Music theory · 6 min read
Time signatures explained
The two numbers after the clef tell you how many beats are in a bar and which note gets the beat. Here is how to read simple, compound and odd metres.
Reading the two numbers
After the clef and the key signature sits a pair of numbers, one above the other. They are not a fraction, despite appearances, and nobody should ever read them aloud as three over four. They are two separate pieces of information.
The bottom number names a note value by a simple code: 1 is a whole note, 2 a half note, 4 a quarter note, 8 an eighth note, 16 a sixteenth. The top number counts how many of those fit in one bar. So 3 over 4 means three quarter notes per bar. 6 over 8 means six eighth notes per bar. 2 over 2 means two half notes.
A bar, or measure, is the space between two vertical barlines. Its purpose is purely to organise the pulse into repeating groups so that your eye and your counting stay synchronised with the music. The first beat of each bar carries a natural emphasis, which is most of what gives a metre its character.
Simple time: the beat divides in two
In simple time, each beat splits naturally into two halves. The common signatures are 2 over 4, 3 over 4 and 4 over 4, counted one-two, one-two-three, and one-two-three-four respectively.
4 over 4 is so widespread it is often printed as a letter C, standing for common time rather than for the word common as most students assume; it descends from a medieval broken-circle notation. A C with a vertical line through it is cut time, or 2 over 2, where you feel two slow beats per bar instead of four quick ones. The notes on the page can look identical; what changes is how you count and, crucially, how you phrase.
3 over 4 gives you waltz, minuet and a great deal of folk music. 2 over 4 gives marches, polkas and the tango's habitual pulse. These are not neutral containers. A bar of three has a lilt built into it that a bar of four does not.
Compound time: the beat divides in three
6 over 8 confuses people because the top number suggests six beats, and in practice you almost never count six. You count two, each of which contains three eighth notes. That is compound time: the beat divides into three rather than two.
The others in the family are 9 over 8, felt as three beats of three, and 12 over 8, felt as four beats of three. A 12 over 8 shuffle is the entire rhythmic foundation of slow blues. The lilting quality people describe in a 6 over 8 jig comes directly from that triple subdivision.
The test that settles it: count the piece at speed. If you are counting six in a fast 6 over 8, you are counting the subdivision, not the beat. At any real tempo, 6 over 8 has two pulses and 3 over 4 has three, and though both bars contain six eighth notes, they group them differently and sound nothing alike. Composers from Bernstein to Piazzolla have made whole careers out of switching between the two.
Odd and shifting metres
Some music groups its beats unevenly. 5 over 4 is counted either as three plus two or two plus three, and the choice changes everything: the theme from Mission: Impossible and Dave Brubeck's Take Five are both in five but feel quite different. 7 over 8 is usually three plus two plus two, or some other arrangement the composer will make audible through accents.
Balkan folk music lives in these metres as naturally as Viennese music lives in three, and accordionists who play Bulgarian or Macedonian repertoire stop finding 7 over 8 exotic fairly quickly. The trick is to stop counting individual eighth notes and start feeling the uneven groups as long and short beats: long-short-short rather than one-two-three-four-five-six-seven.
Metres also change mid-piece. Stravinsky famously changes almost every bar. When a new time signature appears, it takes effect from that bar until it is replaced.
Metre at the instrument
For the accordionist, metre is a bellows question before it is a counting question. The bellows are how you produce dynamics and how you articulate, and a change of direction is an event the listener hears whether you intend it or not. Plan direction changes so they fall at the start of a bar or the start of a phrase, never in the middle of a sustained note that ought to sound continuous. In a waltz, a small increase in bellows pressure on beat one and a lightening on beats two and three will do more for the dance feel than any amount of accurate counting.
For the double bassist, metre is felt through the right arm. In 4 over 4 jazz walking, the bow or the plucking finger marks four equal beats with the emphasis placed by length rather than volume. In cut time you draw longer, and in 6 over 8 you shape the triplet so the first of each group of three carries the weight.
Practise with a metronome set to the beat rather than the subdivision, then set it to click on beat one only and see whether you can hold a bar of three or five without drifting. It is humbling. Every ensemble class at A&G Academy starts with some version of it, because a room that agrees on where beat one is can survive almost anything else going wrong.
Frequently asked
What is the difference between 6/8 and 3/4?
Both bars hold six eighth notes, but they group them differently. 3 over 4 is three beats each splitting into two, counted one-and two-and three-and. 6 over 8 is two beats each splitting into three, counted one-two-three four-five-six with weight on one and four. Same quantity, different pulse, entirely different feel.
What does the C at the start of some music mean?
It is common time, equivalent to 4 over 4, and it comes from a medieval broken circle rather than from the word common. A C with a vertical stroke through it means cut time, or 2 over 2, where you feel two slow beats per bar instead of four. Cut time usually implies a brisker, broader phrasing.
How do I count odd time signatures like 7/8?
Stop counting every eighth note and feel the groups instead. 7 over 8 is usually three plus two plus two, so count long-short-short and let your body keep the pattern. Playing along with recordings of Balkan folk music or progressive rock is far more effective than counting on paper.
Las indicaciones de compás, explicadas
Los dos números que van tras la clave dicen cuántos tiempos tiene el compás y qué figura vale un tiempo. Así se leen los compases simples, compuestos e irregulares.
Cómo se leen los dos números
Después de la clave y de la armadura hay un par de números, uno encima del otro. No son una fracción, aunque lo parezcan, y nadie debería leerlos en voz alta como tres partido por cuatro. Son dos informaciones independientes.
El número de abajo nombra una figura mediante un código sencillo: 1 es la redonda, 2 la blanca, 4 la negra, 8 la corchea, 16 la semicorchea. El número de arriba cuenta cuántas de esas figuras caben en un compás. Así, 3/4 significa tres negras por compás. 6/8 significa seis corcheas por compás. 2/2 significa dos blancas.
Un compás es el espacio entre dos barras verticales. Su función es puramente organizar el pulso en grupos que se repiten, para que la vista y la cuenta sigan sincronizadas con la música. El primer tiempo de cada compás lleva un énfasis natural, y en eso consiste casi todo el carácter de un metro.
Compás simple: el tiempo se divide en dos
En el compás simple, cada tiempo se parte de forma natural en dos mitades. Las indicaciones habituales son 2/4, 3/4 y 4/4, que se cuentan uno-dos, uno-dos-tres y uno-dos-tres-cuatro respectivamente.
El 4/4 está tan extendido que a menudo se imprime como una letra C, que no viene de la palabra compás como suponen muchos alumnos sino del compasillo, una notación medieval de círculo partido. Una C atravesada por una línea vertical es el compás partido, o 2/2, donde sientes dos tiempos lentos por compás en lugar de cuatro rápidos. Las notas sobre el papel pueden ser idénticas; lo que cambia es cómo cuentas y, sobre todo, cómo fraseas.
El 3/4 te da el vals, el minueto y muchísima música popular. El 2/4 da marchas, polcas y el pulso habitual del tango. No son recipientes neutros. Un compás de tres lleva dentro un balanceo que un compás de cuatro no tiene.
Compás compuesto: el tiempo se divide en tres
El 6/8 confunde a mucha gente porque el número de arriba sugiere seis tiempos, y en la práctica casi nunca cuentas seis. Cuentas dos, y cada uno contiene tres corcheas. Eso es el compás compuesto: el tiempo se divide en tres en vez de en dos.
Los demás de la familia son el 9/8, que se siente como tres tiempos de tres, y el 12/8, que se siente como cuatro tiempos de tres. Un shuffle en 12/8 es toda la base rítmica del blues lento. Ese balanceo que la gente describe en una giga en 6/8 viene directamente de la subdivisión ternaria.
La prueba que lo zanja: cuenta la pieza a su velocidad. Si estás contando seis en un 6/8 rápido, estás contando la subdivisión, no el tiempo. A cualquier tempo real, el 6/8 tiene dos pulsos y el 3/4 tiene tres, y aunque los dos compases contienen seis corcheas, las agrupan de otra manera y no se parecen en nada. Compositores de Bernstein a Piazzolla han hecho carrera entera alternando entre los dos.
Compases irregulares y cambiantes
Hay música que agrupa sus tiempos de forma desigual. El 5/4 se cuenta como tres más dos o como dos más tres, y la elección lo cambia todo: el tema de Mission: Impossible y el Take Five de Dave Brubeck están los dos en cinco y se sienten muy distintos. El 7/8 suele ser tres más dos más dos, o cualquier otra distribución que el compositor hará audible con los acentos.
La música popular de los Balcanes vive en estos metros con la misma naturalidad con que la música vienesa vive en tres, y los acordeonistas que tocan repertorio búlgaro o macedonio dejan de encontrar exótico el 7/8 bastante pronto. El truco está en dejar de contar corcheas sueltas y empezar a sentir los grupos desiguales como tiempos largos y cortos: largo-corto-corto en lugar de uno-dos-tres-cuatro-cinco-seis-siete.
El metro también cambia dentro de la pieza. Stravinsky lo cambia, célebremente, casi en cada compás. Cuando aparece una indicación de compás nueva, rige desde ese compás hasta que otra la sustituya.
