Music theory · 6 min read
What is a cadence?
A cadence is the chord pattern that ends a phrase, and it works like punctuation. Here are the four main types and how to hear and play each one.
Why music needs punctuation
Speech has full stops, commas and question marks, and without them a paragraph becomes exhausting. Music has the same problem and solves it the same way. Phrases need ends, and the ends need to be graded: some final, some provisional, some ambiguous.
That grading is done by cadences, which are the last two chords of a phrase. Listeners recognise them without any training at all. Play the end of a hymn and stop one chord early in a room of non-musicians and watch the discomfort. The knowledge is already installed; theory just gives it names.
Those names use Roman numerals for the chords built on each degree of the scale. In C major, I is the chord on C, IV is the chord on F, V is the chord on G, and vi is A minor. Lower-case numerals conventionally mark minor chords. Two of these degrees have names worth knowing: the fifth degree is the dominant, and the fourth is the subdominant.
The perfect cadence, the full stop
V to I, dominant to tonic. In C major, G to C. This is the strongest ending in tonal music and roughly ninety per cent of everything you know finishes with one.
It works because the dominant chord contains the leading note, the seventh degree of the scale, which sits a semitone below the tonic and sounds unresolved until it steps up. In C major that note is B, and B leans on C with genuine physical insistence. Add a seventh to the dominant, making G, B, D, F, and you introduce a second unstable note: F wants to fall to E. Two voices pulling in opposite directions towards the same chord is why a dominant seventh to tonic is so conclusive.
The most final version of all puts the roots in the bass, G then C, and the tonic note at the top of the last chord. Weaken any of those conditions and the cadence softens without ceasing to function, which is how composers keep a piece moving through twenty phrase endings before the real one.
The other three
The imperfect cadence, also called a half cadence, ends on V instead of moving away from it. Any chord to G in C major. It sounds like a comma or a raised eyebrow: the phrase has paused, not finished, and something must follow. Question-and-answer phrase pairs in folk tunes and classical themes almost always use an imperfect cadence for the question and a perfect one for the answer.
The plagal cadence is IV to I, F to C in C major. This is the Amen at the end of hymns, and it is the reason the label stuck. It arrives without the leading note's semitone pull, so it settles rather than resolves. Warmer, more relaxed, less argued.
The interrupted cadence, sometimes called deceptive, sets up V and then goes somewhere other than I, usually vi. In C major, G to A minor. The ear has been promised C and receives A minor, which shares two notes with C but is minor and is not home. Composers use it to extend a phrase that seemed about to end, and to delay a final cadence for another sixteen bars. It is the musical equivalent of clearing your throat as someone reaches for the door.
Hearing cadences in real music
Listening for cadences is the fastest route from hearing music as a stream of notes to hearing it as a structure. Put on any Mozart minuet and count phrases: you will almost invariably find four-bar units, the first ending on a half cadence and the second on a perfect one.
In tango, the classical cadence still governs the endings even though the rhythm has drifted far from Vienna. Listen to Gardel and you will hear perfect cadences arriving with slightly theatrical delay, the harmony held back so the singer can take time. In blues, the twelve-bar form is essentially a long approach to a perfect cadence with an interrupted feel at bar nine.
A useful practice habit: play a phrase, stop on the second-to-last chord, and sing what should come next. If you are right, you have internalised the cadence. If you are surprised by what the composer actually wrote, you have found something worth studying.
Playing a cadence rather than arriving at one
Knowing which cadence you are playing should change what you do physically. A perfect cadence ending a whole movement wants weight and time; an imperfect cadence in the middle of a phrase wants almost none, because emphasising a comma makes the sentence sound broken.
For the accordionist this is bellows work. A final perfect cadence takes a small surge of bellows pressure into the dominant, then a controlled release into the tonic, and the bellows stop moving only after the chord has spoken. A half cadence takes the opposite treatment: lighten, and leave the bellows travelling so the silence after it still feels alive. In the left hand, the Stradella board puts the dominant and subdominant buttons directly on either side of the tonic, so V to I and IV to I are single-button moves. Learn to hear the difference between those two neighbours and you have learned the difference between a full stop and an Amen.
On the double bass, cadences are where the bass line carries the most information. Playing the root under both chords makes the cadence maximally final; playing the third of the dominant, B under a G chord in C major, and stepping up a semitone to C makes it smoother and less emphatic. That choice is the bassist's, and it is the kind of thing we spend whole lessons on at A&G Academy, because it is the difference between ending a phrase and merely stopping.
Frequently asked
What is the most common cadence in music?
The perfect cadence, dominant to tonic, written V to I. In C major that is a G chord followed by a C chord. It is the strongest available ending because the dominant contains the leading note a semitone below the tonic, which the ear hears as unresolved until it steps up. Most pieces in a key close this way.
What is the difference between a perfect and a plagal cadence?
A perfect cadence goes from the fifth degree to the first, G to C in C major, and contains the leading note's semitone pull, making it decisive. A plagal cadence goes from the fourth degree to the first, F to C, with no leading note. It settles gently rather than resolving forcefully, which is why hymns use it for Amen.
Why do some phrases end without sounding finished?
Because they end on a half cadence, stopping on the dominant chord rather than moving to the tonic. The dominant is unstable by nature, so the ear treats the pause as a comma and waits for a continuation. Composers pair these with perfect cadences to create question-and-answer phrases, which is the basic unit of tonal melody.
¿Qué es una cadencia?
Una cadencia es el giro de acordes que cierra una frase, y funciona como la puntuación. Estos son los cuatro tipos principales y cómo oír y tocar cada uno.
Por qué la música necesita puntuación
El habla tiene puntos, comas y signos de interrogación, y sin ellos un párrafo se vuelve agotador. La música tiene el mismo problema y lo resuelve de la misma manera. Las frases necesitan finales, y los finales necesitan gradación: unos definitivos, otros provisionales, otros ambiguos.
De esa gradación se ocupan las cadencias, que son los dos últimos acordes de una frase. Los oyentes las reconocen sin ninguna formación. Toca el final de un himno en una sala llena de gente que no es música, párate un acorde antes y observa la incomodidad. El conocimiento ya está instalado; la teoría solo le pone nombre.
Esos nombres usan números romanos para los acordes construidos sobre cada grado de la escala. En do mayor, I es el acorde de do, IV es el de fa, V es el de sol y vi es la menor. Por convención, los números en minúscula señalan acordes menores. Dos de estos grados tienen nombre propio que conviene saber: el quinto grado es la dominante y el cuarto es la subdominante.
La cadencia perfecta, el punto final
V a I, dominante a tónica. En do mayor, sol a do. Es el final más fuerte de la música tonal y algo así como el noventa por ciento de todo lo que conoces termina con una.
Funciona porque el acorde de dominante contiene la sensible, el séptimo grado de la escala, que está un semitono por debajo de la tónica y suena sin resolver hasta que sube. En do mayor esa nota es si, y si se apoya en do con verdadera insistencia física. Añade una séptima a la dominante, con lo que tienes sol, si, re, fa, y aparece una segunda nota inestable: fa quiere caer a mi. Dos voces tirando en direcciones opuestas hacia el mismo acorde es la razón de que una séptima de dominante a tónica resulte tan concluyente.
La versión más definitiva de todas pone las fundamentales en el bajo, sol y después do, y la nota tónica en lo alto del último acorde. Debilita cualquiera de esas condiciones y la cadencia se suaviza sin dejar de funcionar, que es como los compositores mantienen una pieza en marcha a lo largo de veinte finales de frase antes del final de verdad.
Las otras tres
La cadencia imperfecta, también llamada semicadencia, termina en V en lugar de alejarse de ella. Cualquier acorde seguido de sol en do mayor. Suena como una coma o como una ceja levantada: la frase se ha detenido, no ha terminado, y algo tiene que venir después. Las parejas de frases de pregunta y respuesta en las melodías populares y en los temas clásicos usan casi siempre una cadencia imperfecta para la pregunta y una perfecta para la respuesta.
La cadencia plagal es IV a I, fa a do en do mayor. Es el Amén del final de los himnos, y de ahí le viene la etiqueta. Llega sin el tirón de semitono de la sensible, de modo que se posa en lugar de resolver. Más cálida, más relajada, menos argumentada.
La cadencia rota, a veces llamada deceptiva, prepara la V y después va a cualquier sitio menos a I, normalmente a vi. En do mayor, sol a la menor. Al oído le han prometido do y recibe la menor, que comparte dos notas con do pero es menor y no es casa. Los compositores la usan para prolongar una frase que parecía a punto de acabar y para retrasar otros dieciséis compases la cadencia final. Es el equivalente musical de carraspear cuando alguien ya alarga la mano hacia la puerta.
Oír las cadencias en la música real
Escuchar buscando cadencias es el camino más rápido para pasar de oír la música como un caudal de notas a oírla como una estructura. Pon cualquier minueto de Mozart y cuenta frases: encontrarás casi siempre unidades de cuatro compases, la primera terminada en semicadencia y la segunda en cadencia perfecta.
En el tango, la cadencia clásica sigue rigiendo los finales aunque el ritmo se haya alejado muchísimo de Viena. Escucha a Gardel y oirás cadencias perfectas que llegan con un retraso algo teatral, con la armonía retenida para que el cantante se tome su tiempo. En el blues, la forma de doce compases es en esencia una larga aproximación a una cadencia perfecta con aire de cadencia rota en el compás nueve.
Una costumbre útil al estudiar: toca una frase, párate en el penúltimo acorde y canta lo que debería venir después. Si aciertas, has interiorizado la cadencia. Si te sorprende lo que escribió el compositor, has encontrado algo que vale la pena estudiar.
Tocar una cadencia en vez de llegar a ella
Saber qué cadencia estás tocando debería cambiar lo que haces físicamente. Una cadencia perfecta que cierra un movimiento entero pide peso y tiempo; una cadencia imperfecta en mitad de una frase no pide casi nada, porque recalcar una coma hace que la frase suene rota.
Para el acordeonista esto es trabajo de fuelle. Una cadencia perfecta final pide un pequeño empuje de presión al entrar en la dominante, después una relajación controlada hacia la tónica, y el fuelle solo deja de moverse cuando el acorde ya ha hablado. Una semicadencia pide el tratamiento contrario: aligera y deja el fuelle en movimiento, para que el silencio posterior siga vivo. En la mano izquierda, el teclado Stradella coloca los botones de dominante y de subdominante justo a uno y otro lado de la tónica, así que V a I y IV a I son movimientos de un solo botón. Aprende a oír la diferencia entre esos dos vecinos y habrás aprendido la diferencia entre un punto final y un Amén.
En el contrabajo, las cadencias son el punto donde la línea de bajo lleva más información. Tocar la fundamental bajo los dos acordes hace la cadencia todo lo definitiva que puede ser; tocar la tercera de la dominante, el si bajo un acorde de sol en do mayor, y subir un semitono hasta do la hace más ligada y menos rotunda. Esa elección es del contrabajista, y es de esas cosas a las que dedicamos clases enteras en A&G Academy, porque ahí está la diferencia entre terminar una frase y simplemente pararse.
Frequently asked
¿Cuál es la cadencia más frecuente en la música?
La cadencia perfecta, de dominante a tónica, escrita V a I. En do mayor es un acorde de sol seguido de uno de do. Es el final más fuerte que existe porque la dominante contiene la sensible, un semitono por debajo de la tónica, que el oído percibe como no resuelta hasta que sube. Casi todas las piezas en una tonalidad cierran así.
¿Qué diferencia hay entre una cadencia perfecta y una plagal?
La cadencia perfecta va del quinto grado al primero, de sol a do en do mayor, y contiene el tirón de semitono de la sensible, lo que la hace tajante. La cadencia plagal va del cuarto grado al primero, de fa a do, sin sensible. Se posa con suavidad en vez de resolver con fuerza, y por eso los himnos la usan para el Amén.
