Accordion · 6 min read
What is a bayan?
The bayan is a B-system chromatic button accordion with dry tuning, deep cassotto and a free-bass converter. Here is what sets it apart and what it plays.
Where the name comes from
The instrument is named after Boyan, the legendary bard invoked in the medieval Russian epic The Tale of Igor's Campaign. The name was attached to a chromatic button instrument in the early twentieth century, around 1907, in the circle of Saint Petersburg makers and players developing the concert form of the Russian garmon. Pyotr Sterligov is generally credited with building the instruments for the player Yakov Orlansky-Titarenko, who used the name publicly.
Before that, Russia had the garmon and its relatives, diatonic instruments with regional tunings that gave different notes on push and pull. The bayan is fully chromatic and unisonoric, which is the technical way of saying that a button gives the same note in both bellows directions. That change is what allowed the instrument to cross from the village into the conservatory.
What makes it a bayan and not just a button accordion
Three things, and none of them is decorative. The right hand uses the B-system, where the chromatic scale ascends by minor thirds along each of the three main rows, arranged as the mirror image of the C-system used in France and Italy. Add the two duplicate rows and you have five, giving several fingerings for every passage.
The tuning is dry. Where a musette accordion has two or three middle reed ranks deliberately detuned against each other to produce a shimmering beat, a bayan has its ranks tuned together to the cent. The result is clean, straight and slightly severe, which is exactly what polyphony needs. Bach played on a wobbling musette is a specialised taste.
The reeds themselves are typically larger and mounted in a deep cassotto, a wooden resonance chamber inside the body that the sound passes through before it escapes. Concert bayans like the Jupiter instruments built in Moscow are famous for a low register that sounds closer to a pipe organ than to a dance-band accordion.
The left hand and the converter
Most accordions have a Stradella left hand: rows of single bass notes and preset major, minor, seventh and diminished chords. Excellent for accompaniment, hopeless for a fugue, because you cannot choose the individual notes of a chord or its voicing.
A concert bayan has a converter. Flip a lever and the same buttons stop producing preset chords and become a chromatic single-note keyboard covering several octaves, laid out in the same logic as the right hand. That is free bass, and it turns the instrument into a genuine two-manual polyphonic instrument. It is the single feature that made a serious original repertoire possible.
Converter instruments are heavier and much more expensive, because the bass machine has to do two jobs. A student bayan without a converter is still a fine instrument for folk and popular music.
The repertoire
The bayan has an original concert literature that most people outside the accordion world have never heard, and it is not a thin one. Vladislav Zolotaryov, who died in 1975 at thirty three, wrote the Partita, the Children's Suites and the Chamber Suite, and effectively proved the instrument could carry serious structural weight. Sofia Gubaidulina wrote De Profundis in 1978 and later Fachwerk and Under the Sign of Scorpio, treating the bellows as a source of breath and noise rather than just pressure.
Beyond that there is a large body of work by Semionov, Kusyakov, Vlasov and Derbenko, plus the transcription tradition: Bach, Scarlatti, Rameau, Mussorgsky's Pictures at an Exhibition, Franck organ works. Players like Friedrich Lips built careers on this material and commissioned much of it.
And the folk side never went away. Russian wedding and village playing, the fast variation sets on tunes like Korobeiniki, the accompaniment of song repertoire: the bayan does that work too, often in the same evening.
Should you start on one
If your goal is the classical repertoire and you have access to a teacher who plays the B-system, yes. If you learn the system, the fingering patterns repeat across all keys and you get a range no piano accordion can match at the same weight. If your goal is French musette or a covers band, a bayan is the wrong shape of instrument, and its dry tuning will sound thin in that context.
The practical limit outside Eastern Europe is supply and teaching. Good converter instruments are rare and expensive, and the second-hand market is thin. We keep a few chromatic instruments at A&G Academy in Singapore for exactly this reason, because trying one for an hour settles the question faster than a month of reading about it.
Frequently asked
What is the difference between a bayan and an accordion?
A bayan is a type of accordion: the Russian chromatic button accordion. It differs from a typical piano accordion in three ways. It has buttons in the B-system rather than keys, it is tuned dry with no musette wobble, and a concert model has a converter that turns the left hand into a free-bass keyboard.
Why does a bayan sound darker than a normal accordion?
Two reasons. The reed ranks are tuned exactly together instead of being detuned against each other, which removes the shimmering beat of musette tuning. And the reeds usually sit in a deep cassotto, a resonance chamber inside the body that filters the sound before it leaves, rounding the tone toward something organ-like.
Is the bayan hard to learn?
The first months are slower than on a piano accordion because the buttons offer no visual landmarks and the B-system takes time to internalise. After that it gets easier, since fingering patterns repeat identically in every key. Free-bass playing is a separate skill that usually starts after a few years of Stradella.
¿Qué es un bayán?
El bayán es un acordeón cromático de botones de sistema B, con afinación seca, cassotto profundo y bajos libres. Esto es lo que lo distingue y lo que toca.
De dónde viene el nombre
El instrumento se llama así por Boyán, el bardo legendario al que se invoca en el poema épico ruso medieval Cantar de las huestes de Ígor. El nombre se aplicó a un instrumento cromático de botones a principios del siglo XX, hacia 1907, en el círculo de constructores e intérpretes de San Petersburgo que estaban desarrollando la forma de concierto de la garmon rusa. Se suele atribuir a Piotr Sterligov la construcción de los instrumentos para el intérprete Yakov Orlanski-Titarenko, que usó el nombre en público.
Antes de eso, Rusia tenía la garmon y sus parientes, instrumentos diatónicos con afinaciones regionales que daban notas distintas al abrir y al cerrar. El bayán es plenamente cromático y unisónico, que es la manera técnica de decir que un botón da la misma nota en las dos direcciones del fuelle. Ese cambio es lo que permitió al instrumento pasar de la aldea al conservatorio.
Qué lo convierte en un bayán y no en un acordeón de botones cualquiera
Tres cosas, y ninguna es decorativa. La mano derecha usa el sistema B, en el que la escala cromática asciende por terceras menores a lo largo de cada una de las tres filas principales, dispuestas como la imagen especular del sistema C que se usa en Francia y en Italia. Súmale las dos filas duplicadas y tienes cinco, lo que da varias digitaciones para cada pasaje.
La afinación es seca. Donde un acordeón musette tiene dos o tres juegos de lengüetas centrales desafinados a propósito entre sí para producir un batido brillante, un bayán tiene sus juegos afinados juntos a la centésima. El resultado es limpio, recto y algo severo, que es justo lo que necesita la polifonía. Bach tocado con un musette ondulante es un gusto muy minoritario.
Las propias lengüetas suelen ser más grandes y van montadas en un cassotto profundo, una cámara de resonancia de madera dentro de la caja por la que pasa el sonido antes de salir. Los bayanes de concierto, como los Jupiter construidos en Moscú, son célebres por un registro grave que suena más cerca de un órgano de tubos que de un acordeón de orquesta de baile.
La mano izquierda y el convertidor
Casi todos los acordeones tienen una mano izquierda Stradella: filas de notas graves sueltas y acordes preestablecidos mayores, menores, de séptima y disminuidos. Excelente para acompañar, inútil para una fuga, porque no puedes elegir las notas concretas de un acorde ni su disposición.
Un bayán de concierto tiene convertidor. Accionas una palanca y esos mismos botones dejan de producir acordes preestablecidos y se convierten en un teclado cromático de notas sueltas que abarca varias octavas, dispuesto con la misma lógica que la mano derecha. Eso son los bajos libres, y convierten el instrumento en un verdadero instrumento polifónico de dos teclados. Es la única característica que hizo posible un repertorio original serio.
Los instrumentos con convertidor pesan más y son mucho más caros, porque la mecánica de bajos tiene que hacer dos trabajos. Un bayán de estudio sin convertidor sigue siendo un instrumento estupendo para la música popular y de folclore.
El repertorio
El bayán tiene una literatura de concierto original que casi nadie de fuera del mundo del acordeón ha oído nunca, y no es escasa. Vladislav Zolotariov, que murió en 1975 a los treinta y tres años, escribió la Partita, las Suites infantiles y la Suite de cámara, y demostró en la práctica que el instrumento podía sostener un peso estructural serio. Sofia Gubaidulina escribió De Profundis en 1978 y más tarde Fachwerk y Bajo el signo de Escorpio, tratando el fuelle como fuente de aliento y de ruido y no solo como presión.
Más allá de eso hay un cuerpo amplio de obras de Semionov, Kusiakov, Vlasov y Derbenko, además de la tradición de transcripción: Bach, Scarlatti, Rameau, los Cuadros de una exposición de Músorgski, las obras de órgano de Franck. Intérpretes como Friedrich Lips construyeron su carrera sobre este material y encargaron buena parte de él.
Y el lado folclórico nunca desapareció. Las bodas y la música de aldea rusas, las series rápidas de variaciones sobre melodías como Korobeiniki, el acompañamiento del repertorio de canción: el bayán también hace ese trabajo, a menudo en la misma velada.
¿Conviene empezar con uno?
Si tu objetivo es el repertorio clásico y tienes acceso a un profesor que toque el sistema B, sí. Si aprendes el sistema, los patrones de digitación se repiten en todas las tonalidades y consigues una extensión que ningún acordeón de piano iguala con el mismo peso. Si tu objetivo es el musette francés o un grupo de versiones, el bayán es el instrumento equivocado, y su afinación seca sonará delgada en ese contexto.
El límite práctico fuera de Europa del Este es el suministro y la enseñanza. Los buenos instrumentos con convertidor son raros y caros, y el mercado de segunda mano es escaso. En A&G Academy, en Singapur, mantenemos unos cuantos instrumentos cromáticos justo por eso, porque probar uno durante una hora resuelve la duda más rápido que un mes de lecturas.
Frequently asked
¿Qué diferencia hay entre un bayán y un acordeón?
Un bayán es un tipo de acordeón: el acordeón cromático ruso de botones. Se diferencia de un acordeón de piano corriente en tres cosas. Tiene botones en sistema B en lugar de teclas, se afina seco, sin la ondulación del musette, y un modelo de concierto lleva un convertidor que transforma la mano izquierda en un teclado de bajos libres.
¿Por qué un bayán suena más oscuro que un acordeón normal?