El metro en el instrumento
Para el acordeonista, el metro es una cuestión de fuelle antes que una cuestión de cuenta. El fuelle es como produces la dinámica y como articulas, y un cambio de dirección es un acontecimiento que el oyente oye, lo pretendas o no. Planifica los cambios de dirección para que caigan al principio de un compás o de una frase, nunca en medio de una nota sostenida que debería sonar continua. En un vals, un pequeño aumento de presión de fuelle en el primer tiempo y un aligeramiento en el segundo y el tercero harán más por la sensación de baile que toda la exactitud de la cuenta.
Para el contrabajista, el metro se siente en el brazo derecho. En un walking de jazz en 4/4, el arco o el dedo que pulsa marca cuatro tiempos iguales, y el énfasis se pone con la duración más que con el volumen. En compás partido tiras arcadas más largas, y en 6/8 modelas el tresillo para que la primera de cada grupo de tres lleve el peso.
Estudia con el metrónomo puesto en el tiempo y no en la subdivisión, y después ponlo a sonar solo en el primer tiempo y comprueba si aguantas un compás de tres o de cinco sin irte. Es una lección de humildad. Todas las clases de conjunto de A&G Academy empiezan con alguna versión de esto, porque una sala que se pone de acuerdo en dónde está el primer tiempo sobrevive a casi cualquier otro problema.
Frequently asked
¿Qué diferencia hay entre el 6/8 y el 3/4?
Los dos compases contienen seis corcheas, pero las agrupan de otra manera. El 3/4 son tres tiempos que se parten en dos, contados uno-y dos-y tres-y. El 6/8 son dos tiempos que se parten en tres, contados uno-dos-tres cuatro-cinco-seis con peso en el uno y en el cuatro. La misma cantidad, otro pulso, una sensación completamente distinta.
¿Qué significa la C que aparece al principio de algunas piezas?
Es el compasillo, equivalente al 4/4, y viene de un círculo partido medieval y no de la palabra compás. Una C atravesada por un trazo vertical significa compás partido, o 2/2, donde sientes dos tiempos lentos por compás en lugar de cuatro. El compás partido suele implicar un fraseo más vivo y más amplio.
¿Cómo se cuentan los compases irregulares como el 7/8?
Deja de contar cada corchea y siente los grupos. El 7/8 suele ser tres más dos más dos, así que cuenta largo-corto-corto y deja que el cuerpo mantenga el patrón. Tocar sobre grabaciones de música popular balcánica o de rock progresivo es mucho más eficaz que contar sobre el papel.
Le chiffrage de mesure expliqué
Les deux chiffres après la clé disent combien de temps contient une mesure et quelle note vaut un temps. Lire les mesures simples, composées et irrégulières.
Lire les deux chiffres
Après la clé et l'armure se trouve une paire de chiffres, l'un au-dessus de l'autre. Ce n'est pas une fraction, malgré les apparences, et personne ne devrait jamais les lire à voix haute comme trois quarts. Ce sont deux informations distinctes.
Le chiffre du bas nomme une valeur de note par un code simple : 1 pour la ronde, 2 pour la blanche, 4 pour la noire, 8 pour la croche, 16 pour la double croche. Le chiffre du haut compte combien de ces valeurs tiennent dans une mesure. Ainsi 3/4 veut dire trois noires par mesure. 6/8 veut dire six croches par mesure. 2/2 veut dire deux blanches.
Une mesure est l'espace compris entre deux barres verticales. Sa seule fonction est d'organiser la pulsation en groupes réguliers, pour que l'œil et le comptage restent synchronisés avec la musique. Le premier temps de chaque mesure porte un appui naturel, et c'est là l'essentiel de ce qui donne son caractère à une métrique.
Mesures simples : le temps se divise en deux
Dans les mesures simples, chaque temps se partage naturellement en deux moitiés. Les chiffrages courants sont 2/4, 3/4 et 4/4, comptés respectivement un-deux, un-deux-trois, et un-deux-trois-quatre.
Le 4/4 est si répandu qu'on l'imprime souvent sous la forme d'un C, qui désigne la mesure commune et non l'initiale d'un mot, comme le supposent la plupart des élèves ; il descend d'une notation médiévale en cercle brisé. Un C barré d'un trait vertical, c'est l'alla breve, ou 2/2, où l'on sent deux temps lents par mesure au lieu de quatre rapides. Les notes sur la page peuvent être identiques ; ce qui change, c'est la façon de compter et, surtout, de phraser.
Le 3/4 vous donne la valse, le menuet et une grande part de la musique traditionnelle. Le 2/4 donne les marches, les polkas et la pulsation habituelle du tango. Ce ne sont pas des récipients neutres. Une mesure à trois temps porte en elle un balancement qu'une mesure à quatre n'a pas.
Mesures composées : le temps se divise en trois
Le 6/8 déroute parce que le chiffre du haut suggère six temps, alors qu'en pratique on n'en compte presque jamais six. On en compte deux, contenant chacun trois croches. C'est cela, la mesure composée : le temps se divise en trois plutôt qu'en deux.
Les autres membres de la famille sont le 9/8, senti comme trois temps de trois, et le 12/8, senti comme quatre temps de trois. Un shuffle à 12/8 est toute la base rythmique du blues lent. Le balancement que l'on décrit dans une gigue à 6/8 vient directement de cette subdivision ternaire.
L'épreuve qui tranche : comptez le morceau au tempo réel. Si vous comptez six dans un 6/8 rapide, vous comptez la subdivision, pas le temps. À tout tempo réel, le 6/8 a deux pulsations et le 3/4 en a trois, et bien que les deux mesures contiennent six croches, elles les groupent autrement et ne se ressemblent en rien. De Bernstein à Piazzolla, des compositeurs ont bâti toute une carrière sur le passage de l'une à l'autre.
Mesures irrégulières et mesures changeantes
Certaines musiques groupent leurs temps de façon inégale. Le 5/4 se compte soit trois plus deux, soit deux plus trois, et le choix change tout : le thème de Mission: Impossible et le Take Five de Dave Brubeck sont tous deux à cinq et n'ont pas du tout la même allure. Le 7/8 est en général trois plus deux plus deux, ou un autre agencement que le compositeur rendra audible par les accents.
La musique traditionnelle des Balkans vit dans ces mesures aussi naturellement que la musique viennoise vit à trois temps, et les accordéonistes qui jouent le répertoire bulgare ou macédonien cessent assez vite de trouver le 7/8 exotique. L'astuce est d'arrêter de compter les croches une à une et de sentir les groupes inégaux comme des temps longs et brefs : long-bref-bref plutôt que un-deux-trois-quatre-cinq-six-sept.
Les mesures changent aussi en cours de morceau. Stravinsky en change, c'est bien connu, presque à chaque mesure. Quand un nouveau chiffrage apparaît, il vaut à partir de cette mesure et jusqu'à ce qu'il soit remplacé.
La métrique à l'instrument
Pour l'accordéoniste, la métrique est une affaire de soufflet avant d'être une affaire de comptage. C'est par le soufflet que vous produisez les nuances et que vous articulez, et un changement de sens est un événement que l'auditeur entend, que vous le vouliez ou non. Prévoyez les changements de sens de façon qu'ils tombent au début d'une mesure ou d'une phrase, jamais au milieu d'une note tenue censée sonner sans interruption. Dans une valse, une légère hausse de pression sur le premier temps et un allègement sur les deuxième et troisième feront plus pour le caractère de danse que toute la précision de comptage du monde.
Pour le contrebassiste, la métrique se sent dans le bras droit. Dans une walking bass à 4/4, l'archet ou le doigt qui pince marque quatre temps égaux, l'appui venant de la longueur plutôt que du volume. En alla breve, on tire plus long ; en 6/8, on modèle le groupe de trois pour que la première croche porte le poids.
Travaillez avec le métronome réglé sur le temps et non sur la subdivision, puis faites-le cliquer sur le seul premier temps et voyez si vous tenez une mesure à trois ou à cinq sans dériver. C'est une leçon d'humilité. Tous les cours de musique d'ensemble à A&G Academy commencent par une version de cet exercice, parce qu'une salle qui s'accorde sur l'endroit où tombe le premier temps peut survivre à presque n'importe quel autre accident.
Frequently asked
Quelle est la différence entre le 6/8 et le 3/4 ?
Les deux mesures contiennent six croches, mais elles les groupent autrement. Le 3/4, ce sont trois temps qui se partagent chacun en deux, comptés un-et deux-et trois-et. Le 6/8, ce sont deux temps qui se partagent chacun en trois, comptés un-deux-trois quatre-cinq-six, avec le poids sur un et sur quatre. Même quantité, pulsation différente, allure entièrement différente.
Que veut dire le C au début de certaines partitions ?
C'est la mesure commune, équivalente au 4/4, et il vient d'un cercle brisé médiéval, non de l'initiale d'un mot. Un C barré d'un trait vertical veut dire alla breve, ou 2/2, où l'on sent deux temps lents par mesure au lieu de quatre. L'alla breve appelle en général un phrasé plus vif et plus large.
Comment compter les mesures irrégulières comme le 7/8 ?
Cessez de compter chaque croche et sentez plutôt les groupes. Le 7/8 est le plus souvent trois plus deux plus deux : comptez long-bref-bref et laissez le corps tenir le schéma. Jouer par-dessus des enregistrements de musique traditionnelle balkanique ou de rock progressif est bien plus efficace que de compter sur le papier.
