Music theory · 6 min read
What is a key signature?
The sharps or flats after the clef tell you which notes are altered for the whole piece. Here is how to read one in two seconds and what it means.
What those symbols are actually doing
Open almost any piece of music and, immediately after the clef, you will find a small cluster of sharp or flat signs. That cluster is the key signature. It is a standing instruction rather than a one-off: every note on the line or space it marks is raised a semitone if it is a sharp, or lowered a semitone if it is a flat, in every octave, for the rest of the piece or until a new signature cancels it.
A semitone, since we should not leave that undefined, is the smallest step in ordinary Western music. On a piano accordion it is the distance from any key to the key immediately beside it, black or white. On the double bass in first position it is roughly the distance from one finger to the next.
The alternative to a key signature is tedious. The scale of D major runs D, E, F sharp, G, A, B, C sharp, D. Written without a key signature, a piece in D major would need a sharp sign drawn in front of every single F and every single C on the page, possibly hundreds of times, and the reader would have to check each one. The key signature of two sharps says it once and then gets out of the way.
Why the sharps and flats come in a fixed order
Sharps always appear in this order, left to right: F, C, G, D, A, E, B. Flats appear in exactly the reverse: B, E, A, D, G, C, F. You will never meet a key signature containing a lone D sharp. If there is a D sharp in it, there are F, C and G sharps standing in front of it as well.
The order is not a convention someone invented on a slow afternoon. Each new sharp sits a perfect fifth above the previous one: F up to C is a fifth, C up to G is a fifth, G up to D is a fifth, and so on through the list. Travel the same chain downwards in fifths and you generate the flats instead. Key signatures are, in effect, the circle of fifths written down in shorthand.
If you want a mnemonic, the traditional one for sharps is Father Charles Goes Down And Ends Battle, and reading the same sentence backwards gives you the flats. It is more useful than it is dignified.
Reading a key signature in two seconds
For sharp keys, look at the last sharp on the right and go up one semitone. That gives the major key. Four sharps: the last one is D sharp, a semitone above is E, so the piece is in E major. One sharp: F sharp, a semitone above is G, so G major.
For flat keys, the second-to-last flat names the key directly. Three flats are B flat, E flat and A flat; the second-to-last is E flat, so the key is E flat major. The single exception is one flat, which is F major, and you simply memorise that one. No sharps and no flats is C major.
None of this requires counting through a scale under your breath while the ensemble waits. Two seconds of looking, and you know which notes are going to be altered before you play a single one.
One signature, two possible keys
Every key signature serves a major key and a minor key. One sharp is G major, and it is also E minor. Three flats is E flat major, and it is also C minor. The minor key always begins a minor third below the major one. A minor third is three semitones, the distance from C up to E flat, or from G down to E.
So how do you know which one you are in? You look rather than guess. Check the last bass note of the piece, which is usually the tonic, the note the music treats as home. Check the first bar. And check for a repeated accidental that is not in the signature: a piece in E minor will keep sprouting D sharps, because minor keys typically raise their seventh note to get a strong pull back to the tonic. A page in one sharp littered with D sharps is E minor, not G major.
What the signature means under your hands
On the accordion the Stradella bass board is itself built out of the circle of fifths: move one button along the fundamental row and you have moved a fifth, which is precisely the move that adds or removes a sharp. A piece in A major, three sharps, sits three buttons in one direction from C. Once you notice that, the key signature stops being a warning label and becomes a map of where your left hand will be living for the next four minutes.
On the double bass the open strings are E, A, D and G. Sharp keys tend to be generous: the open strings belong to the key, so they ring freely and sympathetically, and the instrument sounds bigger for no extra effort. Flat keys such as E flat or A flat push every one of those pitches out of the scale, so you finger everything, you lose the free resonance, and you work harder for the same sound. This is why so much bass-forward writing sits in D, G and A, and why composers who ignore that get a duller bass section than they expected.
Practically, the habit worth building is this: name the key out loud before you play, name its raised or lowered notes, and play the scale once slowly. Students at A&G Academy do this at the start of every lesson, and it removes about half of all wrong notes before they happen.
Frequently asked
Do I have to memorise all fifteen key signatures?
Not at once. Learn the rule instead: last sharp plus a semitone gives the major key, and the second-to-last flat names the flat key. After a few months of applying the rule the common signatures, up to four sharps and four flats, become instant recognition, and the remote ones stay rule-based. That is perfectly acceptable.
What happens if the key signature changes mid-piece?
The new signature takes over completely from the moment it appears, and is usually placed at the start of a line or after a double bar. Older engraving cancels the previous sharps or flats with natural signs before printing the new ones. Modern engraving often just prints the new signature and trusts you.
Is the key signature the same as the key?
Almost, but not quite. The signature is the printed notation; the key is what the music actually does. A single signature covers two keys, one major and one relative minor, and plenty of pieces wander far from the key they are signed in. The signature is strong evidence, not a guarantee.
¿Qué es una armadura?
Los sostenidos o bemoles que van tras la clave indican qué notas se alteran en toda la pieza. Así se lee una armadura en dos segundos y esto es lo que significa.
Qué hacen en realidad esos signos
Abre casi cualquier partitura y, justo después de la clave, encontrarás un pequeño racimo de sostenidos o de bemoles. Ese racimo es la armadura. Es una instrucción permanente y no un aviso puntual: toda nota situada en la línea o el espacio que marca sube un semitono si es un sostenido, o baja un semitono si es un bemol, en todas las octavas, durante el resto de la pieza o hasta que una armadura nueva la anule.
Un semitono, ya que no conviene dejarlo sin definir, es el paso más pequeño de la música occidental corriente. En un acordeón de piano es la distancia de cualquier tecla a la tecla de al lado, negra o blanca. En el contrabajo, en primera posición, es aproximadamente la distancia de un dedo al siguiente.
La alternativa a una armadura es tediosa. La escala de re mayor va re, mi, fa sostenido, sol, la, si, do sostenido, re. Escrita sin armadura, una pieza en re mayor necesitaría un sostenido dibujado delante de cada fa y de cada do de la página, quizá cientos de veces, y el lector tendría que comprobarlos uno a uno. La armadura de dos sostenidos lo dice una vez y se aparta.
Por qué los sostenidos y los bemoles van en un orden fijo
Los sostenidos aparecen siempre en este orden, de izquierda a derecha: fa, do, sol, re, la, mi, si. Los bemoles, exactamente al revés: si, mi, la, re, sol, do, fa. Nunca te encontrarás una armadura con un re sostenido solitario. Si hay un re sostenido, delante están también el fa, el do y el sol sostenidos.
El orden no es una convención que alguien inventó una tarde aburrida. Cada sostenido nuevo está una quinta justa por encima del anterior: de fa a do hay una quinta, de do a sol hay una quinta, de sol a re hay una quinta, y así hasta el final de la lista. Recorre la misma cadena hacia abajo por quintas y lo que obtienes son los bemoles. Las armaduras son, en el fondo, el círculo de quintas escrito en taquigrafía.
Si quieres una regla para memorizarlo, en español basta con recitar la serie de sostenidos, fa, do, sol, re, la, mi, si, y leerla al revés para los bemoles, si, mi, la, re, sol, do, fa. Es más útil que elegante.
Leer una armadura en dos segundos
En las tonalidades con sostenidos, mira el último sostenido de la derecha y sube un semitono. Eso te da la tonalidad mayor. Cuatro sostenidos: el último es re sostenido, un semitono por encima está mi, así que la pieza está en mi mayor. Un sostenido: fa sostenido, un semitono por encima está sol, o sea sol mayor.
En las tonalidades con bemoles, el penúltimo bemol nombra directamente la tonalidad. Tres bemoles son si bemol, mi bemol y la bemol; el penúltimo es mi bemol, así que la tonalidad es mi bemol mayor. La única excepción es un bemol, que es fa mayor, y esa sencillamente se memoriza. Sin sostenidos ni bemoles es do mayor.
Nada de esto exige recorrer una escala entre dientes mientras el grupo espera. Dos segundos de mirada y ya sabes qué notas van a estar alteradas antes de tocar la primera.
Una armadura, dos tonalidades posibles
Cada armadura sirve a una tonalidad mayor y a una menor. Un sostenido es sol mayor, y también es mi menor. Tres bemoles son mi bemol mayor, y también do menor. La tonalidad menor empieza siempre una tercera menor por debajo de la mayor. Una tercera menor son tres semitonos, la distancia de do a mi bemol, o de sol bajando a mi.
¿Y cómo sabes en cuál de las dos estás? Mirando, no adivinando. Comprueba la última nota del bajo de la pieza, que suele ser la tónica, la nota que la música trata como su casa. Comprueba el primer compás. Y busca una alteración repetida que no esté en la armadura: una pieza en mi menor irá soltando re sostenidos sin parar, porque las tonalidades menores suelen subir su séptimo grado para conseguir un tirón fuerte de vuelta a la tónica. Una página con un sostenido y sembrada de re sostenidos está en mi menor, no en sol mayor.
Qué significa la armadura bajo tus manos
En el acordeón, el teclado de bajos Stradella está construido sobre el propio círculo de quintas: mueve un botón por la fila de fundamentales y te has movido una quinta, que es justo el movimiento que añade o quita un sostenido. Una pieza en la mayor, tres sostenidos, queda a tres botones de do en una dirección. Cuando te das cuenta de eso, la armadura deja de ser una etiqueta de advertencia y se convierte en un mapa de dónde va a vivir tu mano izquierda los próximos cuatro minutos.
En el contrabajo, las cuerdas al aire son mi, la, re y sol. Las tonalidades con sostenidos suelen ser generosas: las cuerdas al aire pertenecen a la tonalidad, así que vibran libres y por simpatía, y el instrumento suena más grande sin esfuerzo añadido. Las tonalidades con bemoles como mi bemol o la bemol dejan todas esas alturas fuera de la escala, así que lo pisas todo, pierdes la resonancia gratuita y trabajas más para el mismo sonido. Por eso tanta música que pone el bajo por delante está en re, sol y la, y por eso los compositores que lo ignoran obtienen una sección de bajos más apagada de lo que esperaban.
En la práctica, la costumbre que conviene construir es esta: di la tonalidad en voz alta antes de tocar, di sus notas subidas o bajadas y toca la escala una vez despacio. Los alumnos de A&G Academy lo hacen al principio de cada clase, y eso elimina más o menos la mitad de las notas falsas antes de que ocurran.
Frequently asked
¿Tengo que memorizar las quince armaduras?
No de golpe. Aprende mejor la regla: el último sostenido más un semitono da la tonalidad mayor, y el penúltimo bemol nombra la tonalidad con bemoles. Tras unos meses aplicando la regla, las armaduras habituales, hasta cuatro sostenidos y cuatro bemoles, pasan a reconocerse al instante, y las lejanas siguen saliendo por regla. Eso es perfectamente aceptable.
¿Qué pasa si la armadura cambia en mitad de la pieza?
La nueva armadura rige por completo desde el momento en que aparece, y suele colocarse al principio de un sistema o después de una doble barra. El grabado antiguo anula los sostenidos o bemoles anteriores con becuadros antes de imprimir los nuevos. El grabado moderno a menudo se limita a imprimir la armadura nueva y confía en ti.
¿La armadura es lo mismo que la tonalidad?