Por dos razones. Los juegos de lengüetas se afinan exactamente juntos en lugar de desafinarse entre sí, lo que elimina el batido brillante de la afinación musette. Y las lengüetas suelen ir en un cassotto profundo, una cámara de resonancia dentro de la caja que filtra el sonido antes de que salga y redondea el timbre hacia algo parecido al órgano.
¿Es difícil aprender el bayán?
Los primeros meses van más lentos que en un acordeón de piano, porque los botones no ofrecen referencias visuales y el sistema B cuesta interiorizarlo. A partir de ahí se va haciendo más fácil, ya que los patrones de digitación se repiten idénticos en todas las tonalidades. Tocar con bajos libres es una habilidad aparte que suele empezar después de unos años de Stradella.
Qu'est-ce qu'un bayan ?
Le bayan est un accordéon chromatique à boutons en système B, accordé sec, à cassotto profond et à convertisseur. Ce qui le distingue, et ce qu'il joue.
D'où vient le nom
L'instrument tire son nom de Boïan, le barde légendaire invoqué dans l'épopée médiévale russe Le Dit de la campagne d'Igor. Ce nom a été attaché à un instrument chromatique à boutons au début du XXe siècle, vers 1907, dans le cercle des facteurs et des instrumentistes de Saint-Pétersbourg qui mettaient au point la forme de concert de la garmon russe. On attribue en général à Piotr Sterligov la construction des instruments destinés à l'interprète Iakov Orlanski-Titarenko, qui employa le nom en public.
Auparavant, la Russie avait la garmon et ses proches parentes, instruments diatoniques aux accords régionaux qui donnaient des notes différentes en poussé et en tiré. Le bayan est entièrement chromatique et unisonore : pour le dire techniquement, un bouton donne la même note dans les deux sens du soufflet. C'est ce changement qui a permis à l'instrument de passer du village au conservatoire.
Ce qui fait un bayan et non un simple accordéon à boutons
Trois choses, dont aucune n'est décorative. La main droite emploie le système B, où la gamme chromatique monte par tierces mineures le long de chacune des trois rangées principales, disposées en miroir du système C utilisé en France et en Italie. Ajoutez les deux rangées de doublure et vous en avez cinq, ce qui offre plusieurs doigtés pour chaque passage.
L'accord est sec. Là où un accordéon musette a deux ou trois rangs d'anches du médium volontairement désaccordés entre eux pour produire un battement chatoyant, un bayan a ses rangs accordés ensemble au cent près. Le résultat est net, droit et un peu sévère, ce qui est exactement ce qu'exige la polyphonie. Bach joué sur un musette ondoyant est un goût de spécialiste.
Les anches elles-mêmes sont en général plus grandes et montées dans un cassotto profond, chambre de résonance en bois à l'intérieur de la caisse, que le son traverse avant de sortir. Les bayans de concert, comme les Jupiter construits à Moscou, sont réputés pour un registre grave plus proche de l'orgue à tuyaux que de l'accordéon d'orchestre de bal.
La main gauche et le convertisseur
La plupart des accordéons ont une main gauche Stradella : des rangées de basses simples et d'accords préréglés majeurs, mineurs, de septième et diminués. Excellente pour l'accompagnement, sans ressource pour une fugue, puisqu'on ne peut choisir ni les notes d'un accord ni sa disposition.
Un bayan de concert possède un convertisseur. Un levier bascule et les mêmes boutons cessent de produire des accords préréglés pour devenir un clavier chromatique de notes simples couvrant plusieurs octaves, disposé selon la même logique que la main droite. Ce sont les basses chromatiques, et elles font de l'instrument un véritable instrument polyphonique à deux claviers. C'est la seule caractéristique qui ait rendu possible un répertoire original sérieux.
Les instruments à convertisseur sont plus lourds et bien plus chers, parce que la mécanique de basses doit faire deux métiers. Un bayan d'étude sans convertisseur reste un très bon instrument pour le folklore et la musique populaire.
Le répertoire
Le bayan possède une littérature de concert originale que la plupart des gens, hors du monde de l'accordéon, n'ont jamais entendue, et elle n'est pas mince. Vladislav Zolotariov, mort en 1975 à trente-trois ans, a écrit la Partita, les Suites pour enfants et la Suite de chambre, et a montré en pratique que l'instrument pouvait porter un vrai poids de construction. Sofia Goubaïdoulina a écrit De Profundis en 1978, puis Fachwerk et Sous le signe du Scorpion, traitant le soufflet comme une source de souffle et de bruit plutôt que comme une simple pression.
Au-delà, il existe un vaste corpus signé Semionov, Kousiakov, Vlassov et Derbenko, plus la tradition de la transcription : Bach, Scarlatti, Rameau, les Tableaux d'une exposition de Moussorgski, des œuvres d'orgue de Franck. Des instrumentistes comme Friedrich Lips ont bâti leur carrière sur ce matériel et en ont commandé une grande part.
Et le versant folklorique n'a jamais disparu. Le jeu de mariage et de village en Russie, les séries de variations rapides sur des airs comme Korobeïniki, l'accompagnement du répertoire de chanson : le bayan fait ce travail aussi, souvent dans la même soirée.
Faut-il commencer par là
Si votre objectif est le répertoire classique et que vous avez accès à un professeur qui joue le système B, oui. Une fois le système appris, les schémas de doigté se répètent dans toutes les tonalités et vous disposez d'une étendue qu'aucun accordéon à clavier piano n'égale à poids égal. Si votre objectif est la musette française ou un groupe de reprises, le bayan n'est pas la bonne forme d'instrument, et son accord sec sonnera maigre dans ce contexte.
La limite pratique, hors d'Europe de l'Est, tient à l'offre et à l'enseignement. Les bons instruments à convertisseur sont rares et chers, et le marché de l'occasion est étroit. Nous gardons quelques instruments chromatiques à A&G Academy, à Singapour, précisément pour cette raison : en essayer un pendant une heure tranche la question plus vite qu'un mois de lecture.
Frequently asked
Quelle est la différence entre un bayan et un accordéon ?
Un bayan est un type d'accordéon : l'accordéon chromatique russe à boutons. Il diffère d'un accordéon à clavier piano ordinaire sur trois points. Il a des boutons en système B plutôt que des touches, il est accordé sec, sans ondulation de musette, et un modèle de concert possède un convertisseur qui transforme la main gauche en clavier de basses chromatiques.
Pourquoi un bayan sonne-t-il plus sombre qu'un accordéon ordinaire ?
Pour deux raisons. Les rangs d'anches sont accordés exactement ensemble au lieu d'être désaccordés l'un contre l'autre, ce qui supprime le battement chatoyant de l'accord musette. Et les anches sont le plus souvent placées dans un cassotto profond, chambre de résonance intérieure qui filtre le son avant sa sortie et arrondit le timbre vers quelque chose d'organistique.
Le bayan est-il difficile à apprendre ?
Les premiers mois sont plus lents que sur un accordéon à clavier piano, parce que les boutons n'offrent aucun repère visuel et que le système B demande du temps pour s'installer. Ensuite cela devient plus facile, puisque les schémas de doigté se répètent à l'identique dans toutes les tonalités. Les basses chromatiques sont une compétence à part, abordée en général après quelques années de Stradella.
Was ist ein Bajan?
Das Bajan ist ein chromatisches Knopfakkordeon im B-Griff mit trockener Stimmung, tiefem Cassotto und Konverter. Was es auszeichnet und was darauf gespielt wird.
Woher der Name kommt
Das Instrument ist nach Bojan benannt, dem sagenhaften Sänger, der im mittelalterlichen russischen Epos Das Igorlied angerufen wird. Der Name wurde im frühen zwanzigsten Jahrhundert, um 1907, an ein chromatisches Knopfinstrument geheftet, im Kreis der Petersburger Instrumentenbauer und Spieler, die die Konzertform der russischen Garmon entwickelten. Pjotr Sterligow gilt allgemein als der Erbauer der Instrumente für den Spieler Jakow Orlanski-Titarenko, der den Namen öffentlich benutzte.
Davor hatte Russland die Garmon und ihre Verwandten, diatonische Instrumente mit regionalen Stimmungen, die auf Druck und Zug verschiedene Töne gaben. Das Bajan ist vollchromatisch und gleichtönig, was die fachliche Art ist zu sagen, dass ein Knopf in beiden Balgrichtungen denselben Ton gibt. Diese Änderung ermöglichte dem Instrument den Weg aus dem Dorf ins Konservatorium.
Was es zum Bajan macht und nicht bloß zum Knopfakkordeon
Drei Dinge, und keines davon ist Zierde. Die rechte Hand benutzt das B-Griff-System, in dem die chromatische Tonleiter auf jeder der drei Hauptreihen in kleinen Terzen aufsteigt, angeordnet als Spiegelbild des C-Griff-Systems, das in Frankreich und Italien üblich ist. Nimmt man die beiden Hilfsreihen dazu, sind es fünf Reihen, was für jede Stelle mehrere Fingersätze ergibt.
Die Stimmung ist trocken. Wo ein Musette-Akkordeon zwei oder drei mittlere Stimmzungenchöre absichtlich gegeneinander verstimmt hat, um eine schimmernde Schwebung zu erzeugen, sind die Chöre eines Bajans auf den Cent genau zusammengestimmt. Das Ergebnis ist klar, gerade und ein wenig streng, und genau das braucht die Mehrstimmigkeit. Bach auf einem wackelnden Musette ist Geschmackssache.
Die Stimmzungen selbst sind meist größer und in einem tiefen Cassotto montiert, einer hölzernen Resonanzkammer im Korpus, durch die der Klang läuft, bevor er entweicht. Konzertbajane wie die in Moskau gebauten Jupiter-Instrumente sind berühmt für eine Tiefe, die einer Pfeifenorgel näher klingt als einem Tanzkapellenakkordeon.
Die linke Hand und der Konverter
Die meisten Akkordeons haben eine Stradella-Linke: Reihen einzelner Basstöne und vorgefertigte Dur-, Moll-, Sept- und verminderte Akkorde. Hervorragend für die Begleitung, hoffnungslos für eine Fuge, denn man kann weder die einzelnen Töne eines Akkords noch seine Lage wählen.
