Accordion · 6 min read
The Stradella bass system, explained
Six rows of buttons arranged by fifths: counter-bass, bass, major, minor, seventh, diminished. How the Stradella layout works and where free bass takes over.
The layout in one paragraph
Look at the left-hand side of a 120-bass accordion and you see six diagonal rows of twenty buttons. Reading from the row nearest the bellows outward: counter-bass, fundamental bass, major chord, minor chord, dominant seventh chord, diminished seventh chord.
Along each row, adjacent buttons move by a fifth. Find C, and the button below it is G, the one below that D, and so on around the circle. Go the other way and you get F, B flat, E flat. The whole system is the circle of fifths laid out under your fingers, which is why the same accompaniment shape works in every key, just shifted along the diagonal.
The counter-bass row sits a major third above the fundamental. If your middle finger is on C in the bass row, the button diagonally up on the counter-bass row is E. That is how you play bass lines that walk in thirds without leaving the position.
Why the chords are presets, and what that costs
Each chord button opens several pallets at once and sounds three or four reeds. You do not choose the notes and you do not choose the inversion. The instrument picks a voicing, usually compact and near the middle of the bass range, so chords do not muddy at the bottom or thin out at the top.
The benefit is enormous for the beginner and for dance music. One finger produces a full chord in tune, in a sensible register, instantly. An accordionist can supply a complete accompaniment alone, which is the historical reason the instrument travelled the world.
The cost appears the moment you want a specific voicing. You cannot play a first-inversion chord, you cannot omit the fifth, you cannot place a note in a particular octave, and you cannot write independent bass lines. The diminished seventh row is genuinely diminished, and the seventh row usually omits the fifth, which surprises people when they analyse what they are hearing.
It is also worth knowing that the bass reeds typically sound in more than one octave at once, so the left hand is thicker than the notation suggests.
Finding your way without looking
You never look at the left hand. The keyboard faces sideways and your head cannot get there. Orientation is entirely tactile, and the instrument helps: certain buttons have a dimple, a roughened surface or a small indentation as landmarks, most commonly C and E, sometimes A flat.
So the practice discipline is to learn the geography by feel from week one. Find the marked button, count rows outward with the fingers, and build muscle memory for the standard shapes. The bass-chord alternation of a waltz or a polka, the two-five-one, the walking bass in thirds using the counter-bass row: each of these is one hand shape that moves bodily around the circle.
Students who learn this properly in the first six months stop thinking about the left hand entirely. Students who peek at it for a year develop a habit that is unpleasant to unlearn.
Sizes and what you actually need
120 basses is six rows of twenty. Smaller instruments cut the number of buttons per row, not the number of rows: 96 basses is six rows of sixteen, 72 is six rows of twelve, 48 is six rows of eight. Losing buttons means losing the remote keys at the ends of the circle, which for most repertoire below Grade 5 is no loss at all.
Weight is the honest argument. A 72-bass instrument is dramatically lighter than a 120 and a beginner will not run out of buttons in the first two or three years. Buy the range you need for the music you play, not the number that sounds most impressive.
Free bass and the converter
Free bass abandons the preset chords. The left-hand buttons become a chromatic keyboard of single notes, laid out in rows of minor thirds much like the right-hand button system, covering four to five octaves. You choose every note, so you can play a fugue subject, voice a chord any way you like, or run a genuine independent bass line.
Most concert instruments are converters: a lever switches the same buttons between Stradella and free bass, sometimes mid-piece. Dedicated free-bass-only instruments exist but are less practical. Converter models cost considerably more because the bass machine has to do two jobs, and they are heavier for the same reason.
The sequence that works is Stradella first, for several years, then free bass when the repertoire demands it. If you are weighing up which instrument to buy, come and try both at A&G Academy in Singapore before spending the money, because the difference in feel is not something you can read about.
Frequently asked
How does the Stradella bass system work?
Six rows of buttons run diagonally across the left-hand side. Two rows give single notes, the fundamental bass and a counter-bass a major third above it. Four rows give preset major, minor, seventh and diminished chords. Adjacent buttons along each row move by a fifth, so the whole layout follows the circle of fifths.
What is the difference between Stradella and free bass?
Stradella gives preset chords: one button sounds a complete major, minor, seventh or diminished chord in a fixed voicing you cannot alter. Free bass replaces those rows with single chromatic notes across four or five octaves, so you choose every pitch. Free bass is required for fugues and most concert repertoire.
How many bass buttons does a beginner accordion need?
Seventy-two is plenty for the first few years, and forty-eight is workable for a child or a very light instrument. All sizes keep the same six rows and the same fingering shapes; smaller models simply drop the remote keys at each end of the circle of fifths. Weight matters more than button count.
El sistema de bajos Stradella, explicado
Seis filas de botones ordenadas por quintas: contrabajos, bajos, mayor, menor, séptima, disminuido. Cómo funciona el Stradella y dónde empiezan los bajos libres.
La disposición, en un párrafo
Mira el lado izquierdo de un acordeón de 120 bajos y verás seis filas diagonales de veinte botones. Leyendo desde la fila más cercana al fuelle hacia fuera: contrabajos, bajos fundamentales, acorde mayor, acorde menor, acorde de séptima de dominante y acorde de séptima disminuida.
A lo largo de cada fila, los botones contiguos se separan por una quinta. Encuentra el do y el botón de debajo es sol, el siguiente re, y así sucesivamente alrededor del círculo. En el otro sentido aparecen fa, si bemol, mi bemol. Todo el sistema es el círculo de quintas puesto bajo los dedos, y por eso la misma figura de acompañamiento sirve en cualquier tonalidad: basta con desplazarla por la diagonal.
La fila de contrabajos está una tercera mayor por encima de la fundamental. Si el dedo corazón está en do en la fila de bajos, el botón que queda en diagonal hacia arriba, en la fila de contrabajos, es mi. Así se tocan líneas de bajo que caminan por terceras sin salir de la posición.
Por qué los acordes son fijos, y qué se paga por ello
Cada botón de acorde abre varias zapatillas a la vez y hace sonar tres o cuatro lengüetas. Ni eliges las notas ni eliges la inversión. El instrumento decide la disposición, casi siempre compacta y en torno al centro del registro de bajos, para que los acordes no se emborronen abajo ni se queden delgados arriba.
La ventaja es enorme para el principiante y para la música de baile. Un dedo produce al instante un acorde completo, afinado y en un registro sensato. Un acordeonista puede sostener solo todo un acompañamiento, que es la razón histórica de que el instrumento diera la vuelta al mundo.
El precio aparece en cuanto quieres una disposición concreta. No puedes tocar un acorde en primera inversión, no puedes omitir la quinta, no puedes colocar una nota en una octava determinada y no puedes escribir líneas de bajo independientes. La fila de disminuidos es realmente de séptima disminuida, y la de séptimas suele omitir la quinta, cosa que sorprende a quien analiza lo que está oyendo.
Conviene saber además que las lengüetas de bajo suelen sonar en más de una octava a la vez, de modo que la mano izquierda suena más gruesa de lo que sugiere la partitura.
Orientarse sin mirar
A la mano izquierda no se la mira nunca. El teclado queda de lado y la cabeza no llega hasta allí. La orientación es puramente táctil, y el instrumento ayuda: algunos botones llevan un hoyuelo, una superficie rugosa o una pequeña muesca que sirven de referencia, casi siempre do y mi, a veces la bemol.
De ahí que la disciplina de estudio sea aprender la geografía al tacto desde la primera semana. Busca el botón marcado, cuenta filas hacia fuera con los dedos y construye memoria muscular para las figuras habituales. La alternancia bajo-acorde de un vals o una polca, el II-V-I, el bajo caminado por terceras con la fila de contrabajos: cada una es una sola forma de mano que se desplaza en bloque por el círculo.
Los alumnos que aprenden esto bien en los primeros seis meses dejan de pensar en la mano izquierda por completo. Los que se asoman a mirarla durante un año adquieren un hábito muy desagradable de corregir.
Tamaños y lo que de verdad hace falta
120 bajos son seis filas de veinte. Los instrumentos más pequeños recortan el número de botones por fila, no el número de filas: 96 bajos son seis filas de dieciséis, 72 son seis de doce y 48 son seis de ocho. Perder botones significa perder las tonalidades lejanas de los extremos del círculo, lo que para casi todo el repertorio por debajo del grado 5 no supone pérdida alguna.
El peso es el argumento honesto. Un instrumento de 72 bajos es muchísimo más ligero que uno de 120, y un principiante no se quedará sin botones en los dos o tres primeros años. Compra la extensión que necesitas para la música que tocas, no la cifra que suena más impresionante.
El bajo libre y el convertidor
El bajo libre renuncia a los acordes fijos. Los botones de la mano izquierda se convierten en un teclado cromático de notas sueltas, dispuesto en filas de terceras menores igual que el sistema de botones de la derecha, y abarca de cuatro a cinco octavas. Eliges cada nota, así que puedes exponer el sujeto de una fuga, disponer un acorde como quieras o llevar una línea de bajo verdaderamente independiente.
La mayoría de los instrumentos de concierto son convertidores: una palanca conmuta los mismos botones entre Stradella y bajo libre, a veces en mitad de una obra. Existen instrumentos solo de bajo libre, pero son menos prácticos. Los modelos convertidores cuestan bastante más porque la mecánica de bajos tiene que hacer dos trabajos, y por lo mismo pesan más.
La secuencia que funciona es Stradella primero, durante varios años, y bajo libre cuando el repertorio lo exija. Si estás decidiendo qué instrumento comprar, ven a probar los dos en A&G Academy en Singapur antes de gastar el dinero, porque la diferencia de tacto no es algo que se pueda leer.
Frequently asked
¿Cómo funciona el sistema de bajos Stradella?
Seis filas de botones recorren en diagonal el lado izquierdo. Dos filas dan notas sueltas: el bajo fundamental y un contrabajo una tercera mayor por encima. Las otras cuatro dan acordes fijos mayores, menores, de séptima y disminuidos. Los botones contiguos de cada fila se separan por una quinta, así que toda la disposición sigue el círculo de quintas.
¿Qué diferencia hay entre el Stradella y el bajo libre?
El Stradella da acordes fijos: un botón hace sonar un acorde mayor, menor, de séptima o disminuido completo, en una disposición que no puedes alterar. El bajo libre sustituye esas filas por notas cromáticas sueltas a lo largo de cuatro o cinco octavas, de modo que eliges cada altura. El bajo libre es imprescindible para las fugas y para casi todo el repertorio de concierto.