Casi, pero no del todo. La armadura es la notación impresa; la tonalidad es lo que la música hace de verdad. Una sola armadura cubre dos tonalidades, una mayor y su relativa menor, y hay muchas piezas que se alejan bastante de la tonalidad con la que están armadas. La armadura es un indicio fuerte, no una garantía.
Qu'est-ce qu'une armure ?
Les dièses ou bémols placés après la clé disent quelles notes sont altérées dans tout le morceau. Comment lire une armure en deux secondes et ce qu'elle veut dire.
Ce que font réellement ces signes
Ouvrez à peu près n'importe quelle partition et, aussitôt après la clé, vous trouverez un petit groupe de dièses ou de bémols. Ce groupe est l'armure. C'est une consigne permanente et non ponctuelle : toute note placée sur la ligne ou dans l'interligne qu'elle marque est haussée d'un demi-ton s'il s'agit d'un dièse, ou baissée d'un demi-ton s'il s'agit d'un bémol, dans toutes les octaves, jusqu'à la fin du morceau ou jusqu'à ce qu'une nouvelle armure l'annule.
Un demi-ton, puisqu'il ne faut pas laisser le mot dans le flou, est le plus petit pas de la musique occidentale ordinaire. Sur un accordéon à clavier piano, c'est la distance d'une touche à la touche immédiatement voisine, noire ou blanche. À la contrebasse, en première position, c'est à peu près la distance d'un doigt au suivant.
L'autre solution est fastidieuse. La gamme de ré majeur se lit ré, mi, fa dièse, sol, la, si, do dièse, ré. Écrit sans armure, un morceau en ré majeur exigerait un dièse dessiné devant chaque fa et chaque do de la page, peut-être des centaines de fois, et le lecteur devrait les vérifier un à un. L'armure de deux dièses le dit une fois, puis s'efface.
Pourquoi les dièses et les bémols viennent dans un ordre fixe
Les dièses apparaissent toujours dans cet ordre, de gauche à droite : fa, do, sol, ré, la, mi, si. Les bémols apparaissent exactement à l'inverse : si, mi, la, ré, sol, do, fa. Vous ne rencontrerez jamais une armure contenant un ré dièse solitaire. S'il y a un ré dièse, les dièses de fa, de do et de sol se tiennent devant lui.
Cet ordre n'est pas une convention inventée un après-midi de désœuvrement. Chaque nouveau dièse se place une quinte juste au-dessus du précédent : de fa à do il y a une quinte, de do à sol une quinte, de sol à ré une quinte, et ainsi de suite jusqu'au bout de la liste. Parcourez la même chaîne en descendant par quintes et vous engendrez les bémols. Les armures sont, au fond, le cycle des quintes écrit en abrégé.
Si vous voulez un moyen mnémotechnique, le plus simple en français est de réciter la suite elle-même, fa, do, sol, ré, la, mi, si, puis de la dire à l'envers pour obtenir les bémols. C'est plus utile que distingué.
Lire une armure en deux secondes
Pour les tonalités à dièses, regardez le dernier dièse à droite et montez d'un demi-ton. Vous obtenez la tonalité majeure. Quatre dièses : le dernier est ré dièse, un demi-ton au-dessus donne mi, le morceau est donc en mi majeur. Un dièse : fa dièse, un demi-ton au-dessus donne sol, donc sol majeur.
Pour les tonalités à bémols, l'avant-dernier bémol nomme directement la tonalité. Trois bémols, ce sont si bémol, mi bémol et la bémol ; l'avant-dernier est mi bémol, la tonalité est donc mi bémol majeur. La seule exception est le bémol unique, qui donne fa majeur, et celui-là s'apprend par cœur. Ni dièse ni bémol, c'est do majeur.
Rien de tout cela n'exige de compter une gamme à mi-voix pendant que l'ensemble attend. Deux secondes de regard, et vous savez quelles notes vont être altérées avant d'en avoir joué une seule.
Une armure, deux tonalités possibles
Toute armure sert une tonalité majeure et une tonalité mineure. Un dièse, c'est sol majeur, et c'est aussi mi mineur. Trois bémols, c'est mi bémol majeur, et c'est aussi do mineur. La tonalité mineure commence toujours une tierce mineure sous la majeure. Une tierce mineure vaut trois demi-tons, la distance de do à mi bémol en montant, ou de sol à mi en descendant.
Comment savoir alors dans laquelle vous êtes ? En regardant, plutôt qu'en devinant. Vérifiez la dernière note de basse du morceau, qui est le plus souvent la tonique, la note que la musique traite comme son foyer. Vérifiez la première mesure. Et cherchez une altération accidentelle qui revient sans être à l'armure : un morceau en mi mineur ne cesse de faire pousser des ré dièses, parce que les tonalités mineures haussent d'ordinaire leur septième note pour obtenir une forte traction vers la tonique. Une page à un dièse parsemée de ré dièses est en mi mineur, pas en sol majeur.
Ce que l'armure signifie sous les doigts
À l'accordéon, le clavier de basses Stradella est lui-même bâti sur le cycle des quintes : avancez d'un bouton sur la rangée des fondamentales et vous avez avancé d'une quinte, c'est-à-dire exactement du mouvement qui ajoute ou retire un dièse. Un morceau en la majeur, trois dièses, se trouve à trois boutons de do dans une direction. Une fois qu'on l'a remarqué, l'armure cesse d'être une étiquette d'avertissement et devient la carte du quartier où la main gauche va vivre pendant quatre minutes.
À la contrebasse, les cordes à vide sont mi, la, ré et sol. Les tonalités à dièses ont tendance à être généreuses : les cordes à vide appartiennent à la tonalité, elles vibrent donc librement et par sympathie, et l'instrument sonne plus grand sans effort supplémentaire. Les tonalités à bémols comme mi bémol ou la bémol chassent toutes ces hauteurs hors de la gamme : vous doigtez tout, vous perdez la résonance gratuite, et vous travaillez davantage pour le même son. Voilà pourquoi tant d'écriture qui met la basse en avant se situe en ré, en sol et en la, et pourquoi les compositeurs qui l'ignorent obtiennent un pupitre de basses plus terne qu'ils ne l'espéraient.
En pratique, voici l'habitude qu'il vaut la peine de prendre : nommez la tonalité à voix haute avant de jouer, nommez ses notes haussées ou baissées, et jouez la gamme une fois, lentement. Les élèves d'A&G Academy le font au début de chaque cours, et cela supprime environ la moitié des fausses notes avant qu'elles arrivent.
Frequently asked
Faut-il apprendre par cœur les quinze armures ?
Pas d'un coup. Apprenez plutôt la règle : le dernier dièse plus un demi-ton donne la tonalité majeure, et l'avant-dernier bémol nomme la tonalité à bémols. Après quelques mois d'application, les armures courantes, jusqu'à quatre dièses et quatre bémols, deviennent une reconnaissance immédiate, et les plus éloignées restent affaire de règle. C'est parfaitement acceptable.
Que se passe-t-il si l'armure change en cours de morceau ?
La nouvelle armure prend entièrement le relais dès son apparition, et elle se place en général au début d'une ligne ou après une double barre. La gravure ancienne annule les dièses ou bémols précédents par des bécarres avant d'imprimer les nouveaux. La gravure moderne se contente souvent d'imprimer la nouvelle armure et vous fait confiance.
L'armure et la tonalité sont-elles la même chose ?
Presque, mais pas tout à fait. L'armure est la notation imprimée ; la tonalité est ce que la musique fait réellement. Une même armure couvre deux tonalités, une majeure et son relatif mineur, et bien des morceaux s'éloignent beaucoup de la tonalité sous laquelle ils sont signés. L'armure est un indice fort, pas une garantie.
Was sind Vorzeichen?
Die Kreuze oder b nach dem Schlüssel sagen, welche Töne im ganzen Stück verändert sind. So lesen Sie sie in zwei Sekunden und so verstehen Sie sie.
Was diese Zeichen tatsächlich tun
Schlagen Sie fast ein beliebiges Musikstück auf, und gleich nach dem Schlüssel finden Sie eine kleine Gruppe von Kreuzen oder b. Diese Gruppe sind die Vorzeichen. Sie sind eine stehende Anweisung und keine einmalige: Jeder Ton auf der Linie oder im Zwischenraum, den sie bezeichnen, wird um einen Halbton erhöht, wenn es ein Kreuz ist, oder um einen Halbton erniedrigt, wenn es ein b ist, in jeder Oktave, für den Rest des Stücks oder bis neue Vorzeichen sie aufheben.
Ein Halbton ist, da wir das nicht undefiniert lassen sollten, der kleinste Schritt der gewöhnlichen abendländischen Musik. Auf einem Pianoakkordeon ist es der Abstand von einer Taste zur unmittelbar benachbarten, schwarz oder weiß. Auf dem Kontrabass in der ersten Lage ist es ungefähr der Abstand von einem Finger zum nächsten.
Die Alternative zu Vorzeichen ist mühsam. Die D-Dur-Tonleiter lautet d, e, fis, g, a, h, cis, d. Ohne Vorzeichen geschrieben bräuchte ein Stück in D-Dur vor jedem einzelnen f und jedem einzelnen c auf der Seite ein Kreuz, womöglich hunderte Male, und der Lesende müsste jedes einzeln prüfen. Die zwei Kreuze der Vorzeichnung sagen es einmal und gehen dann aus dem Weg.
Warum Kreuze und b in fester Reihenfolge kommen
Kreuze erscheinen immer in dieser Reihenfolge, von links nach rechts: fis, cis, gis, dis, ais, eis, his. Die b erscheinen in genau umgekehrter Folge: b, es, as, des, ges, ces, fes. Sie werden nie einer Vorzeichnung begegnen, die ein einzelnes dis enthält. Steht ein dis darin, stehen fis, cis und gis ebenfalls davor.
Die Reihenfolge ist keine Konvention, die sich jemand an einem faulen Nachmittag ausgedacht hat. Jedes neue Kreuz liegt eine reine Quinte über dem vorigen: fis hinauf nach cis ist eine Quinte, cis hinauf nach gis ist eine Quinte, gis hinauf nach dis ist eine Quinte, und so weiter durch die Reihe. Gehen Sie dieselbe Kette in Quinten abwärts, und Sie erzeugen stattdessen die b. Vorzeichen sind praktisch der Quintenzirkel in Kurzschrift.
Wenn Sie eine Eselsbrücke wollen: Die geläufige deutsche lautet Geh, du alter Esel, hole Fische und gibt die Kreuztonarten in ihrer Reihenfolge, G, D, A, E, H, Fis. Die Kreuze selbst folgen derselben Quintenkette, nur ab fis begonnen, und rückwärts gelesen ergibt sie die b-Seite. Sie ist nützlicher, als sie würdevoll ist.
Vorzeichen in zwei Sekunden lesen
Bei Kreuztonarten schauen Sie auf das letzte Kreuz rechts und gehen einen Halbton hinauf. Das ergibt die Durtonart. Vier Kreuze: Das letzte ist dis, ein Halbton darüber ist e, das Stück steht also in E-Dur. Ein Kreuz: fis, ein Halbton darüber ist g, also G-Dur.
Bei b-Tonarten benennt das vorletzte b die Tonart direkt. Drei b sind b, es und as; das vorletzte ist es, die Tonart ist also Es-Dur. Die einzige Ausnahme ist ein einzelnes b, das F-Dur bedeutet, und das merkt man sich einfach. Keine Kreuze und keine b heißt C-Dur.