Ein Konzertbajan hat einen Konverter. Ein Hebel wird umgelegt, und dieselben Knöpfe erzeugen keine vorgefertigten Akkorde mehr, sondern werden zu einem chromatischen Einzeltonmanual über mehrere Oktaven, nach derselben Logik angeordnet wie die rechte Hand. Das ist der Melodiebass, und er macht das Instrument zu einem echten zweimanualigen polyphonen Instrument. Es ist die eine Eigenschaft, die ein ernsthaftes Originalrepertoire möglich gemacht hat.
Konverterinstrumente sind schwerer und deutlich teurer, weil die Bassmechanik zwei Aufgaben erfüllen muss. Ein Schülerbajan ohne Konverter ist für Volks- und Unterhaltungsmusik trotzdem ein gutes Instrument.
Das Repertoire
Das Bajan hat eine eigene Konzertliteratur, von der die meisten Menschen außerhalb der Akkordeonwelt nie gehört haben, und sie ist nicht dünn. Wladislaw Solotarjow, 1975 mit dreiunddreißig Jahren gestorben, schrieb die Partita, die Kindersuiten und die Kammersuite und bewies damit, dass das Instrument ernstes strukturelles Gewicht tragen kann. Sofia Gubaidulina schrieb 1978 De Profundis und später Fachwerk und Unter dem Zeichen des Skorpions und behandelte den Balg als Quelle von Atem und Geräusch und nicht bloß als Druckerzeuger.
Dazu kommt ein großes Werk von Semjonow, Kusjakow, Wlassow und Derbenko, dazu die Transkriptionstradition: Bach, Scarlatti, Rameau, Mussorgskis Bilder einer Ausstellung, Orgelwerke von Franck. Spieler wie Friedrich Lips haben auf diesem Material Karrieren aufgebaut und vieles davon in Auftrag gegeben.
Und die Volksmusikseite ist nie verschwunden. Das russische Hochzeits- und Dorfspiel, die schnellen Variationsfolgen über Melodien wie Korobeiniki, die Begleitung von Liedrepertoire: Das Bajan macht diese Arbeit auch, oft am selben Abend.
Sollten Sie darauf anfangen?
Wenn Ihr Ziel das klassische Repertoire ist und Sie Zugang zu einer Lehrkraft haben, die B-Griff spielt, ja. Wenn Sie das System lernen, wiederholen sich die Fingersatzmuster in allen Tonarten, und Sie bekommen einen Umfang, den kein Pianoakkordeon bei gleichem Gewicht erreicht. Wenn Ihr Ziel französisches Musette oder eine Coverband ist, ist ein Bajan die falsche Bauform, und seine trockene Stimmung wird in diesem Zusammenhang dünn klingen.
Die praktische Grenze außerhalb Osteuropas sind Angebot und Unterricht. Gute Konverterinstrumente sind selten und teuer, und der Gebrauchtmarkt ist dünn. Genau deshalb halten wir an der A&G Academy in Singapur einige chromatische Instrumente bereit, denn eines davon eine Stunde lang auszuprobieren klärt die Frage schneller als ein Monat Lektüre.
Frequently asked
Was ist der Unterschied zwischen einem Bajan und einem Akkordeon?
Ein Bajan ist eine Akkordeonart: das russische chromatische Knopfakkordeon. Es unterscheidet sich von einem typischen Pianoakkordeon in drei Punkten. Es hat Knöpfe im B-Griff-System statt Tasten, es ist trocken gestimmt ohne Musette-Wackeln, und ein Konzertmodell hat einen Konverter, der die linke Hand in ein Melodiebassmanual verwandelt.
Warum klingt ein Bajan dunkler als ein normales Akkordeon?
Aus zwei Gründen. Die Stimmzungenchöre sind exakt zusammengestimmt statt gegeneinander verstimmt, was die schimmernde Schwebung der Musette-Stimmung entfernt. Und die Stimmzungen sitzen meist in einem tiefen Cassotto, einer Resonanzkammer im Korpus, die den Klang filtert, bevor er austritt, und den Ton ins Orgelartige rundet.
Ist das Bajan schwer zu lernen?
Die ersten Monate gehen langsamer als auf einem Pianoakkordeon, weil die Knöpfe keine sichtbaren Orientierungspunkte bieten und das B-Griff-System Zeit braucht, bis es sitzt. Danach wird es leichter, denn die Fingersatzmuster wiederholen sich in jeder Tonart identisch. Melodiebassspiel ist eine eigene Fähigkeit, die meist nach einigen Jahren Stradella beginnt.
Che cos'è un bayan?
Il bayan è una fisarmonica cromatica a bottoni sistema B, accordata secca, con cassotto profondo e convertitore. Che cosa lo distingue e che cosa suona.
Da dove viene il nome
Lo strumento prende il nome da Bojan, il bardo leggendario evocato nel poema epico russo medievale Canto della schiera di Igor. Il nome fu attribuito a uno strumento cromatico a bottoni all'inizio del Novecento, intorno al 1907, nella cerchia di costruttori e suonatori di San Pietroburgo che stavano sviluppando la forma da concerto della garmon russa. La costruzione degli strumenti è generalmente attribuita a Pëtr Sterligov, che lavorava per il suonatore Jakov Orlanskij-Titarenko, il quale usò pubblicamente quel nome.
Prima di allora la Russia aveva la garmon e i suoi parenti, strumenti diatonici con accordature regionali che davano note diverse in apertura e in chiusura. Il bayan è completamente cromatico e unisonoro, che è il modo tecnico di dire che un bottone dà la stessa nota in entrambe le direzioni del mantice. È quel cambiamento ad avere permesso allo strumento di passare dal villaggio al conservatorio.
Che cosa lo rende un bayan e non solo una fisarmonica a bottoni
Tre cose, e nessuna delle tre è decorativa. La mano destra usa il sistema B, dove la scala cromatica sale per terze minori lungo ciascuna delle tre file principali, disposte come immagine speculare del sistema C usato in Francia e in Italia. Aggiungi le due file duplicate e arrivi a cinque, con diverse diteggiature possibili per ogni passaggio.
L'accordatura è secca. Dove una fisarmonica musette ha due o tre file di ance centrali volutamente scordate fra loro per produrre un battimento brillante, un bayan ha le sue file accordate insieme al centesimo. Il risultato è pulito, dritto e un po' severo, che è esattamente ciò di cui la polifonia ha bisogno. Bach suonato su un musette che ondeggia è un gusto per pochi.
Le ance sono tipicamente più grandi e montate in un cassotto profondo, una camera di risonanza in legno dentro la cassa che il suono attraversa prima di uscire. I bayan da concerto come gli strumenti Jupiter costruiti a Mosca sono famosi per un registro grave che somiglia più a un organo a canne che a una fisarmonica da ballo.
La mano sinistra e il convertitore
Quasi tutte le fisarmoniche hanno una sinistra Stradella: file di singole note di basso e accordi preimpostati di maggiore, minore, settima e diminuita. Eccellente per l'accompagnamento, inservibile per una fuga, perché non puoi scegliere le singole note di un accordo né la sua disposizione.
Un bayan da concerto ha un convertitore. Sposti una leva e gli stessi bottoni smettono di produrre accordi preimpostati e diventano una tastiera cromatica a singole note che copre diverse ottave, disposta con la stessa logica della mano destra. Sono i bassi sciolti, e trasformano lo strumento in un vero strumento polifonico a due manuali. È la singola caratteristica che ha reso possibile un repertorio originale serio.
Gli strumenti con convertitore sono più pesanti e molto più cari, perché la meccanica dei bassi deve fare due lavori. Un bayan da studio senza convertitore resta comunque un ottimo strumento per la musica popolare e leggera.
Il repertorio
Il bayan ha una letteratura da concerto originale che quasi nessuno, fuori dal mondo della fisarmonica, ha mai sentito, e non è una letteratura magra. Vladislav Zolotarev, morto nel 1975 a trentatré anni, scrisse la Partita, le Suite per bambini e la Suite da camera, e dimostrò di fatto che lo strumento poteva reggere un peso strutturale serio. Sofia Gubaidulina scrisse De Profundis nel 1978 e più tardi Fachwerk e Sotto il segno dello Scorpione, trattando il mantice come fonte di respiro e di rumore e non solo di pressione.
Oltre a questo c'è un corpo ampio di lavori di Semionov, Kusjakov, Vlasov e Derbenko, più la tradizione della trascrizione: Bach, Scarlatti, Rameau, i Quadri di un'esposizione di Musorgskij, le opere per organo di Franck. Interpreti come Friedrich Lips hanno costruito una carriera su questo materiale e ne hanno commissionato gran parte.
E il versante popolare non è mai sparito. Il modo di suonare dei matrimoni e dei villaggi russi, le serie di variazioni veloci su melodie come Korobejniki, l'accompagnamento del repertorio vocale: il bayan fa anche quel lavoro, spesso nella stessa serata.
Conviene cominciare su uno strumento così
Se il tuo obiettivo è il repertorio classico e hai accesso a un insegnante che suona il sistema B, sì. Se impari il sistema, gli schemi di diteggiatura si ripetono in tutte le tonalità e ottieni un'estensione che nessuna fisarmonica a piano può eguagliare a parità di peso. Se il tuo obiettivo è il musette francese o un gruppo di cover, il bayan è lo strumento sbagliato, e la sua accordatura secca suonerà sottile in quel contesto.
Il limite pratico fuori dall'Europa dell'Est è la disponibilità e l'insegnamento. I buoni strumenti con convertitore sono rari e cari, e il mercato dell'usato è povero. Alla A&G Academy di Singapore teniamo qualche strumento cromatico proprio per questo, perché provarne uno per un'ora chiude la questione più in fretta di un mese di letture.
Frequently asked
Qual è la differenza fra un bayan e una fisarmonica?
Un bayan è un tipo di fisarmonica: la fisarmonica cromatica a bottoni russa. Si distingue da una tipica fisarmonica a piano per tre cose. Ha bottoni in sistema B invece dei tasti, è accordata secca senza l'ondeggiamento musette, e nei modelli da concerto ha un convertitore che trasforma la mano sinistra in una tastiera di bassi sciolti.
Perché un bayan suona più scuro di una fisarmonica normale?
Per due motivi. Le file di ance sono accordate esattamente insieme invece di essere scordate fra loro, e questo toglie il battimento brillante dell'accordatura musette. In più le ance stanno di solito in un cassotto profondo, una camera di risonanza dentro la cassa che filtra il suono prima che esca, arrotondando il timbro verso qualcosa di organistico.
Il bayan è difficile da imparare?