¿Cuántos botones de bajo necesita un acordeón de principiante?
Setenta y dos bastan de sobra para los primeros años, y cuarenta y ocho son viables para un niño o para un instrumento muy ligero. Todos los tamaños mantienen las mismas seis filas y las mismas digitaciones; los modelos pequeños simplemente prescinden de las tonalidades lejanas de los extremos del círculo de quintas. El peso importa más que el número de botones.
Le système de basses Stradella, expliqué
Six rangées de boutons ordonnées par quintes : basses, contrebasses et accords préréglés. Comment marche le Stradella et où entrent les basses chromatiques.
La disposition en un paragraphe
Regardez le côté gauche d'un accordéon 120 basses : vous voyez six rangées diagonales de vingt boutons. En partant de la rangée la plus proche du soufflet et en allant vers l'extérieur : contrebasses, basses fondamentales, accords majeurs, accords mineurs, accords de septième de dominante, accords de septième diminuée.
Sur chaque rangée, deux boutons voisins sont séparés d'une quinte. Trouvez le do : le bouton juste en dessous donne le sol, le suivant le ré, et ainsi de suite tout autour du cycle. Dans l'autre sens, vous obtenez fa, si bémol, mi bémol. Le système entier est le cycle des quintes posé sous vos doigts, et c'est pourquoi une même figure d'accompagnement fonctionne dans toutes les tonalités : il suffit de la décaler le long de la diagonale.
La rangée des contrebasses sonne une tierce majeure au-dessus de la fondamentale. Si votre majeur est sur le do de la rangée des basses, le bouton situé en diagonale sur la rangée des contrebasses donne le mi. C'est ainsi qu'on joue des lignes de basse qui marchent en tierces sans quitter la position.
Pourquoi les accords sont préréglés, et ce que cela coûte
Chaque bouton d'accord ouvre plusieurs soupapes à la fois et fait parler trois ou quatre anches. Vous ne choisissez ni les notes ni le renversement. L'instrument impose une disposition, en général serrée et située vers le milieu de la tessiture des basses, pour que les accords ne deviennent ni boueux dans le grave ni maigres dans l'aigu.
L'avantage est énorme pour le débutant comme pour la musique de danse. Un seul doigt produit instantanément un accord complet, juste, dans un registre sensé. Un accordéoniste peut fournir à lui seul un accompagnement entier, et c'est la raison historique pour laquelle l'instrument a fait le tour du monde.
Le prix à payer apparaît dès que vous voulez une disposition précise. Impossible de jouer un accord de premier renversement, impossible d'omettre la quinte, impossible de placer une note dans une octave donnée, impossible d'écrire des lignes de basse indépendantes. La rangée de septième diminuée donne bien une véritable septième diminuée, et la rangée de septième omet généralement la quinte, ce qui surprend les gens quand ils analysent ce qu'ils entendent.
Il faut aussi savoir que les anches de basses sonnent le plus souvent sur plusieurs octaves à la fois : la main gauche est donc plus épaisse que ne le laisse croire la partition.
S'orienter sans regarder
On ne regarde jamais la main gauche. Le clavier est tourné sur le côté et votre tête ne peut pas aller voir. L'orientation est entièrement tactile, et l'instrument vous aide : certains boutons portent un creux, une surface rugueuse ou une petite encoche qui servent de repères, le plus souvent le do et le mi, parfois le la bémol.
La discipline de travail consiste donc à apprendre la géographie au toucher dès la première semaine. Repérez le bouton marqué, comptez les rangées vers l'extérieur avec les doigts, installez la mémoire musculaire des figures standard. L'alternance basse-accord d'une valse ou d'une polka, le deux-cinq-un, la basse en tierces qui utilise la rangée des contrebasses : chacune de ces figures est une seule forme de main qui se déplace en bloc autour du cycle.
Les élèves qui apprennent cela correctement dans les six premiers mois cessent complètement de penser à leur main gauche. Ceux qui la regardent du coin de l'œil pendant un an prennent une habitude désagréable à désapprendre.
Les tailles, et ce dont vous avez réellement besoin
120 basses, c'est six rangées de vingt. Les instruments plus petits réduisent le nombre de boutons par rangée, pas le nombre de rangées : 96 basses font six rangées de seize, 72 six rangées de douze, 48 six rangées de huit. Perdre des boutons revient à perdre les tonalités éloignées, aux extrémités du cycle, ce qui, pour l'essentiel du répertoire d'avant le grade 5, ne coûte absolument rien.
Le poids est l'argument honnête. Un 72 basses est nettement plus léger qu'un 120, et un débutant ne manquera pas de boutons pendant deux ou trois ans. Achetez l'étendue dont vous avez besoin pour la musique que vous jouez, pas le chiffre qui impressionne le plus.
Les basses chromatiques et le convertisseur
Les basses chromatiques abandonnent les accords préréglés. Les boutons de la main gauche deviennent un clavier chromatique de notes isolées, disposé en rangées de tierces mineures comme le clavier droit à boutons, sur quatre à cinq octaves. Vous choisissez chaque note : vous pouvez énoncer un sujet de fugue, disposer un accord comme bon vous semble, ou mener une vraie ligne de basse indépendante.
La plupart des instruments de concert sont des convertisseurs : un levier fait basculer les mêmes boutons entre Stradella et basses chromatiques, parfois en cours de morceau. Il existe des instruments uniquement chromatiques, mais ils sont moins pratiques. Les modèles à convertisseur coûtent nettement plus cher parce que la mécanique de basses doit faire deux métiers, et ils sont plus lourds pour la même raison.
L'ordre qui fonctionne est le suivant : le Stradella d'abord, pendant plusieurs années, puis les basses chromatiques quand le répertoire l'exige. Si vous hésitez sur l'instrument à acheter, venez essayer les deux à A&G Academy, à Singapour, avant de dépenser votre argent : la différence de sensation ne s'apprend pas dans un texte.
Frequently asked
Comment fonctionne le système de basses Stradella ?
Six rangées de boutons courent en diagonale sur le côté gauche. Deux rangées donnent des notes isolées : la basse fondamentale et une contrebasse située une tierce majeure au-dessus. Quatre rangées donnent des accords préréglés, majeurs, mineurs, de septième et diminués. Sur chaque rangée, deux boutons voisins sont séparés d'une quinte, si bien que toute la disposition suit le cycle des quintes.
Quelle différence entre le Stradella et les basses chromatiques ?
Le Stradella donne des accords préréglés : un bouton fait sonner un accord complet majeur, mineur, de septième ou diminué, dans une disposition fixe que vous ne pouvez pas modifier. Les basses chromatiques remplacent ces rangées par des notes chromatiques isolées sur quatre ou cinq octaves, donc vous choisissez chaque hauteur. Elles sont indispensables pour les fugues et pour l'essentiel du répertoire de concert.
Combien de boutons de basses faut-il à un accordéon de débutant ?
Soixante-douze suffisent largement pour les premières années, et quarante-huit conviennent à un enfant ou à un instrument très léger. Toutes les tailles conservent les mêmes six rangées et les mêmes doigtés ; les petits modèles suppriment simplement les tonalités éloignées à chaque extrémité du cycle des quintes. Le poids compte plus que le nombre de boutons.
Das Stradella-Bass-System, erklärt
Sechs Knopfreihen nach Quinten geordnet: Terzbass, Grundbass, Dur, Moll, Septime, vermindert. Wie der Stradella-Bass funktioniert und wo der Melodiebass beginnt.
Der Aufbau in einem Absatz
Auf der linken Seite eines 120-Bass-Akkordeons liegen sechs diagonale Reihen mit je zwanzig Knöpfen. Vom Balg nach außen gelesen: Terzbass, Grundbass, Durakkord, Mollakkord, Dominantseptakkord, verminderter Septakkord.
Innerhalb jeder Reihe liegen benachbarte Knöpfe eine Quinte auseinander. Suchen Sie das C, dann liegt darunter G, darunter D und so weiter um den Zirkel herum. In die andere Richtung folgen F, B und Es. Das ganze System ist der Quintenzirkel unter den Fingern, und genau deshalb funktioniert dieselbe Begleitfigur in jeder Tonart, nur entlang der Diagonale verschoben.
Die Terzbassreihe liegt eine große Terz über dem Grundbass. Steht der Mittelfinger auf dem C der Grundbassreihe, liegt schräg darüber auf der Terzbassreihe das E. So spielt man Basslinien, die in Terzen schreiten, ohne die Handposition zu verlassen.
Warum die Akkorde fest verdrahtet sind, und was das kostet
Jeder Akkordknopf öffnet mehrere Klappen gleichzeitig und bringt drei oder vier Stimmzungen zum Klingen. Sie wählen weder die Töne noch die Umkehrung. Das Instrument legt die Lage fest, meist eng und in der Mitte des Bassumfangs, damit die Akkorde unten nicht dröhnen und oben nicht dünn werden.
Für Anfänger und für Tanzmusik ist der Vorteil enorm. Ein Finger erzeugt sofort einen vollständigen, sauber gestimmten Akkord in vernünftiger Lage. Eine Akkordeonistin kann allein eine komplette Begleitung liefern, und das ist der historische Grund, warum das Instrument um die Welt gegangen ist.
Der Preis zeigt sich in dem Moment, in dem Sie eine bestimmte Lage brauchen. Sie können keinen Sextakkord spielen, die Quinte nicht weglassen, keinen Ton in eine bestimmte Oktave legen und keine selbständigen Basslinien schreiben. Die verminderte Reihe ist wirklich ein verminderter Septakkord, und die Septreihe lässt meist die Quinte weg, was viele überrascht, sobald sie analysieren, was sie da eigentlich hören.
Dazu kommt: Die Basszungen klingen in der Regel in mehreren Oktaven gleichzeitig, die linke Hand ist also dichter, als das Notenbild vermuten lässt.
Sich zurechtfinden, ohne hinzusehen
Auf die linke Hand sieht man nie. Die Knopfreihen zeigen zur Seite, und mit dem Kopf kommt man nicht dorthin. Die Orientierung läuft vollständig über den Tastsinn, und das Instrument hilft dabei: Einzelne Knöpfe haben eine Mulde, eine aufgeraute Oberfläche oder eine kleine Vertiefung als Orientierungspunkt, am häufigsten C und E, manchmal auch As.
Die Übedisziplin besteht also darin, die Geografie von der ersten Woche an ertastend zu lernen. Den markierten Knopf finden, mit den Fingern die Reihen nach außen zählen und Bewegungsgedächtnis für die Standardfiguren aufbauen. Der Bass-Akkord-Wechsel im Walzer oder in der Polka, die Zwei-Fünf-Eins, die in Terzen schreitende Basslinie über die Terzbassreihe: Jede dieser Figuren ist eine Handform, die als Ganzes um den Zirkel wandert.