¿Por qué algunas frases terminan sin sonar acabadas?
Porque terminan en semicadencia, es decir, se paran en el acorde de dominante en vez de ir a la tónica. La dominante es inestable por naturaleza, así que el oído trata la pausa como una coma y espera una continuación. Los compositores las emparejan con cadencias perfectas para crear frases de pregunta y respuesta, que son la unidad básica de la melodía tonal.
Qu'est-ce qu'une cadence ?
Une cadence est l'enchaînement d'accords qui termine une phrase, et elle fonctionne comme une ponctuation. Les quatre types principaux, et comment les entendre.
Pourquoi la musique a besoin de ponctuation
Le langage a des points, des virgules et des points d'interrogation, et sans eux un paragraphe devient épuisant. La musique rencontre le même problème et le résout de la même façon. Les phrases ont besoin de fins, et ces fins doivent être graduées : certaines définitives, d'autres provisoires, d'autres ambiguës.
Cette gradation est l'affaire des cadences, c'est-à-dire des deux derniers accords d'une phrase. Les auditeurs les reconnaissent sans la moindre formation. Jouez la fin d'un cantique devant une salle de non-musiciens en vous arrêtant un accord trop tôt, et observez la gêne. Le savoir est déjà installé ; la théorie ne fait que lui donner des noms.
Ces noms utilisent les chiffres romains des accords bâtis sur chaque degré de la gamme. En do majeur, I est l'accord sur do, IV l'accord sur fa, V l'accord sur sol, et vi est la mineur. Les chiffres en minuscules marquent par convention les accords mineurs. Deux de ces degrés portent des noms qu'il faut connaître : le cinquième degré est la dominante, le quatrième la sous-dominante.
La cadence parfaite, le point
V vers I, dominante vers tonique. En do majeur, sol vers do. C'est la conclusion la plus forte de la musique tonale, et à peu près quatre-vingt-dix pour cent de ce que vous connaissez se termine ainsi.
Elle fonctionne parce que l'accord de dominante contient la sensible, le septième degré de la gamme, qui se tient un demi-ton sous la tonique et sonne non résolue tant qu'elle ne monte pas. En do majeur, cette note est si, et le si s'appuie sur le do avec une insistance vraiment physique. Ajoutez une septième à la dominante, soit sol, si, ré, fa, et vous introduisez une seconde note instable : le fa veut descendre sur mi. Deux voix qui tirent en sens contraire vers le même accord, voilà pourquoi une septième de dominante suivie de la tonique est si concluante.
La version la plus définitive de toutes met les fondamentales à la basse, sol puis do, et la tonique au sommet du dernier accord. Affaiblissez l'une de ces conditions et la cadence s'adoucit sans cesser de fonctionner : c'est ainsi que les compositeurs font traverser à un morceau vingt fins de phrase avant la vraie.
Les trois autres
La demi-cadence, aussi appelée cadence suspensive, se termine sur V au lieu de s'en éloigner. N'importe quel accord vers sol en do majeur. Elle sonne comme une virgule ou un sourcil levé : la phrase s'est arrêtée, elle n'est pas finie, et quelque chose doit suivre. Les couples de phrases en question et réponse, dans les airs traditionnels comme dans les thèmes classiques, emploient presque toujours une demi-cadence pour la question et une cadence parfaite pour la réponse.
La cadence plagale va de IV à I, de fa à do en do majeur. C'est l'Amen à la fin des cantiques, et c'est de là que l'étiquette lui est restée. Elle arrive sans la traction d'un demi-ton de la sensible : elle se pose plutôt qu'elle ne résout. Plus chaude, plus détendue, moins argumentée.
La cadence rompue, parfois dite trompeuse, installe V puis va ailleurs qu'en I, d'ordinaire en vi. En do majeur, sol vers la mineur. L'oreille attendait do et reçoit la mineur, qui partage deux notes avec do mais qui est mineur et qui n'est pas la maison. Les compositeurs s'en servent pour prolonger une phrase qui semblait devoir finir, et pour retarder de seize mesures encore la cadence finale. C'est l'équivalent musical du raclement de gorge au moment où l'autre attrape la poignée de la porte.
Entendre les cadences dans la musique réelle
Guetter les cadences est le chemin le plus court pour passer d'une musique entendue comme un flux de notes à une musique entendue comme une structure. Mettez n'importe quel menuet de Mozart et comptez les phrases : vous trouverez presque toujours des unités de quatre mesures, la première se terminant sur une demi-cadence et la seconde sur une cadence parfaite.
Dans le tango, la cadence classique gouverne toujours les fins, même si le rythme s'est éloigné de Vienne depuis longtemps. Écoutez Gardel et vous entendrez des cadences parfaites arriver avec un retard un peu théâtral, l'harmonie retenue pour que le chanteur prenne son temps. Dans le blues, la forme de douze mesures est pour l'essentiel une longue approche d'une cadence parfaite, avec un effet de cadence rompue à la neuvième mesure.
Une habitude de travail utile : jouez une phrase, arrêtez-vous sur l'avant-dernier accord, et chantez ce qui devrait venir ensuite. Si vous tombez juste, la cadence est intériorisée. Si ce que le compositeur a réellement écrit vous surprend, vous avez trouvé quelque chose qui mérite d'être étudié.
Jouer une cadence plutôt que d'y arriver
Savoir quelle cadence on joue devrait changer ce que l'on fait physiquement. Une cadence parfaite qui termine tout un mouvement demande du poids et du temps ; une demi-cadence au milieu d'une phrase n'en demande presque pas, car appuyer sur une virgule donne l'impression d'une phrase cassée.
Pour l'accordéoniste, c'est un travail de soufflet. Une cadence parfaite conclusive appelle une légère poussée de pression vers la dominante, puis un relâchement contrôlé vers la tonique, le soufflet ne s'immobilisant qu'une fois l'accord dit. La demi-cadence demande le traitement inverse : alléger, et laisser le soufflet en mouvement pour que le silence qui suit reste vivant. À la main gauche, le clavier Stradella place les boutons de dominante et de sous-dominante juste de part et d'autre de la tonique, si bien que V vers I et IV vers I sont des déplacements d'un seul bouton. Apprenez à entendre la différence entre ces deux voisins et vous aurez appris la différence entre un point et un Amen.
À la contrebasse, les cadences sont l'endroit où la ligne de basse porte le plus d'information. Jouer la fondamentale sous les deux accords rend la cadence aussi définitive que possible ; jouer la tierce de la dominante, le si sous un accord de sol en do majeur, puis monter d'un demi-ton jusqu'à do, la rend plus fluide et moins appuyée. Ce choix appartient au contrebassiste, et c'est le genre de chose à laquelle nous consacrons des cours entiers à A&G Academy, parce que c'est la différence entre terminer une phrase et simplement s'arrêter.
Frequently asked
Quelle est la cadence la plus courante en musique ?
La cadence parfaite, dominante vers tonique, notée V vers I. En do majeur, c'est un accord de sol suivi d'un accord de do. C'est la conclusion la plus forte dont on dispose, parce que la dominante contient la sensible, un demi-ton sous la tonique, que l'oreille entend comme non résolue tant qu'elle ne monte pas. La plupart des morceaux dans une tonalité se terminent ainsi.
Quelle est la différence entre une cadence parfaite et une cadence plagale ?
Une cadence parfaite va du cinquième degré au premier, sol vers do en do majeur, et contient la traction d'un demi-ton de la sensible, ce qui la rend décisive. Une cadence plagale va du quatrième degré au premier, fa vers do, sans sensible. Elle se pose doucement au lieu de résoudre avec force, et c'est pour cela que les cantiques l'emploient pour l'Amen.
Pourquoi certaines phrases se terminent-elles sans sembler finies ?
Parce qu'elles se terminent sur une demi-cadence, en s'arrêtant sur l'accord de dominante au lieu d'aller à la tonique. La dominante est instable par nature : l'oreille traite donc la pause comme une virgule et attend une suite. Les compositeurs les apparient à des cadences parfaites pour former des phrases en question et réponse, unité de base de la mélodie tonale.
Was ist eine Kadenz?
Eine Kadenz ist die Akkordfolge, die eine Phrase beendet, und sie wirkt wie Zeichensetzung. Die vier wichtigsten Arten und wie man jede hört und spielt.
Warum Musik Zeichensetzung braucht
Sprache hat Punkte, Kommas und Fragezeichen, und ohne sie wird ein Absatz anstrengend. Musik hat dasselbe Problem und löst es auf dieselbe Weise. Phrasen brauchen Enden, und die Enden müssen abgestuft sein: manche endgültig, manche vorläufig, manche mehrdeutig.
Diese Abstufung leisten die Kadenzen, also die letzten beiden Akkorde einer Phrase. Hörer erkennen sie ganz ohne Ausbildung. Spielen Sie in einem Raum voller Nichtmusiker das Ende eines Chorals und hören Sie einen Akkord zu früh auf, und beobachten Sie das Unbehagen. Das Wissen ist bereits installiert; die Theorie gibt ihm nur Namen.
Diese Namen benutzen römische Ziffern für die Akkorde auf den einzelnen Stufen der Tonleiter. In C-Dur ist I der Akkord auf c, IV der Akkord auf f, V der Akkord auf g, und vi ist a-Moll. Kleine Ziffern kennzeichnen üblicherweise Mollakkorde. Zwei dieser Stufen haben Namen, die man kennen sollte: Die fünfte Stufe heißt Dominante, die vierte Subdominante.
Der Ganzschluss, der Punkt
V nach I, Dominante zur Tonika. In C-Dur also G nach C. Das ist das stärkste Ende der tonalen Musik, und ungefähr neunzig Prozent von allem, was Sie kennen, endet damit.
Er wirkt, weil der Dominantakkord den Leitton enthält, die siebte Stufe der Tonleiter, die einen Halbton unter der Tonika liegt und unaufgelöst klingt, bis sie hinaufsteigt. In C-Dur ist das h, und h lehnt sich mit echter körperlicher Dringlichkeit an c. Fügen Sie der Dominante eine Septime hinzu, also g, h, d, f, und Sie führen einen zweiten instabilen Ton ein: f will nach e fallen. Zwei Stimmen, die in entgegengesetzte Richtungen auf denselben Akkord zuziehen, sind der Grund, warum ein Dominantseptakkord zur Tonika so endgültig wirkt.
Die endgültigste Fassung von allen legt die Grundtöne in den Bass, g dann c, und den Tonikaton an die Spitze des letzten Akkords. Schwächen Sie eine dieser Bedingungen ab, und die Kadenz wird weicher, ohne ihre Funktion zu verlieren, und genau so halten Komponisten ein Stück durch zwanzig Phrasenenden in Bewegung, bevor das wirkliche kommt.
Die anderen drei
Der Halbschluss endet auf V, statt sich von dort fortzubewegen. Irgendein Akkord nach G in C-Dur. Er klingt wie ein Komma oder eine hochgezogene Augenbraue: Die Phrase hat innegehalten, nicht geendet, und etwas muss folgen. Frage-Antwort-Phrasenpaare in Volksliedern und klassischen Themen benutzen fast immer einen Halbschluss für die Frage und einen Ganzschluss für die Antwort.
Der Plagalschluss ist IV nach I, in C-Dur F nach C. Das ist das Amen am Ende von Chorälen, und daher stammt die Bezeichnung Amenschluss. Er kommt ohne den Halbtonzug des Leittons an, also setzt er sich hin, statt sich aufzulösen. Wärmer, entspannter, weniger argumentiert.
Der Trugschluss baut V auf und geht dann irgendwohin außer nach I, meist nach vi. In C-Dur also G nach a-Moll. Dem Ohr wurde C versprochen, und es bekommt a-Moll, das zwei Töne mit C teilt, aber Moll ist und nicht zu Hause. Komponisten benutzen ihn, um eine Phrase zu verlängern, die zu enden schien, und um eine Schlusskadenz um weitere sechzehn Takte hinauszuschieben. Es ist das musikalische Äquivalent dazu, sich zu räuspern, während jemand nach der Türklinke greift.