Nichts davon verlangt, dass Sie sich eine Tonleiter vor sich hin zählen, während das Ensemble wartet. Zwei Sekunden Hinsehen, und Sie wissen, welche Töne verändert sein werden, bevor Sie einen einzigen gespielt haben.
Eine Vorzeichnung, zwei mögliche Tonarten
Jede Vorzeichnung bedient eine Dur- und eine Molltonart. Ein Kreuz ist G-Dur und zugleich e-Moll. Drei b sind Es-Dur und zugleich c-Moll. Die Molltonart beginnt immer eine kleine Terz unter der Durtonart. Eine kleine Terz sind drei Halbtöne, der Abstand von c hinauf nach es oder von g hinunter nach e.
Woran erkennen Sie nun, in welcher von beiden Sie sind? Sie schauen hin, statt zu raten. Prüfen Sie den letzten Basston des Stücks, der meist die Tonika ist, also der Ton, den die Musik als Zuhause behandelt. Prüfen Sie den ersten Takt. Und achten Sie auf ein wiederkehrendes Versetzungszeichen, das nicht in der Vorzeichnung steht: Ein Stück in e-Moll wird immer wieder dis hervorbringen, denn Molltonarten erhöhen ihren siebten Ton typischerweise, um einen starken Zug zurück zur Tonika zu bekommen. Eine Seite mit einem Kreuz, übersät mit dis, ist e-Moll und nicht G-Dur.
Was die Vorzeichnung unter Ihren Händen bedeutet
Auf dem Akkordeon ist der Stradella-Bass selbst aus dem Quintenzirkel gebaut: Ein Knopf weiter in der Grundbassreihe ist eine Quinte weiter, und genau dieser Schritt fügt ein Kreuz hinzu oder nimmt eines weg. Ein Stück in A-Dur, drei Kreuze, sitzt drei Knöpfe in eine Richtung von C aus. Sobald Sie das bemerken, hört die Vorzeichnung auf, ein Warnschild zu sein, und wird zur Landkarte dessen, wo Ihre linke Hand die nächsten vier Minuten wohnen wird.
Auf dem Kontrabass sind die leeren Saiten E, A, D und G. Kreuztonarten neigen zur Großzügigkeit: Die leeren Saiten gehören zur Tonart, klingen also frei und sympathetisch mit, und das Instrument klingt ohne zusätzliche Mühe größer. b-Tonarten wie Es-Dur oder As-Dur drängen jede einzelne dieser Tonhöhen aus der Tonleiter heraus, also greifen Sie alles, verlieren die freie Resonanz und arbeiten für denselben Klang härter. Deshalb steht so viel bassfreundliche Musik in D, G und A, und deshalb bekommen Komponisten, die das ignorieren, eine stumpfere Bassgruppe, als sie erwartet haben.
Praktisch lohnt sich diese Gewohnheit: Benennen Sie die Tonart laut, bevor Sie spielen, benennen Sie ihre erhöhten oder erniedrigten Töne, und spielen Sie die Tonleiter einmal langsam. Schüler an der A&G Academy tun das zu Beginn jeder Stunde, und es beseitigt etwa die Hälfte aller falschen Töne, bevor sie entstehen.
Frequently asked
Muss ich alle fünfzehn Vorzeichnungen auswendig lernen?
Nicht auf einmal. Lernen Sie stattdessen die Regel: letztes Kreuz plus ein Halbton ergibt die Durtonart, und das vorletzte b benennt die b-Tonart. Nach ein paar Monaten Anwendung werden die gebräuchlichen Vorzeichnungen bis vier Kreuze und vier b sofort erkannt, und die entfernten bleiben regelbasiert. Das ist völlig in Ordnung.
Was passiert, wenn die Vorzeichen mitten im Stück wechseln?
Die neue Vorzeichnung übernimmt vollständig von dem Moment an, in dem sie erscheint, und steht meist am Zeilenanfang oder nach einem Doppelstrich. Ältere Stichpraxis hebt die bisherigen Kreuze oder b mit Auflösungszeichen auf, bevor die neuen gedruckt werden. Moderner Notensatz druckt oft nur die neue Vorzeichnung und vertraut Ihnen.
Sind Vorzeichen dasselbe wie die Tonart?
Fast, aber nicht ganz. Die Vorzeichnung ist die gedruckte Notation; die Tonart ist das, was die Musik tatsächlich tut. Eine Vorzeichnung deckt zwei Tonarten ab, eine Dur- und die parallele Molltonart, und viele Stücke wandern weit von der Tonart weg, in der sie vorgezeichnet sind. Die Vorzeichnung ist ein starkes Indiz, keine Garantie.
Che cos'è l'armatura di chiave?
I diesis o i bemolli dopo la chiave dicono quali note restano alterate per tutto il pezzo. Come leggere un'armatura in due secondi e che cosa significa.
Che cosa fanno davvero quei simboli
Apri quasi qualunque spartito e, subito dopo la chiave, troverai un piccolo gruppo di diesis o di bemolli. Quel gruppo è l'armatura di chiave. È un'istruzione permanente e non un caso isolato: ogni nota sulla linea o nello spazio che marca è alzata di un semitono se è un diesis, o abbassata di un semitono se è un bemolle, in ogni ottava, per tutto il resto del pezzo o finché una nuova armatura non la annulla.
Un semitono, visto che non conviene lasciarlo indefinito, è il passo più piccolo della musica occidentale corrente. Su una fisarmonica a piano è la distanza da un tasto qualunque al tasto immediatamente accanto, nero o bianco che sia. Sul contrabbasso in prima posizione è grosso modo la distanza da un dito a quello successivo.
L'alternativa all'armatura di chiave è noiosissima. La scala di Re maggiore fa Re, Mi, Fa diesis, Sol, La, Si, Do diesis, Re. Scritto senza armatura, un pezzo in Re maggiore avrebbe bisogno di un diesis disegnato davanti a ogni singolo Fa e a ogni singolo Do della pagina, magari centinaia di volte, e chi legge dovrebbe controllarli uno per uno. L'armatura di due diesis lo dice una volta sola e poi si toglie di mezzo.
Perché i diesis e i bemolli seguono un ordine fisso
I diesis compaiono sempre in quest'ordine, da sinistra a destra: Fa, Do, Sol, Re, La, Mi, Si. I bemolli compaiono esattamente al contrario: Si, Mi, La, Re, Sol, Do, Fa. Non incontrerai mai un'armatura con un Re diesis da solo. Se dentro c'è un Re diesis, davanti a lui ci sono anche il Fa, il Do e il Sol diesis.
L'ordine non è una convenzione inventata da qualcuno in un pomeriggio vuoto. Ogni nuovo diesis sta una quinta giusta sopra il precedente: da Fa a Do è una quinta, da Do a Sol è una quinta, da Sol a Re è una quinta, e così via lungo tutta la fila. Percorri la stessa catena all'ingiù per quinte e generi invece i bemolli. Le armature di chiave sono, in sostanza, il circolo delle quinte scritto in forma abbreviata.
Se vuoi un aiuto mnemonico, in italiano non serve granché: i diesis stanno in fila come Fa Do Sol Re La Mi Si, che si impara a voce in un pomeriggio, e la stessa fila letta al contrario ti dà i bemolli. È più utile che elegante.
Leggere un'armatura in due secondi
Per le tonalità con i diesis, guarda l'ultimo diesis a destra e sali di un semitono. Quella è la tonalità maggiore. Quattro diesis: l'ultimo è Re diesis, un semitono sopra è Mi, quindi il pezzo è in Mi maggiore. Un diesis: Fa diesis, un semitono sopra è Sol, quindi Sol maggiore.
Per le tonalità con i bemolli, il penultimo bemolle dà direttamente il nome della tonalità. Tre bemolli sono Si bemolle, Mi bemolle e La bemolle; il penultimo è Mi bemolle, quindi la tonalità è Mi bemolle maggiore. L'unica eccezione è un bemolle solo, che è Fa maggiore, e quella la impari a memoria e basta. Nessun diesis e nessun bemolle è Do maggiore.
Niente di tutto questo richiede di contare una scala sottovoce mentre l'insieme aspetta. Due secondi di sguardo, e sai quali note saranno alterate prima di suonarne una.
Un'armatura, due tonalità possibili
Ogni armatura di chiave serve una tonalità maggiore e una minore. Un diesis è Sol maggiore, ed è anche Mi minore. Tre bemolli sono Mi bemolle maggiore, e sono anche Do minore. La tonalità minore comincia sempre una terza minore sotto la maggiore. Una terza minore è tre semitoni, la distanza da Do a Mi bemolle, o da Sol giù a Mi.
E allora come si fa a sapere in quale delle due ti trovi? Si guarda, invece di tirare a indovinare. Controlla l'ultima nota del basso del pezzo, che di solito è la tonica, la nota che la musica tratta come casa. Controlla la prima battuta. E cerca un'alterazione ricorrente che non sta nell'armatura: un pezzo in Mi minore continuerà a far spuntare Re diesis, perché le tonalità minori alzano tipicamente la settima nota per avere una spinta forte verso la tonica. Una pagina con un diesis in armatura e piena di Re diesis è Mi minore, non Sol maggiore.
Che cosa significa l'armatura sotto le mani
Sulla fisarmonica la tastiera dei bassi Stradella è costruita proprio sul circolo delle quinte: sposta un bottone lungo la fila dei fondamentali e ti sei spostato di una quinta, che è esattamente la mossa che aggiunge o toglie un diesis. Un pezzo in La maggiore, tre diesis, sta tre bottoni in una direzione rispetto a Do. Una volta che lo noti, l'armatura smette di essere un cartello di avvertimento e diventa la mappa di dove abiterà la tua mano sinistra per i prossimi quattro minuti.
Sul contrabbasso le corde vuote sono Mi, La, Re e Sol. Le tonalità con i diesis tendono a essere generose: le corde vuote appartengono alla tonalità, quindi vibrano libere e per simpatia, e lo strumento suona più grande senza sforzo in più. Tonalità come Mi bemolle o La bemolle spingono fuori dalla scala tutte quelle altezze, quindi tasti ogni nota, perdi la risonanza gratuita e lavori di più per lo stesso suono. È per questo che tanta scrittura che valorizza i bassi sta in Re, Sol e La, e per questo i compositori che non ci badano ottengono una sezione di bassi più spenta di quanto si aspettassero.
In pratica, l'abitudine da costruire è questa: di' ad alta voce la tonalità prima di suonare, di' quali note sono alzate o abbassate, e suona la scala una volta piano. Gli allievi della A&G Academy lo fanno all'inizio di ogni lezione, e questo elimina circa metà delle note sbagliate prima che succedano.
Frequently asked
Devo imparare a memoria tutte e quindici le armature?
Non tutte insieme. Impara piuttosto la regola: l'ultimo diesis più un semitono dà la tonalità maggiore, e il penultimo bemolle dà il nome della tonalità con i bemolli. Dopo qualche mese di applicazione della regola, le armature comuni, fino a quattro diesis e quattro bemolli, diventano riconoscimento immediato, e quelle lontane restano affidate alla regola. Va benissimo così.
Che cosa succede se l'armatura cambia a metà pezzo?