Schüler, die das in den ersten sechs Monaten sauber lernen, denken später überhaupt nicht mehr an die linke Hand. Schüler, die ein Jahr lang hinschielen, gewöhnen sich etwas an, das man nur mühsam wieder loswird.
Größen, und was Sie wirklich brauchen
120 Bässe sind sechs Reihen zu zwanzig. Kleinere Instrumente kürzen die Zahl der Knöpfe pro Reihe, nicht die Zahl der Reihen: 96 Bässe sind sechs Reihen zu sechzehn, 72 sind sechs Reihen zu zwölf, 48 sind sechs Reihen zu acht. Weniger Knöpfe heißt, dass die entlegenen Tonarten an den Enden des Zirkels fehlen, und das ist für fast alles unterhalb von Grade 5 überhaupt kein Verlust.
Das ehrliche Argument ist das Gewicht. Ein 72-Bass-Instrument ist deutlich leichter als ein 120er, und einem Anfänger gehen in den ersten zwei bis drei Jahren die Knöpfe nicht aus. Kaufen Sie den Umfang, den Ihre Musik verlangt, nicht die Zahl, die am meisten hermacht.
Melodiebass und Konverter
Der Melodiebass verzichtet auf die fertigen Akkorde. Die Knöpfe der linken Hand werden zu einer chromatischen Klaviatur aus Einzeltönen, in Reihen kleiner Terzen angeordnet, ganz ähnlich wie das Knopfsystem der rechten Hand, über vier bis fünf Oktaven. Sie wählen jeden Ton selbst und können deshalb ein Fugenthema spielen, einen Akkord beliebig legen oder eine wirklich selbständige Basslinie führen.
Die meisten Konzertinstrumente sind Konverter: Ein Hebel schaltet dieselben Knöpfe zwischen Stradella und Melodiebass um, manchmal mitten im Stück. Reine Melodiebassinstrumente gibt es, sie sind aber weniger praktisch. Konvertermodelle kosten erheblich mehr, weil die Bassmechanik zwei Aufgaben erfüllen muss, und sie sind aus demselben Grund schwerer.
Bewährt hat sich diese Reihenfolge: zuerst mehrere Jahre Stradella, dann der Melodiebass, sobald das Repertoire ihn verlangt. Wenn Sie überlegen, welches Instrument Sie kaufen sollen, probieren Sie beide an der A&G Academy in Singapur aus, bevor Sie Geld ausgeben, denn den Unterschied im Spielgefühl kann man nicht nachlesen.
Frequently asked
Wie funktioniert das Stradella-Bass-System?
Sechs Knopfreihen laufen diagonal über die linke Seite des Instruments. Zwei Reihen geben Einzeltöne, den Grundbass und einen Terzbass eine große Terz darüber. Vier Reihen geben fertige Dur-, Moll-, Sept- und verminderte Akkorde. Benachbarte Knöpfe innerhalb einer Reihe liegen eine Quinte auseinander, die ganze Anordnung folgt also dem Quintenzirkel.
Was ist der Unterschied zwischen Stradella und Melodiebass?
Stradella liefert fertige Akkorde: Ein Knopf bringt einen kompletten Dur-, Moll-, Sept- oder verminderten Akkord in einer festen Lage, die Sie nicht ändern können. Der Melodiebass ersetzt diese Reihen durch einzelne chromatische Töne über vier bis fünf Oktaven, Sie wählen also jede Tonhöhe selbst. Für Fugen und den größten Teil des Konzertrepertoires ist der Melodiebass unverzichtbar.
Wie viele Bassknöpfe braucht ein Anfängerakkordeon?
72 reichen für die ersten Jahre völlig, und 48 sind für ein Kind oder ein sehr leichtes Instrument brauchbar. Alle Größen behalten dieselben sechs Reihen und dieselben Griffbilder; kleinere Modelle lassen einfach die entlegenen Tonarten an beiden Enden des Quintenzirkels weg. Das Gewicht ist wichtiger als die Zahl der Knöpfe.
Il sistema di bassi Stradella, spiegato
Sei file di bottoni disposte per quinte: contrabbassi, bassi, maggiori, minori, settime, diminuite. Come funziona lo Stradella e dove entrano i bassi sciolti.
La disposizione in un paragrafo
Guarda il lato sinistro di una fisarmonica da 120 bassi e vedi sei file diagonali da venti bottoni. Partendo dalla fila più vicina al mantice e andando verso l'esterno: contrabbassi, bassi fondamentali, accordo maggiore, accordo minore, accordo di settima di dominante, accordo di settima diminuita.
Lungo ogni fila, i bottoni vicini distano una quinta. Trova il Do: il bottone sotto è Sol, quello ancora sotto è Re, e così via lungo tutto il circolo. Nell'altra direzione trovi Fa, Si bemolle, Mi bemolle. L'intero sistema è il circolo delle quinte messo sotto le dita, ed è per questo che la stessa figura di accompagnamento funziona in tutte le tonalità: basta spostarla lungo la diagonale.
La fila dei contrabbassi sta una terza maggiore sopra quella dei fondamentali. Se il medio è sul Do della fila dei bassi, il bottone in diagonale verso l'alto, sulla fila dei contrabbassi, è un Mi. È così che si suonano linee di basso che camminano per terze senza uscire dalla posizione.
Perché gli accordi sono preimpostati, e cosa costa
Ogni bottone di accordo apre più valvole insieme e fa suonare tre o quattro ance. Non scegli le note e non scegli il rivolto. Lo strumento decide la disposizione, di solito stretta e vicino al centro dell'estensione dei bassi, così gli accordi non impastano in basso e non si assottigliano in alto.
Il vantaggio è enorme per chi comincia e per la musica da ballo. Un dito produce subito un accordo pieno, intonato, in un registro sensato. Un fisarmonicista può fornire da solo un accompagnamento completo, ed è la ragione storica per cui lo strumento ha girato il mondo.
Il prezzo si paga nel momento in cui vuoi una disposizione precisa. Non puoi suonare un accordo di primo rivolto, non puoi omettere la quinta, non puoi mettere una nota in una certa ottava e non puoi scrivere linee di basso indipendenti. La fila delle diminuite è davvero una settima diminuita, e la fila delle settime di solito omette la quinta: la cosa sorprende sempre chi si mette ad analizzare quello che sta sentendo.
Vale anche la pena sapere che le ance dei bassi suonano di norma in più di un'ottava insieme, quindi la mano sinistra è più spessa di quanto suggerisca la notazione.
Orientarsi senza guardare
La mano sinistra non la guardi mai. La tastiera è rivolta di lato e la testa non ci arriva. L'orientamento è tutto tattile, e lo strumento aiuta: alcuni bottoni hanno una fossetta, una superficie ruvida o un piccolo incavo che fanno da punto di riferimento, di solito il Do e il Mi, a volte il La bemolle.
La disciplina di studio, allora, è imparare la geografia al tatto fin dalla prima settimana. Trova il bottone marcato, conta le file verso l'esterno con le dita, e costruisci la memoria muscolare delle figure standard. L'alternanza basso-accordo di un valzer o di una polka, il due-cinque-uno, il basso camminante per terze che usa la fila dei contrabbassi: ognuna di queste cose è una sola forma della mano che si sposta in blocco lungo il circolo.
Gli allievi che imparano bene tutto questo nei primi sei mesi smettono del tutto di pensare alla mano sinistra. Quelli che la sbirciano per un anno prendono un'abitudine sgradevole da togliersi.
Le misure e quello che serve davvero
120 bassi sono sei file da venti. Gli strumenti più piccoli tolgono bottoni da ogni fila, non file: 96 bassi sono sei file da sedici, 72 sono sei file da dodici, 48 sono sei file da otto. Perdere bottoni significa perdere le tonalità lontane agli estremi del circolo, il che per quasi tutto il repertorio sotto il Grado 5 non è affatto una perdita.
Il peso è l'argomento onesto. Uno strumento da 72 bassi è molto più leggero di un 120, e un principiante non finirà i bottoni nei primi due o tre anni. Compra l'estensione che serve alla musica che suoni, non il numero che fa più impressione.
Bassi sciolti e convertitore
I bassi sciolti abbandonano gli accordi preimpostati. I bottoni della mano sinistra diventano una tastiera cromatica di note singole, disposta in file di terze minori più o meno come il sistema a bottoni della mano destra, su quattro o cinque ottave. Scegli ogni nota, quindi puoi suonare un soggetto di fuga, disporre un accordo come vuoi o portare avanti una vera linea di basso indipendente.
Quasi tutti gli strumenti da concerto sono convertitori: una leva commuta gli stessi bottoni fra Stradella e bassi sciolti, a volte anche a brano iniziato. Esistono strumenti con i soli bassi sciolti, ma sono meno pratici. I modelli con convertitore costano parecchio di più perché la meccanica dei bassi deve fare due lavori, e per lo stesso motivo pesano di più.
La sequenza che funziona è prima lo Stradella, per diversi anni, e poi i bassi sciolti quando il repertorio li richiede. Se stai valutando quale strumento comprare, vieni a provarli entrambi alla A&G Academy di Singapore prima di spendere, perché la differenza di sensazione sotto le dita non è una cosa che si possa leggere.
Frequently asked
Come funziona il sistema di bassi Stradella?
Sei file di bottoni corrono in diagonale sul lato sinistro. Due file danno note singole, il basso fondamentale e un contrabbasso una terza maggiore sopra. Quattro file danno accordi preimpostati di maggiore, minore, settima e diminuita. Lungo ogni fila i bottoni vicini distano una quinta, quindi tutta la disposizione segue il circolo delle quinte.
Qual è la differenza fra Stradella e bassi sciolti?
Lo Stradella dà accordi preimpostati: un bottone fa suonare un accordo completo maggiore, minore, di settima o diminuito, in una disposizione fissa che non puoi cambiare. I bassi sciolti sostituiscono quelle file con singole note cromatiche su quattro o cinque ottave, quindi scegli tu ogni suono. Per le fughe e per quasi tutto il repertorio da concerto servono i bassi sciolti.
Quanti bassi servono a una fisarmonica per principianti?
Settantadue bastano abbondantemente per i primi anni, e quarantotto sono praticabili per un bambino o per uno strumento molto leggero. Tutte le misure mantengono le stesse sei file e la stessa diteggiatura; i modelli più piccoli si limitano a togliere le tonalità lontane ai due estremi del circolo delle quinte. Il peso conta più del numero di bottoni.