I primi mesi sono più lenti che su una fisarmonica a piano, perché i bottoni non offrono punti di riferimento visivi e il sistema B richiede tempo per essere interiorizzato. Dopo diventa più facile, visto che gli schemi di diteggiatura si ripetono identici in ogni tonalità. I bassi sciolti sono un'abilità a parte, che di solito comincia dopo qualche anno di Stradella.
O que é um bayan?
O bayan é um acordeão cromático de botões em sistema B, com afinação seca, cassotto profundo e conversor de baixos livres. O que o distingue e o que toca.
De onde vem o nome
O instrumento tem o nome de Boyan, o bardo lendário invocado na epopeia medieval russa Cantar da Hoste de Ígor. O nome foi associado a um instrumento cromático de botões no início do século XX, por volta de 1907, no círculo de construtores e instrumentistas de São Petersburgo que desenvolviam a forma de concerto da garmon russa. Atribui-se em geral a Piotr Sterligov a construção dos instrumentos para o executante Yakov Orlansky-Titarenko, que usou o nome em público.
Antes disso, a Rússia tinha a garmon e os seus parentes, instrumentos diatónicos com afinações regionais que davam notas diferentes a empurrar e a puxar. O bayan é totalmente cromático e unissonoro, que é a maneira técnica de dizer que um botão dá a mesma nota nas duas direções do fole. Foi essa mudança que permitiu ao instrumento passar da aldeia para o conservatório.
O que faz dele um bayan e não apenas um acordeão de botões
Três coisas, e nenhuma delas é decorativa. A mão direita usa o sistema B, em que a escala cromática sobe por terceiras menores ao longo de cada uma das três filas principais, dispostas como a imagem ao espelho do sistema C usado em França e em Itália. Acrescente as duas filas duplicadas e tem cinco, o que dá várias dedilhações para cada passagem.
A afinação é seca. Enquanto um acordeão de musette tem dois ou três coros de palhetas do registo médio desafinados de propósito entre si para produzir um batimento cintilante, um bayan tem os coros afinados ao cent. O resultado é limpo, direito e um pouco severo, que é exatamente o que a polifonia precisa. Bach tocado num musette a oscilar é um gosto muito particular.
As próprias palhetas são em geral maiores e montadas num cassotto profundo, uma câmara de ressonância em madeira dentro do corpo por onde o som passa antes de sair. Os bayans de concerto, como os instrumentos Jupiter construídos em Moscovo, são famosos por um registo grave que soa mais perto de um órgão de tubos do que de um acordeão de orquestra de baile.
A mão esquerda e o conversor
A maioria dos acordeões tem uma mão esquerda Stradella: filas de notas graves soltas e acordes predefinidos maiores, menores, de sétima e diminutos. Excelente para acompanhar, inútil para uma fuga, porque não se podem escolher as notas individuais de um acorde nem a sua disposição.
Um bayan de concerto tem um conversor. Baixa-se uma alavanca e os mesmos botões deixam de dar acordes predefinidos e passam a ser um teclado cromático de notas soltas, abrangendo várias oitavas, disposto com a mesma lógica da mão direita. São os baixos livres, e transformam o instrumento num verdadeiro instrumento polifónico de dois teclados. É a única característica que tornou possível um repertório original a sério.
Os instrumentos com conversor são mais pesados e muito mais caros, porque a máquina dos baixos tem de fazer dois trabalhos. Um bayan de estudo sem conversor continua a ser um bom instrumento para música tradicional e popular.
O repertório
O bayan tem uma literatura de concerto original que a maioria das pessoas fora do mundo do acordeão nunca ouviu, e não é uma literatura escassa. Vladislav Zolotaryov, que morreu em 1975 com trinta e três anos, escreveu a Partita, as Suites Infantis e a Suite de Câmara, e provou na prática que o instrumento aguentava peso estrutural a sério. Sofia Gubaidulina escreveu De Profundis em 1978 e mais tarde Fachwerk e Sob o Signo de Escorpião, tratando o fole como fonte de respiração e de ruído e não apenas de pressão.
Para além disso há um corpo vasto de obras de Semionov, Kusyakov, Vlasov e Derbenko, mais a tradição da transcrição: Bach, Scarlatti, Rameau, os Quadros de uma Exposição de Mussorgsky, obras de órgão de Franck. Intérpretes como Friedrich Lips fizeram carreira com este material e encomendaram grande parte dele.
E o lado tradicional nunca desapareceu. Os casamentos e as festas de aldeia russas, os conjuntos rápidos de variações sobre melodias como Korobeiniki, o acompanhamento do repertório de canção: o bayan faz também esse trabalho, muitas vezes na mesma noite.
Deve começar num?
Se o seu objetivo é o repertório clássico e tem acesso a um professor que toque o sistema B, sim. Se aprender o sistema, os padrões de dedilhação repetem-se em todas as tonalidades e ganha uma extensão que nenhum acordeão de piano iguala com o mesmo peso. Se o seu objetivo é o musette francês ou uma banda de versões, o bayan é o instrumento errado, e a sua afinação seca vai soar fina nesse contexto.
O limite prático fora da Europa de Leste é a oferta e o ensino. Bons instrumentos com conversor são raros e caros, e o mercado em segunda mão é escasso. Temos alguns instrumentos cromáticos na A&G Academy em Singapura exatamente por isso, porque experimentar um durante uma hora resolve a questão mais depressa do que um mês a ler sobre o assunto.
Frequently asked
Qual é a diferença entre um bayan e um acordeão?
Um bayan é um tipo de acordeão: o acordeão cromático de botões russo. Distingue-se de um acordeão de piano comum em três aspetos. Tem botões em sistema B em vez de teclas, é afinado a seco, sem a oscilação do musette, e um modelo de concerto tem um conversor que transforma a mão esquerda num teclado de baixos livres.
Porque é que um bayan soa mais escuro do que um acordeão normal?
Por duas razões. Os coros de palhetas são afinados exatamente em conjunto, em vez de serem desafinados uns contra os outros, o que elimina o batimento cintilante da afinação musette. E as palhetas ficam normalmente num cassotto profundo, uma câmara de ressonância dentro do corpo que filtra o som antes de ele sair, arredondando o timbre para algo próximo de um órgão.
O bayan é difícil de aprender?
Os primeiros meses são mais lentos do que num acordeão de piano, porque os botões não oferecem referências visuais e o sistema B leva tempo a interiorizar. Depois disso fica mais fácil, já que os padrões de dedilhação se repetem de forma idêntica em todas as tonalidades. Tocar com baixos livres é uma competência à parte, que costuma começar ao fim de alguns anos de Stradella.
Что такое баян?
Баян — хроматический кнопочный аккордеон B-системы с сухой настройкой, глубоким кассотто и готово-выборной механикой. Чем он отличается и что на нём играют.
Откуда взялось название
Инструмент назван в честь Бояна, легендарного песнотворца, к которому обращается Слово о полку Игореве. К хроматическому кнопочному инструменту это имя пристало в начале XX века, около 1907 года, в кругу петербургских мастеров и исполнителей, разрабатывавших концертную форму русской гармони. Постройку инструментов обычно приписывают Петру Стерлигову, а играл на них Яков Орланский-Титаренко, который и ввёл название в обиход.
До этого в России были гармонь и её родня — диатонические инструменты с местными строями, дававшие разные ноты на сжим и на разжим. Баян полностью хроматический и унисоничный, то есть, говоря технически, кнопка даёт одну и ту же ноту в обе стороны меха. Именно эта перемена и позволила инструменту перебраться из деревни в консерваторию.
Что делает баян баяном, а не просто кнопочным аккордеоном
Три вещи, и ни одна из них не украшение. Правая рука работает в B-системе, где хроматическая гамма поднимается по малым терциям вдоль каждого из трёх основных рядов, а сама раскладка зеркальна C-системе, принятой во Франции и Италии. Прибавьте два вспомогательных ряда — получится пять, а значит несколько аппликатур на любой пассаж.
Настройка сухая. Там, где у мюзетного аккордеона два или три средних голосовых ряда намеренно разведены по высоте ради мерцающего биения, у баяна ряды сведены до цента. Звук получается чистым, прямым и слегка суровым — именно это и нужно полифонии. Бах на качающемся мюзете — вкус на любителя.
Сами голоса обычно крупнее и стоят в глубоком кассотто — деревянной резонаторной камере внутри корпуса, сквозь которую звук проходит прежде, чем выйти наружу. Концертные баяны вроде московских «Юпитеров» славятся низким регистром, который ближе к органу, чем к танцевальному аккордеону.
Левая рука и готово-выборная механика
У большинства аккордеонов левая рука устроена по системе Страделла: ряды одиночных басов и готовые мажорные, минорные, септаккордовые и уменьшённые аккорды. Прекрасно для аккомпанемента и безнадёжно для фуги, потому что нельзя выбрать ни отдельные ноты аккорда, ни его расположение.
У концертного баяна есть конвертор. Рычаг переключает те же кнопки с готовых аккордов на хроматическую одноголосную клавиатуру в несколько октав, устроенную по той же логике, что и правая. Это и есть выборный бас, и он превращает инструмент в настоящий двухмануальный полифонический. Именно эта деталь сделала возможным серьёзный оригинальный репертуар.
Готово-выборные инструменты тяжелее и заметно дороже, потому что басовая механика делает две работы. Ученический баян без конвертора остаётся отличным инструментом для народной и эстрадной музыки.
Репертуар
У баяна есть оригинальная концертная литература, о которой за пределами аккордеонного мира почти никто не слышал, и она вовсе не скудная. Владислав Золотарёв, умерший в 1975 году в тридцать три года, написал Партиту, Детские сюиты и Камерную сюиту и фактически доказал, что инструмент способен нести серьёзный конструктивный вес. София Губайдулина написала De Profundis в 1978 году, а позже Fachwerk и Под знаком Скорпиона, обращаясь с мехом как с источником дыхания и шума, а не только давления.
Помимо этого есть большой корпус сочинений Семёнова, Кусякова, Власова и Дербенко, плюс традиция переложений: Бах, Скарлатти, Рамо, Картинки с выставки Мусоргского, органные сочинения Франка. Такие исполнители, как Фридрих Липс, выстроили на этом материале карьеру и заказали значительную его часть.
И народная сторона никуда не делась. Русская свадебная и деревенская игра, быстрые вариации на напевы вроде «Коробейников», аккомпанемент песенного репертуара — баян делает и эту работу, нередко в один и тот же вечер.