La nuova armatura subentra completamente dal momento in cui compare, e di solito è collocata all'inizio di un rigo o dopo una doppia stanghetta. L'incisione antica annulla i diesis o i bemolli precedenti con i bequadri prima di stampare i nuovi. L'incisione moderna spesso stampa solo la nuova armatura e si fida di te.
L'armatura di chiave e la tonalità sono la stessa cosa?
Quasi, ma non del tutto. L'armatura è la notazione stampata; la tonalità è quello che la musica fa davvero. Una sola armatura copre due tonalità, una maggiore e la sua relativa minore, e parecchi pezzi si allontanano molto dalla tonalità in cui sono firmati. L'armatura è un indizio forte, non una garanzia.
O que é uma armação de clave?
Os sustenidos ou bemóis a seguir à clave dizem que notas ficam alteradas na peça inteira. Veja como ler uma em dois segundos e o que ela significa.
O que é que aqueles símbolos fazem, afinal
Abra quase qualquer partitura e, logo a seguir à clave, encontra um pequeno grupo de sustenidos ou de bemóis. Esse grupo é a armação de clave. É uma instrução permanente e não pontual: todas as notas na linha ou no espaço que ela assinala ficam elevadas um meio-tom se for um sustenido, ou baixadas um meio-tom se for um bemol, em todas as oitavas, até ao fim da peça ou até uma nova armação a anular.
Um meio-tom, já que não convém deixar isso por definir, é o passo mais pequeno da música ocidental corrente. Num acordeão de piano é a distância de qualquer tecla à tecla imediatamente ao lado, preta ou branca. No contrabaixo em primeira posição é aproximadamente a distância de um dedo ao seguinte.
A alternativa a uma armação de clave é fastidiosa. A escala de ré maior é ré, mi, fá sustenido, sol, lá, si, dó sustenido, ré. Escrita sem armação de clave, uma peça em ré maior precisaria de um sustenido desenhado antes de cada fá e de cada dó da página, possivelmente centenas de vezes, e o leitor teria de verificar cada um. A armação de dois sustenidos di-lo uma vez e sai da frente.
Porque é que os sustenidos e os bemóis vêm numa ordem fixa
Os sustenidos aparecem sempre por esta ordem, da esquerda para a direita: fá, dó, sol, ré, lá, mi, si. Os bemóis aparecem exatamente ao contrário: si, mi, lá, ré, sol, dó, fá. Nunca vai encontrar uma armação de clave com um ré sustenido sozinho. Se tem um ré sustenido, tem também fá, dó e sol sustenidos à frente dele.
A ordem não é uma convenção que alguém inventou numa tarde parada. Cada novo sustenido fica uma quinta perfeita acima do anterior: de fá para dó é uma quinta, de dó para sol é uma quinta, de sol para ré é uma quinta, e assim por toda a lista. Percorra a mesma cadeia em quintas descendentes e obtém os bemóis. As armações de clave são, na prática, o ciclo das quintas escrito em taquigrafia.
Se quiser uma mnemónica, a tradicional para os sustenidos em inglês é Father Charles Goes Down And Ends Battle, e ler a mesma frase ao contrário dá-lhe os bemóis. É mais útil do que digna.
Ler uma armação de clave em dois segundos
Nas tonalidades com sustenidos, olhe para o último sustenido à direita e suba um meio-tom. Isso dá a tonalidade maior. Quatro sustenidos: o último é ré sustenido, um meio-tom acima é mi, portanto a peça está em mi maior. Um sustenido: fá sustenido, um meio-tom acima é sol, portanto sol maior.
Nas tonalidades com bemóis, o penúltimo bemol dá diretamente o nome da tonalidade. Três bemóis são si bemol, mi bemol e lá bemol; o penúltimo é mi bemol, portanto a tonalidade é mi bemol maior. A única exceção é um bemol, que é fá maior, e decora-se essa. Sem sustenidos e sem bemóis é dó maior.
Nada disto obriga a percorrer uma escala entre dentes enquanto o grupo espera. Dois segundos a olhar, e sabe que notas vão estar alteradas antes de tocar uma única.
Uma armação, duas tonalidades possíveis
Todas as armações de clave servem uma tonalidade maior e uma menor. Um sustenido é sol maior, e é também mi menor. Três bemóis são mi bemol maior, e são também dó menor. A tonalidade menor começa sempre uma terceira menor abaixo da maior. Uma terceira menor são três meios-tons, a distância de dó a mi bemol, ou de sol a mi, descendo.
Então como é que se sabe em qual delas se está? Olha-se, não se adivinha. Veja a última nota do baixo da peça, que é normalmente a tónica, a nota que a música trata como casa. Veja o primeiro compasso. E procure uma alteração repetida que não esteja na armação: uma peça em mi menor não pára de fazer brotar ré sustenidos, porque as tonalidades menores costumam elevar a sétima nota para conseguir uma atração forte de regresso à tónica. Uma página com um sustenido cheia de ré sustenidos está em mi menor, não em sol maior.
O que a armação significa debaixo das suas mãos
No acordeão, o teclado de baixos Stradella é ele próprio construído a partir do ciclo das quintas: avance um botão na fila dos fundamentais e avançou uma quinta, que é precisamente o movimento que acrescenta ou retira um sustenido. Uma peça em lá maior, três sustenidos, fica a três botões de dó numa das direções. Assim que reparar nisso, a armação de clave deixa de ser um aviso e passa a ser um mapa de onde a sua mão esquerda vai viver durante os próximos quatro minutos.
No contrabaixo, as cordas soltas são mi, lá, ré e sol. As tonalidades com sustenidos tendem a ser generosas: as cordas soltas pertencem à tonalidade, por isso vibram livremente e por simpatia, e o instrumento soa maior sem esforço nenhum. Tonalidades com bemóis como mi bemol ou lá bemol empurram todas essas alturas para fora da escala, por isso tem de dedilhar tudo, perde a ressonância livre e trabalha mais para o mesmo som. É por isso que tanta escrita com o baixo em primeiro plano vive em ré, sol e lá, e por isso que os compositores que ignoram isso ficam com um naipe de contrabaixos mais baço do que esperavam.
Na prática, o hábito que vale a pena construir é este: diga a tonalidade em voz alta antes de tocar, diga as notas elevadas ou baixadas e toque a escala uma vez devagar. Os alunos da A&G Academy fazem isto no início de todas as aulas, e elimina cerca de metade das notas erradas antes de elas acontecerem.
Frequently asked
Tenho de decorar as quinze armações de clave?
Não de uma vez. Aprenda antes a regra: o último sustenido mais um meio-tom dá a tonalidade maior, e o penúltimo bemol dá o nome da tonalidade com bemóis. Ao fim de alguns meses a aplicar a regra, as armações correntes, até quatro sustenidos e quatro bemóis, passam a reconhecimento imediato, e as distantes continuam a sair da regra. Isso é perfeitamente aceitável.
O que acontece se a armação de clave mudar a meio da peça?
A nova armação passa a vigorar por completo a partir do momento em que aparece, e costuma ser colocada no início de uma linha ou depois de uma barra dupla. A gravação antiga anula os sustenidos ou bemóis anteriores com bequadros antes de imprimir os novos. A gravação moderna muitas vezes imprime só a nova armação e confia em si.
A armação de clave é o mesmo que a tonalidade?
Quase, mas não exatamente. A armação é a notação impressa; a tonalidade é aquilo que a música faz de facto. Uma só armação cobre duas tonalidades, uma maior e a sua relativa menor, e há muitas peças que se afastam bastante da tonalidade em que estão assinadas. A armação é um indício forte, não uma garantia.
Что такое ключевые знаки?
Диезы или бемоли после ключа говорят, какие ноты изменены на всю пьесу. Как прочитать их за две секунды и что они означают на практике.
Что эти значки на самом деле делают
Откройте почти любые ноты, и сразу после ключа вы найдёте небольшую группу диезов или бемолей. Эта группа и есть ключевые знаки. Это постоянное указание, а не разовое: каждая нота на той линейке или в том промежутке, которые помечены, повышается на полутон, если стоит диез, или понижается на полутон, если стоит бемоль, — во всех октавах, до конца пьесы или до тех пор, пока новые знаки не отменят прежние.
Полутон, раз уж мы не должны оставлять его без определения, — это наименьший шаг в обычной западной музыке. На клавишном аккордеоне это расстояние от любой клавиши до соседней, чёрной или белой. На контрабасе в первой позиции это примерно расстояние от одного пальца до следующего.
Альтернатива ключевым знакам утомительна. Гамма ре мажор идёт так: ре, ми, фа-диез, соль, ля, си, до-диез, ре. Записанная без ключевых знаков, пьеса в ре мажоре потребовала бы диеза перед каждым фа и каждым до на странице, возможно, сотни раз, и читающему пришлось бы проверять каждый. Ключевые знаки из двух диезов говорят это один раз и уходят с дороги.
Почему диезы и бемоли идут в жёстком порядке
Диезы всегда появляются в таком порядке, слева направо: фа, до, соль, ре, ля, ми, си. Бемоли — в точности наоборот: си, ми, ля, ре, соль, до, фа. Вы никогда не встретите ключевых знаков с одиноким ре-диезом. Если там есть ре-диез, то перед ним стоят ещё диезы у фа, до и соль.
Этот порядок не условность, придуманная кем-то от скуки. Каждый новый диез стоит на чистую квинту выше предыдущего: от фа к до квинта, от до к соль квинта, от соль к ре квинта — и так по всему списку. Пройдите ту же цепочку вниз по квинтам, и вместо диезов получатся бемоли. По сути ключевые знаки — это квинтовый круг, записанный скорописью.
Если нужна запоминалка, по-русски проще всего вызубрить саму цепочку вслух: фа-до-соль-ре-ля-ми-си для диезов, а та же цепочка задом наперёд, си-ми-ля-ре-соль-до-фа, даёт бемоли. Изящного мало, пользы много.
Как прочитать ключевые знаки за две секунды
Для диезных тональностей посмотрите на последний диез справа и поднимитесь на полутон. Это и будет мажорная тональность. Четыре диеза: последний — ре-диез, полутоном выше ми, значит пьеса в ми мажоре. Один диез: фа-диез, полутоном выше соль, значит соль мажор.
Для бемольных тональностей предпоследний бемоль прямо называет тональность. Три бемоля — это си-бемоль, ми-бемоль и ля-бемоль; предпоследний — ми-бемоль, значит тональность ми-бемоль мажор. Единственное исключение — один бемоль, это фа мажор, и его просто запоминают. Ни диезов, ни бемолей — до мажор.
Ничего из этого не требует считать гамму себе под нос, пока ансамбль ждёт. Две секунды взгляда — и вы знаете, какие ноты будут изменены, ещё не сыграв ни одной.
Одни знаки — две возможные тональности
Любые ключевые знаки обслуживают мажорную тональность и минорную. Один диез — это соль мажор, и он же ми минор. Три бемоля — это ми-бемоль мажор, и он же до минор. Минорная тональность всегда начинается на малую терцию ниже мажорной. Малая терция — это три полутона, расстояние от до вверх до ми-бемоля или от соль вниз до ми.