O sistema de baixos Stradella, explicado
Seis filas de botões dispostas por quintas: contrabaixos, baixos, maior, menor, sétima e diminuta. Como funciona o Stradella e onde entram os baixos livres.
A disposição num parágrafo
Olhe para o lado esquerdo de um acordeão de 120 baixos e vê seis filas diagonais de vinte botões. A contar da fila mais próxima do fole para fora: contrabaixos, baixos fundamentais, acorde maior, acorde menor, acorde de sétima da dominante, acorde de sétima diminuta.
Ao longo de cada fila, os botões contíguos distam uma quinta. Encontre o dó e o botão abaixo dele é sol, o seguinte ré, e assim por diante à volta do ciclo. No sentido contrário aparecem fá, si bemol, mi bemol. O sistema inteiro é o ciclo das quintas estendido debaixo dos dedos, e é por isso que a mesma forma de acompanhamento serve em todas as tonalidades, apenas deslocada ao longo da diagonal.
A fila dos contrabaixos fica uma terceira maior acima da fundamental. Se o dedo médio estiver no dó da fila dos baixos, o botão na diagonal de cima, nos contrabaixos, é mi. É assim que se tocam linhas de baixo que caminham em terceiras sem sair da posição.
Porque os acordes são pré-definidos, e o que isso custa
Cada botão de acorde abre várias válvulas ao mesmo tempo e faz soar três ou quatro palhetas. Não escolhe as notas nem escolhe a inversão. O instrumento decide a disposição, normalmente compacta e perto do meio da extensão dos baixos, para que os acordes não fiquem turvos em baixo nem magros em cima.
A vantagem é enorme para quem começa e para a música de dança. Um dedo produz um acorde completo, afinado, num registo sensato, de imediato. Um acordeonista sozinho fornece um acompanhamento inteiro, e foi essa a razão histórica de o instrumento ter dado a volta ao mundo.
O custo aparece assim que quer uma disposição específica. Não pode tocar um acorde na primeira inversão, não pode omitir a quinta, não pode colocar uma nota numa oitava determinada e não pode escrever linhas de baixo independentes. A fila de sétima diminuta é mesmo diminuta, e a fila de sétima costuma omitir a quinta, o que surpreende quem analisa o que está a ouvir.
Vale também a pena saber que as palhetas dos baixos soam habitualmente em mais do que uma oitava ao mesmo tempo, pelo que a mão esquerda é mais espessa do que a notação sugere.
Orientar-se sem olhar
Nunca se olha para a mão esquerda. O teclado está virado de lado e a cabeça não chega lá. A orientação é inteiramente táctil, e o instrumento ajuda: certos botões têm uma covinha, uma superfície áspera ou uma pequena reentrância que servem de marcos, mais frequentemente o dó e o mi, às vezes o lá bemol.
A disciplina de estudo é, portanto, aprender a geografia pelo tacto desde a primeira semana. Encontrar o botão marcado, contar filas para fora com os dedos e construir memória muscular para as formas correntes. A alternância baixo-acorde de uma valsa ou de uma polca, o dois-cinco-um, o baixo caminhante em terceiras com a fila dos contrabaixos: cada uma destas coisas é uma forma de mão que se desloca em bloco à volta do ciclo.
Os alunos que aprendem isto bem nos primeiros seis meses deixam de pensar na mão esquerda por completo. Os que espreitam durante um ano ganham um hábito desagradável de desaprender.
Tamanhos e o que é preciso mesmo
120 baixos são seis filas de vinte. Os instrumentos mais pequenos cortam o número de botões por fila, não o número de filas: 96 baixos são seis filas de dezasseis, 72 são seis de doze, 48 são seis de oito. Perder botões significa perder as tonalidades afastadas nas pontas do ciclo, o que, para quase todo o repertório abaixo do Grau 5, não faz falta nenhuma.
O peso é o argumento honesto. Um instrumento de 72 baixos é muitíssimo mais leve do que um de 120 e um principiante não fica sem botões nos primeiros dois ou três anos. Compre a extensão de que precisa para a música que toca, não o número que soa mais impressionante.
Baixos livres e o conversor
Os baixos livres abandonam os acordes pré-definidos. Os botões da mão esquerda passam a ser um teclado cromático de notas soltas, dispostas em filas de terceiras menores, muito à maneira do sistema de botões da mão direita, cobrindo quatro a cinco oitavas. Escolhe todas as notas, por isso pode tocar o sujeito de uma fuga, dispor um acorde como quiser ou conduzir uma verdadeira linha de baixo independente.
A maioria dos instrumentos de concerto é de conversor: uma alavanca comuta os mesmos botões entre Stradella e baixos livres, por vezes a meio de uma peça. Existem instrumentos só de baixos livres, mas são menos práticos. Os modelos de conversor custam bastante mais porque a mecânica dos baixos tem de fazer dois trabalhos, e são mais pesados pela mesma razão.
A ordem que funciona é Stradella primeiro, durante vários anos, e baixos livres quando o repertório os exigir. Se está a ponderar que instrumento comprar, venha experimentar os dois na A&G Academy, em Singapura, antes de gastar o dinheiro, porque a diferença de sensação não é coisa que se leia.
Frequently asked
Como funciona o sistema de baixos Stradella?
Seis filas de botões atravessam o lado esquerdo na diagonal. Duas filas dão notas soltas, o baixo fundamental e um contrabaixo uma terceira maior acima. Quatro filas dão acordes prontos de maior, menor, sétima e diminuta. Ao longo de cada fila, os botões contíguos distam uma quinta, pelo que toda a disposição segue o ciclo das quintas.
Qual é a diferença entre Stradella e baixos livres?
O Stradella dá acordes prontos: um botão faz soar um acorde completo maior, menor, de sétima ou diminuto, numa disposição fixa que não pode alterar. Os baixos livres substituem essas filas por notas cromáticas soltas ao longo de quatro ou cinco oitavas, por isso escolhe cada altura. São indispensáveis nas fugas e na maior parte do repertório de concerto.
Quantos botões de baixo precisa um acordeão de principiante?
Setenta e dois chegam bem para os primeiros anos, e quarenta e oito servem para uma criança ou para um instrumento muito leve. Todos os tamanhos mantêm as mesmas seis filas e as mesmas dedilhações; os modelos mais pequenos apenas deixam cair as tonalidades afastadas em cada ponta do ciclo das quintas. O peso conta mais do que o número de botões.
Система готовых басов Страделла
Шесть рядов кнопок по квинтам: вспомогательный и основной бас, мажор, минор, септаккорд, уменьшённый. Как устроена система Страделла и где нужен выборный бас.
Раскладка в одном абзаце
Посмотрите на левую сторону 120-басового аккордеона — вы увидите шесть диагональных рядов по двадцать кнопок. Если считать от ряда, ближайшего к меху, наружу: вспомогательный бас, основной бас, мажорный аккорд, минорный аккорд, доминантсептаккорд, уменьшённый септаккорд.
Внутри каждого ряда соседние кнопки отстоят друг от друга на квинту. Найдите до — кнопка под ним даст соль, следующая ре, и так далее по кругу. В другую сторону пойдут фа, си-бемоль, ми-бемоль. Вся система — это квинтовый круг, разложенный под пальцами, поэтому одна и та же фигура аккомпанемента работает в любой тональности, просто смещаясь вдоль диагонали.
Ряд вспомогательных басов лежит на большую терцию выше основного. Если средний палец стоит на до в основном ряду, кнопка по диагонали вверх, во вспомогательном ряду, — это ми. Именно так играют басовые ходы терциями, не выходя из позиции.
Почему аккорды готовые и чего это стоит
Каждая аккордовая кнопка открывает сразу несколько клапанов и включает три-четыре язычка. Ни ноты, ни обращение вы не выбираете. Инструмент сам берёт расположение — обычно тесное и ближе к середине басового диапазона, чтобы аккорды не гудели внизу и не звучали тускло наверху.
Для начинающего и для танцевальной музыки выигрыш огромен. Один палец мгновенно даёт полный, чисто настроенный аккорд в разумном регистре. Аккордеонист в одиночку обеспечивает весь аккомпанемент — по этой исторической причине инструмент и разошёлся по всему миру.
Цена становится видна в ту минуту, когда нужно конкретное расположение. Нельзя взять аккорд в первом обращении, нельзя убрать квинту, нельзя поместить ноту в нужную октаву, нельзя вести самостоятельный бас. Ряд уменьшённых даёт настоящий уменьшённый септаккорд, а в септаккордовом ряду квинта обычно опущена — это удивляет тех, кто начинает разбирать на слух, что именно звучит.
Стоит знать и то, что басовые язычки, как правило, звучат сразу в нескольких октавах, поэтому левая рука плотнее, чем можно предположить по нотам.
Ориентация без взгляда
На левую руку вы никогда не смотрите. Клавиатура повёрнута вбок, и голова туда просто не дотянется. Ориентация целиком осязательная, и инструмент помогает: на некоторых кнопках есть углубление, шероховатая поверхность или маленькая выемка — чаще всего это до и ми, иногда ля-бемоль.
Поэтому дисциплина занятий проста: учить географию левой руки на ощупь с первой недели. Найти помеченную кнопку, отсчитать ряды пальцами наружу, набрать мышечную память на стандартные фигуры. Чередование баса и аккорда в вальсе или польке, оборот II–V–I, басовый ход терциями через вспомогательный ряд — каждая из этих фигур представляет собой одну форму кисти, которая целиком переезжает по кругу.
Ученики, которые как следует осваивают это в первые полгода, потом вообще не думают о левой руке. Те, кто год подглядывает, вырабатывают привычку, переучиваться от которой неприятно.
Размеры и то, что нужно на самом деле
120 басов — это шесть рядов по двадцать. У меньших инструментов сокращается число кнопок в ряду, а не число рядов: 96 басов — шесть рядов по шестнадцать, 72 — по двенадцать, 48 — по восемь. Потеря кнопок означает потерю дальних тональностей на концах круга, а для большинства репертуара ниже пятого класса это вообще не потеря.
Честный аргумент — вес. 72-басовый инструмент заметно легче 120-басового, и у начинающего кнопки не кончатся в первые два-три года. Берите тот диапазон, который нужен вашей музыке, а не то число, которое звучит внушительнее.