Taktarten erklärt
Die beiden Zahlen nach dem Schlüssel sagen, wie viele Zählzeiten ein Takt hat und welcher Notenwert die Zählzeit ist. Einfache, zusammengesetzte und ungerade Takte.
Die beiden Zahlen lesen
Nach dem Schlüssel und den Vorzeichen steht ein Zahlenpaar, eine Zahl über der anderen. Es ist trotz des Anscheins kein Bruch, und niemand sollte es je als drei geteilt durch vier aussprechen. Es sind zwei getrennte Informationen.
Die untere Zahl benennt einen Notenwert über einen einfachen Code: 1 ist die ganze Note, 2 die halbe, 4 die Viertel, 8 die Achtel, 16 die Sechzehntel. Die obere Zahl zählt, wie viele davon in einen Takt passen. 3/4 heißt also drei Viertelnoten pro Takt. 6/8 heißt sechs Achtelnoten pro Takt. 2/2 heißt zwei halbe Noten.
Ein Takt ist der Raum zwischen zwei senkrechten Taktstrichen. Sein Zweck ist rein der, den Puls in wiederkehrende Gruppen zu ordnen, damit Ihr Auge und Ihr Zählen mit der Musik synchron bleiben. Die erste Zählzeit jedes Takts trägt eine natürliche Betonung, und daraus besteht das meiste von dem, was einer Taktart ihren Charakter gibt.
Einfache Taktarten: die Zählzeit teilt sich in zwei
In einfachen Taktarten zerfällt jede Zählzeit natürlich in zwei Hälften. Die gebräuchlichen Taktarten sind 2/4, 3/4 und 4/4, gezählt eins-zwei, eins-zwei-drei und eins-zwei-drei-vier.
4/4 ist so verbreitet, dass es oft als Buchstabe C gedruckt wird, der für common time steht und nicht, wie die meisten Schüler annehmen, für das Wort common; er stammt von einer mittelalterlichen Notation mit unterbrochenem Kreis. Ein C mit einem senkrechten Strich ist der Alla-breve-Takt, also 2/2, in dem Sie zwei langsame Zählzeiten pro Takt spüren statt vier schneller. Die Noten auf der Seite können identisch aussehen; was sich ändert, ist, wie Sie zählen und vor allem, wie Sie phrasieren.
3/4 gibt Ihnen Walzer, Menuett und einen großen Teil der Volksmusik. 2/4 gibt Märsche, Polkas und den gewohnten Puls des Tango. Das sind keine neutralen Behälter. Ein Dreiertakt hat einen Schwung eingebaut, den ein Vierertakt nicht hat.
Zusammengesetzte Taktarten: die Zählzeit teilt sich in drei
6/8 verwirrt die Leute, weil die obere Zahl sechs Zählzeiten nahelegt und man in der Praxis fast nie sechs zählt. Man zählt zwei, von denen jede drei Achtelnoten enthält. Das ist die zusammengesetzte Taktart: Die Zählzeit teilt sich in drei statt in zwei.
Die übrigen der Familie sind 9/8, als drei Zählzeiten zu je drei empfunden, und 12/8, als vier Zählzeiten zu je drei. Ein Shuffle in 12/8 ist das gesamte rhythmische Fundament des langsamen Blues. Das Wiegende, das man an einem Jig in 6/8 beschreibt, kommt unmittelbar aus dieser Dreiteilung.
Die Probe, die es entscheidet: Zählen Sie das Stück im Tempo. Wenn Sie in einem schnellen 6/8 sechs zählen, zählen Sie die Unterteilung, nicht die Zählzeit. In jedem wirklichen Tempo hat 6/8 zwei Pulse und 3/4 drei, und obwohl beide Takte sechs Achtelnoten enthalten, gruppieren sie sie anders und klingen überhaupt nicht gleich. Komponisten von Bernstein bis Piazzolla haben ganze Karrieren auf dem Wechsel zwischen beiden aufgebaut.
Ungerade und wechselnde Taktarten
Manche Musik gruppiert ihre Zählzeiten ungleich. 5/4 wird entweder als drei plus zwei oder als zwei plus drei gezählt, und die Wahl ändert alles: Das Thema aus Mission: Impossible und Dave Brubecks Take Five stehen beide in Fünf und fühlen sich ganz verschieden an. 7/8 ist meist drei plus zwei plus zwei oder eine andere Anordnung, die der Komponist über Akzente hörbar macht.
Die Volksmusik des Balkans lebt in diesen Taktarten so selbstverständlich wie die Wiener Musik im Dreiertakt, und Akkordeonisten, die bulgarisches oder mazedonisches Repertoire spielen, finden 7/8 ziemlich bald nicht mehr exotisch. Der Trick besteht darin, das Zählen einzelner Achtel aufzugeben und die ungleichen Gruppen als lange und kurze Zählzeiten zu spüren: lang-kurz-kurz statt eins-zwei-drei-vier-fünf-sechs-sieben.
Taktarten wechseln auch mitten im Stück. Strawinsky wechselt bekanntlich fast in jedem Takt. Erscheint eine neue Taktart, gilt sie von diesem Takt an, bis sie ersetzt wird.
Metrum am Instrument
Für Akkordeonisten ist das Metrum eine Balgfrage, bevor es eine Zählfrage ist. Der Balg ist das, womit Sie Dynamik erzeugen und artikulieren, und ein Richtungswechsel ist ein Ereignis, das der Hörer wahrnimmt, ob Sie es wollen oder nicht. Planen Sie Richtungswechsel so, dass sie auf den Anfang eines Takts oder einer Phrase fallen, nie mitten in einen gehaltenen Ton, der durchgehend klingen soll. Im Walzer bringt eine kleine Zunahme des Balgdrucks auf der Eins und ein Nachlassen auf zwei und drei mehr für das Tanzgefühl als jede Menge genauen Zählens.
Für Kontrabassisten wird das Metrum über den rechten Arm gespürt. Im Jazz-Walking in 4/4 markieren Bogen oder Zupffinger vier gleiche Zählzeiten, wobei die Betonung über die Länge und nicht über die Lautstärke gesetzt wird. Im Alla breve ziehen Sie längere Striche, und im 6/8 formen Sie die Triole so, dass die erste jeder Dreiergruppe das Gewicht trägt.
Üben Sie mit einem Metronom, das auf die Zählzeit und nicht auf die Unterteilung eingestellt ist, stellen Sie es dann so, dass es nur auf der Eins klickt, und sehen Sie zu, ob Sie einen Dreier- oder Fünfertakt halten können, ohne abzutreiben. Es ist ernüchternd. Jede Ensembleklasse an der A&G Academy beginnt mit irgendeiner Fassung davon, denn ein Raum, der sich einig ist, wo die Eins liegt, übersteht fast jeden anderen Fehler.
Frequently asked
Was ist der Unterschied zwischen 6/8 und 3/4?
Beide Takte enthalten sechs Achtelnoten, gruppieren sie aber unterschiedlich. 3/4 hat drei Zählzeiten, die sich je in zwei teilen, gezählt eins-und zwei-und drei-und. 6/8 hat zwei Zählzeiten, die sich je in drei teilen, gezählt eins-zwei-drei vier-fünf-sechs mit Gewicht auf eins und vier. Gleiche Menge, anderer Puls, völlig anderes Gefühl.
Was bedeutet das C am Anfang mancher Stücke?
Es ist der Viervierteltakt, also 4/4, und es kommt von einem mittelalterlichen unterbrochenen Kreis und nicht vom Wort common. Ein C mit senkrechtem Strich bedeutet Alla breve, also 2/2, wo Sie zwei langsame Zählzeiten pro Takt spüren statt vier. Alla breve legt meist eine zügigere, breitere Phrasierung nahe.
Wie zähle ich ungerade Taktarten wie 7/8?
Hören Sie auf, jede Achtelnote zu zählen, und spüren Sie stattdessen die Gruppen. 7/8 ist meist drei plus zwei plus zwei, zählen Sie also lang-kurz-kurz und lassen Sie Ihren Körper das Muster halten. Zu Aufnahmen von Balkan-Volksmusik oder Progressive Rock mitzuspielen wirkt weit besser als Zählen auf dem Papier.
I segni di tempo, spiegati
I due numeri dopo la chiave dicono quanti movimenti ci sono in una battuta e quale nota vale un movimento. Come leggere tempi semplici, composti e dispari.
Leggere i due numeri
Dopo la chiave e l'armatura di chiave c'è una coppia di numeri, uno sopra l'altro. Nonostante l'aspetto non sono una frazione, e il fatto che ad alta voce si leggano tre quarti non deve trarre in inganno. Sono due informazioni separate.
Il numero in basso nomina un valore di nota con un codice semplice: 1 è la semibreve, 2 la minima, 4 la semiminima, 8 la croma, 16 la semicroma. Il numero in alto conta quanti di quei valori stanno in una battuta. Quindi 3/4 vuol dire tre semiminime per battuta. 6/8 vuol dire sei crome per battuta. 2/2 vuol dire due minime.
Una battuta è lo spazio fra due stanghette verticali. Il suo scopo è puramente quello di organizzare il pulsare in gruppi ripetuti, così che l'occhio e il conteggio restino sincronizzati con la musica. Il primo movimento di ogni battuta porta un'accentuazione naturale, ed è da lì che viene quasi tutto il carattere di una metrica.