Как же понять, в какой из двух вы находитесь? Смотреть, а не гадать. Проверьте последнюю басовую ноту пьесы: обычно это тоника, тот звук, который музыка считает домом. Проверьте первый такт. И проверьте, нет ли повторяющегося случайного знака, которого нет в ключевых: в пьесе в ми миноре будут раз за разом вылезать ре-диезы, потому что минорные тональности обычно повышают седьмую ступень ради сильного притяжения к тонике. Страница с одним диезом, усеянная ре-диезами, — это ми минор, а не соль мажор.
Что ключевые знаки значат под руками
На аккордеоне басовая клавиатура Страделла сама построена из квинтового круга: шаг на одну кнопку по основному ряду — это шаг на квинту, то есть ровно то движение, которое добавляет или убирает диез. Пьеса в ля мажоре, с тремя диезами, стоит на три кнопки от до в одну сторону. Стоит это заметить — и ключевые знаки перестают быть предупреждающей наклейкой и становятся картой того, где ваша левая рука проживёт следующие четыре минуты.
На контрабасе открытые струны — ми, ля, ре и соль. Диезные тональности обычно щедры: открытые струны принадлежат тональности, поэтому они свободно и сочувственно звенят, и инструмент звучит крупнее безо всяких дополнительных усилий. Бемольные тональности вроде ми-бемоль или ля-бемоль выталкивают каждую из этих высот за пределы гаммы, так что зажимать приходится всё, свободный резонанс теряется, и ради того же звука вы работаете больше. Вот почему так много басовой по складу музыки написано в ре, соль и ля, и почему композиторы, которые это игнорируют, получают более тусклую басовую группу, чем ожидали.
Практически стоит выработать такую привычку: назовите тональность вслух перед игрой, назовите её повышенные или пониженные ноты и сыграйте гамму один раз медленно. Ученики A&G Academy делают это в начале каждого урока, и это снимает примерно половину всех неверных нот ещё до того, как они случатся.
Frequently asked
Нужно ли заучивать все пятнадцать наборов ключевых знаков?
Не сразу. Выучите вместо этого правило: последний диез плюс полутон даёт мажорную тональность, а предпоследний бемоль прямо называет бемольную. Через несколько месяцев применения правила ходовые наборы, до четырёх диезов и четырёх бемолей, начнут узнаваться мгновенно, а далёкие так и останутся на правиле. Это совершенно нормально.
Что происходит, если ключевые знаки меняются по ходу пьесы?
Новые знаки полностью вступают в силу с момента появления и обычно ставятся в начале строки или после двойной черты. В старых изданиях прежние диезы или бемоли сначала отменяют бекарами и только потом печатают новые. Современная гравировка часто просто печатает новые знаки и полагается на вас.
Ключевые знаки и тональность — это одно и то же?
Почти, но не совсем. Знаки — это печатная запись, а тональность — то, что музыка делает на самом деле. Один набор знаков обслуживает две тональности, мажорную и параллельную минорную, и множество пьес уходит далеко от той тональности, в которой они выставлены. Знаки — сильное свидетельство, а не гарантия.
调号是什么？
谱号后面那些升号或降号，告诉你整首曲子里哪些音被改变了。怎么在两秒内读出一个调号，以及它到底意味着什么。
那些记号究竟在做什么
翻开几乎任何一份乐谱，紧挨着谱号，你会看到一小簇升号或降号。那一簇就是调号。它是一条长期有效的指令，而不是一次性的：它所标注的那条线或那个间上的每一个音，如果是升号就升高半音，如果是降号就降低半音，在每一个八度上都如此，直到曲子结束，或者直到一个新的调号把它取消。
半音——既然提到了就不该不作定义——是通常的西方音乐里最小的一步。在键盘式手风琴上，它是从任何一个键到紧挨着它的那个键的距离，不分黑白。在低音提琴第一把位上，它大约是一个手指到下一个手指的距离。
不用调号的替代方案非常烦人。D 大调音阶是 D、E、升 F、G、A、B、升 C、D。如果不写调号，一首 D 大调的曲子就要在谱面上每一个 F 和每一个 C 前面都画一个升号，可能要画上几百次，而读谱的人还得一个一个去核对。两个升号的调号把这件事说一次，然后就让开了。
升号和降号为什么有固定的顺序
升号永远按这个顺序从左往右出现：F、C、G、D、A、E、B。降号的顺序正好相反：B、E、A、D、G、C、F。你永远不会遇到一个只含一个升 D 的调号。里面若有升 D，前面必定还站着升 F、升 C 和升 G。
这个顺序不是谁在某个闲散的下午定下的约定。每一个新的升号都坐在前一个升号上方的纯五度处：F 到 C 是五度，C 到 G 是五度，G 到 D 是五度，如此贯穿整张表。沿着同一条链按五度往下走，生成的就是降号。调号实际上就是写成速记形式的五度圈。
如果你想要一句口诀，升号的传统口诀是 Father Charles Goes Down And Ends Battle，把同一句话倒着读就是降号。它有用的程度超过它体面的程度。
两秒钟读出一个调号
升号调，看最右边的那个升号，往上走一个半音。得到的就是大调。四个升号：最后一个是升 D，上方半音是 E，所以这首曲子是 E 大调。一个升号：升 F，上方半音是 G，所以是 G 大调。
降号调，倒数第二个降号直接就是调名。三个降号是降 B、降 E、降 A；倒数第二个是降 E，所以调是降 E 大调。唯一的例外是一个降号，那是 F 大调，这一个背下来就行。没有升号也没有降号，就是 C 大调。
这些都不需要你在合奏团等着的时候在嘴里默数音阶。看两秒，你就知道在弹出第一个音之前，哪些音是要被改变的。
一个调号，两个可能的调
每一个调号都同时服务于一个大调和一个小调。一个升号是 G 大调，同时也是 e 小调。三个降号是降 E 大调，同时也是 c 小调。小调永远从大调下方一个小三度开始。小三度是三个半音，也就是从 C 往上到降 E、或者从 G 往下到 E 的距离。
那么你怎么知道自己在哪一个里？靠看，不靠猜。看曲子最后一个低音，那通常是主音，也就是音乐当成家的那个音。看第一小节。再看有没有一个调号里没有、却反复出现的临时记号：一首 e 小调的曲子会不停地冒出升 D，因为小调通常把第七级升高，好获得一股拉回主音的强劲力道。一页只有一个升号、却满篇升 D 的谱子，是 e 小调，不是 G 大调。
调号在你手底下意味着什么
在手风琴上，斯特拉德拉低音板本身就是用五度圈搭出来的：沿着基础低音排移动一个按钮，你就移动了一个五度，而这恰好正是增加或去掉一个升号的那一步。一首 A 大调的曲子，三个升号，就坐在从 C 往一个方向数三个按钮的地方。一旦你注意到这一点，调号就不再是一张警告标签，而变成一张地图，告诉你左手接下来四分钟要住在哪儿。
在低音提琴上，空弦是 E、A、D 和 G。升号调往往很慷慨：空弦属于这个调，于是它们自由地、共鸣地响着，乐器不费额外力气就听起来更大。降 E 或降 A 这类降号调则把这几个音高全都挤出了音阶，于是你得把每个音都按下去，失去了免费的共鸣，要花更多力气才换来同样的声音。这就是为什么大量突出低音的写作都落在 D、G 和 A 上，也是为什么无视这一点的作曲家，得到的低音声部会比他们预期的沉闷。
实际操作上值得养成的习惯是：弹之前先把调名念出来，把它升高或降低的音念出来，再慢慢弹一遍音阶。A&G Academy 的学生每节课开头都这么做，它能在错音发生之前就消掉其中大约一半。
Frequently asked
十五个调号都必须背下来吗？
不必一次背完。背规则就行：最后一个升号加一个半音就是大调调名，倒数第二个降号直接就是降号调的调名。照规则用上几个月，常见的调号——四个升号和四个降号以内——就变成即时识别，远关系的那些继续靠规则推。这完全可以接受。
如果调号在曲子中途变了会怎样？
新的调号从它出现的那一刻起完全接管，通常放在一行的开头或者双小节线之后。较老的制谱方式会先用还原记号取消原来的升号或降号，再印新的。现代制谱往往直接印新调号，相信你读得懂。
调号就是调吗？
差不多，但不完全是。调号是印出来的记号；调是音乐实际在做的事。一个调号管着两个调，一个大调和一个关系小调，而且有不少曲子会离它所标的调很远。调号是有力的证据，不是保证。
調号とは何か
音部記号のあとに並ぶ♯や♭は、曲全体でどの音が変化するかを示します。2秒で読む方法と、それが何を意味するのかをまとめました。
あの記号は実際に何をしているのか
どんな曲でも開いてみれば、音部記号のすぐあとに♯か♭の小さなかたまりが見つかります。それが調号です。一度きりの指示ではなく、常時有効の指示です。それが示す線や間にある音は、♯なら半音上げられ、♭なら半音下げられます。すべてのオクターヴで、曲の終わりまで、あるいは新しい調号がそれを取り消すまで。
半音とは——定義しないままにしておくべきではないので書きますが——ふつうの西洋音楽でいちばん小さい一歩のことです。ピアノ式アコーディオンなら、どの鍵からでも、黒鍵白鍵を問わずすぐ隣の鍵までの距離です。コントラバスの第1ポジションなら、おおよそ指から隣の指までの間隔にあたります。
調号がない場合の代わりは、うんざりするものです。Dメジャーの音階はD・E・F♯・G・A・B・C♯・Dと進みます。調号なしで書けば、Dメジャーの曲はページ上のすべてのFとすべてのCの前に、場合によっては何百回も♯を書き込まなければならず、読む側はその一つひとつを確かめなければなりません。♯二つの調号は、それを一度だけ言って、あとは道を空けてくれます。
♯と♭の並ぶ順が決まっている理由
♯はつねに左から右へこの順で現れます。F・C・G・D・A・E・B。♭はちょうどその逆順です。B・E・A・D・G・C・F。D♯だけが単独で入っている調号に出会うことは決してありません。そこにD♯があるなら、その前にF♯、C♯、G♯も並んでいます。
この順番は、誰かが暇な午後に思いついた取り決めではありません。新しい♯はそれぞれ、前の♯の完全5度上に座ります。FからCへは5度、CからGへは5度、GからDへは5度、と最後まで続きます。同じ鎖を5度ずつ下へたどれば、代わりに♭が生まれます。調号とは要するに、五度圏を速記で書き下したものです。
語呂合わせがほしいなら、♯の伝統的なものは Father Charles Goes Down And Ends Battle で、同じ文を逆から読めば♭になります。上品さより実用のほうが勝っている例です。
調号を2秒で読む
♯系の調なら、いちばん右の♯を見て、そこから半音上へ。それが長調の名前です。♯四つなら最後はD♯で、その半音上はEですから、その曲はEメジャー。♯一つならF♯で、半音上はGですからGメジャーです。
♭系の調なら、右から二つめの♭がそのまま調の名前です。♭三つならB♭・E♭・A♭で、右から二つめはE♭ですから、調はE♭メジャー。唯一の例外は♭一つで、これはFメジャー。これだけは覚えてしまいます。♯も♭もなければCメジャーです。
これなら、合奏が待っているあいだに口の中で音階を数える必要はありません。2秒見れば、一音も弾かないうちに、どの音が変化するのかが分かります。
一つの調号に、二つの調
どの調号も、長調と短調の二つに仕えます。♯一つはGメジャーであり、同時にEマイナーでもあります。♭三つはE♭メジャーであり、同時にCマイナーでもあります。短調はつねに長調の短3度下から始まります。短3度は半音三つ分で、CからE♭まで、あるいはGからEまでの距離です。
では、どちらにいるのかをどう知るのか。当てずっぽうではなく、見るのです。曲の最後のベースの音を確かめてください。たいていそれが主音、つまり音楽が家として扱っている音です。最初の小節も確かめてください。そして調号にない臨時記号が繰り返し出ていないかを確かめてください。Eマイナーの曲はD♯を生やし続けます。短調はふつう第7音を上げて、主音へ強く引っ張らせるからです。♯一つのページにD♯が散らばっていれば、それはGメジャーではなくEマイナーです。
調号が手の下で意味すること
アコーディオンでは、ストラデラのベース盤そのものが五度圏でできています。基本ベースの列をボタン一つ動けば5度動いたことになり、それはまさに♯が一つ増えたり減ったりする動きです。♯三つのAメジャーの曲は、Cから一方向へボタン三つのところにあります。それに気づいた途端、調号は警告のラベルであることをやめて、これから4分間あなたの左手が住む場所の地図になります。
コントラバスの開放弦はE・A・D・Gです。♯系の調は気前がよい傾向があります。開放弦が調に属しているので自由に、共鳴しながら鳴り、余計な労力なしに楽器が大きく響きます。E♭やA♭のような♭系の調は、その四つの音高をすべて音階の外へ押し出すので、全部を押さえることになり、ただで手に入る共鳴を失い、同じ音のためにより多く働くことになります。ベースを前面に出す書法がD、G、Aに多く置かれるのはそのためで、それを無視した作曲家が予想より鈍いベース・セクションを手にするのもそのためです。
実際に身につける価値のある習慣はこれです。弾く前に調の名前を声に出して言い、上げる音と下げる音の名前を言い、音階を一度ゆっくり弾く。A&G Academy の生徒はこれを毎回のレッスンの最初にやります。それだけで、間違った音のおよそ半分が起きる前に消えます。
Frequently asked
15の調号を全部覚えなければいけませんか？
一度にではありません。代わりに規則を覚えてください。最後の♯に半音足せば長調の名前、右から二つめの♭がそのまま♭系の調の名前です。数か月この規則を使っていれば、♯四つ♭四つまでのよくある調号は瞬時に分かるようになり、遠い調号は規則で処理したままで構いません。それでまったく問題ありません。
曲の途中で調号が変わったらどうなりますか？
新しい調号が現れた瞬間から完全に引き継ぎ、ふつうは行の頭か複縦線のあとに置かれます。古い浄書では、新しい調号を印刷する前にナチュラル記号で前の♯や♭を取り消します。現代の浄書では、新しい調号だけを印刷して読み手を信用することが多くなっています。
調号と調は同じものですか？
ほぼ同じですが、まったく同じではありません。調号は印刷された記譜であり、調は音楽が実際にやっていることです。一つの調号は長調と平行短調の二つをまかないますし、書かれた調から遠くへさまよう曲もいくらでもあります。調号は強い証拠であって、保証ではありません。
조표란 무엇인가
음자리표 다음에 붙은 샤프나 플랫은 곡 전체에서 어떤 음이 바뀌는지 알려 줍니다. 2초 만에 읽는 법과 그것이 무슨 뜻인지 정리했습니다.