Kadenzen in echter Musik hören
Auf Kadenzen zu hören ist der schnellste Weg davon, Musik als Tonstrom zu hören, dahin, sie als Struktur zu hören. Legen Sie irgendein Menuett von Mozart auf und zählen Sie Phrasen: Sie werden fast ausnahmslos Viertakter finden, von denen der erste auf einem Halbschluss und der zweite auf einem Ganzschluss endet.
Im Tango regiert die klassische Kadenz die Schlüsse weiterhin, auch wenn der Rhythmus weit von Wien abgedriftet ist. Hören Sie Gardel, und Sie hören Ganzschlüsse mit leicht theatralischer Verzögerung ankommen, die Harmonie zurückgehalten, damit der Sänger sich Zeit nehmen kann. Im Blues ist die zwölftaktige Form im Kern eine lange Annäherung an einen Ganzschluss, mit einem trugschlussartigen Gefühl in Takt neun.
Eine brauchbare Übegewohnheit: Spielen Sie eine Phrase, halten Sie auf dem vorletzten Akkord an und singen Sie, was kommen müsste. Stimmt es, haben Sie die Kadenz verinnerlicht. Überrascht Sie, was der Komponist tatsächlich geschrieben hat, haben Sie etwas gefunden, das Studium lohnt.
Eine Kadenz spielen, statt bei ihr anzukommen
Zu wissen, welche Kadenz Sie gerade spielen, sollte ändern, was Sie körperlich tun. Ein Ganzschluss am Ende eines ganzen Satzes will Gewicht und Zeit; ein Halbschluss mitten in einer Phrase will fast keines, denn ein betontes Komma lässt den Satz zerbrochen klingen.
Für Akkordeonisten ist das Balgarbeit. Ein abschließender Ganzschluss braucht einen kleinen Druckschub in die Dominante hinein, dann ein kontrolliertes Nachlassen in die Tonika, und der Balg kommt erst zum Stehen, wenn der Akkord gesprochen hat. Ein Halbschluss verlangt das Gegenteil: leichter werden und den Balg in Bewegung lassen, damit die Stille danach noch lebendig wirkt. In der linken Hand liegen auf dem Stradella-Bass die Dominant- und Subdominantknöpfe direkt neben der Tonika, sodass V nach I und IV nach I Bewegungen um jeweils einen Knopf sind. Lernen Sie den Unterschied zwischen diesen beiden Nachbarn zu hören, und Sie haben den Unterschied zwischen einem Punkt und einem Amen gelernt.
Auf dem Kontrabass sind Kadenzen die Stellen, an denen die Basslinie die meiste Information trägt. Den Grundton unter beiden Akkorden zu spielen macht die Kadenz maximal endgültig; die Terz der Dominante zu spielen, also h unter einem G-Akkord in C-Dur, und einen Halbton hinauf nach c zu steigen macht sie weicher und weniger nachdrücklich. Diese Wahl liegt beim Bassisten, und es ist die Art von Frage, mit der wir an der A&G Academy ganze Stunden verbringen, denn sie ist der Unterschied zwischen eine Phrase beenden und bloß aufhören.
Frequently asked
Welches ist die häufigste Kadenz in der Musik?
Der Ganzschluss, Dominante zur Tonika, geschrieben V nach I. In C-Dur ist das ein G-Akkord, gefolgt von einem C-Akkord. Er ist das stärkste verfügbare Ende, weil die Dominante den Leitton einen Halbton unter der Tonika enthält, den das Ohr als unaufgelöst hört, bis er hinaufsteigt. Die meisten Stücke in einer Tonart schließen so.
Was ist der Unterschied zwischen Ganzschluss und Plagalschluss?
Ein Ganzschluss geht von der fünften Stufe zur ersten, in C-Dur G nach C, und enthält den Halbtonzug des Leittons, was ihn entschieden macht. Ein Plagalschluss geht von der vierten Stufe zur ersten, F nach C, ohne Leitton. Er setzt sich sanft hin, statt sich mit Nachdruck aufzulösen, und deshalb benutzen Choräle ihn für das Amen.
Warum enden manche Phrasen, ohne abgeschlossen zu klingen?
Weil sie auf einem Halbschluss enden und auf dem Dominantakkord stehen bleiben, statt zur Tonika zu gehen. Die Dominante ist von Natur aus instabil, also behandelt das Ohr die Pause als Komma und wartet auf eine Fortsetzung. Komponisten paaren sie mit Ganzschlüssen zu Frage-Antwort-Phrasen, der Grundeinheit der tonalen Melodie.
Che cos'è una cadenza?
Una cadenza è lo schema di accordi che chiude una frase e funziona come la punteggiatura. Ecco i quattro tipi principali e come sentirli e suonarli.
Perché la musica ha bisogno di punteggiatura
Il discorso ha punti fermi, virgole e punti interrogativi, e senza di essi un paragrafo diventa sfiancante. La musica ha lo stesso problema e lo risolve allo stesso modo. Le frasi hanno bisogno di finire, e le fini vanno graduate: alcune definitive, altre provvisorie, altre ambigue.
Quella gradazione la fanno le cadenze, cioè gli ultimi due accordi di una frase. Chi ascolta le riconosce senza nessuna preparazione. Suona la fine di un inno e fermati un accordo prima in una stanza di non musicisti, e guarda il disagio. La conoscenza è già installata; la teoria si limita a darle dei nomi.
Quei nomi usano i numeri romani per gli accordi costruiti su ogni grado della scala. In Do maggiore, I è l'accordo su Do, IV è l'accordo su Fa, V è l'accordo su Sol e vi è La minore. I numeri minuscoli indicano per convenzione gli accordi minori. Due di questi gradi hanno un nome che conviene sapere: il quinto grado è la dominante e il quarto è la sottodominante.
La cadenza perfetta, il punto fermo
Da V a I, dalla dominante alla tonica. In Do maggiore, da Sol a Do. È la chiusura più forte della musica tonale e più o meno il novanta per cento di tutto quello che conosci finisce così.
Funziona perché l'accordo di dominante contiene la sensibile, il settimo grado della scala, che sta un semitono sotto la tonica e suona irrisolta finché non ci sale sopra. In Do maggiore quella nota è Si, e il Si si appoggia al Do con un'insistenza davvero fisica. Aggiungi una settima alla dominante, ottenendo Sol, Si, Re, Fa, e introduci una seconda nota instabile: il Fa vuole scendere al Mi. Due voci che tirano in direzioni opposte verso lo stesso accordo: ecco perché una settima di dominante che va alla tonica è così conclusiva.
La versione più definitiva di tutte mette le fondamentali al basso, Sol e poi Do, e la nota tonica in cima all'ultimo accordo. Indebolisci una qualunque di queste condizioni e la cadenza si ammorbidisce senza smettere di funzionare: è così che i compositori tengono in movimento un pezzo attraverso venti fini di frase prima di quella vera.
Le altre tre
La cadenza sospesa, detta anche semicadenza, finisce su V invece di allontanarsene. Qualunque accordo che vada a Sol in Do maggiore. Suona come una virgola o come un sopracciglio alzato: la frase si è fermata, non è finita, e qualcosa deve seguire. Le coppie di frasi a domanda e risposta nelle melodie popolari e nei temi classici usano quasi sempre una cadenza sospesa per la domanda e una perfetta per la risposta.
La cadenza plagale è IV a I, da Fa a Do in Do maggiore. È l'Amen alla fine degli inni, ed è la ragione per cui l'etichetta le è rimasta addosso. Arriva senza la spinta di semitono della sensibile, quindi si posa invece di risolvere. Più calda, più distesa, meno argomentata.
La cadenza d'inganno, detta anche cadenza evitata, prepara V e poi va da qualche parte che non è I, di solito su vi. In Do maggiore, da Sol a La minore. All'orecchio era stato promesso Do e riceve La minore, che condivide due note con Do ma è minore e non è casa. I compositori la usano per prolungare una frase che sembrava sul punto di finire e per rimandare la cadenza finale di altre sedici battute. È l'equivalente musicale di schiarirsi la voce mentre qualcuno sta per aprire la porta.
Sentire le cadenze nella musica vera
Ascoltare le cadenze è la strada più rapida per passare dal sentire la musica come un flusso di note al sentirla come una struttura. Metti su un minuetto di Mozart qualunque e conta le frasi: troverai quasi sempre unità di quattro battute, la prima che finisce su una semicadenza e la seconda su una cadenza perfetta.
Nel tango la cadenza classica governa ancora le chiuse, anche se il ritmo si è allontanato parecchio da Vienna. Ascolta Gardel e sentirai cadenze perfette che arrivano con un ritardo un po' teatrale, l'armonia trattenuta perché il cantante possa prendersi tempo. Nel blues la forma di dodici battute è in sostanza un lungo avvicinamento a una cadenza perfetta, con un effetto d'inganno alla battuta nove.
Un'abitudine utile nello studio: suona una frase, fermati sul penultimo accordo e canta quello che dovrebbe venire dopo. Se indovini, hai interiorizzato la cadenza. Se quello che il compositore ha scritto davvero ti sorprende, hai trovato qualcosa che vale la pena studiare.
Suonare una cadenza invece di arrivarci e basta
Sapere quale cadenza stai suonando dovrebbe cambiare quello che fai fisicamente. Una cadenza perfetta che chiude un intero movimento vuole peso e tempo; una cadenza sospesa in mezzo a una frase non ne vuole quasi per niente, perché enfatizzare una virgola fa suonare rotta la frase.
Per il fisarmonicista questo è lavoro di mantice. Una cadenza perfetta conclusiva prende una piccola ondata di pressione dentro la dominante, poi un rilascio controllato dentro la tonica, e il mantice smette di muoversi solo dopo che l'accordo ha parlato. Una semicadenza vuole il trattamento opposto: alleggerisci, e lascia il mantice in movimento perché il silenzio che segue resti vivo. Nella mano sinistra la tastiera Stradella mette i bottoni di dominante e di sottodominante proprio ai due lati della tonica, così da V a I e da IV a I sono spostamenti di un bottone solo. Impara a sentire la differenza fra quei due vicini e avrai imparato la differenza fra un punto fermo e un Amen.
Sul contrabbasso le cadenze sono il punto in cui la linea di basso porta più informazione. Suonare la fondamentale sotto entrambi gli accordi rende la cadenza massimamente definitiva; suonare la terza della dominante, il Si sotto un accordo di Sol in Do maggiore, e salire di un semitono al Do la rende più morbida e meno perentoria. La scelta spetta al contrabbassista, ed è il genere di cosa su cui alla A&G Academy passiamo lezioni intere, perché è la differenza fra chiudere una frase e limitarsi a smettere di suonare.
Frequently asked
Qual è la cadenza più comune in musica?
La cadenza perfetta, dalla dominante alla tonica, scritta V-I. In Do maggiore è un accordo di Sol seguito da un accordo di Do. È la chiusura più forte disponibile perché la dominante contiene la sensibile, un semitono sotto la tonica, che l'orecchio sente irrisolta finché non ci sale sopra. Quasi tutti i pezzi in una tonalità chiudono così.
Che differenza c'è fra una cadenza perfetta e una plagale?
Una cadenza perfetta va dal quinto grado al primo, da Sol a Do in Do maggiore, e contiene la spinta di semitono della sensibile, il che la rende decisa. Una cadenza plagale va dal quarto grado al primo, da Fa a Do, senza sensibile. Si posa con dolcezza invece di risolvere con forza, ed è per questo che gli inni la usano per l'Amen.
Perché certe frasi finiscono senza suonare concluse?
Perché finiscono su una semicadenza, fermandosi sull'accordo di dominante invece di andare alla tonica. La dominante è instabile per natura, quindi l'orecchio tratta la pausa come una virgola e aspetta un seguito. I compositori le accoppiano a cadenze perfette per creare frasi a domanda e risposta, che sono l'unità di base della melodia tonale.