Выборный бас и готово-выборная механика
Выборный бас отказывается от готовых аккордов. Кнопки левой руки превращаются в хроматическую клавиатуру одиночных нот, разложенную рядами по малым терциям, во многом как правая кнопочная клавиатура, и охватывают четыре-пять октав. Каждую ноту вы выбираете сами, поэтому можно провести тему фуги, расположить аккорд как угодно или вести по-настоящему самостоятельный бас.
Большинство концертных инструментов — готово-выборные: рычаг переключает одни и те же кнопки между системой Страделла и выборным басом, иногда прямо по ходу пьесы. Инструменты только с выборным басом существуют, но менее практичны. Готово-выборные модели стоят заметно дороже, потому что басовая механика делает две работы, и по той же причине они тяжелее.
Работает такая последовательность: сначала несколько лет готовый бас, затем выборный, когда его потребует репертуар. Если вы выбираете, какой инструмент купить, приходите попробовать оба в A&G Academy в Сингапуре, прежде чем тратить деньги: разницу в ощущениях прочитать нельзя.
Frequently asked
Как устроена система готовых басов Страделла?
По левой стороне диагонально идут шесть рядов кнопок. Два ряда дают одиночные ноты: основной бас и вспомогательный бас на большую терцию выше него. Четыре ряда дают готовые мажорные, минорные, септаккорды и уменьшённые аккорды. Соседние кнопки в каждом ряду отстоят на квинту, так что вся раскладка следует квинтовому кругу.
Чем готовый бас отличается от выборного?
Готовый бас даёт готовые аккорды: одна кнопка озвучивает целый мажорный, минорный, септаккорд или уменьшённый аккорд в фиксированном расположении, которое нельзя изменить. Выборный бас заменяет эти ряды одиночными хроматическими нотами в четыре-пять октав, так что каждый звук выбираете вы. Для фуг и большей части концертного репертуара выборный бас обязателен.
Сколько басовых кнопок нужно начинающему аккордеонисту?
Семидесяти двух хватает на первые несколько лет, а сорок восемь годятся ребёнку или для совсем лёгкого инструмента. Во всех размерах сохраняются те же шесть рядов и та же аппликатура; в меньших моделях просто отброшены дальние тональности по краям квинтового круга. Вес важнее количества кнопок.
斯特拉德拉低音系统详解
六排按钮按五度圈排列：副低音、基础低音、大三和弦、小三和弦、属七和弦、减七和弦。斯特拉德拉布局如何运作，自由低音又从哪里接手。
一段话看懂布局
把一台 120 贝斯手风琴的左手侧转过来看，会见到六排斜向排列的按钮，每排二十个。从最靠近风箱的一排往外数依次是：副低音、基础低音、大三和弦、小三和弦、属七和弦、减七和弦。
在同一排里，相邻两个按钮相差纯五度。找到 C，它下面那个是 G，再下面是 D，就这样绕着圈走。朝反方向数则得到 F、降 B、降 E。整个系统就是把五度圈摊在手指底下，所以同一个伴奏手型在任何调上都成立，只是沿着斜排平移一下而已。
副低音这一排比基础低音高一个大三度。中指按在低音排的 C 上时，斜上方副低音排的那个按钮就是 E。用三度级进走低音线时不必离开原位，靠的正是这一点。
和弦为什么是预设的，代价又是什么
每个和弦按钮会同时打开好几个音阀，发出三到四片簧的声音。音是哪几个、用第几转位，都不由你决定。乐器替你挑了一种排列，通常紧凑、靠近低音音域的中段，这样和弦在低处不至于混浊，在高处也不至于发虚。
对初学者和对舞曲来说，这个好处非常大。一根手指立刻就能得到一个音准正确、音区合理的完整和弦。一位手风琴手可以独自提供完整的伴奏，这正是这件乐器当年走遍世界的历史原因。
代价在你想要某个特定排列的那一刻立刻显现。你无法演奏第一转位和弦，无法省略五音，无法把某个音安排在指定的八度，也写不出独立的低音声部。减七排确实是减七，而七和弦排通常省略五音，人们在分析自己听到的声音时常常为此吃惊。
还有一点值得知道：低音簧片一般会同时在不止一个八度上发声，所以左手听起来比谱面上写的要厚。
不看也能找到路
左手是永远看不见的。那一侧的键盘朝向侧面，头再怎么转也够不到。定位完全靠触觉，而乐器本身会帮忙：某些按钮上做了凹点、磨砂面或小凹槽作为路标，最常见的是 C 和 E，有时还有降 A。
所以练习的规矩是从第一周起就用手感记住这片地形。摸到有标记的按钮，用手指往外数排，再把标准手型练成肌肉记忆。华尔兹或波尔卡的低音—和弦交替、二五一进行、借助副低音排作三度级进的行走低音：每一样都只是一个整体移动、绕着五度圈平移的手型。
头六个月把这件事扎实练好的学生，之后完全不会再去想左手。偷看了一年的学生则养成一个很难改掉的坏习惯。
尺寸，以及你真正需要多少
120 贝斯就是六排乘二十。更小的琴减少的是每排的按钮数，而不是排数：96 贝斯是六排乘十六，72 贝斯是六排乘十二，48 贝斯是六排乘八。按钮少了，丢掉的是五度圈两端的远关系调，而对五级以下的绝大多数曲目来说，这根本算不上损失。
真正该说的理由是重量。72 贝斯的琴比 120 轻得多，而初学者在头两三年里不会把按钮用完。按你实际要演奏的音乐来选音域，别按听起来最气派的数字来选。
自由低音与转换装置
自由低音放弃了预设和弦。左手按钮变成一片半音单音键盘，以小三度为间隔排成几排，很像右手的键钮系统，音域覆盖四到五个八度。每一个音都由你决定，因此可以演奏赋格主题、按自己的意愿安排和弦声部，或者真正写出一条独立的低音线。
多数音乐会用琴是转换式的：一个拨杆让同一批按钮在斯特拉德拉与自由低音之间切换，有时就在曲中切换。只有自由低音的专用琴也存在，但实用性较差。转换式的价格贵出不少，因为低音机械要干两份工作，也正因如此更重。
行得通的顺序是先学斯特拉德拉，学上几年，等曲目提出要求了再转自由低音。如果你正在权衡该买哪一种，先来新加坡的 A&G Academy 两种都试一试再掏钱，因为手感上的差别不是读文章能读明白的。
Frequently asked
斯特拉德拉低音系统是怎么运作的？
六排按钮在左手侧斜向排开。两排发单音，即基础低音和高它一个大三度的副低音。另外四排发预设的大三和弦、小三和弦、属七和弦与减七和弦。同一排相邻的按钮相差纯五度，因此整个布局遵循五度圈。
斯特拉德拉低音和自由低音有什么区别？
斯特拉德拉给的是预设和弦：一个按钮就发出一个完整的大三、小三、七或减和弦，声部排列是固定的，改不了。自由低音把那几排换成四到五个八度的半音单音，每一个音高都由你选。赋格和多数音乐会曲目都必须用自由低音。
初学者的手风琴需要多少个低音按钮？
头几年 72 个完全够用，孩子或者想要一台很轻的琴，48 个也可行。所有尺寸都保持同样的六排和同样的指法手型；小琴只是砍掉五度圈两端的远关系调而已。重量比按钮数量更要紧。
ストラデラ・ベース・システムのしくみ
アコーディオンの左手は、五度圏に沿って並ぶ6列のボタンです。カウンターベース、基本ベース、長三和音、短三和音、セブンス、減七。ストラデラ配列がどう動くのか、どこからフリーベースの領分になるのかを解説します。
配列のしくみを一段落で
120ベースのアコーディオンの左手側を見ると、20個ずつのボタンが斜めに6列並んでいます。蛇腹に近い列から外側へ、カウンターベース、基本ベース、長三和音、短三和音、属七の和音、減七の和音の順です。
どの列でも、隣り合うボタンは5度ずつ進みます。Cを見つければ、そのひとつ下がG、さらに下がD、というように円をたどっていきます。反対方向へ行けばF、B♭、E♭です。つまりこのシステムは、五度圏をそのまま指の下に並べたものです。同じ伴奏の形がどの調でも通用するのはそのためで、斜めの列に沿ってずらすだけで済みます。
カウンターベース列は、基本ベースの長3度上にあります。ベース列のCに中指を置いているなら、斜め上のカウンターベース列のボタンがEです。ポジションを崩さずに3度で歩くベースラインを弾けるのは、この配置のおかげです。
和音がプリセットである理由と、その代償
和音ボタンをひとつ押すと、複数の弁が同時に開き、3つか4つのリードが鳴ります。構成音も転回形も、演奏者が選ぶことはできません。ヴォイシングは楽器の側が決めていて、たいていはベース音域の中央寄りにまとまっています。低すぎて濁ることも、高すぎて痩せることもないようにするためです。
初心者にとっても、踊りの音楽にとっても、この利点は絶大です。指一本で、音程の整った和音が、ちょうどよい音域で、すぐに鳴ります。アコーディオン奏者はひとりで伴奏をすべてまかなえます。この楽器が世界中へ広がった歴史的な理由は、そこにあります。
代償は、特定のヴォイシングがほしくなった瞬間に現れます。第一転回形は弾けません。5度を省くこともできません。任意のオクターヴに音を置くことも、独立したベースラインを書くこともできません。減七の列は文字どおり減七ですし、セブンスの列はたいてい5度を省いています。鳴っている音を分析してみて、そこで驚く人は少なくありません。
もうひとつ知っておきたいのは、ベースのリードはたいてい複数のオクターヴで同時に鳴るということです。左手は楽譜の見た目より厚く響きます。
見ないで位置をつかむ
左手は見ません。ボタンの面は横を向いていて、頭がそこまで届かないからです。位置の把握は完全に触覚頼みですが、楽器のほうにも手がかりがあります。目印となるボタンには、くぼみ、ざらついた表面、小さな刻みなどが付けてあり、多くの場合はCとE、ときにA♭です。
ですから練習の原則は、最初の週から配置を手の感覚で覚えることです。目印のボタンを探し、指で外側へ列を数え、定番の形を体に覚えさせます。ワルツやポルカのベースと和音の交替、ツー・ファイブ・ワン、カウンターベース列を使った3度のウォーキングベース——どれもひとつの手の形で、それが円に沿ってそのまま移動していくだけです。
最初の半年でこれをきちんと身につけた生徒は、左手のことを考えなくなります。一年のあいだ左手をのぞき込み続けた生徒には、あとから直すのが厄介な癖が残ります。
サイズと、実際に必要な数
120ベースは、20個かける6列です。小さい楽器で減るのは1列あたりのボタン数で、列の数ではありません。96ベースは16個かける6列、72ベースは12個かける6列、48ベースは8個かける6列です。ボタンが減るというのは、五度圏の両端にある遠い調が落ちるということで、グレード5より下のレパートリーならまず困りません。
正直に言えば、決め手は重さです。72ベースは120ベースよりはるかに軽く、初心者が最初の2、3年でボタンを使い切ることはありません。数字の見栄えではなく、自分が弾く音楽に必要な範囲で選んでください。
フリーベースとコンバーター
フリーベースでは、プリセットの和音がなくなります。左手のボタンは単音の半音階鍵盤になり、右手のボタン式とよく似た短3度ずつの列に並び、4〜5オクターヴをカバーします。すべての音を自分で選べるので、フーガの主題を弾くことも、和音を好きなヴォイシングで鳴らすことも、本当に独立したベースラインを走らせることもできます。
コンサート用の楽器はたいていコンバーターです。レバーひとつで、同じボタンがストラデラとフリーベースに切り替わります。曲の途中で切り替えることもあります。フリーベース専用の楽器もありますが、実用性では劣ります。コンバーターは、ベース機構がふたつの仕事をこなさなければならないぶん値段がかなり上がり、同じ理由で重くもなります。
うまくいく順番は、まずストラデラを数年、レパートリーが求めてきた時点でフリーベースへ、という流れです。どちらの楽器を買うか迷っているなら、お金を出す前にシンガポールの A&G Academy で両方に触ってみてください。弾き心地の違いばかりは、読んで分かるものではありません。
Frequently asked
ストラデラ・ベース・システムはどういうしくみですか？
左手側に6列のボタンが斜めに並んでいます。2列は単音で、基本ベースと、その長3度上のカウンターベースです。残る4列は長三和音、短三和音、セブンス、減七のプリセット和音です。どの列でも隣り合うボタンは5度ずつ進むので、配列全体が五度圏に従っています。
ストラデラとフリーベースは何が違いますか？
ストラデラはプリセットの和音です。ボタンひとつで長三和音・短三和音・セブンス・減七がそろって鳴りますが、ヴォイシングは固定されていて変えられません。フリーベースはその列を4〜5オクターヴの半音階の単音に置き換えるので、すべての音を自分で選べます。フーガやコンサート用レパートリーの大半には、フリーベースが必要です。
初心者用アコーディオンにベースボタンはいくつ必要ですか？
最初の数年なら72ベースで十分ですし、子どもや、とにかく軽い楽器がほしい場合は48ベースでもやっていけます。どのサイズも6列という構成と運指の形は同じで、小さいモデルでは五度圏の両端にある遠い調が省かれるだけです。ボタンの数より重さのほうが大切です。
스트라델라 베이스 시스템 해설
5도권 순서로 배열된 여섯 줄의 버튼, 즉 카운터베이스·근음 베이스·장화음·단화음·7화음·감7화음. 스트라델라 배열이 어떻게 작동하는지, 그리고 어디서부터 프리베이스가 필요해지는지 정리했습니다.