그 기호들이 실제로 하는 일
아무 악보나 펼쳐 보면 음자리표 바로 뒤에 샤프나 플랫 기호가 작게 뭉쳐 있습니다. 그 뭉치가 조표입니다. 한 번 쓰고 마는 표시가 아니라 계속 유효한 지시입니다. 그것이 표시한 줄이나 칸에 놓인 모든 음은 샤프면 반음 올라가고 플랫이면 반음 내려가며, 모든 옥타브에서, 곡이 끝날 때까지 또는 새 조표가 그것을 취소할 때까지 그렇습니다.
반음은 정의해 두지 않고 넘어갈 일이 아니니 짚자면, 보통의 서양 음악에서 가장 작은 걸음입니다. 피아노 아코디언에서는 어떤 건반에서 검은건반이든 흰건반이든 바로 옆 건반까지의 거리입니다. 더블베이스 1포지션에서는 대략 한 손가락에서 이웃한 손가락까지의 간격입니다.
조표가 없으면 일이 성가셔집니다. 라장조 음계는 라, 마, 올림바, 사, 가, 나, 올림다, 라입니다. 조표 없이 적으면 라장조 곡은 악보에 나오는 모든 바와 모든 다 앞에 샤프를 하나하나 그려 넣어야 하고, 어쩌면 수백 번이 될 것이며, 읽는 사람은 그것을 매번 확인해야 합니다. 샤프 둘짜리 조표는 그 말을 한 번만 하고 길을 비켜 줍니다.
샤프와 플랫이 정해진 순서로 붙는 이유
샤프는 언제나 왼쪽에서 오른쪽으로 바, 다, 사, 라, 가, 마, 나의 순서로 나타납니다. 플랫은 정확히 그 반대로 나, 마, 가, 라, 사, 다, 바입니다. 올림라 하나만 달랑 들어 있는 조표는 만날 일이 없습니다. 조표에 올림라가 있다면 그 앞에 올림바와 올림다와 올림사도 함께 서 있습니다.
이 순서는 누가 한가한 오후에 만들어 낸 관습이 아닙니다. 새로 붙는 샤프는 앞의 것보다 완전5도 위에 앉습니다. 바에서 다는 5도, 다에서 사는 5도, 사에서 라는 5도이고, 목록 끝까지 그렇게 갑니다. 같은 사슬을 5도씩 아래로 걸어가면 대신 플랫이 생깁니다. 조표는 사실상 5도권을 줄여 적어 둔 것입니다.
외울 거리가 필요하다면, 샤프는 파·도·솔·레·라·미·시로 외우고 플랫은 그 줄을 거꾸로 읽으면 됩니다. 우아하지는 않아도 쓸모는 그보다 큽니다.
조표를 2초 만에 읽기
샤프 조에서는 맨 오른쪽 마지막 샤프를 보고 반음 위로 올라가십시오. 그것이 장조 이름입니다. 샤프 넷이면 마지막이 올림라이고 그 반음 위는 마이니 그 곡은 마장조입니다. 샤프 하나면 올림바이고 그 반음 위는 사이니 사장조입니다.
플랫 조에서는 끝에서 두 번째 플랫이 곧 조의 이름입니다. 플랫 셋은 내림나와 내림마와 내림가이고, 끝에서 두 번째가 내림마이니 조는 내림마장조입니다. 유일한 예외는 플랫 하나로 이것은 바장조이며, 그 하나만 외우면 됩니다. 샤프도 플랫도 없으면 다장조입니다.
여기에는 합주단이 기다리는 동안 속으로 음계를 세는 일이 조금도 필요하지 않습니다. 2초만 보면 한 음도 치기 전에 어떤 음이 바뀔지 알게 됩니다.
조표 하나, 가능한 조는 둘
모든 조표는 장조 하나와 단조 하나를 함께 맡습니다. 샤프 하나는 사장조이고 동시에 마단조입니다. 플랫 셋은 내림마장조이고 동시에 다단조입니다. 단조는 언제나 장조보다 단3도 아래에서 시작합니다. 단3도는 반음 셋이고, 다에서 내림마까지, 또는 사에서 아래로 마까지의 거리입니다.
그러면 어느 쪽인지 어떻게 알까요. 짐작하지 말고 보면 됩니다. 곡의 마지막 베이스 음을 확인하십시오. 대개 그것이 으뜸음, 곧 음악이 집으로 삼는 음입니다. 첫 마디를 확인하십시오. 그리고 조표에 없는데 되풀이되는 임시표가 있는지 확인하십시오. 마단조 곡은 올림라를 자꾸 내놓는데, 단조는 으뜸음으로 세게 끌어당기려고 보통 7음을 올리기 때문입니다. 샤프 하나짜리 악보에 올림라가 잔뜩 깔려 있다면 그것은 사장조가 아니라 마단조입니다.
조표가 손 아래에서 뜻하는 것
아코디언에서 스트라델라 베이스 판은 그 자체가 5도권으로 지어져 있습니다. 기본 열을 따라 버튼 한 칸을 움직이면 5도를 움직인 것이고, 그것이 바로 샤프를 하나 더하거나 덜어 내는 움직임입니다. 샤프 셋인 가장조는 다에서 한 방향으로 버튼 세 칸에 앉습니다. 그것을 알아차리고 나면 조표는 경고 딱지이기를 그만두고, 앞으로 4분 동안 왼손이 살게 될 자리의 지도가 됩니다.
더블베이스에서 개방현은 E와 A와 D와 G입니다. 샤프 조는 대체로 너그럽습니다. 개방현이 그 조에 속해 자유롭게 공명하며 울리고, 악기는 따로 애쓰지 않아도 더 크게 들립니다. 내림마장조나 내림가장조 같은 플랫 조는 그 음높이를 하나도 빠짐없이 음계 밖으로 밀어내므로 모든 것을 짚어야 하고, 거저 얻던 울림을 잃으며, 같은 소리를 내는 데 더 많이 애써야 합니다. 베이스를 앞세운 작품이 그토록 자주 라장조와 사장조와 가장조에 앉는 이유가 이것이고, 그것을 무시하는 작곡가가 기대보다 둔한 베이스 파트를 얻는 이유이기도 합니다.
현실적으로 들일 값어치가 있는 습관은 이렇습니다. 치기 전에 조 이름을 소리 내어 말하고, 올라가거나 내려가는 음들의 이름을 말하고, 음계를 한 번 천천히 치는 것입니다. A&G Academy의 학생들은 수업마다 이것으로 시작하는데, 이것만으로 틀린 음의 절반쯤이 생기기 전에 사라집니다.
Frequently asked
열다섯 가지 조표를 다 외워야 하나요?
한꺼번에는 아닙니다. 대신 규칙을 익히십시오. 마지막 샤프에 반음을 더하면 장조 이름이고, 끝에서 두 번째 플랫이 플랫 조의 이름입니다. 몇 달 동안 규칙을 써 보면 샤프 넷과 플랫 넷까지의 흔한 조표는 보자마자 알아보게 되고, 먼 조들은 계속 규칙으로 풀면 됩니다. 그래도 아무 문제가 없습니다.
곡 도중에 조표가 바뀌면 어떻게 되나요?
새 조표는 나타나는 순간부터 완전히 넘겨받고, 보통 줄의 첫머리나 겹세로줄 뒤에 놓입니다. 옛 제판에서는 새 조표를 찍기 전에 앞의 샤프나 플랫을 제자리표로 취소했습니다. 요즘 제판은 그냥 새 조표만 찍고 읽는 사람을 믿는 경우가 많습니다.
조표와 조는 같은 것인가요?
거의 같지만 꼭 그렇지는 않습니다. 조표는 인쇄된 표기이고, 조는 음악이 실제로 하는 일입니다. 조표 하나는 장조와 그 나란한 단조 둘을 맡고, 적지 않은 곡이 적혀 있는 조에서 멀리 벗어나 떠돕니다. 조표는 강력한 증거이지 보증서는 아닙니다.
Apa itu tanda kunci?
Sharp atau flat selepas klef memberitahu anda not mana yang diubah bagi seluruh karya itu. Inilah cara membacanya dalam dua saat dan apa maknanya.