O que é uma cadência?
Uma cadência é o par de acordes que fecha uma frase, e funciona como pontuação. Aqui ficam os quatro tipos principais e como ouvir e tocar cada um.
Porque é que a música precisa de pontuação
A fala tem pontos finais, vírgulas e pontos de interrogação, e sem eles um parágrafo torna-se exaustivo. A música tem o mesmo problema e resolve-o da mesma maneira. As frases precisam de fins, e os fins precisam de ser graduados: uns finais, outros provisórios, outros ambíguos.
Essa gradação faz-se com cadências, que são os dois últimos acordes de uma frase. Os ouvintes reconhecem-nas sem formação nenhuma. Toque o fim de um hino e pare um acorde antes numa sala de não-músicos e repare no desconforto. O conhecimento já lá está instalado; a teoria limita-se a dar-lhe nomes.
Esses nomes usam algarismos romanos para os acordes construídos sobre cada grau da escala. Em dó maior, I é o acorde sobre dó, IV é o acorde sobre fá, V é o acorde sobre sol, e vi é lá menor. Por convenção, os algarismos minúsculos marcam acordes menores. Dois destes graus têm nomes que vale a pena saber: o quinto grau é a dominante e o quarto é a subdominante.
A cadência perfeita, o ponto final
V para I, dominante para tónica. Em dó maior, sol para dó. É o final mais forte da música tonal e cerca de noventa por cento de tudo o que conhece acaba com um.
Funciona porque o acorde de dominante contém a sensível, o sétimo grau da escala, que fica meio-tom abaixo da tónica e soa por resolver até subir. Em dó maior essa nota é si, e o si apoia-se no dó com uma insistência fisicamente real. Acrescente uma sétima à dominante, dando sol, si, ré, fá, e introduz uma segunda nota instável: o fá quer descer ao mi. Duas vozes a puxar em sentidos opostos para o mesmo acorde é a razão por que uma sétima da dominante seguida da tónica é tão conclusiva.
A versão mais final de todas põe as fundamentais no baixo, sol e depois dó, e a tónica no topo do último acorde. Enfraqueça qualquer uma destas condições e a cadência suaviza-se sem deixar de funcionar, que é como os compositores mantêm uma peça em movimento ao longo de vinte fins de frase antes do fim verdadeiro.
As outras três
A cadência imperfeita, também chamada meia cadência, termina em V em vez de se afastar dele. Qualquer acorde seguido de sol em dó maior. Soa a vírgula ou a sobrancelha levantada: a frase fez uma pausa, não terminou, e alguma coisa tem de vir a seguir. Os pares de frases de pergunta e resposta nas melodias tradicionais e nos temas clássicos usam quase sempre uma cadência imperfeita para a pergunta e uma perfeita para a resposta.
A cadência plagal é IV para I, fá para dó em dó maior. É o Amém no fim dos hinos, e é por isso que o rótulo pegou. Chega sem a atração de meio-tom da sensível, por isso assenta em vez de resolver. Mais quente, mais descontraída, menos argumentada.
A cadência interrompida, às vezes chamada de engano, prepara o V e vai depois para outro sítio que não o I, normalmente para vi. Em dó maior, sol para lá menor. O ouvido recebeu a promessa de dó e recebe lá menor, que partilha duas notas com o dó mas é menor e não é casa. Os compositores usam-na para prolongar uma frase que parecia prestes a acabar, e para adiar uma cadência final por mais dezasseis compassos. É o equivalente musical a limpar a garganta quando alguém está a pegar na maçaneta da porta.
Ouvir cadências em música real
Escutar as cadências é o caminho mais rápido para deixar de ouvir a música como um fluxo de notas e passar a ouvi-la como uma estrutura. Ponha um minueto de Mozart qualquer e conte as frases: vai encontrar quase invariavelmente unidades de quatro compassos, a primeira a terminar numa meia cadência e a segunda numa perfeita.
No tango, a cadência clássica continua a governar os finais, mesmo que o ritmo já se tenha afastado muito de Viena. Oiça Gardel e vai ouvir cadências perfeitas a chegar com um atraso ligeiramente teatral, a harmonia retida para o cantor poder tomar o seu tempo. No blues, a forma de doze compassos é no fundo uma longa aproximação a uma cadência perfeita, com um efeito de interrupção no compasso nove.
Um hábito de estudo útil: toque uma frase, pare no penúltimo acorde e cante o que deveria vir a seguir. Se acertar, interiorizou a cadência. Se ficar surpreendido com o que o compositor escreveu de facto, encontrou alguma coisa que vale a pena estudar.
Tocar uma cadência em vez de chegar a uma
Saber que cadência está a tocar deve mudar o que faz fisicamente. Uma cadência perfeita a fechar um andamento inteiro quer peso e tempo; uma cadência imperfeita a meio de uma frase não quer quase nenhum, porque enfatizar uma vírgula faz a frase parecer partida.
Para o acordeonista, isto é trabalho de fole. Uma cadência perfeita final leva um pequeno aumento de pressão do fole a entrar na dominante, depois um alívio controlado a entrar na tónica, e o fole só para de se mover depois de o acorde ter falado. Uma meia cadência leva o tratamento oposto: aliviar e deixar o fole a andar, para que o silêncio a seguir continue vivo. Na mão esquerda, o teclado Stradella põe os botões da dominante e da subdominante logo de cada lado da tónica, por isso V para I e IV para I são movimentos de um só botão. Aprenda a ouvir a diferença entre esses dois vizinhos e aprendeu a diferença entre um ponto final e um Amém.
No contrabaixo, as cadências são o sítio em que a linha de baixo carrega mais informação. Tocar a fundamental por baixo dos dois acordes torna a cadência o mais final possível; tocar a terceira da dominante, o si por baixo de um acorde de sol em dó maior, e subir um meio-tom até ao dó torna-a mais suave e menos enfática. Essa escolha é do contrabaixista, e é o tipo de coisa a que dedicamos aulas inteiras na A&G Academy, porque é a diferença entre acabar uma frase e simplesmente parar.
Frequently asked
Qual é a cadência mais comum na música?
A cadência perfeita, dominante para tónica, escrita V para I. Em dó maior é um acorde de sol seguido de um acorde de dó. É o final mais forte disponível porque a dominante contém a sensível, um meio-tom abaixo da tónica, que o ouvido ouve como por resolver até ela subir. A maioria das peças numa tonalidade fecha assim.
Qual é a diferença entre uma cadência perfeita e uma plagal?
Uma cadência perfeita vai do quinto grau para o primeiro, sol para dó em dó maior, e contém a atração de meio-tom da sensível, o que a torna decisiva. Uma cadência plagal vai do quarto grau para o primeiro, fá para dó, sem sensível. Assenta com suavidade em vez de resolver com força, e é por isso que os hinos a usam no Amém.
Porque é que algumas frases acabam sem soar concluídas?
Porque acabam numa meia cadência, parando no acorde de dominante em vez de irem para a tónica. A dominante é instável por natureza, por isso o ouvido trata a pausa como uma vírgula e espera a continuação. Os compositores emparelham-nas com cadências perfeitas para criar frases de pergunta e resposta, que são a unidade básica da melodia tonal.
Что такое каданс?
Каданс — это оборот из аккордов, завершающий фразу, и работает он как знаки препинания. Вот четыре основных вида и как каждый услышать и сыграть.
Зачем музыке пунктуация
В речи есть точки, запятые и вопросительные знаки, и без них абзац становится изнурительным. У музыки та же задача, и решает она её так же. Фразам нужны окончания, а окончания должны различаться по силе: одни окончательные, другие предварительные, третьи двусмысленные.
Эту градацию и делают кадансы — последние два аккорда фразы. Слушатели узнают их вообще без всякой подготовки. Сыграйте окончание хорала в комнате, полной немузыкантов, оборвав его на один аккорд раньше, и посмотрите на неловкость. Знание уже стоит внутри; теория всего лишь даёт ему названия.
В этих названиях аккорды обозначают римскими цифрами по ступеням гаммы. В до мажоре I — аккорд на до, IV — аккорд на фа, V — аккорд на соль, а vi — ля минор. Строчными цифрами по традиции помечают минорные аккорды. Две ступени стоит знать по именам: пятая — это доминанта, четвёртая — субдоминанта.
Автентический каданс — точка
V в I, доминанта в тонику. В до мажоре — соль в до. Это самое сильное окончание в тональной музыке, и примерно девяносто процентов всего, что вы знаете, заканчивается именно так.
Работает он потому, что в доминанте есть вводный тон, седьмая ступень гаммы, которая стоит полутоном ниже тоники и звучит неразрешённой, пока не шагнёт вверх. В до мажоре это си, и си давит на до с настоящей физической настойчивостью. Добавьте к доминанте септиму, получите соль, си, ре, фа — и появится второй неустойчивый звук: фа хочет упасть в ми. Два голоса, тянущие в противоположные стороны к одному и тому же аккорду, и делают доминантсептаккорд с разрешением в тонику таким окончательным.
Самый бесповоротный вариант ставит в бас основные тоны, соль и затем до, а наверх последнего аккорда — тонику. Ослабьте любое из этих условий, и каданс смягчится, не перестав работать, — именно так композиторы проводят пьесу через двадцать окончаний фраз до того, как случится настоящее.
Три остальных
Половинный каданс заканчивается на V, а не уходит от неё. В до мажоре это любой аккорд, идущий в соль. Звучит как запятая или как приподнятая бровь: фраза сделала паузу, а не завершилась, и что-то обязано последовать. Парные фразы вопрос — ответ в народных мелодиях и классических темах почти всегда берут половинный каданс для вопроса и автентический для ответа.
Плагальный каданс — это IV в I, фа в до для до мажора. Это «аминь» в конце хоралов, и отсюда за ним закрепилась такая слава. Он приходит без полутонового притяжения вводного тона, поэтому скорее оседает, чем разрешается. Теплее, спокойнее, без спора.
Прерванный каданс готовит V, а затем уходит куда угодно, только не в I, — обычно в vi. В до мажоре это соль в ля минор. Уху обещали до, а выдали ля минор, у которого с до два общих звука, но который минорен и который не дом. Композиторы пользуются этим, чтобы продлить фразу, казавшуюся законченной, и отодвинуть заключительный каданс ещё на шестнадцать тактов. Это музыкальный эквивалент покашливания в тот момент, когда собеседник уже взялся за ручку двери.
Как слышать кадансы в живой музыке
Вслушивание в кадансы — самый короткий путь от восприятия музыки как потока нот к восприятию её как конструкции. Поставьте любой менуэт Моцарта и посчитайте фразы: почти наверняка вы найдёте четырёхтактовые построения, первое из которых оканчивается половинным кадансом, а второе автентическим.
В танго классический каданс по-прежнему правит окончаниями, хотя ритм ушёл далеко от Вены. Послушайте Гарделя — и вы услышите автентические кадансы, приходящие с лёгкой театральной задержкой: гармония придержана, чтобы певец мог взять время. В блюзе двенадцатитактовая форма — это по сути длинный подход к автентическому кадансу с ощущением прерванного в девятом такте.
Полезная привычка на занятиях: сыграйте фразу, остановитесь на предпоследнем аккорде и спойте то, что должно быть дальше. Угадали — значит каданс усвоен. Удивились тому, что на самом деле написал композитор, — значит нашли то, что стоит изучить.
Каданс нужно сыграть, а не просто до него доехать
Понимание того, какой каданс вы играете, обязано менять ваши физические действия. Автентический каданс, завершающий целую часть, требует веса и времени; половинный каданс в середине фразы не требует почти ничего, потому что подчёркнутая запятая ломает предложение.