Tempo semplice: il movimento si divide in due
Nel tempo semplice ogni movimento si divide naturalmente in due metà. I segni più comuni sono 2/4, 3/4 e 4/4, contati rispettivamente uno-due, uno-due-tre e uno-due-tre-quattro.
Il 4/4 è così diffuso che spesso si stampa come una lettera C, che molti allievi prendono per l'iniziale di comune: in realtà discende da una notazione medievale a cerchio spezzato e indica il tempo ordinario. Una C tagliata da una linea verticale è il tempo tagliato, ossia 2/2, alla breve, dove senti due movimenti lenti per battuta invece di quattro veloci. Le note sulla pagina possono sembrare identiche; quello che cambia è come conti e, soprattutto, come fraseggi.
Il 3/4 ti dà il valzer, il minuetto e una gran quantità di musica popolare. Il 2/4 dà marce, polche e il pulsare abituale del tango. Non sono contenitori neutri. Una battuta di tre ha dentro un dondolio che una battuta di quattro non ha.
Tempo composto: il movimento si divide in tre
Il 6/8 confonde perché il numero in alto suggerisce sei movimenti, e in pratica non si contano quasi mai sei. Se ne contano due, ognuno dei quali contiene tre crome. Questo è il tempo composto: il movimento si divide in tre invece che in due.
Gli altri della famiglia sono il 9/8, sentito come tre movimenti di tre, e il 12/8, sentito come quattro movimenti di tre. Uno shuffle in 12/8 è l'intera base ritmica del blues lento. Quel dondolio che tutti descrivono in una giga in 6/8 viene direttamente dalla suddivisione ternaria.
La prova che chiude la questione: conta il pezzo a velocità reale. Se in un 6/8 veloce stai contando sei, stai contando la suddivisione, non il movimento. A un andamento vero il 6/8 ha due pulsazioni e il 3/4 ne ha tre, e benché entrambe le battute contengano sei crome, le raggruppano in modo diverso e non si somigliano per niente. Da Bernstein a Piazzolla, ci sono compositori che hanno costruito una carriera intera sull'alternanza fra i due.
Tempi dispari e tempi mutevoli
Certa musica raggruppa i movimenti in modo irregolare. Il 5/4 si conta o come tre più due o come due più tre, e la scelta cambia tutto: il tema di Mission: Impossible e Take Five di Dave Brubeck sono entrambi in cinque e hanno un carattere molto diverso. Il 7/8 di solito è tre più due più due, o un'altra disposizione che il compositore renderà udibile con gli accenti.
La musica popolare balcanica abita queste metriche con la stessa naturalezza con cui la musica viennese abita il tre, e i fisarmonicisti che suonano repertorio bulgaro o macedone smettono abbastanza in fretta di trovare esotico il 7/8. Il trucco è smettere di contare le singole crome e cominciare a sentire i gruppi irregolari come movimenti lunghi e corti: lungo-corto-corto invece di uno-due-tre-quattro-cinque-sei-sette.
Le metriche cambiano anche a metà pezzo. Stravinsky, notoriamente, cambia quasi a ogni battuta. Quando compare un nuovo segno di tempo, vale da quella battuta in poi finché non viene sostituito.
La metrica allo strumento
Per il fisarmonicista la metrica è una questione di mantice prima che di conteggio. Il mantice è il modo in cui produci le dinamiche e in cui articoli, e un cambio di direzione è un evento che chi ascolta sente, che tu lo voglia o no. Programma i cambi di direzione in modo che cadano all'inizio di una battuta o di una frase, mai in mezzo a una nota tenuta che dovrebbe suonare continua. In un valzer, un piccolo aumento di pressione sul primo movimento e un alleggerimento sul secondo e sul terzo faranno per il carattere di danza più di qualunque conteggio preciso.
Per il contrabbassista la metrica si sente attraverso il braccio destro. Nel walking jazz in 4/4 l'arco o il dito che pizzica segnano quattro movimenti uguali, con l'accentuazione data dalla lunghezza e non dal volume. Nel tempo tagliato tiri arcate più lunghe, e in 6/8 modelli la terzina in modo che la prima di ogni gruppo di tre porti il peso.
Studia con il metronomo regolato sul movimento e non sulla suddivisione, poi impostalo perché suoni solo sul primo movimento e vedi se riesci a tenere una battuta di tre o di cinque senza andare alla deriva. È un esercizio che ridimensiona. Ogni lezione d'insieme alla A&G Academy comincia con una qualche versione di questo, perché una stanza che è d'accordo su dov'è il primo movimento può sopravvivere a quasi qualunque altro guaio.
Frequently asked
Qual è la differenza fra 6/8 e 3/4?
Entrambe le battute contengono sei crome, ma le raggruppano in modo diverso. Il 3/4 è tre movimenti che si dividono ognuno in due, contati uno-e due-e tre-e. Il 6/8 è due movimenti che si dividono ognuno in tre, contati uno-due-tre quattro-cinque-sei con il peso su uno e su quattro. Stessa quantità, pulsare diverso, carattere del tutto diverso.
Che cosa vuol dire la C all'inizio di certi spartiti?
È il tempo ordinario, equivalente al 4/4, e viene da un cerchio spezzato medievale, non dall'iniziale della parola comune. Una C attraversata da una linea verticale indica il tempo tagliato, ossia 2/2, dove senti due movimenti lenti per battuta invece di quattro. Il tempo tagliato implica di solito un fraseggio più spedito e più ampio.
Come si contano i tempi dispari come il 7/8?
Smetti di contare ogni croma e senti invece i gruppi. Il 7/8 di solito è tre più due più due, quindi conta lungo-corto-corto e lascia che sia il corpo a tenere lo schema. Suonare insieme a dischi di musica popolare balcanica o di rock progressivo è molto più efficace che contare sulla carta.
Indicações de compasso explicadas
Os dois números a seguir à clave dizem quantos tempos tem o compasso e que nota vale um tempo. Veja como ler compassos simples, compostos e irregulares.
Ler os dois números
A seguir à clave e à armação de clave está um par de números, um por cima do outro. Não são uma fração, apesar das aparências, e ninguém os deve ler em voz alta como três sobre quatro. São duas informações separadas.
O número de baixo nomeia um valor de nota por um código simples: 1 é a semibreve, 2 a mínima, 4 a semínima, 8 a colcheia, 16 a semicolcheia. O número de cima conta quantas dessas cabem num compasso. Portanto 3 por 4 quer dizer três semínimas por compasso. 6 por 8 quer dizer seis colcheias por compasso. 2 por 2 quer dizer duas mínimas.
Um compasso é o espaço entre duas barras verticais. A sua função é puramente organizar a pulsação em grupos que se repetem, para que o olho e a contagem se mantenham sincronizados com a música. O primeiro tempo de cada compasso traz uma ênfase natural, e é sobretudo isso que dá caráter a um metro.
Compasso simples: o tempo divide-se em dois
No compasso simples, cada tempo divide-se naturalmente em duas metades. As indicações comuns são 2 por 4, 3 por 4 e 4 por 4, contadas um-dois, um-dois-três e um-dois-três-quatro, respetivamente.
O 4 por 4 é tão corrente que aparece muitas vezes impresso como um C, de compasso comum e não da palavra comum, como a maioria dos alunos supõe; vem de uma notação medieval de círculo interrompido. Um C atravessado por um traço vertical é o compasso cortado, ou 2 por 2, em que se sentem dois tempos lentos por compasso em vez de quatro rápidos. As notas na página podem ser idênticas; o que muda é a forma como se conta e, sobretudo, como se fraseia.
O 3 por 4 dá-lhe a valsa, o minueto e grande parte da música tradicional. O 2 por 4 dá-lhe marchas, polcas e a pulsação habitual do tango. Não são recipientes neutros. Um compasso de três traz embutido um balanço que um compasso de quatro não tem.
Compasso composto: o tempo divide-se em três
O 6 por 8 confunde as pessoas porque o número de cima sugere seis tempos, e na prática quase nunca se contam seis. Contam-se dois, cada um contendo três colcheias. Isso é o compasso composto: o tempo divide-se em três e não em dois.
Os outros da família são o 9 por 8, sentido como três tempos de três, e o 12 por 8, sentido como quatro tempos de três. Um shuffle em 12 por 8 é toda a base rítmica do blues lento. Aquele balanço que as pessoas descrevem numa jiga em 6 por 8 vem diretamente dessa subdivisão ternária.
O teste que resolve a questão: conte a peça a andamento real. Se está a contar seis num 6 por 8 rápido, está a contar a subdivisão e não o tempo. A qualquer andamento real, o 6 por 8 tem duas pulsações e o 3 por 4 tem três, e embora os dois compassos contenham seis colcheias, agrupam-nas de maneira diferente e não soam nada parecido. De Bernstein a Piazzolla, houve compositores que fizeram carreiras inteiras a alternar entre os dois.
Compassos irregulares e mutáveis
Há música que agrupa os tempos de forma desigual. O 5 por 4 conta-se três mais dois ou dois mais três, e a escolha muda tudo: o tema de Mission: Impossible e o Take Five de Dave Brubeck estão os dois em cinco e soam bastante diferentes. O 7 por 8 é normalmente três mais dois mais dois, ou outra disposição qualquer que o compositor tornará audível pelos acentos.