Стоит ли начинать именно с него
Если ваша цель — классический репертуар и у вас есть педагог, играющий в B-системе, то да. Освоив систему, вы получаете аппликатурные фигуры, повторяющиеся во всех тональностях, и диапазон, которого ни один клавишный аккордеон того же веса не даст. Если ваша цель — французский мюзет или кавер-группа, баян по форме не тот инструмент, и его сухая настройка в таком контексте прозвучит худосочно.
Практическое ограничение за пределами Восточной Европы — это наличие инструментов и преподавания. Хорошие готово-выборные инструменты редки и дороги, а вторичный рынок тонок. Именно поэтому мы держим несколько хроматических инструментов в A&G Academy в Сингапуре: час за инструментом решает вопрос быстрее, чем месяц чтения о нём.
Frequently asked
Чем баян отличается от аккордеона?
Баян — это разновидность аккордеона: русский хроматический кнопочный. От обычного клавишного аккордеона он отличается тремя вещами. У него кнопки в B-системе, а не клавиши, он настроен сухо, без мюзетного качания, а у концертной модели есть конвертор, превращающий левую руку в выборную клавиатуру.
Почему баян звучит темнее обычного аккордеона?
По двум причинам. Голосовые ряды настроены в точности вместе, а не разведены друг против друга, и это убирает мерцающее биение мюзетной настройки. Кроме того, голоса обычно стоят в глубоком кассотто — резонаторной камере внутри корпуса, которая фильтрует звук на выходе и округляет тембр в сторону органного.
Трудно ли научиться играть на баяне?
Первые месяцы идут медленнее, чем на клавишном аккордеоне: кнопки не дают зрительных ориентиров, а B-систему нужно время усвоить. Дальше становится легче, потому что аппликатурные фигуры повторяются во всех тональностях одинаково. Игра на выборном басу — отдельный навык, к которому обычно приступают после нескольких лет на системе Страделла.
巴扬是什么？
巴扬是 B 系统的半音阶按钮手风琴，干调音、深音室、带自由低音转换机构。它特别在哪里，以及它弹的是什么曲目。
这个名字是从哪儿来的
这件乐器得名于博扬（Boyan），中世纪俄罗斯史诗 《伊戈尔远征记》 里被召唤的那位传奇歌手。这个名字在二十世纪初、大约 1907 年被安到一件半音阶按钮乐器上，出自圣彼得堡一圈正在把俄罗斯 garmon 发展成音乐会形态的制琴师和演奏者。一般认为是彼得·斯捷尔利戈夫为演奏者雅科夫·奥尔兰斯基-季塔连科造了这些乐器，而后者把这个名字用到了公开演出中。
在那之前，俄罗斯有 garmon 及其亲属，都是全音阶乐器，各地定音不同，推和拉给出不同的音。巴扬是完全半音阶而且同音的，用技术性的说法就是：一个按钮在风箱推拉两个方向上给出同一个音。正是这个改变，让这件乐器从乡村走进了音乐学院。
什么让它成为巴扬，而不只是一台按钮手风琴
三件事，没有一件是装饰性的。右手用 B 系统：半音阶沿着三个主排中的每一排按小三度上行，其排布正是法国和意大利所用 C 系统的镜像。再加上两排重复排，一共五排，于是每个段落都有好几种指法可选。
调音是干的。musette 手风琴有两到三排中音簧被刻意调得互相偏开，做出闪动的拍音；巴扬则把各排调到音分级别的一致。结果干净、笔直，略带一点严厉，而这恰恰是复调需要的。巴赫弹在一台晃悠悠的 musette 上，是一种很特别的口味。
簧片本身通常更大，装在一个很深的音室（cassotto）里，那是造在琴体内部的木质共鸣腔，声音要先穿过它才出来。像莫斯科制造的“木星”牌那样的音乐会巴扬，以低音区听起来更接近管风琴而不是舞厅手风琴而闻名。
左手与转换机构
大多数手风琴用斯特拉德拉左手：几排单个低音，加上预置的大三和弦、小三和弦、七和弦与减七和弦。伴奏极好，弹赋格则毫无办法，因为你既选不了和弦里的单个音，也选不了它的排列。
音乐会用的巴扬带一套转换机构。拨一下拨杆，同样这些按钮就不再发出预置和弦，而变成一台覆盖好几个八度的半音阶单音键盘，其排布逻辑和右手一致。这就是自由低音，它把这件乐器变成了一件名副其实的双键盘复调乐器。正是这一项功能，让一套严肃的原创曲目成为可能。
带转换机构的乐器更重，也贵得多，因为低音机构要干两份活。一台没有转换机构的学生用巴扬，用来弹民间音乐和流行音乐仍然是件好乐器。
曲目
巴扬有一批手风琴圈外的人多半从没听过的原创音乐会文献，而且这批东西并不单薄。弗拉季斯拉夫·佐洛塔廖夫 1975 年去世时年仅三十三岁，他写了 《Partita》、《Children's Suites》 和室内组曲，实际上证明了这件乐器扛得住严肃的结构分量。索菲亚·古拜杜丽娜 1978 年写了 《De Profundis》，后来又写了 《Fachwerk》 和 《Under the Sign of Scorpio》，她把风箱当作气息和噪音的来源，而不只是压力的来源。
在这之外，还有谢苗诺夫、库夏科夫、弗拉索夫和杰尔边科的大量作品，再加上改编传统：巴赫、斯卡拉蒂、拉莫、穆索尔斯基的 《图画展览会》、弗兰克的管风琴作品。像弗里德里希·利普斯这样的演奏家，整个事业就建立在这批材料上，其中很大一部分还是他委约的。
民间那一面也从未消失。俄罗斯的婚礼和乡村演奏，Korobeiniki 这类曲调上的快速变奏套曲，歌曲曲目的伴奏：这些活巴扬同样干，而且常常是在同一个晚上。
该不该从巴扬入门
如果你的目标是古典曲目，而且你找得到一位弹 B 系统的老师，那就该。只要把这套系统学下来，指法图形在所有调上重复，你还能在同样的重量下得到键盘式手风琴比不了的音域。如果你的目标是法国 musette 或者一支翻唱乐队，巴扬就是形状不对的乐器，它的干调音在那种场合会显得单薄。
在东欧以外，实际的限制是货源和师资。好的转换式乐器又少又贵，二手市场也很薄。我们在新加坡的 A&G Academy 备了几台半音阶按钮琴，正是为了这个原因：上手试一个小时，比读一个月的资料更能把这个问题定下来。
Frequently asked
巴扬和手风琴有什么区别？
巴扬本身就是手风琴的一种：俄罗斯的半音阶按钮手风琴。它和典型的键盘式手风琴有三点不同。它用的是 B 系统的按钮而不是琴键，它调成干的、没有 musette 的抖动，而且音乐会型号带一套转换机构，可以把左手变成自由低音键盘。
巴扬为什么听起来比普通手风琴暗？
两个原因。各排簧片被调得完全一致，而不是互相偏开，这就去掉了 musette 调音那种闪动的拍音。另外簧片通常坐在一个很深的音室里，那是琴体内部的共鸣腔，声音出来之前先被它过滤一道，音色因此被磨圆，靠向管风琴那一边。
巴扬难学吗？
最初几个月比键盘式手风琴慢，因为按钮没有任何视觉地标，B 系统也需要时间内化。过了这一段就变容易，因为指法图形在每个调上都原样重复。自由低音演奏是另一项技能，通常要在弹了几年斯特拉德拉之后才开始。
バヤンとは何か
バヤンはBシステムのクロマチック・ボタンアコーディオンで、ドライな調律、深いカソット、コンバーターを備えます。何が違い、何を弾く楽器なのか。
名前の由来
この楽器の名は、中世ロシアの叙事詩《イーゴリ軍記》に呼びかけられる伝説の吟遊詩人ボヤーンから取られています。その名がクロマチックなボタン楽器に結び付いたのは20世紀初頭、1907年ごろ、ロシアのガルモンのコンサート形を育てていたサンクトペテルブルクの製作者と奏者たちの周辺でのことでした。楽器を作ったのはピョートル・ステルリゴフとされるのが一般的で、その名を公に使ったのは奏者のヤコフ・オルランスキー＝ティタレンコでした。
それ以前のロシアにあったのはガルモンとその親類、つまり地方ごとの調律を持ち、押しと引きで違う音が出るダイアトニックな楽器でした。バヤンは完全にクロマチックで、しかも単音性です。技術的な言い方をすれば、一つのボタンが蛇腹のどちらの方向でも同じ音を出すということです。この変化こそが、村から音楽院へ渡ることを可能にしました。
ただのボタンアコーディオンではなく、バヤンにしているもの
三つあり、どれも飾りではありません。右手はBシステムを使います。主要な3列のそれぞれで半音階が短3度ずつ上がっていく配列で、フランスやイタリアで使われるCシステムの鏡像になっています。これに重複する2列を足して5列になり、どの楽句にもいくつもの運指が用意されます。
調律はドライです。ミュゼットのアコーディオンが中音域のリードを2、3セットわざと互いにずらしてきらめくうなりを作るのに対して、バヤンはセント単位で揃えて調律します。結果は澄んでまっすぐで、少し厳しい響きになり、それこそが多声の音楽が必要とするものです。揺れるミュゼットで弾くバッハは、特殊な趣味です。