Apa sebenarnya yang dilakukan simbol itu
Bukalah hampir mana-mana karya muzik dan, sebaik selepas klefnya, anda akan menemui sekumpulan kecil tanda sharp atau flat. Kumpulan itulah tanda kuncinya. Ia arahan yang berterusan dan bukan arahan sekali sahaja: setiap not pada garis atau ruang yang ditandakannya dinaikkan satu semiton jika ia sharp, atau direndahkan satu semiton jika ia flat, dalam setiap oktaf, bagi sepanjang baki karya itu atau sehingga tanda yang baharu membatalkannya.
Semiton, memandangkan kita tidak patut membiarkannya tanpa takrif, ialah langkah terkecil dalam muzik Barat yang biasa. Pada akordion piano ia jarak daripada mana-mana kekunci ke kekunci yang betul-betul di sebelahnya, sama ada hitam atau putih. Pada bes berganda dalam kedudukan pertama, ia lebih kurang jarak daripada satu jari ke jari yang seterusnya.
Alternatif kepada tanda kunci amat menjemukan. Skala D major berjalan D, E, F sharp, G, A, B, C sharp, D. Jika ditulis tanpa tanda kunci, sesebuah karya dalam D major memerlukan tanda sharp dilukis di hadapan setiap F dan setiap C pada halaman itu, mungkin beratus-ratus kali, dan pembacanya terpaksa menyemak setiap satunya. Tanda kunci dua sharp menyatakannya sekali sahaja kemudian mengalih diri.
Mengapa sharp dan flat datang dalam susunan yang tetap
Sharp sentiasa muncul dalam susunan ini, dari kiri ke kanan: F, C, G, D, A, E, B. Flat pula muncul dalam susunan yang betul-betul terbalik: B, E, A, D, G, C, F. Anda tidak akan sekali-kali menemui tanda kunci yang mengandungi D sharp bersendirian. Jika ada D sharp di dalamnya, ada juga F, C dan G sharp berdiri di hadapannya.
Susunan itu bukan konvensyen yang dicipta seseorang pada petang yang lapang. Setiap sharp yang baharu terletak satu kelima sempurna di atas yang sebelumnya: F naik ke C ialah satu kelima, C naik ke G ialah satu kelima, G naik ke D ialah satu kelima, dan begitulah menerusi senarai itu. Perjalankan rantai yang sama ke bawah mengikut kelima dan anda menghasilkan flat pula. Tanda kunci, pada hakikatnya, ialah bulatan kelima yang ditulis dalam bentuk trengkas.
Jika anda mahukan mnemonik, yang tradisional bagi sharp ialah Father Charles Goes Down And Ends Battle, dan membaca ayat yang sama secara terbalik memberi anda flatnya. Ia lebih berguna daripada ia bermaruah.
Membaca tanda kunci dalam dua saat
Bagi kunci sharp, lihat sharp terakhir di sebelah kanan dan naik satu semiton. Itu memberikan kunci majornya. Empat sharp: yang terakhir ialah D sharp, satu semiton di atasnya ialah E, jadi karya itu dalam E major. Satu sharp: F sharp, satu semiton di atasnya ialah G, jadi G major.
Bagi kunci flat, flat kedua terakhir menamakan kuncinya secara terus. Tiga flat ialah B flat, E flat dan A flat; yang kedua terakhir ialah E flat, jadi kuncinya E flat major. Satu-satunya pengecualian ialah satu flat, iaitu F major, dan anda hafal sahaja yang satu itu. Tiada sharp dan tiada flat bermaksud C major.
Tiada satu pun daripada ini memerlukan anda mengira menerusi skala sambil berbisik sementara ensemble menunggu. Dua saat memandang, dan anda sudah tahu not mana yang akan diubah sebelum anda memainkan satu not pun.
Satu tanda, dua kunci yang mungkin
Setiap tanda kunci melayani satu kunci major dan satu kunci minor. Satu sharp ialah G major, dan ia juga E minor. Tiga flat ialah E flat major, dan ia juga C minor. Kunci minor sentiasa bermula satu ketiga minor di bawah kunci majornya. Satu ketiga minor ialah tiga semiton, iaitu jarak daripada C naik ke E flat, atau daripada G turun ke E.
Jadi bagaimana anda tahu yang mana satu sedang anda mainkan? Anda melihat dan bukan meneka. Semak not bes terakhir karya itu, yang biasanya toniknya, iaitu not yang dianggap muzik itu sebagai rumah. Semak bar pertamanya. Dan semak kalau-kalau ada aksidental berulang yang tiada dalam tandanya: sebuah karya dalam E minor akan terus menumbuhkan D sharp, kerana kunci minor lazimnya menaikkan not ketujuhnya untuk mendapat tarikan yang kuat kembali ke toniknya. Halaman bertanda satu sharp yang bersepah dengan D sharp itu E minor, bukan G major.
Apa maksud tanda itu di bawah tangan anda
Pada akordion, papan bes Stradella itu sendiri dibina daripada bulatan kelima: gerakkan satu butang di sepanjang baris bes asas dan anda telah bergerak sejauh satu kelima, iaitu tepat gerakan yang menambah atau membuang satu sharp. Sebuah karya dalam A major, tiga sharp, terletak tiga butang ke satu arah daripada C. Sebaik sahaja anda menyedari hal itu, tanda kunci berhenti menjadi label amaran dan menjadi peta tempat tangan kiri anda akan tinggal untuk empat minit yang berikutnya.
Pada bes berganda, tali terbukanya ialah E, A, D dan G. Kunci sharp cenderung murah hati: tali terbuka itu tergolong dalam kuncinya, jadi ia berdering bebas dan bersimpati, dan alat itu berbunyi lebih besar tanpa usaha tambahan. Kunci flat seperti E flat atau A flat menolak setiap satu pic itu keluar daripada skalanya, jadi anda menjarikan segala-galanya, anda kehilangan resonans percuma itu, dan anda bekerja lebih keras untuk bunyi yang sama. Inilah sebabnya begitu banyak penulisan yang mengutamakan bes terletak dalam D, G dan A, dan sebabnya komposer yang mengabaikannya mendapat bahagian bes yang lebih hambar daripada jangkaan mereka.
Secara praktikal, tabiat yang berbaloi dibina ialah ini: sebutkan kuncinya dengan kuat sebelum anda bermain, sebutkan not yang dinaikkan atau direndahkannya, dan mainkan skalanya sekali dengan perlahan. Pelajar di A&G Academy melakukannya pada permulaan setiap kelas, dan ia menghapuskan kira-kira separuh daripada semua not yang salah sebelum ia sempat berlaku.
Frequently asked
Perlukah saya menghafal kesemua lima belas tanda kunci?
Tidak sekali gus. Pelajari peraturannya sebaliknya: sharp terakhir campur satu semiton memberikan kunci majornya, dan flat kedua terakhir menamakan kunci flat itu. Selepas beberapa bulan menggunakan peraturan itu, tanda yang lazim, sehingga empat sharp dan empat flat, menjadi pengecaman serta-merta, dan yang jauh kekal berasaskan peraturan. Itu memang boleh diterima.
Apa berlaku jika tanda kunci bertukar di tengah-tengah karya?
Tanda yang baharu mengambil alih sepenuhnya dari saat ia muncul, dan ia biasanya diletakkan pada permulaan sesuatu baris atau selepas bar berganda. Ukiran cetak yang lebih lama membatalkan sharp atau flat sebelumnya dengan tanda natural sebelum mencetak yang baharu. Ukiran cetak moden selalunya sekadar mencetak tanda yang baharu dan mempercayai anda.
Adakah tanda kunci sama dengan kunci?
Hampir sama, tetapi tidak betul-betul. Tandanya ialah notasi bercetak; kuncinya pula ialah apa yang sebenarnya dilakukan oleh muzik itu. Satu tanda merangkumi dua kunci, satu major dan satu minor relatif, dan banyak karya merayau jauh daripada kunci yang tertera padanya. Tanda itu bukti yang kuat, bukan jaminan.
கீ சிக்னேச்சர் என்றால் என்ன?
க்ளெஃப்புக்குப் பிறகு வரும் ஷார்ப்களும் ஃப்ளாட்களும் படைப்பு முழுவதும் எந்தச் சுரங்கள் மாற்றப்படுகின்றன என்பதைச் சொல்கின்றன. அதை இரு வினாடிகளில் படிப்பது எப்படி.
அந்தக் குறியீடுகள் உண்மையில் என்ன செய்கின்றன
கிட்டத்தட்ட எந்தப் படைப்பைத் திறந்தாலும், க்ளெஃப்புக்கு உடனேயே ஷார்ப் அல்லது ஃப்ளாட் குறிகளின் ஒரு சிறு கூட்டத்தைக் காண்பீர்கள். அந்தக் கூட்டமே கீ சிக்னேச்சர். அது ஒருமுறைக்கான கட்டளை அல்ல, ஒரு நிலையான அறிவுறுத்தல்: அது குறிக்கும் கோட்டிலோ இடைவெளியிலோ உள்ள ஒவ்வொரு சுரமும், ஷார்ப் என்றால் ஓர் அரைச்சுரம் உயர்த்தப்படுகிறது, ஃப்ளாட் என்றால் ஓர் அரைச்சுரம் தாழ்த்தப்படுகிறது — எல்லா ஆக்டேவுகளிலும், படைப்பின் மீதிக்கு, அல்லது ஒரு புதிய சிக்னேச்சர் அதை ரத்து செய்யும் வரை.
அரைச்சுரம் என்பதை விளக்காமல் விடக் கூடாது என்பதால்: வழக்கமான மேற்கத்திய இசையில் மிகச் சிறிய படி அது. ஒரு பியானோ அக்கார்டியனில் எந்த விசையிலிருந்தும் அதற்கு உடனடியாகப் பக்கத்தில் இருக்கும் விசை வரையிலான தூரம் அது, கருப்பாக இருந்தாலும் வெள்ளையாக இருந்தாலும். டபுள் பாஸில் முதல் பொசிஷனில், ஏறத்தாழ ஒரு விரலிலிருந்து அடுத்த விரல் வரையிலான தூரம்.
கீ சிக்னேச்சருக்கு மாற்று சலிப்பூட்டுவது. D மேஜர் ஸ்கேல் D, E, F ஷார்ப், G, A, B, C ஷார்ப், D என்று ஓடுகிறது. கீ சிக்னேச்சர் இல்லாமல் எழுதினால், D மேஜரில் உள்ள ஒரு படைப்புக்குப் பக்கத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு F-க்கும் ஒவ்வொரு C-க்கும் முன்னால், ஒருவேளை நூற்றுக்கணக்கான முறை, ஒரு ஷார்ப் குறியை வரைய வேண்டியிருக்கும்; படிப்பவர் ஒவ்வொன்றையும் சரிபார்க்க வேண்டியிருக்கும். இரு ஷார்ப்கள் கொண்ட கீ சிக்னேச்சர் அதை ஒருமுறை சொல்லிவிட்டு வழிவிட்டு விலகிவிடுகிறது.