A música tradicional dos Balcãs vive nestes metros com a mesma naturalidade com que a música vienense vive no três, e os acordeonistas que tocam repertório búlgaro ou macedónio deixam de achar o 7 por 8 exótico bastante depressa. O truque está em parar de contar colcheias soltas e começar a sentir os grupos desiguais como tempos longos e curtos: longo-curto-curto em vez de um-dois-três-quatro-cinco-seis-sete.
Os metros também mudam a meio da peça. Stravinsky muda-os, como se sabe, em quase todos os compassos. Quando aparece uma nova indicação de compasso, ela vigora a partir desse compasso até ser substituída.
O metro no instrumento
Para o acordeonista, o metro é uma questão de fole antes de ser uma questão de contagem. É com o fole que se produzem as dinâmicas e se articula, e uma mudança de direção é um acontecimento que o ouvinte ouve quer o intérprete queira quer não. Planeie as mudanças de direção para que caiam no início de um compasso ou de uma frase, nunca a meio de uma nota longa que deve soar contínua. Numa valsa, um pequeno aumento de pressão do fole no primeiro tempo e um aliviar no segundo e no terceiro fazem mais pela sensação de dança do que qualquer quantidade de contagem exata.
Para o contrabaixista, o metro sente-se no braço direito. No walking de jazz em 4 por 4, o arco ou o dedo que pinça marca quatro tempos iguais, com a ênfase dada pela duração e não pelo volume. No compasso cortado puxam-se arcadas mais longas, e no 6 por 8 molda-se a tercina para que a primeira de cada grupo de três leve o peso.
Estude com o metrónomo regulado ao tempo e não à subdivisão, depois ponha-o a bater só no primeiro tempo e veja se consegue aguentar um compasso de três ou de cinco sem derivar. É humilhante. Todas as aulas de música de conjunto na A&G Academy começam com alguma versão disto, porque uma sala que está de acordo sobre onde cai o primeiro tempo sobrevive a quase tudo o resto que corra mal.
Frequently asked
Qual é a diferença entre 6/8 e 3/4?
Os dois compassos levam seis colcheias, mas agrupam-nas de maneira diferente. O 3 por 4 são três tempos, cada um dividido em dois, contados um-e dois-e três-e. O 6 por 8 são dois tempos, cada um dividido em três, contados um-dois-três quatro-cinco-seis com peso no um e no quatro. Mesma quantidade, pulsação diferente, balanço totalmente diferente.
O que significa o C no início de algumas partituras?
É o compasso comum, equivalente a 4 por 4, e vem de um círculo interrompido medieval e não da palavra comum. Um C atravessado por um traço vertical significa compasso cortado, ou 2 por 2, em que se sentem dois tempos lentos por compasso em vez de quatro. O compasso cortado costuma implicar um fraseado mais vivo e mais amplo.
Como se contam compassos irregulares como o 7/8?
Pare de contar cada colcheia e sinta antes os grupos. O 7 por 8 é normalmente três mais dois mais dois, portanto conte longo-curto-curto e deixe o corpo manter o padrão. Tocar por cima de gravações de música tradicional dos Balcãs ou de rock progressivo é muito mais eficaz do que contar no papel.
Музыкальный размер: разбираемся
Две цифры после ключа говорят, сколько долей в такте и какая длительность считается долей. Разбираем простые, составные и нечётные размеры.
Как читать две цифры
После ключа и ключевых знаков стоит пара цифр, одна над другой. Вопреки виду, это не дробь, и вслух их никогда не читают как «три четвёртых». Это две отдельные порции сведений.
Нижняя цифра называет длительность простым кодом: 1 — целая, 2 — половинная, 4 — четверть, 8 — восьмая, 16 — шестнадцатая. Верхняя считает, сколько таких длительностей помещается в один такт. Значит, 3/4 — это три четверти в такте. 6/8 — шесть восьмых в такте. 2/2 — две половинные.
Такт — это пространство между двумя вертикальными тактовыми чертами. Его задача чисто организующая: разложить пульс на повторяющиеся группы, чтобы глаз и счёт оставались в согласии с музыкой. Первая доля каждого такта несёт естественное подчёркивание, и в основном именно оно придаёт размеру характер.
Простое деление: доля делится надвое
При простом делении каждая доля естественно распадается на две половины. Обычные размеры здесь — 2/4, 3/4 и 4/4, которые считают соответственно раз-два, раз-два-три и раз-два-три-четыре.
Размер 4/4 настолько распространён, что его часто печатают буквой C, и она означает не «common» в смысле «обычный», как думает большинство учеников, а восходит к средневековому разорванному кругу. C с вертикальной чертой — это alla breve, то есть 2/2, где вы чувствуете две медленные доли в такте вместо четырёх быстрых. Ноты на странице могут выглядеть одинаково; меняется то, как вы считаете, и, что важнее, как фразируете.
Размер 3/4 даёт вальс, менуэт и огромный пласт народной музыки. Размер 2/4 даёт марши, польки и привычный пульс танго. Это не нейтральные ёмкости. У трёхдольного такта есть встроенная покачивающаяся поступь, которой у четырёхдольного нет.
Составное деление: доля делится натрое
Размер 6/8 сбивает людей с толку, потому что верхняя цифра обещает шесть долей, а на практике шесть вы почти никогда не считаете. Вы считаете две доли, в каждой из которых по три восьмые. Это и есть составной размер: доля делится на три, а не на два.
Остальные в этой семье — 9/8, который ощущается как три доли по три, и 12/8, который ощущается как четыре доли по три. Шаффл в 12/8 — это вся ритмическая основа медленного блюза. Та самая покачивающаяся природа джиги в 6/8 идёт прямо от тройного дробления.
Проверка, которая всё решает: сосчитайте пьесу в реальном темпе. Если в быстром 6/8 вы считаете шесть, вы считаете дробление, а не долю. При любом живом темпе в 6/8 два пульса, а в 3/4 три, и хотя в обоих тактах по шесть восьмых, группируются они по-разному и звучат совершенно не похоже. Композиторы от Бернстайна до Пьяццоллы сделали целые карьеры на переключении между этими двумя.
Нечётные и переменные размеры
Некоторая музыка группирует доли неровно. Размер 5/4 считают либо как три плюс два, либо как два плюс три, и выбор меняет всё: тема из Mission: Impossible и Take Five Дэйва Брубека обе написаны на пять, но ощущаются совсем по-разному. Размер 7/8 обычно идёт как три плюс два плюс два или в другой раскладке, которую композитор сделает слышимой акцентами.
Балканская народная музыка живёт в этих размерах так же естественно, как венская живёт в трёх долях, и аккордеонисты, играющие болгарский или македонский репертуар, довольно быстро перестают считать 7/8 экзотикой. Весь фокус в том, чтобы перестать считать отдельные восьмые и начать ощущать неровные группы как длинные и короткие доли: длинная-короткая-короткая вместо раз-два-три-четыре-пять-шесть-семь.
Размеры меняются и по ходу пьесы. Стравинский, как известно, меняет их едва ли не в каждом такте. Новый размер действует с того такта, где он выставлен, и до тех пор, пока его не сменят.
Размер за инструментом
Для аккордеониста размер — вопрос меха раньше, чем вопрос счёта. Мехом вы делаете динамику и артикуляцию, и смена направления — это событие, которое слушатель слышит независимо от ваших намерений. Планируйте смены так, чтобы они приходились на начало такта или начало фразы и никогда не попадали в середину выдержанной ноты, которая должна звучать непрерывно. В вальсе небольшое прибавление давления на первой доле и облегчение на второй и третьей дадут танцевальному ощущению больше, чем любой точный счёт.
Для контрабасиста размер ощущается правой рукой. В джазовой ходьбе на 4/4 смычок или щипок отмечает четыре равные доли, а подчёркивание делается длиной, а не громкостью. В alla breve вы ведёте длиннее, а в 6/8 лепите триоль так, чтобы первая в каждой тройке несла вес.
Занимайтесь с метрономом, выставленным на долю, а не на дробление, потом поставьте его щёлкать только на первую долю и посмотрите, удержите ли вы такт на три или на пять, не уплывая. Это отрезвляет. Каждое занятие по ансамблю в A&G Academy начинается с какой-нибудь версии этого упражнения, потому что зал, согласный в том, где первая доля, переживёт почти любую другую неприятность.
Frequently asked
Чем 6/8 отличается от 3/4?
В обоих тактах по шесть восьмых, но группируются они по-разному. В 3/4 три доли, каждая делится надвое, счёт — раз-и два-и три-и. В 6/8 две доли, каждая делится натрое, счёт — раз-два-три четыре-пять-шесть с весом на раз и на четыре. Количество одно, пульс разный, ощущение совершенно другое.
Что означает буква C в начале нот?
Это common time, то есть 4/4, и происходит она от средневекового разорванного круга, а не от слова «обычный». C с вертикальной чертой означает alla breve, то есть 2/2, где в такте ощущаются две медленные доли вместо четырёх. Alla breve обычно подразумевает более бодрую и широкую фразировку.
Как считать нечётные размеры вроде 7/8?