リードそのものもたいてい大ぶりで、深いカソット、つまり本体の内側にあって音が外へ出る前に通る木製の共鳴室に収められます。モスクワで作られるユピテルのようなコンサート用バヤンは、ダンスバンドのアコーディオンよりパイプオルガンに近い低音域で知られています。
左手とコンバーター
たいていのアコーディオンはストラデラの左手を持ちます。単音のベースの列と、プリセットされた長三和音、短三和音、属七、減七の和音です。伴奏には申し分なく、フーガには手も足も出ません。和音の個々の音も、その配置も選べないからです。
コンサート用のバヤンにはコンバーターが付いています。レバーを倒すと、同じボタンがプリセット和音をやめて、数オクターヴにわたる半音階の単音鍵盤になり、配列は右手と同じ論理に従います。それがフリーベースであり、この楽器を本当の意味で二段鍵盤の多声楽器へ変えます。本格的なオリジナルのレパートリーを可能にした、ただ一つの機能です。
コンバーターの楽器は重く、値段もずっと高くなります。ベース機構が二つの仕事をこなさなければならないからです。コンバーターのない学習用のバヤンも、民俗音楽やポピュラー音楽には立派な楽器です。
レパートリー
バヤンには、アコーディオンの世界の外にいる人のほとんどが聴いたことのないオリジナルのコンサート文献があり、しかもそれは痩せたものではありません。1975年に33歳で亡くなったウラジスラフ・ゾロタリョフは《Partita》、《Children's Suites》、Chamber Suite を書き、この楽器が本格的な構造の重さを担えることを事実上証明しました。ソフィア・グバイドゥーリナは1978年に《De Profundis》を、のちに《Fachwerk》と《Under the Sign of Scorpio》を書き、蛇腹を単なる圧力ではなく息と雑音の源として扱いました。
その先には、セミョーノフ、クシャコフ、ヴラソフ、デルベンコによる大きな作品群があり、さらに編曲の伝統があります。バッハ、スカルラッティ、ラモー、ムソルグスキーの《展覧会の絵》、フランクのオルガン作品。フリードリヒ・リプスのような奏者は、この素材の上に経歴を築き、その多くを自ら委嘱しました。
そして民俗の側も消えてしまったわけではありません。ロシアの結婚式や村での演奏、『コロブチキ』のような旋律による速い変奏曲、歌のレパートリーの伴奏。バヤンはその仕事もこなします。しばしば、同じ一晩のうちに。
これで始めるべきか
目標がクラシックのレパートリーで、Bシステムを弾く先生に習えるなら、答えは「はい」です。このシステムを覚えてしまえば、運指の型はすべての調で繰り返されますし、同じ重さのピアノ式アコーディオンでは並べない音域が手に入ります。目標がフレンチ・ミュゼットやカバーバンドなら、バヤンは形の違う楽器ですし、そのドライな調律はその文脈では薄く響きます。
東ヨーロッパの外での現実的な制約は、供給と指導です。よいコンバーターの楽器は数が少なく高価で、中古市場も薄いものです。シンガポールの A&G Academy でクロマチックの楽器を何台か置いているのは、まさにそのためです。1時間触ってみるほうが、1か月読むよりも早く答えが出ます。
Frequently asked
バヤンとアコーディオンは何が違うのですか？
バヤンはアコーディオンの一種、ロシアのクロマチック・ボタンアコーディオンです。ふつうのピアノ式アコーディオンとは三点で違います。鍵盤ではなくBシステムのボタンであること、ミュゼットの揺れのないドライな調律であること、そしてコンサート用の機種には左手をフリーベースの鍵盤へ変えるコンバーターが付いていることです。
バヤンがふつうのアコーディオンより暗く響くのはなぜですか？
理由は二つ。リードのセットが互いにずらされずにぴったり揃えて調律されているので、ミュゼット調律のきらめくうなりがありません。そしてリードはたいてい深いカソット、つまり音が外へ出る前に通る本体内部の共鳴室に収まっていて、音色をオルガンに近いほうへ丸めます。
バヤンは習うのが難しいですか？
最初の数か月はピアノ式アコーディオンより進みが遅くなります。ボタンには目印がなく、Bシステムを身体に入れるのに時間がかかるからです。そのあとは楽になります。運指の型がどの調でもそっくり繰り返されるからです。フリーベースの演奏は別の技術で、ふつうはストラデラを数年やってから始めます。
바얀이란 무엇인가
바얀은 B체계 크로매틱 버튼 아코디언으로, 드라이 조율과 깊은 카소토, 프리베이스 컨버터를 갖추었습니다. 무엇이 다르고 무엇을 연주하는지 정리했습니다.
이름은 어디에서 왔는가
이 악기의 이름은 중세 러시아 서사시 이고르 원정기에서 불려 나오는 전설의 음유시인 보얀에서 왔습니다. 그 이름이 크로매틱 버튼 악기에 붙은 것은 20세기 초, 1907년 무렵 러시아 가르몬의 연주회용 형태를 다듬고 있던 상트페테르부르크의 제작자와 연주자들 사이에서였습니다. 악기를 만든 사람으로는 대개 표트르 스테를리고프가 꼽히고, 그 악기를 쓰며 이 이름을 공개적으로 내건 연주자는 야코프 오를란스키티타렌코였습니다.
그 전까지 러시아에는 가르몬과 그 친척들이 있었습니다. 지역마다 조율이 다르고 밀 때와 당길 때 다른 음이 나는 다이아토닉 악기였습니다. 바얀은 완전한 반음계 악기이자 유니소노릭인데, 버튼 하나가 벨로즈의 두 방향 모두에서 같은 음을 낸다는 말을 기술적으로 한 것입니다. 이 악기가 마을에서 음악원으로 건너갈 수 있게 한 것이 바로 그 변화입니다.
그냥 버튼 아코디언이 아니라 바얀이게 하는 것
세 가지이고, 그중 장식인 것은 하나도 없습니다. 오른손은 B체계를 쓰는데, 주된 세 줄 각각을 따라 반음계가 단3도씩 올라가며 프랑스와 이탈리아에서 쓰는 C체계의 거울상으로 놓여 있습니다. 여기에 복제된 두 줄을 더하면 다섯 줄이 되어 어느 대목에나 여러 가지 운지가 생깁니다.
조율은 드라이합니다. 뮈제트 아코디언이 가운데 리드 열 둘이나 셋을 일부러 서로 어긋나게 맞춰 반짝이는 맥놀이를 내는 데 견주어, 바얀은 열들을 센트 단위까지 맞춰 놓습니다. 결과는 깨끗하고 곧고 조금 엄격한 소리인데, 다성 음악이 필요로 하는 것이 정확히 그것입니다. 일렁이는 뮈제트로 친 바흐는 취향이 꽤 갈리는 물건입니다.
리드 자체도 대개 더 크고, 몸통 안에 만들어 소리가 빠져나오기 전에 거쳐 가는 나무 공명실인 깊은 카소토에 얹힙니다. 모스크바에서 만든 유피테르 같은 연주회용 바얀은 무도회 밴드의 아코디언보다 파이프 오르간에 가깝게 들리는 낮은 음역으로 유명합니다.
왼손과 컨버터
아코디언 대부분은 스트라델라 왼손을 씁니다. 홑베이스 음의 줄들과 미리 짜인 장화음, 단화음, 7화음, 감화음입니다. 반주에는 더없이 좋고 푸가에는 가망이 없는데, 화음을 이루는 개별 음도 그 배치도 고를 수 없기 때문입니다.
연주회용 바얀에는 컨버터가 있습니다. 레버를 넘기면 같은 버튼들이 미리 짜인 화음을 내기를 멈추고, 오른손과 같은 논리로 놓인 여러 옥타브짜리 반음계 홑음 건반이 됩니다. 그것이 프리베이스이고, 그로써 이 악기는 진짜 두 건반짜리 다성 악기가 됩니다. 진지한 창작 레퍼토리를 가능하게 만든 단 하나의 특징이 이것입니다.
컨버터 악기는 더 무겁고 훨씬 비쌉니다. 베이스 기구가 두 가지 일을 해내야 하기 때문입니다. 컨버터가 없는 학생용 바얀도 민속과 대중음악에는 여전히 훌륭한 악기입니다.
레퍼토리
바얀에는 아코디언 바깥 세상의 사람들 대부분이 한 번도 들어 본 적 없는 창작 연주회 문헌이 있고, 그것은 얄팍하지 않습니다. 1975년 서른셋에 세상을 떠난 블라디슬라프 졸로타료프는 Partita와 어린이 모음곡과 실내 모음곡을 썼고, 이 악기가 진지한 구조의 무게를 감당할 수 있음을 사실상 증명했습니다. 소피야 구바이둘리나는 1978년에 De Profundis를, 뒤이어 Fachwerk와 Under the Sign of Scorpio를 쓰면서 벨로즈를 단순한 압력이 아니라 숨과 소음의 원천으로 다루었습니다.
그 너머에는 세묘노프, 쿠샤코프, 블라소프, 데르벤코의 방대한 작품이 있고, 거기에 편곡 전통이 더해집니다. 바흐, 스카를라티, 라모, 무소륵스키의 전람회의 그림, 프랑크의 오르간 작품입니다. 프리드리히 립스 같은 연주자들은 이 자료 위에 평생을 쌓았고 그 상당수를 직접 위촉했습니다.
그리고 민속 쪽은 한 번도 사라진 적이 없습니다. 러시아의 혼례와 마을 연주, 코로베이니키 같은 선율 위의 빠른 변주 묶음, 노래 레퍼토리의 반주까지 바얀은 그 일도 합니다. 흔히 같은 날 저녁에 함께 합니다.
바얀으로 시작해야 할까
목표가 클래식 레퍼토리이고 B체계를 연주하는 선생을 만날 수 있다면 그렇습니다. 체계를 익히고 나면 운지 패턴이 모든 조에서 되풀이되고, 같은 무게의 피아노 아코디언으로는 따라올 수 없는 음역을 얻습니다. 목표가 프랑스 뮈제트나 커버 밴드라면 바얀은 모양이 맞지 않는 악기이고, 그 드라이한 조율은 그런 자리에서 얇게 들릴 것입니다.
동유럽 바깥에서의 현실적인 한계는 공급과 교육입니다. 좋은 컨버터 악기는 드물고 비싸며 중고 시장도 얇습니다. 싱가포르 A&G Academy가 크로매틱 악기를 몇 대 두고 있는 이유가 바로 그것입니다. 한 시간 쳐 보는 편이 한 달 동안 읽는 것보다 빨리 답을 내 주기 때문입니다.
Frequently asked
바얀과 아코디언은 무엇이 다른가요?
바얀은 아코디언의 한 종류, 곧 러시아의 크로매틱 버튼 아코디언입니다. 흔한 피아노 아코디언과 세 가지가 다릅니다. 건반 대신 B체계로 놓인 버튼을 쓰고, 뮈제트의 일렁임 없이 드라이하게 조율되며, 연주회용 모델에는 왼손을 프리베이스 건반으로 바꿔 주는 컨버터가 있습니다.
바얀은 왜 보통 아코디언보다 어둡게 들리나요?
두 가지 이유가 있습니다. 리드 열들을 서로 어긋나게 두지 않고 정확히 맞춰 놓아서 뮈제트 조율의 반짝이는 맥놀이가 없습니다. 그리고 리드가 대개 깊은 카소토에 얹히는데, 몸통 안의 공명실이 소리가 나가기 전에 걸러 주어 음색을 오르간 쪽으로 둥글게 만듭니다.