ஷார்ப்களும் ஃப்ளாட்களும் ஏன் ஒரு நிலையான வரிசையில் வருகின்றன
ஷார்ப்கள் எப்போதும் இடமிருந்து வலமாக இந்த வரிசையில் வருகின்றன: F, C, G, D, A, E, B. ஃப்ளாட்கள் சரியாக இதற்கு எதிர்த்திசையில்: B, E, A, D, G, C, F. தனியாக ஒரு D ஷார்ப் மட்டும் கொண்ட கீ சிக்னேச்சரை நீங்கள் ஒருபோதும் சந்திக்க மாட்டீர்கள். அதில் ஒரு D ஷார்ப் இருந்தால், அதற்கு முன்னால் F, C, G ஷார்ப்களும் நின்றுகொண்டிருக்கும்.
இந்த வரிசை யாரோ ஒருவர் ஒரு சோம்பேறி மதியத்தில் கண்டுபிடித்த வழக்கம் அல்ல. ஒவ்வொரு புதிய ஷார்ப்பும் முந்தையதற்கு ஒரு சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளி மேலே அமர்கிறது: F-இலிருந்து C ஓர் ஐந்தாம், C-இலிருந்து G ஓர் ஐந்தாம், G-இலிருந்து D ஓர் ஐந்தாம், பட்டியல் முழுவதும் அப்படியே. அதே சங்கிலியில் ஐந்தாம் இடைவெளிகளாகக் கீழே பயணித்தால் ஃப்ளாட்கள் உருவாகின்றன. கீ சிக்னேச்சர்கள் உண்மையில் ஐந்துகளின் வட்டத்தைச் சுருக்கெழுத்தில் எழுதியவையே.
நினைவுக்குறிப்பு வேண்டும் என்றால், ஷார்ப்களுக்கான பாரம்பரியமான ஒன்று Father Charles Goes Down And Ends Battle; அதே வாக்கியத்தைப் பின்னிருந்து படித்தால் ஃப்ளாட்கள் கிடைக்கின்றன. கண்ணியத்தைவிட அது பயனுள்ளது.
கீ சிக்னேச்சரை இரு வினாடிகளில் படிப்பது
ஷார்ப் கீகளுக்கு, வலப்புறம் உள்ள கடைசி ஷார்ப்பைப் பாருங்கள், ஓர் அரைச்சுரம் மேலே போங்கள். அது மேஜர் கீயைத் தருகிறது. நான்கு ஷார்ப்கள்: கடைசியது D ஷார்ப், அதற்கு ஓர் அரைச்சுரம் மேலே E, எனவே படைப்பு E மேஜரில் இருக்கிறது. ஒரு ஷார்ப்: F ஷார்ப், ஓர் அரைச்சுரம் மேலே G, எனவே G மேஜர்.
ஃப்ளாட் கீகளுக்கு, கடைசிக்கு முந்தைய ஃப்ளாட் நேரடியாகக் கீயைப் பெயரிடுகிறது. மூன்று ஃப்ளாட்கள் B ஃப்ளாட், E ஃப்ளாட், A ஃப்ளாட்; கடைசிக்கு முந்தையது E ஃப்ளாட், எனவே கீ E ஃப்ளாட் மேஜர். ஒரே விதிவிலக்கு ஒரு ஃப்ளாட், அது F மேஜர்; அதை மட்டும் மனப்பாடம் செய்துகொள்ளுங்கள். ஷார்ப்களும் இல்லை ஃப்ளாட்களும் இல்லை என்றால் C மேஜர்.
இசைக்குழு காத்திருக்க, மூச்சுக்குள் ஒரு ஸ்கேலை எண்ணிக்கொண்டே செல்ல வேண்டிய அவசியம் இதில் இல்லை. இரு வினாடிகள் பார்வை, ஒரு சுரத்தைக்கூட வாசிக்கும் முன்பே எந்தச் சுரங்கள் மாற்றப்படப்போகின்றன என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்துவிடும்.
ஒரு சிக்னேச்சர், இரு சாத்தியமான கீகள்
ஒவ்வொரு கீ சிக்னேச்சரும் ஒரு மேஜர் கீக்கும் ஒரு மைனர் கீக்கும் சேவை செய்கிறது. ஒரு ஷார்ப் G மேஜர், அதே நேரம் E மைனரும்கூட. மூன்று ஃப்ளாட்கள் E ஃப்ளாட் மேஜர், அதே நேரம் C மைனரும்கூட. மைனர் கீ எப்போதும் மேஜருக்கு ஒரு மைனர் மூன்றாம் இடைவெளி கீழே தொடங்குகிறது. மைனர் மூன்றாம் இடைவெளி என்பது மூன்று அரைச்சுரங்கள் — C-இலிருந்து E ஃப்ளாட் வரை, அல்லது G-இலிருந்து கீழே E வரை உள்ள தூரம்.
பிறகு எதில் இருக்கிறீர்கள் என்று எப்படித் தெரிந்துகொள்வது? யூகிக்காமல் பார்க்க வேண்டும். படைப்பின் கடைசி பாஸ் சுரத்தைப் பாருங்கள், அது பொதுவாக டானிக், இசை வீடாகக் கருதும் சுரம். முதல் பாரைப் பாருங்கள். சிக்னேச்சரில் இல்லாத, திரும்பத் திரும்ப வரும் ஓர் ஆக்சிடென்டலையும் பாருங்கள்: E மைனரில் உள்ள ஒரு படைப்பு D ஷார்ப்களை முளைத்துக்கொண்டே இருக்கும், ஏனெனில் டானிக்கை நோக்கி வலுவான இழுப்பைப் பெற மைனர் கீகள் பொதுவாகத் தங்கள் ஏழாவது சுரத்தை உயர்த்துகின்றன. D ஷார்ப்கள் நிறைந்த, ஒரு ஷார்ப் கொண்ட ஒரு பக்கம் G மேஜர் அல்ல, E மைனர்.
உங்கள் கைகளுக்குக் கீழே சிக்னேச்சரின் பொருள்
அக்கார்டியனில் ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸ் பலகையே ஐந்துகளின் வட்டத்திலிருந்து கட்டப்பட்டிருக்கிறது: அடிப்படை வரிசையில் ஒரு பொத்தான் நகர்ந்தால் நீங்கள் ஓர் ஐந்தாம் இடைவெளி நகர்ந்துவிட்டீர்கள் — அதுவே ஒரு ஷார்ப்பைச் சேர்க்கும் அல்லது நீக்கும் நகர்வு. மூன்று ஷார்ப்கள் கொண்ட A மேஜரில் உள்ள ஒரு படைப்பு, C-இலிருந்து ஒரு திசையில் மூன்று பொத்தான்கள் தள்ளி அமர்ந்திருக்கிறது. அதை ஒருமுறை கவனித்தால், கீ சிக்னேச்சர் ஓர் எச்சரிக்கை முத்திரையாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அடுத்த நான்கு நிமிடங்களுக்கு உங்கள் இடது கை வாழப்போகும் இடத்தின் வரைபடமாக ஆகிவிடும்.
டபுள் பாஸில் திறந்த நரம்புகள் E, A, D, G. ஷார்ப் கீகள் பொதுவாகத் தாராளமானவை: திறந்த நரம்புகள் கீக்குச் சொந்தமானவை, எனவே அவை சுதந்திரமாகவும் ஒத்திசைவாகவும் ஒலிக்கின்றன, கூடுதல் முயற்சியின்றியே கருவி பெரியதாக ஒலிக்கிறது. E ஃப்ளாட் அல்லது A ஃப்ளாட் போன்ற ஃப்ளாட் கீகள் அந்தச் சுருதிகள் ஒவ்வொன்றையும் ஸ்கேலுக்கு வெளியே தள்ளிவிடுகின்றன, எனவே எல்லாவற்றையும் விரலால் அழுத்த வேண்டியிருக்கிறது, இலவச ஒத்ததிர்வை இழக்கிறீர்கள், அதே ஒலிக்கு அதிகம் உழைக்கிறீர்கள். பாஸை முன்னிறுத்தும் எழுத்து இவ்வளவு அதிகமாக D, G, A-வில் அமர்வதற்கும், அதைப் புறக்கணிக்கும் இசையமைப்பாளர்கள் எதிர்பார்த்ததைவிட மந்தமான பாஸ் பிரிவைப் பெறுவதற்கும் காரணம் இதுவே.
நடைமுறையில் வளர்த்துக்கொள்ளத் தகுந்த பழக்கம் இது: வாசிக்கும் முன் கீயைச் சத்தமாகச் சொல்லுங்கள், அதன் உயர்த்தப்பட்ட அல்லது தாழ்த்தப்பட்ட சுரங்களைச் சொல்லுங்கள், ஸ்கேலை ஒருமுறை மெதுவாக வாசியுங்கள். A&G Academy மாணவர்கள் ஒவ்வொரு வகுப்பின் தொடக்கத்திலும் இதைச் செய்கிறார்கள்; தவறான சுரங்களில் ஏறத்தாழ பாதியை அவை நிகழும் முன்பே இது நீக்கிவிடுகிறது.
Frequently asked
பதினைந்து கீ சிக்னேச்சர்களையும் மனப்பாடம் செய்ய வேண்டுமா?
ஒரே நேரத்தில் வேண்டாம். அதற்குப் பதிலாக விதியைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்: கடைசி ஷார்ப் கூட்டல் ஓர் அரைச்சுரம் மேஜர் கீயைத் தருகிறது, கடைசிக்கு முந்தைய ஃப்ளாட் ஃப்ளாட் கீயைப் பெயரிடுகிறது. சில மாதங்கள் விதியைப் பயன்படுத்திய பிறகு, பொதுவான சிக்னேச்சர்கள் — நான்கு ஷார்ப்கள், நான்கு ஃப்ளாட்கள் வரை — உடனடியாக அடையாளம் தெரிந்துவிடும், தொலைவில் உள்ளவை விதி அடிப்படையிலேயே இருக்கும். அது முற்றிலும் ஏற்கத்தக்கது.
படைப்பின் நடுவில் கீ சிக்னேச்சர் மாறினால் என்ன ஆகும்?
புதிய சிக்னேச்சர் தோன்றிய கணத்திலிருந்தே முழுமையாகப் பொறுப்பேற்கிறது; பொதுவாக ஒரு வரியின் தொடக்கத்திலோ இரட்டைப் பாருக்குப் பிறகோ வைக்கப்படுகிறது. பழைய அச்சுமுறை, புதியவற்றை அச்சிடுவதற்கு முன் முந்தைய ஷார்ப்களையோ ஃப்ளாட்களையோ நேச்சுரல் குறிகளால் ரத்து செய்யும். நவீன அச்சுமுறை பெரும்பாலும் புதிய சிக்னேச்சரை மட்டும் அச்சிட்டு உங்களை நம்பிவிடுகிறது.
கீ சிக்னேச்சரும் கீயும் ஒன்றா?
கிட்டத்தட்ட, ஆனால் முற்றிலும் அல்ல. சிக்னேச்சர் என்பது அச்சிடப்பட்ட குறியீடு; கீ என்பது இசை உண்மையில் செய்வது. ஒரே சிக்னேச்சர் இரு கீகளை உள்ளடக்குகிறது, ஒன்று மேஜர், ஒன்று ரிலேட்டிவ் மைனர்; பல படைப்புகள் தாங்கள் கையொப்பமிடப்பட்ட கீயிலிருந்து வெகுதூரம் அலைகின்றன. சிக்னேச்சர் வலுவான சான்று, உத்தரவாதம் அல்ல.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.