한 문단으로 보는 배열
120 베이스 아코디언의 왼쪽 면을 보면 스무 개짜리 버튼 줄 여섯 개가 비스듬히 늘어서 있습니다. 벨로즈에 가장 가까운 줄부터 바깥쪽으로 읽으면 카운터베이스, 근음 베이스, 장화음, 단화음, 딸림7화음, 감7화음 순입니다.
각 줄에서 이웃한 버튼은 5도씩 움직입니다. 도(C)를 찾으면 그 아래 버튼이 솔(G), 그 아래가 레(D), 이런 식으로 원을 따라 돌아갑니다. 반대 방향으로 가면 파(F), 내림시(B♭), 내림미(E♭)가 나옵니다. 결국 이 체계 전체가 손가락 밑에 펼쳐놓은 5도권이고, 그래서 어떤 조에서든 똑같은 반주 모양을 대각선 방향으로 옮기기만 하면 그대로 쓸 수 있습니다.
카운터베이스 줄은 근음보다 장3도 위에 있습니다. 가운뎃손가락이 베이스 줄의 도(C)에 놓여 있다면, 대각선 위쪽 카운터베이스 줄의 버튼은 미(E)입니다. 손 위치를 벗어나지 않고 3도로 걸어 다니는 베이스 라인을 칠 수 있는 이유가 여기에 있습니다.
화음이 미리 짜여 있다는 것, 그리고 그 대가
화음 버튼 하나는 여러 개의 팔레트를 동시에 열어 서너 개의 리드를 울립니다. 구성음을 고를 수도 없고 전위를 고를 수도 없습니다. 악기가 알아서 음의 배치를 정하는데, 대개 베이스 음역의 가운데 근처에 촘촘히 모아 놓기 때문에 아래쪽에서 탁해지거나 위쪽에서 얇아지지 않습니다.
초보자와 춤곡 연주에 주는 이점은 어마어마합니다. 손가락 하나로 음정이 맞는 꽉 찬 화음이 적당한 음역에서 즉시 나옵니다. 아코디언 연주자 한 사람이 반주를 통째로 감당할 수 있고, 이것이 이 악기가 전 세계로 퍼져 나간 역사적 이유입니다.
대가는 특정한 화음 배치를 원하는 순간 드러납니다. 1전위 화음을 칠 수 없고, 5음을 뺄 수 없고, 어떤 음을 특정 옥타브에 놓을 수 없으며, 독립된 베이스 선율을 쓸 수도 없습니다. 감7화음 줄은 말 그대로 감7화음이고, 7화음 줄은 보통 5음을 생략하는데, 자기가 듣고 있던 소리를 분석해 보면 이 점에 놀라는 사람이 많습니다.
베이스 리드는 대개 한 옥타브가 아니라 두 옥타브 이상에서 동시에 울린다는 점도 알아 둘 만합니다. 그래서 왼손은 악보가 적어 놓은 것보다 두껍게 들립니다.
보지 않고 길 찾기
왼손은 절대로 보지 않습니다. 건반이 옆을 향하고 있어서 고개를 그쪽으로 들이밀 수가 없습니다. 방향 감각은 전적으로 촉각에 의존하는데, 악기도 도와줍니다. 어떤 버튼에는 움푹 팬 자국이나 거칠게 처리한 면, 작은 홈이 이정표로 붙어 있습니다. 가장 흔한 것이 도(C)와 미(E), 때로는 내림라(A♭)입니다.
그래서 연습의 원칙은 첫 주부터 손끝의 감각만으로 지형을 익히는 것입니다. 표시된 버튼을 찾고, 손가락으로 바깥쪽 줄을 세어 나가고, 표준적인 손 모양을 근육에 새깁니다. 왈츠나 폴카의 베이스-화음 교대, 2-5-1 진행, 카운터베이스 줄을 쓰는 3도 워킹 베이스 — 이 각각은 손 모양 하나가 원을 따라 통째로 옮겨 다니는 것에 지나지 않습니다.
첫 6개월 동안 이것을 제대로 익힌 학생은 왼손을 아예 의식하지 않게 됩니다. 1년 동안 왼손을 흘끔거린 학생은 나중에 고치기 고약한 습관을 얻습니다.
크기, 그리고 실제로 필요한 것
120 베이스는 스무 개짜리 여섯 줄입니다. 더 작은 악기는 줄의 개수가 아니라 한 줄에 들어가는 버튼 수를 줄입니다. 96 베이스는 열여섯 개짜리 여섯 줄, 72 베이스는 열두 개짜리 여섯 줄, 48 베이스는 여덟 개짜리 여섯 줄입니다. 버튼이 줄어든다는 것은 5도권 양 끝의 먼 조들을 잃는다는 뜻인데, 5급 이하 레퍼토리 대부분에서는 전혀 손해가 아닙니다.
정직하게 따져야 할 문제는 무게입니다. 72 베이스 악기는 120 베이스보다 훨씬 가볍고, 초보자가 처음 2~3년 안에 버튼이 모자라는 일은 없습니다. 숫자가 그럴듯해 보이는 쪽이 아니라 연주할 음악에 필요한 범위를 사십시오.
프리베이스와 컨버터
프리베이스는 미리 짜인 화음을 버립니다. 왼손 버튼이 단음으로 이루어진 반음계 건반이 되고, 오른손 버튼 시스템과 비슷하게 단3도 간격의 줄로 배열되어 4~5옥타브를 덮습니다. 모든 음을 직접 고르기 때문에 푸가 주제를 연주할 수도, 화음을 원하는 대로 배치할 수도, 진짜로 독립된 베이스 성부를 굴릴 수도 있습니다.
연주회용 악기는 대부분 컨버터입니다. 레버 하나로 같은 버튼을 스트라델라와 프리베이스 사이에서 전환하며, 곡 중간에 바꾸기도 합니다. 프리베이스 전용 악기도 있지만 실용성은 떨어집니다. 컨버터 모델은 베이스 기구가 두 가지 일을 해야 하므로 값이 상당히 비싸고, 같은 이유로 더 무겁습니다.
실제로 통하는 순서는 스트라델라를 먼저 몇 해 하고, 레퍼토리가 요구할 때 프리베이스로 넘어가는 것입니다. 어느 악기를 살지 저울질하고 있다면, 돈을 쓰기 전에 싱가포르의 A&G Academy에 와서 둘 다 직접 쳐 보십시오. 손끝에 오는 차이는 글로 읽어서 알 수 있는 것이 아니기 때문입니다.
Frequently asked
스트라델라 베이스 시스템은 어떻게 작동하나요?
왼쪽 면을 대각선으로 가로지르는 여섯 줄의 버튼이 있습니다. 두 줄은 단음을 내는데, 근음 베이스와 그보다 장3도 위의 카운터베이스입니다. 나머지 네 줄은 미리 짜인 장화음, 단화음, 7화음, 감7화음을 냅니다. 각 줄에서 이웃한 버튼은 5도씩 움직이므로 배열 전체가 5도권을 따릅니다.
스트라델라와 프리베이스의 차이는 무엇인가요?
스트라델라는 미리 짜인 화음을 줍니다. 버튼 하나가 장화음, 단화음, 7화음, 감7화음을 완성된 형태로 울리는데, 그 음 배치는 바꿀 수 없습니다. 프리베이스는 그 줄들을 4~5옥타브에 걸친 반음계 단음으로 바꾸어 모든 음을 직접 고르게 합니다. 푸가와 대부분의 연주회 레퍼토리에는 프리베이스가 필요합니다.
초보자용 아코디언에는 베이스 버튼이 몇 개나 필요한가요?