Для аккордеониста это работа мехом. Заключительный автентический каданс требует небольшого нарастания давления к доминанте, затем управляемого отпускания в тонику, и мех останавливается только после того, как аккорд прозвучал. Половинный каданс требует обратного: облегчите его и оставьте мех в движении, чтобы тишина после него всё ещё была живой. В левой руке система Страделла ставит кнопки доминанты и субдоминанты прямо по обе стороны от тоники, так что V — I и IV — I делаются одним движением на соседнюю кнопку. Научитесь слышать разницу между этими двумя соседями — и вы услышали разницу между точкой и «аминь».
На контрабасе кадансы — то место, где басовая линия несёт больше всего сведений. Основной тон под обоими аккордами делает каданс предельно окончательным; терция доминанты, то есть си под аккордом соль в до мажоре, с шагом на полутон вверх в до, делает его глаже и мягче. Этот выбор принадлежит контрабасисту, и на такие вещи в A&G Academy у нас уходят целые уроки, потому что это и есть разница между «закончить фразу» и «просто остановиться».
Frequently asked
Какой каданс в музыке самый частый?
Автентический: доминанта в тонику, то есть V — I. В до мажоре это аккорд соль, за которым идёт аккорд до. Это самое сильное из доступных окончаний, потому что в доминанте есть вводный тон полутоном ниже тоники, который ухо слышит как неразрешённый, пока он не шагнёт вверх. Большинство тональных пьес заканчивается именно так.
Чем автентический каданс отличается от плагального?
Автентический идёт с пятой ступени на первую, соль — до в до мажоре, и несёт полутоновое притяжение вводного тона, отчего звучит решительно. Плагальный идёт с четвёртой ступени на первую, фа — до, и вводного тона в нём нет. Он мягко оседает, а не разрешается с нажимом, и потому именно он поёт «аминь» в хоралах.
Почему некоторые фразы кончаются, но не звучат законченными?
Потому что они кончаются половинным кадансом, то есть останавливаются на доминанте, а не уходят в тонику. Доминанта неустойчива по природе, поэтому ухо воспринимает такую остановку как запятую и ждёт продолжения. Композиторы соединяют их с автентическими кадансами в пары вопрос — ответ, а это и есть базовая единица тональной мелодии.
终止式是什么？
终止式是结束一个乐句的那组和弦，它的作用就像标点。四种主要类型，以及怎么听出、怎么弹出每一种。
音乐为什么需要标点
说话有句号、逗号和问号，没有它们，一整段话读起来让人精疲力尽。音乐面对同样的问题，解决办法也一样。乐句需要结尾，而结尾需要分级：有的终结，有的暂时，有的含糊。
分级这件事由终止式完成，也就是一个乐句最后的两个和弦。听众根本不需要受过任何训练就能认出它们。在一屋子非音乐人面前弹一首赞美诗的结尾，提前一个和弦停住，看看那种不适感。这套知识早就装好了，理论只是给它取了名字。
这些名字用罗马数字指称建立在音阶各级上的和弦。在 C 大调里，I 是 C 上的和弦，IV 是 F 上的和弦，V 是 G 上的和弦，vi 是 a 小三和弦。按惯例，小写数字表示小和弦。其中两级的名字值得记住：第五级叫属，第四级叫下属。
正格终止，那个句号
V 到 I，属到主。在 C 大调里是 G 到 C。这是调性音乐中最强的结束方式，你所知道的一切里大约九成都以它收尾。
它之所以管用，是因为属和弦里含有导音，也就是音阶的第七级，它坐在主音下方一个半音处，不往上走一步就听着没有解决。在 C 大调里这个音是 B，而 B 靠向 C 时有一种实实在在的、近乎肉体的坚持。给属和弦加上一个七度，变成 G、B、D、F，你就引入了第二个不稳定音：F 想要落到 E 上。两个声部朝相反方向拉，却指向同一个和弦，这就是属七到主如此斩钉截铁的原因。
最彻底的版本把根音放在低音上，先 G 后 C，并把主音放在最后一个和弦的顶端。削弱其中任何一个条件，终止式就变软，但功能不失，而作曲家正是靠这一点，让一首曲子经过二十个乐句结尾之后才到达真正的那一个。
另外三种
半终止停在 V 上，而不是从 V 离开。在 C 大调里就是任何和弦走到 G。它听起来像一个逗号，或者一条扬起的眉毛：乐句是停顿了，不是说完了，后面必须还有东西。民歌和古典主题里那种一问一答的乐句对，几乎总是用半终止作问、正格终止作答。
变格终止是 IV 到 I，在 C 大调里是 F 到 C。这就是赞美诗结尾的那声“阿门”，它的别名也因此叫开了。它到来时没有导音那半音的拉扯，所以它是落定，而不是解决。更暖，更松弛，争辩的意味更少。
阻碍终止有时也叫“意外终止”，它先摆出 V，然后走到 I 以外的地方去，通常是 vi。在 C 大调里就是 G 到 a 小三和弦。耳朵被许诺了 C，收到的却是 a 小三和弦——它和 C 共用两个音，却是小的，而且不是家。作曲家用它把一个眼看要结束的乐句延长下去，把真正的终止再推迟十六小节。它相当于在有人伸手去开门的那一刻清了清嗓子。
在真实的音乐里听终止式
留意终止式，是从“把音乐听成一串音”走到“把音乐听成一个结构”的最快路径。随便放一首莫扎特的小步舞曲数乐句：你几乎必然会发现四小节一个单位，第一个停在半终止上，第二个停在正格终止上。
在探戈里，尽管节奏早就离维也纳很远了，古典的终止式仍然管着结尾。听加德尔，你会听见正格终止带着略带戏剧性的延迟到来，和声被拖住，好让歌手有时间。在布鲁斯里，十二小节的曲式本质上就是通往一个正格终止的长长逼近，而在第九小节处带着阻碍终止的味道。
一个有用的练习习惯：弹一个乐句，停在倒数第二个和弦上，然后把接下来该来的东西唱出来。如果你唱对了，说明这个终止式已经内化了。如果作曲家实际写的东西让你吃了一惊，那你就找到了值得研究的东西。
把终止式弹出来，而不只是走到它
知道自己正在弹哪一种终止式，应当改变你身体上的做法。结束整个乐章的正格终止要的是分量和时间；乐句中间的半终止几乎什么都不要，因为强调一个逗号会让句子听起来是断的。
对手风琴手来说这是风箱的活。一个收尾的正格终止，进入属和弦时风箱压力小小地涌一下，然后有控制地松进主和弦，风箱要等和弦说完话之后才停下来。半终止要的是相反的处理：放轻，让风箱继续走着，这样它之后的那段静默仍然是活的。在左手上，斯特拉德拉低音板把属和下属的按钮正好放在主的两侧，所以 V 到 I 和 IV 到 I 都是一个按钮的移动。学会听出这两个邻居之间的差别，你就学会了句号和“阿门”之间的差别。
在低音提琴上，终止式是低音线承载信息最多的地方。两个和弦底下都弹根音，会让终止最大限度地终结；弹属和弦的三音——C 大调里 G 和弦下面的 B——再往上走一个半音到 C，则让它更平滑、更不强调。这个选择是低音提琴手的，而这正是我们在 A&G Academy 会花整整几节课去磨的那类东西，因为它是“结束一个乐句”和“只是停下来”之间的区别。
Frequently asked
音乐里最常见的终止式是哪一种？
正格终止，属到主，写作 V 到 I。在 C 大调里就是一个 G 和弦接一个 C 和弦。它是现成的最强结束方式，因为属和弦里含有主音下方半音处的导音，耳朵在它往上走一步之前一直听成未解决。大多数有调性的曲子都这样收尾。
正格终止和变格终止有什么区别？
正格终止从第五级走到第一级，C 大调里是 G 到 C，含有导音那半音的拉扯，所以很果断。变格终止从第四级走到第一级，F 到 C，没有导音。它是轻轻落定，而不是用力解决，所以赞美诗用它来唱“阿门”。
为什么有些乐句结束了却听着没完？
因为它们停在半终止上，停在属和弦上而没有走到主和弦。属和弦天生不稳定，所以耳朵把这个停顿当成逗号，等着后续。作曲家把它和正格终止配成对，做出一问一答的乐句，而这正是调性旋律最基本的单位。
終止形とは何か
終止形はフレーズを閉じる和音の型で、句読点のように働きます。主な四つの種類と、それぞれをどう聴き、どう弾くのかをまとめました。
音楽に句読点が要る理由
話し言葉には句点、読点、疑問符があり、それがなければ一つの段落は読むだけで消耗します。音楽も同じ問題を抱え、同じやり方で解きます。フレーズには終わりが要り、その終わりには段階が要ります。決定的なもの、暫定的なもの、どちらともつかないもの。
その段階付けをするのが終止形、つまりフレーズの最後の二つの和音です。聴き手は訓練なしにそれを聞き分けます。音楽をやらない人たちがいる部屋で讃美歌の終わりを和音一つ手前で止めてみて、その居心地の悪さを見てください。知識はすでに入っています。理論はそれに名前を与えるだけです。
その名前は、音階の各音度の上に建つ和音をローマ数字で呼びます。CメジャーならIはCの上の和音、IVはFの上、VはGの上、viはAマイナーです。小文字の数字は慣習として短三和音を示します。このうち二つの音度には、覚えておく価値のある名前があります。第5音度が属音、第4音度が下属音です。
完全終止——句点
VからI、属和音から主和音へ。CメジャーならGからCです。調性音楽でいちばん強い終わり方で、あなたが知っている音楽のおよそ9割がこれで終わります。
これが効くのは、属和音が導音、つまり音階の第7音を含んでいるからです。導音は主音の半音下にあり、上へ一歩進むまで未解決に響きます。Cメジャーならその音はBで、Bは本当に身体的なしつこさでCへ寄りかかります。属和音に7度を足してG・B・D・Fにすれば、二つめの不安定な音が入ります。FはEへ落ちたがる。二つの声部が逆向きに、同じ和音へ向かって引っ張られること。属七から主和音への進行があれほど決定的なのは、それが理由です。
もっとも決定的な形は、低音に根音を置いてGからCと進み、最後の和音のいちばん上に主音を置くものです。この条件をどれか弱めれば、終止は機能を失わないまま柔らかくなります。作曲家が本物の終わりに着くまでに20回もフレーズを閉じながら曲を進めていけるのは、そのおかげです。
残りの三つ
半終止はVから離れずに、Vの上で終わります。Cメジャーならどの和音からでもGへ。読点、あるいは眉を上げた表情のように響きます。フレーズは止まっただけで、終わってはおらず、何かが続かなければなりません。民謡やクラシックの主題によくある問いと答えのフレーズ対は、ほぼ必ず問いに半終止を、答えに完全終止を使います。
変格終止はIVからIで、CメジャーならFからCです。讃美歌の終わりのアーメンがこれで、その呼び名が定着したのもそのためです。導音の半音の引力なしに着くので、解決するというより落ち着きます。より温かく、よりくつろいでいて、言い争いが少ない。
偽終止は、Vを用意しておいてからI以外のどこか、たいていはviへ行きます。CメジャーならGからAマイナーへ。耳はCを約束されていたのにAマイナーを受け取ります。Cと二つの音を共有しながら短調で、しかも家ではありません。作曲家はこれを、終わりかけたフレーズを延ばすために、そして最後の終止をもう16小節先延ばしにするために使います。誰かがドアに手を伸ばした瞬間に咳払いをするのと、音楽的には同じことです。
実際の音楽の中で終止形を聴く
終止形に耳を向けることは、音楽を音の流れとして聴く段階から、構造として聴く段階へ移るいちばん速い道です。モーツァルトのメヌエットを何でもいいからかけて、フレーズを数えてみてください。ほぼ例外なく4小節の単位が見つかり、一つめが半終止、二つめが完全終止で終わっているはずです。
タンゴでは、リズムがウィーンから遠く離れてしまったあとも、終わりを支配しているのはクラシックの終止形のままです。ガルデルを聴けば、完全終止が少し芝居がかった遅れをもって着くのが聞こえます。歌手が時間を取れるように、和声が引き留められているのです。ブルースでは、12小節の形は本質的に完全終止への長い接近で、9小節目に偽終止の感触が置かれています。
練習の習慣として役に立つのはこれです。フレーズを弾き、最後から二つめの和音で止めて、次に来るべきものを歌う。当たったなら、その終止形は身体に入っています。作曲家が実際に書いたものに驚いたなら、勉強する値打ちのあるものを見つけたということです。
終止に着くのではなく、終止を弾く
自分がどの終止形を弾いているのかを知っていれば、身体の動かし方が変わるはずです。楽章全体を閉じる完全終止は重さと時間を求めます。フレーズの途中の半終止はほとんど何も求めません。読点を強調すれば、文が壊れて聞こえるからです。
アコーディオン奏者にとって、これは蛇腹の仕事です。最後の完全終止では、属和音へ向かって蛇腹の圧を小さく盛り上げ、主和音へは制御された解放で入り、和音が語り終えてから初めて蛇腹を止めます。半終止はその逆の扱いを求めます。軽くして、蛇腹は動かしたまま残し、そのあとの沈黙が生きているようにするのです。左手では、ストラデラの盤が属音と下属音のボタンを主音の両隣にちょうど置いてくれているので、VからIもIVからIもボタン一つ分の動きです。この二つの隣人の違いを聴き分けられるようになれば、句点とアーメンの違いを覚えたことになります。
コントラバスでは、終止形はベースラインがいちばん多くの情報を担う場所です。どちらの和音でも根音を弾けば終止は最大限に決定的になりますし、属和音の第3音、CメジャーのG和音の下のBを弾いて半音上のCへ進めば、より滑らかで強調の少ないものになります。その選択はベース奏者のもので、A&G Academy でまるごと何回ものレッスンを費やす類いのことです。フレーズを終えることと、ただ止まることの違いが、そこにあるからです。
Frequently asked
音楽でいちばんよくある終止形は何ですか？
完全終止、つまり属和音から主和音へ、VからIと書かれるものです。CメジャーならG和音のあとにC和音。使える中でいちばん強い終わり方です。属和音が主音の半音下にある導音を含んでいて、耳はそれが上へ進むまで未解決と聞くからです。調のある曲のほとんどは、この形で閉じます。
完全終止と変格終止は何が違うのですか？
完全終止は第5音度から第1音度へ、CメジャーならGからCへ進み、導音の半音の引力を含むので決然としています。変格終止は第4音度から第1音度へ、FからCへ進み、導音がありません。力ずくで解決するのではなく静かに落ち着くので、讃美歌がアーメンに使うのです。
終わった感じがしないフレーズがあるのはなぜですか？
半終止で終わっているからです。主和音へ進まず、属和音の上で止まります。属和音は本来不安定なので、耳はその休止を読点として扱い、続きを待ちます。作曲家はこれを完全終止と組ませて問いと答えのフレーズを作ります。それが調性の旋律の基本単位です。
종지란 무엇인가
종지는 악구를 맺는 화음의 형이고, 문장부호처럼 움직입니다. 주된 네 가지와 그것을 듣고 연주하는 법을 정리했습니다.