Перестаньте считать каждую восьмую и почувствуйте группы. Размер 7/8 обычно идёт как три плюс два плюс два, так что считайте длинная-короткая-короткая и дайте телу держать эту схему. Играть вместе с записями балканской народной музыки или прогрессивного рока куда действеннее, чем считать на бумаге.
拍号详解
谱号后面那两个数字告诉你一小节有几拍、哪个音符算一拍。单拍子、复拍子和混合拍子分别该怎么读。
上下两个数字怎么读
谱号和调号后面坐着一对数字，一个在上，一个在下。别看它们长得像，它们不是分数，也绝对不该被念成“四分之三”。它们是两条各自独立的信息。
下面的数字用一套简单的代码指出一个音符时值：1 是全音符，2 是二分音符，4 是四分音符，8 是八分音符，16 是十六分音符。上面的数字说一小节里装得下几个这样的音符。所以四三拍就是每小节三个四分音符。八六拍就是每小节六个八分音符。二二拍就是两个二分音符。
小节是两道竖直小节线之间的那段空间。它存在的目的纯粹是把脉动组织成重复的组，好让你的眼睛和你的数数跟音乐对齐。每小节的第一拍自带一点强调，而一种拍子的性格，大半就来自这一点。
单拍子：一拍分成两份
在单拍子里，每一拍自然地劈成两半。常见的拍号是四二拍、四三拍和四四拍，分别数成一二、一二三、一二三四。
四四拍太常见了，所以经常被印成一个字母 C。它代表 common time（普通拍子），而不是多数学生以为的“common 这个词”，它来自中世纪一个断开的圆形记号。C 上面加一道竖线就是二二拍，也叫“切分的普通拍子”，你在一小节里感觉到两个慢拍，而不是四个快拍。谱面上的音可以一模一样；变的是你怎么数，以及更关键的，你怎么分句。
四三拍给你圆舞曲、小步舞曲和大量民间音乐。四二拍给你进行曲、波尔卡，以及探戈惯常的脉动。这些不是中性的容器。三拍的小节里生来就有一股摇摆，四拍的小节没有。
复拍子：一拍分成三份
八六拍让人犯迷糊，因为上面的数字暗示有六拍，而实际演奏中你几乎从不数六。你数两拍，每拍里装三个八分音符。这就是复拍子：一拍分成三份，而不是两份。
同一家族的还有八九拍，感觉成三个三；以及八十二拍，感觉成四个三。慢速布鲁斯整套节奏基础就是一个八十二拍的 shuffle。人们形容八六拍吉格舞那种摇曳的感觉，直接就来自这种三分细分。
有一个一试便知的办法：按实际速度数一遍。如果你在一个快速的八六拍里数六，那你数的是细分，不是拍。在任何真实的速度下，八六拍有两股脉动，四三拍有三股，虽然两种小节里都装六个八分音符，但分组方式不同，听起来完全不是一回事。从伯恩斯坦到皮亚佐拉，好些作曲家整个生涯都建立在这两者之间的切换上。
混合拍子与变换拍子
有些音乐把拍分得不均匀。四五拍数成三加二或者二加三，选哪一种会改变一切：《碟中谍》的主题和戴夫·布鲁贝克的 《Take Five》 都是五拍，感觉却相当不同。八七拍通常是三加二加二，或者作曲家会用重音让你听出来的别的排法。
巴尔干民间音乐生活在这些拍子里，就像维也纳音乐生活在三拍里一样自然，弹保加利亚或马其顿曲目的手风琴手，很快就不再觉得八七拍有什么异国情调。诀窍是别再一个一个去数八分音符，而是把不均匀的分组感觉成长拍和短拍：长—短—短，而不是一二三四五六七。
拍子也会在曲子中途改变。斯特拉文斯基以几乎每小节都换拍号著称。新的拍号一出现，就从那一小节起生效，直到被下一个拍号替换。
拍子在乐器上是什么
对手风琴手来说，拍子首先是风箱的问题，其次才是数数的问题。风箱既是你做力度的手段，也是你做奏法的手段，而一次换向是一个事件，不管你想不想，听众都听得见。要把换向安排在小节开头或乐句开头，绝不要安排在一个本该听起来连续的长音中间。在圆舞曲里，第一拍上风箱压力稍稍加一点、第二三拍上放轻一点，对舞蹈感的帮助超过任何精确的数数。
对低音提琴手来说，拍子是靠右臂感觉的。在四四拍的爵士 walking 里，弓或者拨弦的手指标出四个均等的拍，强调靠长度而不是靠音量做出来。在二二拍里你拉得更长，在八六拍里你塑造那组三连音，让每组三个里的第一个承担分量。
练习时把节拍器设在拍上，而不是细分上；然后把它设成只在第一拍响一下，看看你能不能撑住一小节三拍或五拍而不漂移。这挺让人清醒的。A&G Academy 的每一节合奏课都从某个版本的这个练习开始，因为一屋子人只要在第一拍在哪儿这件事上达成一致，别的几乎什么都出错也还活得下来。
Frequently asked
八六拍和四三拍有什么区别？
两种小节都装六个八分音符，但分组不同。四三拍是三拍，每拍分成两份，数成“一 嗒 二 嗒 三 嗒”。八六拍是两拍，每拍分成三份，数成“一二三 四五六”，分量落在一和四上。数量相同，脉动不同，感觉完全不一样。
有些谱子开头那个 C 是什么意思？
那是普通拍子，等同于四四拍，它来自一个中世纪的断开圆形记号，而不是来自 common 这个词本身。C 上面加一道竖线表示切分的普通拍子，也就是二二拍，你在一小节里感觉到两个慢拍而不是四个。二二拍通常意味着更爽利、更宽的分句。
八七拍这类混合拍号该怎么数？
别再一个一个去数八分音符，去感觉分组。八七拍通常是三加二加二，所以数成长—短—短，让身体把这个型保持住。跟着巴尔干民间音乐或者前卫摇滚的录音一起弹，比在纸上数有效得多。
拍子記号のしくみ
音部記号のあとにある二つの数字は、1小節に拍がいくつ入るか、どの音符が1拍かを示します。単純拍子、複合拍子、変拍子の読み方をまとめました。
二つの数字を読む
音部記号と調号のあとに、数字が上下に一つずつ並んでいます。見かけに反してこれは分数ではありませんし、「4分の3」を「4ぶんの3」と声に出して読む必要は誰にもありません。二つの別々の情報です。
下の数字は、単純な符号で音価を名指しします。1は全音符、2は2分音符、4は4分音符、8は8分音符、16は16分音符です。上の数字は、それが1小節にいくつ入るかを数えます。つまり4分の3拍子は1小節に4分音符が3つ。8分の6拍子は1小節に8分音符が6つ。2分の2拍子は2分音符が2つです。
小節とは、二本の縦の小節線のあいだの空間です。その役目はひとえに、脈を繰り返す群れにまとめて、目と数えが音楽と同期したままでいられるようにすることです。各小節の1拍目には自然な強調が乗り、拍子に性格を与えているのは、ほぼそれです。
単純拍子——拍が2つに割れる
単純拍子では、どの拍も自然に二つに割れます。よくある記号は4分の2拍子、4分の3拍子、4分の4拍子で、それぞれ「1・2」「1・2・3」「1・2・3・4」と数えます。
4分の4拍子はあまりに広く使われるので、しばしばCの字で印刷されます。これは多くの生徒が思うように「common（ふつうの）」の頭文字なのではなく、common time を表す記号であり、中世の割れた円の記譜から下ってきたものです。縦線の入ったCは alla breve、つまり2分の2拍子で、速い4拍ではなく遅い2拍を1小節に感じます。紙の上の音符は同じに見えることがあり、変わるのは数え方と、そして何より、フレージングです。
4分の3拍子はワルツ、メヌエット、そして大量の民俗音楽をくれます。4分の2拍子は行進曲、ポルカ、そしてタンゴの常用の脈をくれます。これらは中立の容器ではありません。3拍の小節には、4拍の小節にはない揺れが組み込まれています。
複合拍子——拍が3つに割れる
8分の6拍子が人を混乱させるのは、上の数字が6拍を示唆するのに、実際には6つ数えることがまずないからです。数えるのは2つで、その一つずつが8分音符3つを含みます。それが複合拍子です。拍が2つではなく3つに割れます。
同じ仲間には、3つの3拍として感じる8分の9拍子と、4つの3拍として感じる8分の12拍子があります。8分の12拍子のシャッフルは、スローブルースのリズムの土台そのものです。8分の6拍子のジグに人が感じる、あの跳ねるような質は、その3分割から直接来ています。
決め手になる試し方は、速さのまま数えてみることです。速い8分の6拍子で6つ数えているなら、あなたは拍ではなく細分を数えています。実際のどんなテンポでも、8分の6拍子には脈が2つ、4分の3拍子には3つあり、どちらの小節にも8分音符が6つ入っているのに、まとめ方が違うので、似ても似つかない響きになります。バーンスタインからピアソラまで、この二つを行き来することで一つの経歴を作った作曲家がいます。
変拍子と、移り変わる拍子