바얀은 배우기 어렵나요?
처음 몇 달은 피아노 아코디언보다 더딥니다. 버튼에는 눈으로 잡을 이정표가 없고 B체계가 몸에 배는 데 시간이 걸리기 때문입니다. 그 뒤로는 쉬워집니다. 운지 패턴이 모든 조에서 똑같이 되풀이되기 때문입니다. 프리베이스 연주는 별개의 기술이고 보통 스트라델라를 몇 해 한 뒤에 시작합니다.
Apa itu bayan?
Bayan ialah akordion butang kromatik sistem B dengan penalaan kering, cassotto dalam dan converter free bass. Inilah bezanya dan apa yang dimainkannya.
Dari mana datangnya nama itu
Alat ini dinamakan sempena Boyan, penyair legenda yang disebut dalam epik Rusia zaman pertengahan The Tale of Igor's Campaign. Nama itu dilekatkan pada sebuah alat butang kromatik pada awal abad kedua puluh, sekitar 1907, dalam kalangan pembuat dan pemain di Saint Petersburg yang membangunkan bentuk konsert garmon Rusia. Pyotr Sterligov umumnya dikreditkan kerana membina alat itu untuk pemain Yakov Orlansky-Titarenko, yang menggunakan nama itu secara terbuka.
Sebelum itu, Rusia mempunyai garmon dan alat sekeluarganya, iaitu alat diatonik dengan penalaan serantau yang memberi not berlainan semasa tolak dan tarik. Bayan pula kromatik sepenuhnya dan unisonorik, iaitu cara teknikal untuk mengatakan bahawa satu butang memberi not yang sama dalam kedua-dua arah belos. Perubahan itulah yang membolehkan alat ini menyeberang daripada kampung ke konservatori.
Apa yang menjadikannya bayan dan bukan sekadar akordion butang
Tiga perkara, dan tiada satu pun yang bersifat hiasan. Tangan kanannya menggunakan sistem B, iaitu skala kromatiknya menaik mengikut ketiga minor di sepanjang setiap satu daripada tiga baris utamanya, disusun sebagai bayangan cermin bagi sistem C yang digunakan di Perancis dan Itali. Tambah dua baris pendua dan anda mendapat lima, lalu memberikan beberapa penjarian bagi setiap petikan.
Penalaannya kering. Jika akordion musette mempunyai dua atau tiga set lidah tengah yang sengaja dinyahtala antara satu sama lain untuk menghasilkan pelayangan yang berkilau, bayan pula mempunyai set lidahnya ditala bersama sehingga ke sen yang terakhir. Hasilnya bersih, lurus dan sedikit tegas, iaitu tepat apa yang diperlukan oleh polifoni. Bach yang dimainkan pada musette yang beralun ialah cita rasa yang terlalu khusus.
Lidahnya sendiri lazimnya lebih besar dan dipasang dalam cassotto yang dalam, iaitu ruang resonans kayu di dalam badannya yang dilalui bunyi sebelum bunyi itu keluar. Bayan konsert seperti alat Jupiter yang dibina di Moscow terkenal dengan register rendah yang berbunyi lebih hampir kepada organ paip berbanding akordion kumpulan tarian.
Tangan kiri dan converter
Kebanyakan akordion mempunyai tangan kiri Stradella: baris not bes tunggal serta kord major, minor, ketujuh dan terkurang yang pratetap. Sangat baik untuk iringan, tiada harapan untuk sebuah fuga, kerana anda tidak boleh memilih not individu dalam sesuatu kord atau cara suaranya disusun.
Bayan konsert mempunyai converter. Tekan satu tuas dan butang yang sama berhenti menghasilkan kord pratetap lalu menjadi papan kekunci kromatik not tunggal yang merangkumi beberapa oktaf, disusun mengikut logik yang sama dengan tangan kanan. Itulah free bass, dan ia menjadikan alat itu sebuah alat polifoni dua manual yang sebenar. Itulah satu-satunya ciri yang memungkinkan repertoir asli yang serius.
Alat converter lebih berat dan jauh lebih mahal, kerana mesin besnya terpaksa melakukan dua tugas. Bayan pelajar tanpa converter masih alat yang baik untuk muzik rakyat dan muzik popular.
Repertoirnya
Bayan mempunyai kesusasteraan konsert asli yang tidak pernah didengar oleh kebanyakan orang di luar dunia akordion, dan ia bukan sesuatu yang tipis. Vladislav Zolotaryov, yang meninggal dunia pada 1975 ketika berusia tiga puluh tiga tahun, menulis Partita, Children's Suites dan Chamber Suite, lalu benar-benar membuktikan alat ini mampu memikul berat struktur yang serius. Sofia Gubaidulina menulis De Profundis pada 1978 dan kemudiannya Fachwerk serta Under the Sign of Scorpio, dengan memperlakukan belos sebagai sumber nafas dan bunyi bising dan bukan sekadar tekanan.
Selain itu ada himpunan karya yang besar oleh Semionov, Kusyakov, Vlasov dan Derbenko, ditambah tradisi transkripsi: Bach, Scarlatti, Rameau, Pictures at an Exhibition karya Mussorgsky, karya organ Franck. Pemain seperti Friedrich Lips membina kerjaya atas bahan ini dan menempah sebahagian besar daripadanya.
Dan sisi rakyatnya tidak pernah hilang. Permainan majlis perkahwinan dan kampung di Rusia, set variasi pantas pada lagu seperti Korobeiniki, iringan repertoir nyanyian: bayan melakukan kerja itu juga, selalunya pada malam yang sama.
Patutkah anda bermula dengannya
Jika matlamat anda ialah repertoir klasik dan anda ada akses kepada seorang guru yang bermain sistem B, ya. Jika anda mempelajari sistemnya, corak penjariannya berulang merentas semua kunci dan anda mendapat julat yang tidak mampu ditandingi mana-mana akordion piano pada berat yang sama. Jika matlamat anda ialah musette Perancis atau kumpulan yang memainkan lagu orang lain, bayan ialah alat yang salah bentuknya, dan penalaan keringnya akan berbunyi nipis dalam konteks itu.
Batasan praktikalnya di luar Eropah Timur ialah bekalan dan pengajaran. Alat converter yang baik jarang ditemui dan mahal, dan pasaran terpakainya tipis. Kami menyimpan beberapa alat kromatik di A&G Academy di Singapura atas sebab inilah, kerana mencubanya selama sejam menyelesaikan persoalan itu lebih pantas daripada sebulan membaca tentangnya.
Frequently asked
Apakah beza antara bayan dan akordion?
Bayan ialah sejenis akordion: akordion butang kromatik Rusia. Ia berbeza daripada akordion piano yang biasa dalam tiga hal. Ia mempunyai butang dalam sistem B dan bukan kekunci, ia ditala kering tanpa alunan musette, dan model konsertnya mempunyai converter yang menukar tangan kiri menjadi papan kekunci free bass.
Mengapa bayan berbunyi lebih gelap daripada akordion biasa?
Dua sebab. Set lidahnya ditala tepat bersama dan bukan dinyahtala antara satu sama lain, dan itu menghilangkan pelayangan berkilau penalaan musette. Dan lidahnya biasanya terletak dalam cassotto yang dalam, iaitu ruang resonans di dalam badannya yang menapis bunyi sebelum bunyi itu keluar, lalu membundarkan nadanya ke arah sesuatu yang menyerupai organ.
Adakah bayan sukar dipelajari?
Bulan-bulan pertamanya lebih perlahan berbanding akordion piano kerana butangnya tidak menawarkan tanda rujukan visual dan sistem B mengambil masa untuk disebatikan. Selepas itu ia menjadi lebih senang, kerana corak penjariannya berulang serupa dalam setiap kunci. Permainan free bass ialah kemahiran berasingan yang biasanya bermula selepas beberapa tahun bermain Stradella.
பயான் என்றால் என்ன?
பயான் என்பது B-சிஸ்டம் க்ரோமாடிக் பட்டன் அக்கார்டியன்: ட்ரை சுருதி, ஆழமான கசோட்டோ, ஃப்ரீ-பாஸ் கன்வர்ட்டர். அதை வேறுபடுத்துவது எது, அது என்ன வாசிக்கிறது.
பெயர் எங்கிருந்து வந்தது
இடைக்கால ரஷ்ய காவியமான இகோரின் படையெடுப்புக் கதையில் அழைக்கப்படும் புராணப் பாடகன் போயானின் பெயரே இந்தக் கருவிக்கு வைக்கப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், சுமார் 1907-இல், ரஷ்ய கார்மோனின் கச்சேரி வடிவத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் கருவி செய்பவர்கள் மற்றும் வாசிப்பாளர்களின் வட்டத்தில் இந்தப் பெயர் ஒரு க்ரோமாடிக் பட்டன் கருவியுடன் இணைக்கப்பட்டது. Yakov Orlansky-Titarenko என்ற வாசிப்பாளருக்காகக் கருவிகளைக் கட்டியவர் Pyotr Sterligov என்றே பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது; அந்தப் பெயரைப் பொதுவெளியில் பயன்படுத்தியவர் Orlansky-Titarenko.
அதற்கு முன் ரஷ்யாவில் கார்மோனும் அதன் உறவுக் கருவிகளும் இருந்தன — தள்ளும்போதும் இழுக்கும்போதும் வெவ்வேறு சுரங்களைத் தரும், பிராந்திய சுருதிகளைக் கொண்ட டயட்டானிக் கருவிகள். பயான் முழுமையாக க்ரோமாடிக், மேலும் யூனிசானாரிக் — அதாவது ஒரு பொத்தான் காற்றுப்பையின் இரு திசைகளிலும் ஒரே சுரத்தையே தரும் என்பதற்கான தொழில்நுட்பச் சொல். கிராமத்திலிருந்து கன்சர்வேட்டரிக்குக் கருவி கடந்து செல்ல வழிவகுத்தது அந்த மாற்றமே.