음악에 문장부호가 필요한 이유
말에는 마침표와 쉼표와 물음표가 있고, 그것이 없으면 한 문단은 사람을 지치게 만듭니다. 음악도 같은 문제를 안고 있고 같은 방식으로 풉니다. 악구에는 끝이 필요하고, 그 끝에는 등급이 있어야 합니다. 어떤 것은 최종적이고, 어떤 것은 잠정적이며, 어떤 것은 애매합니다.
그 등급을 매기는 것이 종지이고, 종지란 한 악구의 마지막 두 화음입니다. 듣는 사람은 아무 훈련 없이도 그것을 알아봅니다. 음악을 하지 않는 사람들이 모인 방에서 찬송가의 끝부분을 치다가 한 화음 앞에서 멈춰 보고 그 불편함을 지켜보십시오. 지식은 이미 깔려 있고, 이론은 거기에 이름을 붙여 줄 뿐입니다.
그 이름들은 음계의 각 자리 위에 쌓은 화음을 로마 숫자로 가리킵니다. 다장조에서 I은 다 위의 화음, IV는 바 위의 화음, V는 사 위의 화음이고, vi는 가단화음입니다. 소문자 숫자는 관례상 단화음을 표시합니다. 이 자리들 가운데 둘은 이름을 알아 둘 값어치가 있습니다. 5음 자리는 딸림, 4음 자리는 버금딸림입니다.
정격종지, 마침표
V에서 I로, 딸림에서 으뜸으로 갑니다. 다장조에서는 사에서 다입니다. 조성 음악에서 가장 강한 끝맺음이고, 당신이 아는 음악의 대략 90퍼센트가 이것으로 끝납니다.
이것이 통하는 까닭은 딸림화음이 이끈음, 곧 음계의 7음을 품기 때문입니다. 이끈음은 으뜸음 반음 아래에 앉아 한 걸음 올라가기 전까지는 풀리지 않은 소리로 들립니다. 다장조에서 그 음은 나이고, 나는 정말로 몸으로 밀듯이 다에 기댑니다. 딸림화음에 7음을 더해 사, 나, 라, 바로 만들면 불안정한 음이 하나 더 생깁니다. 바는 마로 떨어지려 합니다. 두 성부가 반대 방향으로 같은 화음을 향해 당기는 것, 그것이 딸림7화음에서 으뜸화음으로 가는 움직임이 그토록 결론다운 이유입니다.
가장 최종적인 형태는 베이스에 근음을 두고 사 다음에 다를 놓으며 마지막 화음의 맨 위에 으뜸음을 올립니다. 이 조건 가운데 어느 하나라도 약하게 만들면 종지는 기능을 잃지 않으면서 부드러워지는데, 작곡가가 진짜 끝에 이르기까지 스무 번의 악구 끝을 지나면서도 곡을 계속 움직이게 하는 방법이 그것입니다.
나머지 셋
반종지는 V에서 빠져나오는 대신 V에서 멈춥니다. 다장조에서는 어떤 화음이든 사로 가는 것입니다. 쉼표나 치켜뜬 눈썹처럼 들립니다. 악구는 멈춘 것이지 끝난 것이 아니고, 무엇인가가 뒤따라야 합니다. 민요 선율과 클래식 주제에서 묻고 답하는 악구 짝은 거의 언제나 물음에 반종지를, 답에 정격종지를 씁니다.
변격종지는 IV에서 I로, 다장조에서 바에서 다로 갑니다. 찬송가 끝의 아멘이 이것이고, 그 이름이 굳은 까닭도 그것입니다. 이끈음의 반음 당김 없이 도착하므로 풀린다기보다 내려앉습니다. 더 따뜻하고 더 느긋하며 덜 따지는 소리입니다.
위종지는 거짓종지라고도 하며, V를 차려 놓고는 I이 아닌 다른 곳, 보통 vi으로 갑니다. 다장조에서는 사에서 가단화음입니다. 귀는 다를 약속받고 가단화음을 받습니다. 다와 음 둘을 나눠 갖지만 단화음이고 집이 아닙니다. 작곡가는 끝날 듯하던 악구를 늘이고 마지막 종지를 열여섯 마디쯤 더 미루는 데 이것을 씁니다. 누군가 문손잡이로 손을 뻗는 순간 헛기침을 하는 일의 음악판입니다.
실제 음악에서 종지 듣기
종지를 귀담아듣는 일은 음악을 음의 흐름으로 듣던 데서 구조로 듣는 데로 가는 가장 빠른 길입니다. 모차르트의 미뉴에트를 아무거나 틀어 놓고 악구를 세어 보십시오. 거의 어김없이 네 마디짜리 단위를 찾게 되는데, 첫째는 반종지로 끝나고 둘째는 정격종지로 끝납니다.
탱고에서는 리듬이 빈에서 한참 멀어졌는데도 끝맺음은 여전히 클래식의 종지가 다스립니다. 가르델을 들어 보면 정격종지가 조금 연극적으로 늦게 도착하는 것이 들립니다. 가수가 시간을 쓸 수 있도록 화성을 붙들어 두는 것입니다. 블루스에서 12마디 형식은 사실상 정격종지를 향한 긴 접근이고, 아홉째 마디에 위종지의 느낌이 들어갑니다.
쓸모 있는 연습 습관이 하나 있습니다. 한 악구를 연주하다가 끝에서 두 번째 화음에서 멈추고, 다음에 와야 할 것을 노래해 보십시오. 맞혔다면 그 종지가 몸에 든 것입니다. 작곡가가 실제로 쓴 것에 놀랐다면 공부할 값어치가 있는 무언가를 찾아낸 것입니다.
종지에 도착하는 것이 아니라 종지를 연주하기
지금 어떤 종지를 치고 있는지 아는 것은 몸이 하는 일을 바꿔야 합니다. 한 악장 전체를 닫는 정격종지는 무게와 시간을 원합니다. 악구 한가운데의 반종지는 거의 아무것도 원하지 않는데, 쉼표를 강조하면 문장이 부서진 것처럼 들리기 때문입니다.
아코디언 연주자에게 이것은 벨로즈의 일입니다. 마지막 정격종지는 딸림화음으로 들어가며 벨로즈 압력을 조금 밀어 올렸다가 으뜸화음으로 다스려 가며 풀고, 화음이 다 말하고 난 뒤에야 벨로즈가 멈춥니다. 반종지는 정반대로 다룹니다. 가볍게 하고 벨로즈를 계속 움직인 채 두어 그 뒤의 침묵이 여전히 살아 있게 합니다. 왼손에서는 스트라델라 판이 딸림 버튼과 버금딸림 버튼을 으뜸의 양옆에 곧바로 붙여 두었으므로 V에서 I로, IV에서 I로 가는 것이 버튼 한 칸의 움직임입니다. 그 두 이웃의 차이를 듣게 되면 마침표와 아멘의 차이를 익힌 것입니다.
더블베이스에서 종지는 베이스 선이 가장 많은 정보를 나르는 자리입니다. 두 화음 아래에 모두 근음을 치면 종지는 최대로 최종적이 됩니다. 딸림화음의 3음, 곧 다장조에서 사화음 밑의 나를 치고 반음 올려 다로 걸어가면 더 매끄럽고 덜 단호해집니다. 그 선택은 베이스 연주자의 몫이고, A&G Academy에서 수업을 통째로 들이는 것이 바로 이런 일입니다. 악구를 끝내는 것과 그저 멈추는 것의 차이가 거기에 있기 때문입니다.
Frequently asked
음악에서 가장 흔한 종지는 무엇인가요?
딸림에서 으뜸으로 가는 정격종지이고 V에서 I로 적습니다. 다장조에서는 사화음 다음에 다화음입니다. 쓸 수 있는 가장 강한 끝맺음인데, 딸림화음이 으뜸음 반음 아래의 이끈음을 품고 있어서 귀가 그것을 한 걸음 올라가기 전까지 풀리지 않은 것으로 듣기 때문입니다. 조성이 있는 곡은 대부분 이렇게 닫습니다.
정격종지와 변격종지는 무엇이 다른가요?
정격종지는 5음 자리에서 1음 자리로, 다장조에서 사에서 다로 가며 이끈음의 반음 당김을 품고 있어 단호합니다. 변격종지는 4음 자리에서 1음 자리로, 바에서 다로 가며 이끈음이 없습니다. 힘주어 풀리기보다 부드럽게 내려앉고, 찬송가가 아멘에 이것을 쓰는 이유가 그것입니다.
어떤 악구는 왜 끝난 것처럼 들리지 않나요?
으뜸화음으로 가지 않고 딸림화음에서 멈추는 반종지로 끝나기 때문입니다. 딸림화음은 본래 불안정하므로 귀는 그 멈춤을 쉼표로 여기고 이어질 것을 기다립니다. 작곡가는 이것을 정격종지와 짝지어 묻고 답하는 악구를 만드는데, 그것이 조성 선율의 기본 단위입니다.