拍を不均等にまとめる音楽もあります。4分の5拍子は3+2か2+3のどちらかで数え、その選択がすべてを変えます。《Mission: Impossible》のテーマとデイヴ・ブルーベックの《Take Five》はどちらも5拍子ですが、感じはずいぶん違います。8分の7拍子はたいてい3+2+2か、作曲者がアクセントで聞こえるようにする別の配置です。
バルカンの民俗音楽は、ウィーンの音楽が3拍子に住むのと同じ自然さでこれらの拍子に住んでいますし、ブルガリアやマケドニアのレパートリーを弾くアコーディオン奏者は、8分の7拍子を珍奇に感じなくなるのがかなり早いものです。こつは、8分音符を一つずつ数えるのをやめて、不均等なまとまりを長い拍と短い拍として感じ始めることです。「1・2・3・4・5・6・7」ではなく「長・短・短」です。
拍子は曲の途中でも変わります。ストラヴィンスキーはほぼ小節ごとに変えることで有名です。新しい拍子記号が現れたら、その小節から、次に置き換えられるまで効力を持ちます。
楽器の上での拍子
アコーディオン奏者にとって、拍子は数えの問題である前に蛇腹の問題です。蛇腹は強弱を作る手段であり、アーティキュレーションの手段でもあって、方向転換はあなたが意図するかどうかに関わらず聴き手に聞こえる出来事です。方向転換は小節の頭かフレーズの頭に落ちるように計画し、つながって聞こえるべき持続音の途中には決して置かないこと。ワルツなら、1拍目でわずかに蛇腹の圧を上げ、2拍目と3拍目で軽くするほうが、どれだけ正確に数えるより踊りの感じに効きます。
コントラバス奏者にとって、拍子は右腕で感じるものです。4分の4拍子のジャズのウォーキングでは、弓か弾く指が4つの等しい拍を刻み、強調は音量ではなく長さで置かれます。alla breve では弓を長く引き、8分の6拍子では3つのまとまりの頭に重さが乗るように三連を形づくります。
メトロノームは細分ではなく拍に合わせて練習し、それから1拍目だけ鳴るように設定して、3拍や5拍の小節をずれずに保てるか試してみてください。謙虚になります。A&G Academy のアンサンブルの授業は、どれも何らかの形でこれから始まります。1拍目がどこかについて部屋全体の合意がある集団は、ほかのほとんどのことが崩れても生き延びられるからです。
Frequently asked
8分の6拍子と4分の3拍子は何が違うのですか？
どちらの小節にも8分音符が6つ入りますが、まとめ方が違います。4分の3拍子は3拍で、各拍が2つに割れ、「1と2と3と」と数えます。8分の6拍子は2拍で、各拍が3つに割れ、「1・2・3、4・5・6」と数えて1と4に重さを置きます。量は同じ、脈は別、感じはまったく別物です。
曲の頭にあるCの字は何を意味しますか？
common time、つまり4分の4拍子と同じ意味で、「common」という単語からではなく中世の割れた円から来ています。縦線の入ったCは alla breve、つまり2分の2拍子で、1小節に4拍ではなく遅い2拍を感じます。alla breve はたいてい、より速く、より大きく取るフレージングを含意します。
8分の7拍子のような変拍子はどう数えればいいですか？
8分音符を一つずつ数えるのをやめて、まとまりで感じてください。8分の7拍子はたいてい3+2+2なので、「長・短・短」と数えて、身体にその型を保たせます。紙の上で数えるより、バルカンの民俗音楽やプログレッシブ・ロックの録音に合わせて弾くほうがはるかに効きます。
박자표 해설
음자리표 다음에 오는 두 숫자는 한 마디에 몇 박이 들어가는지, 그리고 어떤 음표가 한 박인지를 알려 줍니다. 홑박자와 겹박자, 그리고 변박자를 읽는 법입니다.
두 숫자를 읽기
음자리표와 조표 다음에 숫자 둘이 위아래로 놓입니다. 생김새와 달리 이것은 분수가 아니며, 4분의 3을 정말로 나눗셈처럼 읽어서는 안 됩니다. 이것은 서로 다른 두 가지 정보입니다.
아래 숫자는 간단한 약속으로 음표 하나를 가리킵니다. 1은 온음표, 2는 2분음표, 4는 4분음표, 8은 8분음표, 16은 16분음표입니다. 위 숫자는 그것이 한 마디에 몇 개 들어가는지를 셉니다. 그래서 4분의 3박자는 한 마디에 4분음표 셋입니다. 8분의 6박자는 한 마디에 8분음표 여섯입니다. 2분의 2박자는 2분음표 둘입니다.
마디는 세로줄 둘 사이의 공간입니다. 마디의 목적은 오로지 맥박을 되풀이되는 묶음으로 정리해 눈과 세는 일이 음악과 맞물려 가게 하는 데 있습니다. 각 마디의 첫 박은 자연스러운 강세를 지니는데, 박자에 성격을 주는 것은 대부분 그것입니다.
홑박자, 박이 둘로 나뉜다
홑박자에서는 각 박이 자연스럽게 반씩 둘로 갈라집니다. 흔한 박자표는 4분의 2박자, 4분의 3박자, 4분의 4박자이고, 각각 하나 둘, 하나 둘 셋, 하나 둘 셋 넷으로 셉니다.
4분의 4박자는 워낙 널리 쓰여서 흔히 C자로 적는데, 이것은 많은 학생이 짐작하듯 common이라는 낱말의 머리글자가 아니라 보통 박자를 가리키는 표시이며 중세의 끊어진 원 표기에서 내려온 것입니다. C에 세로줄을 그은 것은 알라 브레베, 곧 2분의 2박자이고, 빠른 네 박이 아니라 느린 두 박을 한 마디로 느낍니다. 악보에 적힌 음표는 똑같아 보일 수 있습니다. 달라지는 것은 세는 방식이고, 무엇보다 프레이징입니다.
4분의 3박자는 왈츠와 미뉴에트, 그리고 수많은 민속 음악을 줍니다. 4분의 2박자는 행진곡과 폴카, 그리고 탱고의 몸에 밴 맥박을 줍니다. 이것들은 중립적인 그릇이 아닙니다. 셋으로 된 마디에는 넷으로 된 마디에 없는 흔들림이 애초에 들어 있습니다.
겹박자, 박이 셋으로 나뉜다
8분의 6박자가 사람을 헷갈리게 하는 것은 위 숫자가 여섯 박처럼 보이기 때문인데, 실제로 여섯을 세는 일은 거의 없습니다. 둘을 세고, 그 하나하나가 8분음표 셋을 품습니다. 그것이 겹박자입니다. 박이 둘이 아니라 셋으로 나뉘는 것입니다.
같은 집안의 나머지는 셋씩 세 박으로 느끼는 8분의 9박자, 셋씩 네 박으로 느끼는 8분의 12박자입니다. 8분의 12박자 셔플은 느린 블루스의 리듬 토대 그 자체입니다. 사람들이 8분의 6박자 지그에서 말하는 그 출렁이는 성질은 바로 그 셋으로의 쪼갬에서 곧바로 나옵니다.
결판을 내는 시험이 있습니다. 곡을 제 속도로 세어 보십시오. 빠른 8분의 6박자에서 여섯을 세고 있다면 박이 아니라 쪼갠 박을 세고 있는 것입니다. 실제 빠르기에서 8분의 6박자에는 맥박이 둘, 4분의 3박자에는 셋이 있고, 두 마디 모두 8분음표 여섯을 담고 있어도 묶는 방식이 달라 전혀 다르게 들립니다. 번스타인부터 피아졸라까지, 그 둘을 오가는 것으로 평생을 지은 작곡가들이 있습니다.
변박자와 바뀌는 박자
어떤 음악은 박을 고르지 않게 묶습니다. 4분의 5박자는 셋 더하기 둘로도, 둘 더하기 셋으로도 세며, 그 선택이 모든 것을 바꿉니다. Mission: Impossible의 주제와 데이브 브루벡의 Take Five는 둘 다 다섯이지만 느낌이 꽤 다릅니다. 8분의 7박자는 보통 셋 더하기 둘 더하기 둘이거나, 작곡가가 악센트로 들리게 해 줄 다른 배치입니다.
발칸 민속 음악은 빈 음악이 셋 안에 살듯 이 박자들 안에 자연스럽게 살고, 불가리아나 마케도니아 레퍼토리를 연주하는 아코디언 연주자는 꽤 빨리 8분의 7박자를 이국적으로 느끼지 않게 됩니다. 요령은 8분음표를 하나씩 세기를 그만두고 고르지 않은 묶음을 긴 박과 짧은 박으로 느끼기 시작하는 것입니다. 하나 둘 셋 넷 다섯 여섯 일곱이 아니라 길게 짧게 짧게입니다.
박자는 곡 도중에 바뀌기도 합니다. 스트라빈스키는 거의 마디마다 바꾸는 것으로 유명합니다. 새 박자표가 나타나면 그 마디부터 다른 표시로 바뀔 때까지 효력을 가집니다.
악기 앞에서의 박자
아코디언 연주자에게 박자는 세는 문제이기 이전에 벨로즈 문제입니다. 벨로즈는 셈여림을 만드는 수단이자 아티큘레이션을 만드는 수단이며, 방향을 바꾸는 것은 연주자의 의도와 상관없이 듣는 이에게 들리는 사건입니다. 방향 전환은 마디의 첫머리나 악구의 첫머리에 떨어지도록 계획하고, 이어져 들려야 할 긴 음 한가운데에서는 절대로 하지 마십시오. 왈츠에서는 1박에 벨로즈 압력을 조금 올리고 2박과 3박에서 가볍게 하는 것이, 아무리 정확하게 세는 것보다 춤의 느낌에 훨씬 도움이 됩니다.