இதைப் பயான் ஆக்குவது எது, வெறும் பட்டன் அக்கார்டியன் அல்ல
மூன்று விஷயங்கள், அவற்றில் எதுவும் அலங்காரம் அல்ல. வலது கை B-சிஸ்டத்தைப் பயன்படுத்துகிறது; அதில் மூன்று முக்கிய வரிசைகள் ஒவ்வொன்றிலும் க்ரோமாடிக் ஸ்கேல் மைனர் மூன்றாம் இடைவெளிகளில் ஏறுகிறது, பிரான்சிலும் இத்தாலியிலும் பயன்படும் C-சிஸ்டத்தின் கண்ணாடிப் பிம்பமாக அமைக்கப்பட்டு. இரண்டு நகல் வரிசைகளையும் சேர்த்தால் ஐந்து வரிசைகள் கிடைக்கின்றன, ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் பல விரல்வைப்புகளைத் தருகின்றன.
சுருதி ட்ரை. ஒரு முசெட் அக்கார்டியனில் இரண்டு அல்லது மூன்று நடு நாவு வரிசைகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக வேண்டுமென்றே விலக்கிச் சுருதியேற்றப்பட்டு மின்னும் அதிர்வை உருவாக்கும்; பயானில் அந்த வரிசைகள் செண்ட் அளவுக்குச் சரியாக ஒன்றாகச் சுருதியேற்றப்பட்டிருக்கும். விளைவு தூய்மையானது, நேரானது, சற்றே கடுமையானது — பாலிஃபோனிக்கு அதுதான் தேவை. ஊசலாடும் முசெட்டில் வாசிக்கப்படும் Bach ஒரு தனிச் சுவை.
நாவுகளே பொதுவாகப் பெரியவை, ஓர் ஆழமான கசோட்டோவுக்குள் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் — ஒலி வெளியேறுவதற்கு முன் அது கடந்து செல்லும், உடலுக்குள் கட்டப்பட்ட ஒரு மரப் பிரதிபலிப்பு அறை. மாஸ்கோவில் கட்டப்பட்ட Jupiter கருவிகள் போன்ற கச்சேரி பயான்கள், நடன இசைக்குழு அக்கார்டியனைவிட ஒரு பைப் ஆர்கனுக்கு நெருக்கமாக ஒலிக்கும் தாழ் ரெஜிஸ்டருக்காகப் புகழ் பெற்றவை.
இடது கையும் கன்வர்ட்டரும்
பெரும்பாலான அக்கார்டியன்களில் ஸ்ட்ரடெல்லா இடது கை இருக்கிறது: தனிப் பாஸ் சுரங்களின் வரிசைகளும், முன்னமைக்கப்பட்ட மேஜர், மைனர், செவன்த், டிமினிஷ்டு கார்டுகளும். பக்கவாத்தியத்துக்குச் சிறந்தது, ஃபியூக்குக்கு உதவாதது — ஏனெனில் ஒரு கார்டின் தனிச் சுரங்களையோ அதன் வாய்ஸிங்கையோ நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.
ஒரு கச்சேரி பயானில் கன்வர்ட்டர் இருக்கிறது. ஒரு நெம்புகோலைத் திருப்பினால் அதே பொத்தான்கள் முன்னமைக்கப்பட்ட கார்டுகளைத் தருவதை நிறுத்தி, வலது கையின் அதே தர்க்கத்தில் அமைக்கப்பட்ட, பல ஆக்டேவுகளை உள்ளடக்கிய க்ரோமாடிக் தனிச்சுர விசைப்பலகையாக மாறுகின்றன. அதுதான் ஃப்ரீ பாஸ்; அது கருவியை உண்மையான இரு-விசைப்பலகை பாலிஃபோனிக் கருவியாக ஆக்குகிறது. ஒரு தீவிரமான சொந்த ரெபர்ட்டோவைச் சாத்தியமாக்கிய ஒற்றை அம்சம் அதுவே.
கன்வர்ட்டர் கருவிகள் கனமானவை, மிக விலை அதிகமானவை — ஏனெனில் பாஸ் இயந்திரம் இரு வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும். கன்வர்ட்டர் இல்லாத ஒரு மாணவர் பயான், நாட்டுப்புற மற்றும் பாப் இசைக்கு இன்னும் ஒரு நல்ல கருவியே.
ரெபர்ட்டோ
அக்கார்டியன் உலகுக்கு வெளியே உள்ள பெரும்பாலானோர் கேட்டிராத ஒரு சொந்தக் கச்சேரி இலக்கியம் பயானுக்கு உண்டு, அது மெலிந்ததும் அல்ல. 1975-இல் தன் முப்பத்து மூன்றாவது வயதில் இறந்த Vladislav Zolotaryov, Partita, Children's Suites, Chamber Suite ஆகியவற்றை எழுதி, இந்தக் கருவி தீவிரமான கட்டமைப்புச் சுமையைத் தாங்க முடியும் என்பதை நடைமுறையில் நிரூபித்தார். Sofia Gubaidulina 1978-இல் De Profundis-ஐயும், பின்னர் Fachwerk-ஐயும் Under the Sign of Scorpio-வையும் எழுதி, காற்றுப்பையை வெறும் அழுத்தமாக அல்லாமல் மூச்சுக்கும் ஒலிக்கும் மூலமாகக் கையாண்டார்.
அதற்கு அப்பால் Semionov, Kusyakov, Vlasov, Derbenko ஆகியோரின் பெரும் படைப்புத் தொகுதி உண்டு; அத்துடன் டிரான்ஸ்கிரிப்ஷன் மரபும்: Bach, Scarlatti, Rameau, Mussorgsky-யின் Pictures at an Exhibition, Franck-இன் ஆர்கன் படைப்புகள். Friedrich Lips போன்ற வாசிப்பாளர்கள் இந்தப் பொருளின் மீதே தம் வாழ்க்கையைக் கட்டினர், அதில் பெரும்பகுதியை நேரடியாகவே இயற்றக் கேட்டுப் பெற்றனர்.
நாட்டுப்புறப் பக்கமும் ஒருபோதும் மறைந்துவிடவில்லை. ரஷ்ய திருமண மற்றும் கிராம வாசிப்பு, Korobeiniki போன்ற மெட்டுகளின் மீதான வேகமான வேரியேஷன் தொகுப்புகள், பாடல் ரெபர்ட்டோவுக்கான பக்கவாத்தியம்: பயான் அந்த வேலையையும் செய்கிறது, பெரும்பாலும் ஒரே மாலையில்.
இதில் தொடங்க வேண்டுமா
உங்கள் இலக்கு செவ்வியல் ரெபர்ட்டோ என்றால், B-சிஸ்டம் வாசிக்கும் ஓர் ஆசிரியர் கிடைப்பார் என்றால், ஆம். அந்த அமைப்பைக் கற்றுக்கொண்டால் விரல்வைப்பு வடிவங்கள் எல்லா கீகளிலும் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன, அதே எடையில் எந்தப் பியானோ அக்கார்டியனும் ஈடுகொடுக்க முடியாத வரம்பு கிடைக்கிறது. உங்கள் இலக்கு ஃபிரெஞ்சு முசெட்டோ அல்லது ஒரு கவர்ஸ் பேண்டோ என்றால், பயான் தவறான வடிவக் கருவி; அந்தச் சூழலில் அதன் ட்ரை சுருதி மெலிந்ததாக ஒலிக்கும்.
கிழக்கு ஐரோப்பாவுக்கு வெளியே நடைமுறை வரம்பு என்பது கிடைக்கும் தன்மையும் கற்பிப்பும்தான். நல்ல கன்வர்ட்டர் கருவிகள் அரிதானவை, விலை உயர்ந்தவை; பழைய கருவிச் சந்தையும் மெலிந்தது. சரியாக இந்தக் காரணத்துக்காகவே சிங்கப்பூரில் A&G Academy-இல் சில க்ரோமாடிக் கருவிகளை வைத்திருக்கிறோம் — ஒரு மணி நேரம் ஒன்றை வாசித்துப் பார்ப்பது, ஒரு மாதம் அதைப் பற்றிப் படிப்பதைவிட வேகமாக முடிவைத் தந்துவிடும்.
Frequently asked
பயானுக்கும் அக்கார்டியனுக்கும் என்ன வேறுபாடு?
பயான் ஒரு வகை அக்கார்டியன்தான்: ரஷ்ய க்ரோமாடிக் பட்டன் அக்கார்டியன். வழக்கமான பியானோ அக்கார்டியனிலிருந்து அது மூன்று வழிகளில் வேறுபடுகிறது. விசைகளுக்குப் பதிலாக B-சிஸ்டத்தில் பொத்தான்கள் இருக்கின்றன, முசெட் ஊசலாட்டம் இல்லாமல் ட்ரையாகச் சுருதியேற்றப்பட்டிருக்கிறது, மேலும் ஒரு கச்சேரி மாடலில் இடது கையை ஃப்ரீ-பாஸ் விசைப்பலகையாக மாற்றும் கன்வர்ட்டர் இருக்கிறது.
வழக்கமான அக்கார்டியனைவிட பயான் ஏன் இருண்டதாக ஒலிக்கிறது?
இரு காரணங்கள். நாவு வரிசைகள் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக விலக்கப்படாமல் சரியாக ஒன்றாகச் சுருதியேற்றப்படுகின்றன; அது முசெட் சுருதியின் மின்னும் அதிர்வை நீக்குகிறது. மேலும் நாவுகள் பொதுவாக ஓர் ஆழமான கசோட்டோவுக்குள் அமர்ந்திருக்கின்றன — ஒலி வெளியேறும் முன் அதை வடிகட்டி, தொனியை ஆர்கனை ஒத்த ஒன்றை நோக்கி வட்டமாக்கும், உடலுக்குள் இருக்கும் ஒரு பிரதிபலிப்பு அறை.
பயான் கற்பது கடினமா?
முதல் சில மாதங்கள் பியானோ அக்கார்டியனைவிட மெதுவாகவே இருக்கும், ஏனெனில் பொத்தான்கள் கண்ணுக்கு எந்த அடையாளமும் தருவதில்லை, B-சிஸ்டத்தை உள்வாங்கவும் நேரம் ஆகிறது. அதற்குப் பிறகு எளிதாகிவிடும், ஏனெனில் விரல்வைப்பு வடிவங்கள் ஒவ்வொரு கீயிலும் அப்படியே திரும்பி வருகின்றன. ஃப்ரீ-பாஸ் வாசிப்பு ஒரு தனித் திறன்; பொதுவாக ஸ்ட்ரடெல்லாவில் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே அது தொடங்கும்.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.