Apa itu kadens?
Kadens ialah corak kord yang menamatkan sesuatu frasa, dan ia berfungsi seperti tanda baca. Inilah empat jenis utamanya dan cara mendengar serta memainkannya.
Mengapa muzik perlukan tanda baca
Pertuturan ada noktah, koma dan tanda soal, dan tanpanya sesuatu perenggan menjadi meletihkan. Muzik menghadapi masalah yang sama dan menyelesaikannya dengan cara yang sama. Frasa perlukan penamat, dan penamatnya perlu bergred: ada yang muktamad, ada yang sementara, ada yang samar.
Penggredan itu dilakukan oleh kadens, iaitu dua kord terakhir sesuatu frasa. Pendengar mengecamnya tanpa sebarang latihan langsung. Mainkan penghujung sebuah lagu pujian lalu berhenti satu kord lebih awal di dalam bilik yang penuh orang bukan pemuzik dan perhatikanlah rasa tidak selesa mereka. Pengetahuan itu sudah pun terpasang; teori cuma memberikannya nama.
Nama itu menggunakan angka Roman bagi kord yang dibina pada setiap darjah skala. Dalam C major, I ialah kord pada C, IV ialah kord pada F, V ialah kord pada G, dan vi ialah A minor. Angka huruf kecil secara konvensyen menandakan kord minor. Dua daripada darjah ini mempunyai nama yang wajar diketahui: darjah kelima ialah dominan, dan yang keempat ialah subdominan.
Kadens sempurna, iaitu noktah
V ke I, dominan ke tonik. Dalam C major, G ke C. Inilah penamat paling kuat dalam muzik tonal dan kira-kira sembilan puluh peratus daripada segala yang anda kenal berakhir dengannya.
Ia berkesan kerana kord dominan mengandungi not pandu, iaitu darjah ketujuh skala itu, yang terletak satu semiton di bawah tonik dan berbunyi tidak terlerai sehinggalah ia melangkah naik. Dalam C major not itu ialah B, dan B bersandar pada C dengan desakan fizikal yang sebenar. Tambah satu ketujuh pada dominan itu, menjadikannya G, B, D, F, dan anda memperkenalkan not tidak stabil yang kedua: F mahu jatuh ke E. Dua suara yang menarik ke arah bertentangan menuju kord yang sama, itulah sebabnya ketujuh dominan ke tonik begitu memuktamadkan.
Versi yang paling muktamad sekali meletakkan not punca pada besnya, G kemudian C, dan not tonik di bahagian atas kord terakhir. Lemahkan mana-mana syarat itu dan kadensnya melembut tanpa berhenti berfungsi, dan itulah cara komposer mengekalkan sesebuah karya bergerak menerusi dua puluh penamat frasa sebelum penamat yang sebenar.
Tiga yang lain
Kadens tidak sempurna, yang juga dipanggil kadens separuh, berakhir pada V dan bukan bergerak menjauhinya. Mana-mana kord ke G dalam C major. Bunyinya seperti koma atau kening yang terangkat: frasa itu berhenti seketika, belum selesai, dan mesti ada sesuatu yang menyusul. Pasangan frasa soal-jawab dalam lagu rakyat dan tema klasik hampir selalu menggunakan kadens tidak sempurna untuk soalannya dan kadens sempurna untuk jawapannya.
Kadens plagal ialah IV ke I, F ke C dalam C major. Inilah Amin di penghujung lagu pujian, dan itulah sebabnya labelnya melekat. Ia tiba tanpa tarikan semiton not pandu, jadi ia mendap dan bukan melerai. Lebih hangat, lebih santai, kurang berhujah.
Kadens terganggu, kadangkala dipanggil kadens menipu, menyediakan V kemudian pergi ke tempat selain I, biasanya vi. Dalam C major, G ke A minor. Telinga dijanjikan C lalu menerima A minor, yang berkongsi dua not dengan C tetapi bersifat minor dan bukan rumahnya. Komposer menggunakannya untuk memanjangkan frasa yang kelihatan hampir tamat, dan untuk melewatkan kadens akhir selama enam belas bar lagi. Ia setara dalam muzik dengan berdehem ketika seseorang sedang menghulurkan tangan ke tombol pintu.
Mendengar kadens dalam muzik sebenar
Mendengar untuk mengesan kadens ialah jalan terpantas daripada mendengar muzik sebagai aliran not kepada mendengarnya sebagai sebuah struktur. Pasang mana-mana minuet Mozart dan kiralah frasanya: anda hampir pasti akan menemui unit empat bar, yang pertama berakhir pada kadens separuh dan yang kedua pada kadens sempurna.
Dalam tango, kadens klasik masih menguasai penamatnya walaupun ritmanya sudah hanyut jauh daripada Vienna. Dengarkan Gardel dan anda akan mendengar kadens sempurna tiba dengan lewat yang sedikit dramatik, harmoninya ditahan supaya penyanyinya boleh mengambil masa. Dalam blues, bentuk dua belas bar itu pada dasarnya ialah hampiran yang panjang menuju satu kadens sempurna dengan rasa terganggu pada bar sembilan.
Satu tabiat latihan yang berguna: mainkan sesuatu frasa, berhenti pada kord kedua terakhir, dan nyanyikan apa yang sepatutnya datang selepasnya. Jika anda betul, anda sudah menyebatikan kadens itu. Jika anda terkejut dengan apa yang sebenarnya ditulis komposernya, anda telah menemui sesuatu yang berbaloi dikaji.
Memainkan kadens dan bukan sekadar tiba padanya
Mengetahui kadens mana yang sedang anda mainkan sepatutnya mengubah apa yang anda lakukan dari segi fizikal. Kadens sempurna yang menamatkan keseluruhan pergerakan mahukan berat dan masa; kadens tidak sempurna di tengah-tengah frasa hampir tidak mahukan apa-apa, kerana menekankan sesuatu koma menjadikan ayat itu berbunyi patah.
Bagi pemain akordion, inilah kerja belos. Kadens sempurna yang terakhir mengambil sedikit lonjakan tekanan belos masuk ke dominan, kemudian pelepasan yang terkawal masuk ke tonik, dan belos berhenti bergerak hanya selepas kord itu bersuara. Kadens separuh mengambil layanan yang bertentangan: ringankan, dan biarkan belos terus bergerak supaya kesenyapan selepasnya masih terasa hidup. Pada tangan kiri, papan Stradella meletakkan butang dominan dan subdominan terus di kedua-dua belah tonik, jadi V ke I dan IV ke I ialah gerakan satu butang. Pelajarilah mendengar beza antara dua jiran itu dan anda telah mempelajari beza antara noktah dan Amin.
Pada bes berganda, kadens ialah tempat garis bes membawa maklumat yang paling banyak. Memainkan not punca di bawah kedua-dua kordnya menjadikan kadens itu semuktamad mungkin; memainkan ketiga kord dominan, iaitu B di bawah kord G dalam C major, lalu melangkah naik satu semiton ke C menjadikannya lebih licin dan kurang menekan. Pilihan itu milik pemain besnya, dan itulah jenis perkara yang kami habiskan kelas penuh membincangkannya di A&G Academy, kerana itulah beza antara menamatkan sesuatu frasa dengan sekadar berhenti.
Frequently asked
Apakah kadens yang paling lazim dalam muzik?
Kadens sempurna, iaitu dominan ke tonik, ditulis V ke I. Dalam C major itu kord G diikuti kord C. Ia penamat terkuat yang ada kerana dominan mengandungi not pandu satu semiton di bawah tonik, yang didengar telinga sebagai belum terlerai sehingga ia melangkah naik. Kebanyakan karya dalam sesuatu kunci ditutup dengan cara ini.
Apakah beza antara kadens sempurna dan kadens plagal?
Kadens sempurna pergi daripada darjah kelima ke darjah pertama, G ke C dalam C major, dan mengandungi tarikan semiton not pandu, lalu menjadikannya tegas. Kadens plagal pergi daripada darjah keempat ke darjah pertama, F ke C, tanpa not pandu. Ia mendap dengan lembut dan bukan melerai dengan kuat, dan itulah sebabnya lagu pujian menggunakannya untuk Amin.
Mengapa sesetengah frasa berakhir tanpa berbunyi selesai?
Kerana ia berakhir pada kadens separuh, iaitu berhenti pada kord dominan dan bukan bergerak ke tonik. Dominan secara tabiinya tidak stabil, jadi telinga menganggap hentian itu sebagai koma lalu menunggu sambungan. Komposer memasangkannya dengan kadens sempurna untuk mencipta frasa soal-jawab, iaitu unit asas melodi tonal.
கேடன்ஸ் என்றால் என்ன?
ஒரு சொற்றொடரை முடிக்கும் கார்டு வடிவமே கேடன்ஸ்; அது நிறுத்தற்குறி போலவே வேலை செய்கிறது. நான்கு முக்கிய வகைகளும், ஒவ்வொன்றையும் கேட்பதும் வாசிப்பதும்.
இசைக்கு ஏன் நிறுத்தற்குறிகள் தேவை
பேச்சில் முற்றுப்புள்ளிகள், கமாக்கள், வினாக்குறிகள் உண்டு; அவை இல்லாமல் ஒரு பத்தி களைப்பூட்டுவதாக ஆகிவிடும். இசைக்கும் அதே சிக்கல், அதே தீர்வு. சொற்றொடர்களுக்கு முடிவுகள் தேவை, அந்த முடிவுகள் தரம் பிரிக்கப்பட வேண்டும்: சில இறுதியானவை, சில தற்காலிகமானவை, சில தெளிவற்றவை.
அந்தத் தரப்பிரிப்பைச் செய்வது கேடன்ஸ்கள், அதாவது ஒரு சொற்றொடரின் கடைசி இரு கார்டுகள். எந்தப் பயிற்சியும் இல்லாமலேயே கேட்பவர்கள் அவற்றை அடையாளம் காண்கிறார்கள். இசை தெரியாதவர்கள் நிறைந்த அறையில் ஒரு பஜனையின் முடிவை வாசித்து, ஒரு கார்டு முன்னதாகவே நிறுத்திப் பாருங்கள் — அந்த அசௌகரியத்தைக் கவனியுங்கள். அந்த அறிவு ஏற்கெனவே பொருத்தப்பட்டுவிட்டது; கோட்பாடு அதற்குப் பெயர்களை மட்டுமே தருகிறது.
அந்தப் பெயர்கள் ஸ்கேலின் ஒவ்வொரு படியிலும் கட்டப்படும் கார்டுகளுக்கு ரோமன் எண்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. C மேஜரில் I என்பது C மீதான கார்டு, IV என்பது F மீதான கார்டு, V என்பது G மீதான கார்டு, vi என்பது A மைனர். சிறிய எழுத்து எண்கள் வழக்கமாக மைனர் கார்டுகளைக் குறிக்கின்றன. இந்தப் படிகளில் இரண்டுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டிய பெயர்கள் உண்டு: ஐந்தாவது படி டாமினன்ட், நான்காவது படி சப்டாமினன்ட்.
பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸ், முற்றுப்புள்ளி
V-இலிருந்து I, டாமினன்ட்டிலிருந்து டானிக்குக்கு. C மேஜரில் G-இலிருந்து C-க்கு. டோனல் இசையில் இதுவே மிக வலுவான முடிவு, உங்களுக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றிலும் ஏறத்தாழ தொண்ணூறு சதவீதம் இப்படியே முடிகிறது.