처음 몇 해에는 72개면 충분하고, 어린이나 아주 가벼운 악기가 필요한 경우에는 48개로도 됩니다. 어느 크기든 여섯 줄 구성과 운지 모양은 똑같고, 작은 모델은 5도권 양 끝의 먼 조들만 덜어냅니다. 버튼 개수보다 무게가 더 중요합니다.
Sistem bes Stradella, dijelaskan
Enam baris butang mengikut kelima: counter-bass, bes, major, minor, ketujuh, terkurang. Cara susun atur Stradella berfungsi dan di mana free bass bermula.
Susun aturnya dalam satu perenggan
Lihat bahagian tangan kiri sebuah akordion 120 bes dan anda nampak enam baris pepenjuru, dua puluh butang setiap satu. Dibaca dari baris paling hampir dengan belos ke arah luar: counter-bass, bes asas, kord major, kord minor, kord ketujuh dominan, kord ketujuh terkurang.
Di sepanjang setiap baris, butang bersebelahan bergerak sejauh satu kelima. Cari C, dan butang di bawahnya ialah G, yang di bawahnya D, dan begitulah seterusnya mengelilingi bulatan. Bergerak ke arah bertentangan pula anda dapat F, B flat, E flat. Keseluruhan sistem ini ialah bulatan kelima yang terbentang di bawah jari anda, dan itulah sebabnya bentuk iringan yang sama berfungsi dalam setiap nada, cuma dianjak di sepanjang pepenjuru.
Baris counter-bass terletak satu ketiga major di atas bes asas. Jika jari tengah anda berada pada C dalam baris bes, butang serong ke atas pada baris counter-bass ialah E. Begitulah caranya anda memainkan garis bes yang berjalan dalam ketiga tanpa meninggalkan kedudukan tangan.
Mengapa kordnya pratetap, dan apa harganya
Setiap butang kord membuka beberapa palet serentak dan membunyikan tiga atau empat lidah. Anda tidak memilih notnya dan anda tidak memilih inversinya. Alat itu sendiri memilih susunan suaranya, biasanya padat dan dekat dengan tengah julat bes, supaya kord tidak menjadi keruh di bahagian bawah atau terlalu nipis di bahagian atas.
Manfaatnya amat besar bagi pemula dan bagi muzik tarian. Satu jari menghasilkan kord penuh yang tepat nadanya, dalam register yang munasabah, serta-merta. Seorang pemain akordion boleh membekalkan iringan yang lengkap seorang diri, dan itulah sebab sejarahnya alat ini merantau ke seluruh dunia.
Harganya muncul sebaik sahaja anda mahukan susunan suara yang tertentu. Anda tidak boleh memainkan kord inversi pertama, anda tidak boleh menggugurkan nada kelima, anda tidak boleh meletakkan sesuatu not pada oktaf tertentu, dan anda tidak boleh menulis garis bes yang berdiri sendiri. Baris ketujuh terkurang memang benar-benar terkurang, dan baris ketujuh biasanya menggugurkan nada kelima, satu perkara yang mengejutkan orang apabila mereka menganalisis apa yang mereka dengar.
Elok juga diketahui bahawa lidah bes lazimnya berbunyi dalam lebih daripada satu oktaf serentak, jadi tangan kiri terdengar lebih tebal daripada yang ditunjukkan oleh notasi.
Mencari jalan tanpa melihat
Anda tidak pernah melihat tangan kiri. Papan kekunci itu menghadap ke sisi dan kepala anda tidak mampu sampai ke situ. Orientasi sepenuhnya melalui sentuhan, dan alat ini membantu: butang tertentu mempunyai lekuk, permukaan kasar atau takuk kecil sebagai tanda arah, paling lazim pada C dan E, kadangkala A flat.
Jadi disiplin latihannya ialah mempelajari geografi itu melalui rasa sejak minggu pertama. Cari butang bertanda, kira baris ke arah luar dengan jari, dan bina memori otot untuk bentuk-bentuk asas. Selang-seli bes dan kord dalam waltz atau polka, dua-lima-satu, garis bes berjalan dalam ketiga menggunakan baris counter-bass: setiap satunya ialah satu bentuk tangan yang bergerak seluruhnya mengelilingi bulatan.
Pelajar yang mempelajari perkara ini dengan betul dalam enam bulan pertama langsung berhenti memikirkan tangan kiri. Pelajar yang mengintainya selama setahun membentuk tabiat yang menyusahkan untuk dibuang.
Saiz dan apa yang anda perlukan sebenarnya
120 bes bermaksud enam baris, dua puluh butang setiap satu. Alat yang lebih kecil mengurangkan bilangan butang dalam setiap baris, bukan bilangan baris: 96 bes ialah enam baris enam belas, 72 ialah enam baris dua belas, 48 ialah enam baris lapan. Kehilangan butang bermakna kehilangan nada jauh di hujung bulatan, dan bagi kebanyakan repertoir di bawah Gred 5 itu bukan kehilangan langsung.
Berat ialah hujah yang jujur. Alat 72 bes jauh lebih ringan daripada 120 dan seorang pemula tidak akan kehabisan butang dalam dua atau tiga tahun pertama. Belilah julat yang anda perlukan untuk muzik yang anda mainkan, bukan angka yang bunyinya paling menawan.
Free bass dan converter
Free bass meninggalkan kord pratetap. Butang tangan kiri bertukar menjadi papan kekunci kromatik yang terdiri daripada not tunggal, disusun dalam baris ketiga minor lebih kurang seperti sistem butang tangan kanan, meliputi empat hingga lima oktaf. Anda memilih setiap not, jadi anda boleh memainkan subjek fuga, menyusun kord mengikut kehendak anda, atau menjalankan garis bes yang benar-benar berdiri sendiri.
Kebanyakan alat konsert ialah converter: satu tuas menukar butang yang sama antara Stradella dan free bass, kadangkala di tengah-tengah karya. Alat khusus free bass sahaja memang wujud tetapi kurang praktikal. Model converter jauh lebih mahal kerana mekanisme besnya perlu melakukan dua tugas, dan atas sebab yang sama juga ia lebih berat.
Urutan yang berkesan ialah Stradella dahulu, selama beberapa tahun, kemudian free bass apabila repertoir menuntutnya. Jika anda sedang menimbang alat mana hendak dibeli, datanglah mencuba kedua-duanya di A&G Academy di Singapura sebelum membelanjakan wang, kerana perbezaan rasanya bukan sesuatu yang boleh anda ketahui daripada bacaan.
Frequently asked
Bagaimanakah sistem bes Stradella berfungsi?
Enam baris butang berjalan secara pepenjuru di bahagian tangan kiri. Dua baris memberi not tunggal, iaitu bes asas dan counter-bass satu ketiga major di atasnya. Empat baris lagi memberi kord major, minor, ketujuh dan terkurang yang sudah pratetap. Butang bersebelahan dalam setiap baris bergerak sejauh satu kelima, jadi seluruh susun atur itu mengikut bulatan kelima.
Apakah perbezaan antara Stradella dan free bass?
Stradella memberi kord pratetap: satu butang membunyikan kord major, minor, ketujuh atau terkurang yang lengkap dalam susunan suara tetap yang tidak boleh anda ubah. Free bass menggantikan baris itu dengan not kromatik tunggal merentasi empat atau lima oktaf, jadi anda memilih setiap pic. Free bass diperlukan untuk fuga dan kebanyakan repertoir konsert.
Berapa banyak butang bes diperlukan oleh akordion pemula?
Tujuh puluh dua sudah memadai untuk beberapa tahun pertama, dan empat puluh lapan masih boleh digunakan untuk kanak-kanak atau untuk alat yang sangat ringan. Semua saiz mengekalkan enam baris yang sama dan bentuk penjarian yang sama; model yang lebih kecil cuma menggugurkan nada jauh di kedua-dua hujung bulatan kelima. Berat lebih penting daripada bilangan butang.
ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸ் அமைப்பு, விளக்கமாக
ஐந்துகளின் வட்டத்தில் ஆறு வரிசைப் பொத்தான்கள்: கவுன்டர்-பாஸ், பாஸ், மேஜர், மைனர், செவன்த், டிமினிஷ்டு. ஸ்ட்ரடெல்லா அமைப்பும் ஃப்ரீ பாஸும்.
அமைப்பு ஒரே பத்தியில்
120-பாஸ் அக்கார்டியனின் இடது பக்கத்தைப் பார்த்தால், இருபது பொத்தான்கள் கொண்ட ஆறு சாய்வான வரிசைகள் தெரியும். காற்றுப்பைக்கு (bellows) அருகில் உள்ள வரிசையிலிருந்து வெளிநோக்கி: கவுன்டர்-பாஸ், அடிப்படைப் பாஸ், மேஜர் கார்டு, மைனர் கார்டு, டாமினன்ட் செவன்த் கார்டு, டிமினிஷ்டு செவன்த் கார்டு.
ஒவ்வொரு வரிசையிலும் அடுத்தடுத்த பொத்தான்கள் ஐந்தாம் இடைவெளியில் நகர்கின்றன. C-ஐக் கண்டுபிடியுங்கள்; அதற்குக் கீழே உள்ள பொத்தான் G, அதற்குக் கீழே D, இப்படியே வட்டம் முழுவதும். மறுபக்கம் சென்றால் F, B ஃப்ளாட், E ஃப்ளாட் கிடைக்கும். முழு அமைப்பும் உங்கள் விரல்களுக்குக் கீழே விரிக்கப்பட்ட ஐந்துகளின் வட்டம் (circle of fifths) தான். அதனால்தான் ஒரே இணைவாசிப்பு வடிவம் எல்லா கீகளிலும் வேலை செய்கிறது — சாய்வு வரிசையில் இடம் மாறுவது மட்டுமே வித்தியாசம்.
கவுன்டர்-பாஸ் வரிசை அடிப்படைப் பாஸுக்கு மேலே ஒரு மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளியில் அமர்ந்திருக்கிறது. உங்கள் நடுவிரல் பாஸ் வரிசையில் C-ல் இருந்தால், சாய்வாக மேலே உள்ள கவுன்டர்-பாஸ் பொத்தான் E. கையின் நிலையை விட்டு நகராமல் மூன்றாம் இடைவெளியில் நடக்கும் பாஸ் வரிகளை வாசிப்பது அப்படித்தான்.
