்காமலேயே விஷயம் புரிந்துவிடுகிறது.
Frequently asked
டாங்கோ இசையில் எங்கே தொடங்க வேண்டும்?
பாடப்பட்ட டாங்கோவுக்கு Carlos Gardel-இன் Volver-இல் தொடங்குங்கள்; பிறகு பொற்கால இசைக்குழுக்களைக் கேட்க D'Arienzo, Di Sarli, Troilo, Pugliese ஆகியோரிடமிருந்து தலா ஒரு தடம். அதற்குப் பிறகுதான் Piazzolla-வுக்குச் செல்லுங்கள், Adios Nonino-விலும் Oblivion-இலும் தொடங்கி. மரபை முதலில் கேட்பது அவரது இசையை மிகவும் சுவாரஸ்யமாக்குகிறது.
D'Arienzo, Di Sarli, Troilo, Pugliese ஆகியோருக்கு இடையே என்ன வேறுபாடு?
இவர்கள் நால்வரும் பொற்காலத்தை வரையறுத்த இசைக்குழுக்கள். D'Arienzo வேகமானவர், இடைவிடாத தாளம் கொண்டவர்; Di Sarli மென்மையானவர், நேர்த்தியானவர், செழுமையான கம்பி ஒலி கொண்டவர்; Troilo மிகவும் பாடல்தன்மை கொண்டவர்; Pugliese கனமானவர், நாடகீயமானவர், திடீர் எழுச்சிகள் கொண்டவர். ஒரே ரெபர்ட்டோ, முற்றிலும் வேறுபட்ட நான்கு ஆளுமைகள்.
இசையை ரசிக்க டாங்கோ நடனமாடத் தெரிய வேண்டுமா?
தேவையில்லை. ரெபர்ட்டோவின் பெரும்பகுதி, குறிப்பாக Piazzolla-வும் டாங்கோ கான்சியோன் மரபும், நடனமாடுபவர்களுக்காக அல்லாமல் கேட்பவர்களுக்காகவே எழுதப்பட்டது. இருப்பினும் ஒருமுறை ஒரு மிலோங்காவுக்குச் செல்வது பயனுள்ளது, ஏனெனில் இந்த இசை எந்த அறைக்காக வடிவமைக்கப்பட்டதோ அந்த அறையில் அதைக் கேட்பது, தாளம் ஏன் அப்படிக் கட்டப்பட்டிருக்கிறது என்பதை விளக்குகிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.