டாமினன்ட் கார்டில் லீடிங் நோட் — ஸ்கேலின் ஏழாவது படி — இருப்பதால் இது வேலை செய்கிறது; அது டானிக்குக்கு ஓர் அரைச்சுரம் கீழே அமர்ந்து, மேலே அடியெடுக்கும் வரை தீர்க்கப்படாததாகவே ஒலிக்கிறது. C மேஜரில் அந்தச் சுரம் B; B உண்மையான உடல்ரீதியான வற்புறுத்தலுடன் C மீது சாய்கிறது. டாமினன்ட்டுக்கு ஒரு செவன்த்தைச் சேர்த்து G, B, D, F என்று ஆக்கினால், இரண்டாவது நிலையற்ற சுரத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறீர்கள்: F, E-க்கு விழ விரும்புகிறது. ஒரே கார்டை நோக்கி இரு குரல்கள் எதிர் திசைகளில் இழுப்பதே, டாமினன்ட் செவன்த்திலிருந்து டானிக்குக்கு வரும் நகர்வு இவ்வளவு முடிவானதாக இருப்பதற்குக் காரணம்.
எல்லாவற்றிலும் மிக இறுதியான வடிவம், பாஸில் மூலச் சுரங்களை — G பிறகு C — வைக்கிறது, கடைசிக் கார்டின் உச்சியில் டானிக் சுரத்தை வைக்கிறது. இந்த நிபந்தனைகளில் எதை நீர்த்துப்போகச் செய்தாலும், கேடன்ஸ் செயல்படுவதை நிறுத்தாமலேயே மென்மையாகிவிடும்; உண்மையான முடிவுக்கு முன் இருபது சொற்றொடர் முடிவுகளைக் கடந்து ஒரு படைப்பை இசையமைப்பாளர்கள் நகர்த்திச் செல்வது அப்படித்தான்.
மற்ற மூன்று
இம்பர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸ், ஹாஃப் கேடன்ஸ் என்றும் அழைக்கப்படுவது, V-ஐ விட்டு விலகாமல் V-இலேயே முடிகிறது. C மேஜரில் எந்தக் கார்டிலிருந்தும் G-க்கு. அது ஒரு கமா போல, அல்லது உயர்த்தப்பட்ட புருவம் போல ஒலிக்கிறது: சொற்றொடர் இடைநிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது, முடியவில்லை, ஏதோ ஒன்று தொடர வேண்டும். நாட்டுப்புற மெட்டுகளிலும் செவ்வியல் கருக்களிலும் வரும் கேள்வி-பதில் சொற்றொடர் ஜோடிகள், கேள்விக்கு இம்பர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸையும் பதிலுக்கு பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸையும் கிட்டத்தட்ட எப்போதும் பயன்படுத்துகின்றன.
ப்ளேகல் கேடன்ஸ் என்பது IV-இலிருந்து I, C மேஜரில் F-இலிருந்து C. பஜனைகளின் இறுதியில் வரும் ஆமென் இதுவே, அந்தப் பெயர் ஒட்டிக்கொண்டதற்கும் அதுவே காரணம். லீடிங் நோட்டின் அரைச்சுர இழுப்பு இல்லாமல் அது வந்து சேர்கிறது, எனவே தீர்க்காமல் அமர்ந்துவிடுகிறது. சூடானது, நிதானமானது, குறைவாக வாதிடுவது.
இன்டரப்டெட் கேடன்ஸ், சில சமயம் டிசெப்டிவ் என்றும் அழைக்கப்படுவது, V-ஐ அமைத்துவிட்டு I-க்கு அல்லாமல் வேறு எங்கோ, பொதுவாக vi-க்குச் செல்கிறது. C மேஜரில் G-இலிருந்து A மைனருக்கு. காதுக்கு C வாக்களிக்கப்பட்டு A மைனர் கிடைக்கிறது; அது C-யுடன் இரு சுரங்களைப் பகிர்ந்தாலும் மைனர், வீடும் அல்ல. முடியப்போவது போலத் தோன்றிய ஒரு சொற்றொடரை நீட்டிக்கவும், இறுதிக் கேடன்ஸை மேலும் பதினாறு பார்கள் தாமதப்படுத்தவும் இசையமைப்பாளர்கள் இதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். யாரோ கதவை நோக்கிக் கை நீட்டும்போது தொண்டையைச் செருமுவதற்கு இசையில் இணையானது இது.
உண்மையான இசையில் கேடன்ஸ்களைக் கேட்பது
இசையை ஒரு சுரப் பெருக்காகக் கேட்பதிலிருந்து ஒரு கட்டமைப்பாகக் கேட்பதற்கான வேகமான வழி கேடன்ஸ்களுக்குச் செவிமடுப்பதே. எந்த Mozart மினுயெட்டையும் போட்டுச் சொற்றொடர்களை எண்ணுங்கள்: கிட்டத்தட்ட எப்போதும் நான்கு பார் அலகுகளைக் காண்பீர்கள், முதலாவது ஹாஃப் கேடன்ஸிலும் இரண்டாவது பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸிலும் முடியும்.
டாங்கோவில், தாளம் வியன்னாவிலிருந்து வெகுதூரம் விலகியிருந்தாலும் செவ்வியல் கேடன்ஸே முடிவுகளை ஆளுகிறது. Gardel-ஐக் கேளுங்கள்; பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸ்கள் சற்றே நாடகத்தனமான தாமதத்துடன் வந்து சேர்வதை, பாடகர் நேரம் எடுத்துக்கொள்ள ஹார்மனி பின்னிழுக்கப்படுவதைக் கேட்பீர்கள். ப்ளூஸில், பன்னிரண்டு பார் வடிவம் அடிப்படையில் ஒரு பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸை நோக்கிய நீண்ட அணுகுமுறை, ஒன்பதாம் பாரில் ஓர் இன்டரப்டெட் உணர்வுடன்.
பயனுள்ள ஒரு பயிற்சிப் பழக்கம்: ஒரு சொற்றொடரை வாசித்து, கடைசிக்கு முந்தைய கார்டில் நின்று, அடுத்து என்ன வர வேண்டும் என்று பாடுங்கள். சரியாகச் சொன்னால், கேடன்ஸை உள்வாங்கிவிட்டீர்கள். இசையமைப்பாளர் உண்மையில் எழுதியது உங்களை ஆச்சரியப்படுத்தினால், படிக்கத் தகுந்த ஒன்றைக் கண்டுபிடித்துவிட்டீர்கள்.
கேடன்ஸை அடைவதற்குப் பதிலாக அதை வாசிப்பது
எந்தக் கேடன்ஸை வாசிக்கிறீர்கள் என்று தெரிவது, நீங்கள் உடலால் செய்வதை மாற்ற வேண்டும். ஒரு முழு இயக்கத்தை முடிக்கும் பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸுக்கு எடையும் நேரமும் வேண்டும்; ஒரு சொற்றொடரின் நடுவில் வரும் இம்பர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸுக்கு கிட்டத்தட்ட எதுவும் வேண்டாம், ஏனெனில் ஒரு கமாவை வலியுறுத்தினால் வாக்கியம் உடைந்ததுபோல் ஒலிக்கும்.
அக்கார்டியன் வாசிப்பாளருக்கு இது காற்றுப்பை வேலை. ஓர் இறுதி பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸுக்கு, டாமினன்ட்டுக்குள் காற்றுப்பை அழுத்தத்தின் சிறு எழுச்சி, பிறகு டானிக்குக்குள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட தளர்வு தேவை; கார்டு பேசி முடித்த பிறகே காற்றுப்பை நகர்வதை நிறுத்த வேண்டும். ஹாஃப் கேடன்ஸுக்கு நேர் எதிர் சிகிச்சை: இலகுவாக்குங்கள், அதற்குப் பிந்தைய மௌனமும் உயிருள்ளதாக உணரும்படி காற்றுப்பையை நகர்ந்துகொண்டே இருக்கவிடுங்கள். இடது கையில், ஸ்ட்ரடெல்லா பலகை டாமினன்ட் மற்றும் சப்டாமினன்ட் பொத்தான்களை டானிக்குக்கு இரு பக்கமும் நேரடியாக வைக்கிறது, எனவே V-இலிருந்து I-க்கும் IV-இலிருந்து I-க்கும் ஒற்றைப் பொத்தான் நகர்வுகளே. அந்த இரு அண்டைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டைக் கேட்கக் கற்றுக்கொண்டால், ஒரு முற்றுப்புள்ளிக்கும் ஓர் ஆமெனுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் கற்றுவிட்டீர்கள்.
டபுள் பாஸில், பாஸ் வரி அதிக தகவலைச் சுமக்கும் இடங்கள் கேடன்ஸ்களே. இரு கார்டுகளுக்கும் கீழே மூலச் சுரத்தை வாசிப்பது கேடன்ஸை அதிகபட்ச இறுதியானதாக ஆக்குகிறது; டாமினன்ட்டின் மூன்றாம் சுரத்தை — C மேஜரில் G கார்டுக்குக் கீழே B-யை — வாசித்து, ஓர் அரைச்சுரம் மேலே C-க்கு அடியெடுப்பது அதை மென்மையாகவும் குறைவாக வலியுறுத்துவதாகவும் ஆக்குகிறது. அந்தத் தேர்வு பாஸ் வாசிப்பாளருடையது; A&G Academy-இல் இதுபோன்ற ஒன்றுக்காகவே முழு வகுப்புகளையும் செலவிடுகிறோம், ஏனெனில் ஒரு சொற்றொடரை முடிப்பதற்கும் வெறுமனே நிறுத்துவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு அதுவே.
Frequently asked
இசையில் மிகப் பொதுவான கேடன்ஸ் எது?
பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸ், டாமினன்ட்டிலிருந்து டானிக், V-இலிருந்து I என்று எழுதப்படுவது. C மேஜரில் அது ஒரு G கார்டைத் தொடர்ந்து வரும் C கார்டு. கிடைக்கக்கூடிய மிக வலுவான முடிவு இதுவே, ஏனெனில் டாமினன்ட்டில் டானிக்குக்கு ஓர் அரைச்சுரம் கீழே உள்ள லீடிங் நோட் இருக்கிறது; அது மேலே அடியெடுக்கும் வரை காது அதைத் தீர்க்கப்படாததாகவே கேட்கிறது. ஒரு கீயில் உள்ள பெரும்பாலான படைப்புகள் இப்படியே முடிகின்றன.
பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸுக்கும் ப்ளேகல் கேடன்ஸுக்கும் என்ன வேறுபாடு?
பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸ் ஐந்தாம் படியிலிருந்து முதல் படிக்குச் செல்கிறது, C மேஜரில் G-இலிருந்து C-க்கு; அதில் லீடிங் நோட்டின் அரைச்சுர இழுப்பு இருப்பதால் அது தீர்க்கமானது. ப்ளேகல் கேடன்ஸ் நான்காம் படியிலிருந்து முதல் படிக்குச் செல்கிறது, F-இலிருந்து C-க்கு, லீடிங் நோட் இல்லாமல். அது வலுக்கட்டாயமாகத் தீர்க்காமல் மெதுவாக அமர்ந்துவிடுகிறது; பஜனைகள் ஆமெனுக்கு அதைப் பயன்படுத்துவதற்குக் காரணம் அதுவே.
சில சொற்றொடர்கள் ஏன் முடிந்ததுபோல் ஒலிக்காமல் முடிகின்றன?
ஏனெனில் அவை ஹாஃப் கேடன்ஸில் முடிகின்றன, டானிக்குக்குச் செல்லாமல் டாமினன்ட் கார்டிலேயே நிற்கின்றன. டாமினன்ட் இயல்பாகவே நிலையற்றது, எனவே காது அந்த இடைநிறுத்தத்தை ஒரு கமாவாகக் கருதி தொடர்ச்சிக்குக் காத்திருக்கிறது. கேள்வி-பதில் சொற்றொடர்களை உருவாக்க இசையமைப்பாளர்கள் இவற்றை பெர்ஃபெக்ட் கேடன்ஸ்களுடன் ஜோடியாக்குகிறார்கள்; டோனல் மெலடியின் அடிப்படை அலகு அதுவே.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.