கார்டுகள் ஏன் முன்னமைக்கப்பட்டவை, அதற்கு என்ன விலை
ஒவ்வொரு கார்டு பொத்தானும் ஒரே நேரத்தில் பல பேலட்டுகளைத் திறந்து மூன்று அல்லது நான்கு நாவுகளை (reeds) ஒலிக்கச் செய்கிறது. சுரங்களை நீங்கள் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை, இன்வெர்ஷனையும் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. கருவியே ஒரு வாய்ஸிங்கைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது — பொதுவாக இறுக்கமானது, பாஸ் வரம்பின் நடுவில் இருப்பது. அதனால் கார்டுகள் கீழே சேறாகவும் இல்லை, மேலே மெலிதாகவும் இல்லை.
தொடக்க மாணவருக்கும் நடன இசைக்கும் இதன் பயன் மிகப் பெரியது. ஒரு விரல் போதும் — முழுமையான, சுருதியான கார்டு, பொருத்தமான ரிஜிஸ்டரில், உடனடியாக. ஓர் அக்கார்டியன் வாசிப்பாளர் தனியாகவே முழு இணைவாசிப்பைத் தர முடியும். இந்தக் கருவி உலகம் முழுவதும் பயணித்ததற்கான வரலாற்றுக் காரணம் அதுதான்.
ஒரு குறிப்பிட்ட வாய்ஸிங் வேண்டும் என்று நினைத்த கணத்தில் விலை தெரிய வரும். முதல் இன்வெர்ஷன் கார்டை வாசிக்க முடியாது, ஐந்தாம் சுரத்தை விட்டுவிட முடியாது, ஒரு சுரத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட ஆக்டேவில் வைக்க முடியாது, சுதந்திரமான பாஸ் வரிகளை எழுத முடியாது. டிமினிஷ்டு செவன்த் வரிசை உண்மையாகவே டிமினிஷ்டு தான், செவன்த் வரிசை வழக்கமாக ஐந்தாம் சுரத்தை விட்டுவிடுகிறது — தாங்கள் கேட்பதை ஆய்வு செய்யும்போது இது பலரை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது.
பாஸ் நாவுகள் பொதுவாக ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ஆக்டேவில் ஒலிக்கின்றன என்பதையும் தெரிந்துகொள்வது நல்லது. எனவே இடது கை, நோட்டேஷன் காட்டுவதை விடத் தடிமனாக ஒலிக்கிறது.
பார்க்காமல் வழி கண்டுபிடிப்பது
இடது கையை நீங்கள் ஒருபோதும் பார்ப்பதில்லை. அந்த விசைப்பலகை பக்கவாட்டில் இருக்கிறது, உங்கள் தலை அங்கே போக முடியாது. திசையறிதல் முழுக்க முழுக்க தொடு உணர்வால் மட்டுமே. கருவியும் உதவுகிறது: சில பொத்தான்களில் ஒரு குழி, சொரசொரப்பான மேற்பரப்பு அல்லது சிறிய பள்ளம் அடையாளமாக இருக்கும் — பெரும்பாலும் C மற்றும் E, சில சமயம் A ஃப்ளாட்.
எனவே முதல் வாரத்திலிருந்தே புவியியலை உணர்வால் கற்பதுதான் பயிற்சி ஒழுக்கம். அடையாளமிட்ட பொத்தானைக் கண்டுபிடியுங்கள், விரல்களால் வெளிநோக்கி வரிசைகளை எண்ணுங்கள், நிலையான வடிவங்களுக்குத் தசை நினைவை உருவாக்குங்கள். வால்ட்ஸ் அல்லது போல்காவின் பாஸ்-கார்டு மாற்றம், டூ-ஃபைவ்-ஒன், கவுன்டர்-பாஸ் வரிசையைப் பயன்படுத்தி மூன்றாம் இடைவெளியில் நடக்கும் பாஸ் — இவை ஒவ்வொன்றும் வட்டத்தைச் சுற்றி அப்படியே நகரும் ஒரே கை வடிவம்தான்.
முதல் ஆறு மாதங்களில் இதைச் சரியாகக் கற்கும் மாணவர்கள் இடது கையைப் பற்றி யோசிப்பதையே நிறுத்திவிடுகிறார்கள். ஓராண்டு முழுவதும் எட்டிப் பார்க்கும் மாணவர்களுக்கு, விடுவிக்கக் கடினமான ஒரு பழக்கம் உருவாகிறது.
அளவுகளும், உண்மையில் உங்களுக்குத் தேவையானதும்
120 பாஸ் என்பது இருபது பொத்தான்கள் கொண்ட ஆறு வரிசைகள். சிறிய கருவிகள் வரிசைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதில்லை, ஒரு வரிசையில் உள்ள பொத்தான்களின் எண்ணிக்கையைத்தான் குறைக்கின்றன: 96 பாஸ் என்பது பதினாறு கொண்ட ஆறு வரிசைகள், 72 என்பது பன்னிரண்டு கொண்ட ஆறு, 48 என்பது எட்டு கொண்ட ஆறு. பொத்தான்களை இழப்பது என்றால் வட்டத்தின் இரு முனைகளிலும் உள்ள தொலைவான கீகளை இழப்பது. கிரேடு 5-க்குக் கீழ் உள்ள பெரும்பாலான ரெபர்ட்டோருக்கு அது இழப்பே அல்ல.
எடைதான் நேர்மையான வாதம். 72-பாஸ் கருவி 120-ஐ விட மிகவும் இலகுவானது; தொடக்க மாணவருக்கு முதல் இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளில் பொத்தான்கள் தீர்ந்துவிடாது. மிகப் பெரியதாகக் காட்டும் எண்ணிக்கையை அல்ல, நீங்கள் வாசிக்கும் இசைக்குத் தேவையான வரம்பை வாங்குங்கள்.
ஃப்ரீ பாஸும் கன்வர்ட்டரும்
ஃப்ரீ பாஸ் முன்னமைக்கப்பட்ட கார்டுகளைக் கைவிடுகிறது. இடது கைப் பொத்தான்கள் தனிச் சுரங்களைக் கொண்ட க்ரோமாடிக் விசைப்பலகையாக மாறுகின்றன — வலது கைப் பொத்தான் அமைப்பைப் போலவே மைனர் மூன்றாம் இடைவெளிகளில் வரிசைப்படுத்தப்பட்டு, நான்கு முதல் ஐந்து ஆக்டேவ்கள் வரை. ஒவ்வொரு சுரத்தையும் நீங்களே தேர்ந்தெடுப்பதால், ஒரு ஃபியூக் சப்ஜெக்ட்டை வாசிக்கலாம், கார்டை விரும்பிய வாய்ஸிங்கில் அமைக்கலாம், அல்லது உண்மையிலேயே சுதந்திரமான பாஸ் வரியை ஓட்டலாம்.
பெரும்பாலான கச்சேரிக் கருவிகள் கன்வர்ட்டர்கள்: ஒரு நெம்புகோல் அதே பொத்தான்களை ஸ்ட்ரடெல்லாவுக்கும் ஃப்ரீ பாஸுக்கும் இடையே மாற்றுகிறது, சில சமயம் ஒரு பாடலின் நடுவிலேயே. ஃப்ரீ பாஸ் மட்டுமே உள்ள கருவிகளும் உண்டு, ஆனால் அவை குறைவாகவே நடைமுறைக்கு உகந்தவை. பாஸ் இயந்திரம் இரண்டு வேலைகளைச் செய்ய வேண்டியிருப்பதால் கன்வர்ட்டர் மாடல்கள் கணிசமாக விலை அதிகம், அதே காரணத்தால் எடையும் அதிகம்.
வேலை செய்யும் வரிசை இதுதான்: முதலில் ஸ்ட்ரடெல்லா, சில ஆண்டுகளுக்கு; பிறகு ரெபர்ட்டோ கோரும்போது ஃப்ரீ பாஸ். எந்தக் கருவியை வாங்குவது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தால், பணம் செலவழிக்கும் முன் சிங்கப்பூரில் உள்ள A&G Academy-க்கு வந்து இரண்டையும் வாசித்துப் பாருங்கள். உணர்வில் உள்ள வித்தியாசத்தைப் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள முடியாது.
Frequently asked
ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸ் அமைப்பு எப்படி இயங்குகிறது?
இடது பக்கம் முழுவதும் ஆறு வரிசைப் பொத்தான்கள் சாய்வாக ஓடுகின்றன. இரண்டு வரிசைகள் தனிச் சுரங்களைத் தருகின்றன — அடிப்படைப் பாஸ், அதற்கு மேலே ஒரு மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளியில் உள்ள கவுன்டர்-பாஸ். நான்கு வரிசைகள் முன்னமைக்கப்பட்ட மேஜர், மைனர், செவன்த், டிமினிஷ்டு கார்டுகளைத் தருகின்றன. ஒவ்வொரு வரிசையிலும் அடுத்தடுத்த பொத்தான்கள் ஐந்தாம் இடைவெளியில் நகர்வதால், முழு அமைப்பும் ஐந்துகளின் வட்டத்தைப் பின்தொடர்கிறது.
ஸ்ட்ரடெல்லாவுக்கும் ஃப்ரீ பாஸுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?
ஸ்ட்ரடெல்லா முன்னமைக்கப்பட்ட கார்டுகளைத் தருகிறது: ஒரு பொத்தான் முழுமையான மேஜர், மைனர், செவன்த் அல்லது டிமினிஷ்டு கார்டை நிலையான வாய்ஸிங்கில் ஒலிக்கிறது, அதை உங்களால் மாற்ற முடியாது. ஃப்ரீ பாஸ் அந்த வரிசைகளுக்குப் பதிலாக நான்கு அல்லது ஐந்து ஆக்டேவ்களில் தனிச் சுரங்களைக் கொடுக்கிறது, எனவே ஒவ்வொரு சுரத்தையும் நீங்களே தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள். ஃபியூக்குகளுக்கும் பெரும்பாலான கச்சேரி ரெபர்ட்டோவுக்கும் ஃப்ரீ பாஸ் அவசியம்.
தொடக்க நிலை அக்கார்டியனுக்கு எத்தனை பாஸ் பொத்தான்கள் தேவை?
முதல் சில ஆண்டுகளுக்கு எழுபத்திரண்டு போதுமானது; குழந்தைக்கு அல்லது மிக இலகுவான கருவிக்கு நாற்பத்தெட்டும் போதும். எல்லா அளவுகளிலும் அதே ஆறு வரிசைகளும் அதே விரல் வடிவங்களும் இருக்கின்றன; சிறிய மாடல்கள் ஐந்துகளின் வட்டத்தின் இரு முனைகளிலும் உள்ள தொலைவான கீகளை மட்டுமே விட்டுவிடுகின்றன. பொத்தான் எண்ணிக்கையை விட எடைதான் முக்கியம்.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.