더블베이스 연주자에게 박자는 오른팔로 느끼는 것입니다. 4분의 4박자 재즈 워킹에서는 활이나 뜯는 손가락이 똑같은 네 박을 표시하고, 강세는 음량이 아니라 길이로 줍니다. 알라 브레베에서는 활을 더 길게 쓰고, 8분의 6박자에서는 셋잇단 묶음의 첫 음이 무게를 지니도록 빚습니다.
메트로놈을 쪼갠 박이 아니라 박에 맞춰 놓고 연습하고, 그다음 1박에만 울리게 해 놓고 셋이나 다섯으로 된 마디를 밀리지 않고 붙들 수 있는지 보십시오. 겸손해집니다. A&G Academy의 합주 수업은 모두 이것의 어떤 형태로 시작하는데, 1박이 어디인지에 합의한 방은 다른 거의 모든 것이 어긋나도 버텨 내기 때문입니다.
Frequently asked
8분의 6박자와 4분의 3박자는 무엇이 다른가요?
두 마디 모두 8분음표 여섯을 담지만 묶는 방식이 다릅니다. 4분의 3박자는 둘로 갈라지는 세 박이고, 하나 그리고 둘 그리고 셋 그리고로 셉니다. 8분의 6박자는 셋으로 갈라지는 두 박이고, 하나 둘 셋 넷 다섯 여섯으로 세되 무게는 하나와 넷에 둡니다. 양은 같고 맥박은 다르며 느낌은 전혀 다릅니다.
어떤 악보 첫머리에 있는 C는 무슨 뜻인가요?
보통 박자, 곧 4분의 4박자와 같은 표시이고, common이라는 낱말이 아니라 중세의 끊어진 원에서 온 것입니다. C에 세로줄을 그은 것은 알라 브레베, 곧 2분의 2박자라는 뜻이며 한 마디를 네 박이 아니라 느린 두 박으로 느낍니다. 알라 브레베는 대개 더 활기차고 넓은 프레이징을 뜻합니다.
8분의 7박자 같은 변박자는 어떻게 세나요?
8분음표를 하나씩 세기를 그만두고 묶음으로 느끼십시오. 8분의 7박자는 보통 셋 더하기 둘 더하기 둘이므로 길게 짧게 짧게로 세고 몸이 그 패턴을 지키게 하십시오. 발칸 민속 음악이나 프로그레시브 록 녹음에 맞춰 연주하는 편이 종이 위에서 세는 것보다 훨씬 효과가 좋습니다.
Tanda masa dijelaskan
Dua angka selepas klef memberitahu berapa detik ada dalam satu bar dan not mana yang mendapat detik itu. Inilah cara membaca meter mudah, kompaun dan ganjil.
Membaca dua angka itu
Selepas klef dan tanda kunci, terletak sepasang angka, satu di atas satu lagi. Ia bukan pecahan, walaupun rupanya begitu, dan tiada sesiapa patut membacanya dengan kuat sebagai tiga per empat. Ia dua maklumat yang berasingan.
Angka bawah menamakan nilai not melalui kod yang mudah: 1 ialah semibrif, 2 ialah minim, 4 ialah krocet, 8 ialah kuaver, 16 ialah semikuaver. Angka atas mengira berapa banyak daripadanya muat dalam satu bar. Jadi 3 atas 4 bermaksud tiga krocet satu bar. 6 atas 8 bermaksud enam kuaver satu bar. 2 atas 2 bermaksud dua minim.
Sebuah bar ialah ruang antara dua garis bar menegak. Tujuannya semata-mata untuk menyusun denyut menjadi kumpulan yang berulang supaya mata dan kiraan anda kekal seiring dengan muziknya. Detik pertama setiap bar membawa penekanan yang semula jadi, dan itulah sebahagian besar daripada apa yang memberikan sesuatu meter wataknya.
Masa mudah: detiknya terbahagi dua
Dalam masa mudah, setiap detik terbelah secara semula jadi kepada dua bahagian. Tanda yang lazim ialah 2 atas 4, 3 atas 4 dan 4 atas 4, masing-masing dikira satu-dua, satu-dua-tiga, dan satu-dua-tiga-empat.
4 atas 4 begitu meluas sehingga ia sering dicetak sebagai huruf C, yang bermaksud masa biasa dan bukan huruf pertama perkataan biasa seperti yang disangka kebanyakan pelajar; ia berasal daripada notasi bulatan terputus zaman pertengahan. Sebuah C dengan garis menegak menerusinya ialah masa potong, atau 2 atas 2, iaitu anda merasakan dua detik yang perlahan satu bar dan bukan empat detik yang pantas. Not pada halaman itu boleh kelihatan serupa; apa yang berubah ialah cara anda mengira dan, yang paling penting, cara anda memfrasakannya.
3 atas 4 memberi anda waltz, minuet dan sebahagian besar muzik rakyat. 2 atas 4 memberi mac, polka dan denyut kebiasaan tango. Ini bukan bekas yang neutral. Sebuah bar bertiga ada lenggok terbina di dalamnya yang tiada pada bar berempat.
Masa kompaun: detiknya terbahagi tiga
6 atas 8 mengelirukan orang kerana angka atasnya membayangkan enam detik, sedangkan dalam amalan anda hampir tidak pernah mengira enam. Anda mengira dua, dan setiap satunya mengandungi tiga kuaver. Itulah masa kompaun: detiknya terbahagi kepada tiga dan bukan kepada dua.
Yang lain dalam keluarga ini ialah 9 atas 8, dirasakan sebagai tiga detik bertiga, dan 12 atas 8, dirasakan sebagai empat detik bertiga. Shuffle 12 atas 8 ialah keseluruhan asas ritma blues perlahan. Sifat berlenggok yang digambarkan orang dalam jig 6 atas 8 datang terus daripada subbahagian tiga itu.
Ujian yang menyelesaikannya: kira karya itu pada kelajuan penuh. Jika anda mengira enam dalam 6 atas 8 yang pantas, anda sedang mengira subbahagiannya, bukan detiknya. Pada mana-mana tempo yang sebenar, 6 atas 8 ada dua denyut dan 3 atas 4 ada tiga, dan walaupun kedua-dua bar itu mengandungi enam kuaver, kumpulannya berbeza dan bunyinya langsung tidak serupa. Komposer daripada Bernstein hingga Piazzolla membina seluruh kerjaya daripada bertukar-tukar antara kedua-duanya.
Meter ganjil dan meter yang bertukar
Sesetengah muzik mengumpulkan detiknya secara tidak sekata. 5 atas 4 dikira sama ada sebagai tiga campur dua atau dua campur tiga, dan pilihan itu mengubah segala-galanya: tema daripada Mission: Impossible dan Take Five karya Dave Brubeck kedua-duanya dalam lima tetapi rasanya agak berbeza. 7 atas 8 biasanya tiga campur dua campur dua, atau susunan lain yang akan dijadikan kedengaran oleh komposernya melalui aksen.
Muzik rakyat Balkan hidup dalam meter ini sesemula jadi muzik Vienna hidup dalam tiga, dan pemain akordion yang memainkan repertoir Bulgaria atau Macedonia berhenti merasakan 7 atas 8 sebagai eksotik dengan agak cepat. Rahsianya ialah berhenti mengira kuaver satu per satu dan mula merasakan kumpulan yang tidak sekata itu sebagai detik panjang dan pendek: panjang-pendek-pendek dan bukan satu-dua-tiga-empat-lima-enam-tujuh.
Meter juga bertukar di tengah-tengah karya. Stravinsky terkenal menukarnya hampir pada setiap bar. Apabila tanda masa yang baharu muncul, ia berkuat kuasa dari bar itu sehingga ia diganti.
Meter pada alat muzik
Bagi pemain akordion, meter ialah persoalan belos sebelum ia menjadi persoalan kiraan. Beloslah cara anda menghasilkan dinamik dan cara anda mengartikulasi, dan pertukaran arah ialah peristiwa yang didengar oleh pendengar sama ada anda berniat begitu ataupun tidak. Rancang pertukaran arah supaya ia jatuh pada permulaan sesuatu bar atau permulaan sesuatu frasa, dan jangan sekali-kali di tengah-tengah not tahan yang sepatutnya berbunyi berterusan. Dalam waltz, sedikit tambahan tekanan belos pada detik satu dan peringanan pada detik dua dan tiga akan memberi lebih banyak kepada rasa tarian berbanding sebanyak mana pun kiraan yang tepat.
Bagi pemain bes berganda, meter dirasai melalui lengan kanan. Dalam permainan berjalan jaz 4 atas 4, bow atau jari yang mempetik menandakan empat detik yang sama rata dengan penekanan yang diletakkan melalui panjang dan bukan kelantangan. Dalam masa potong anda menarik lebih panjang, dan dalam 6 atas 8 anda membentuk tripletnya supaya yang pertama dalam setiap kumpulan tiga membawa beratnya.
Berlatih dengan metronom yang ditetapkan pada detiknya dan bukan pada subbahagiannya, kemudian tetapkan ia berbunyi pada detik satu sahaja dan lihat sama ada anda boleh memegang bar bertiga atau berlima tanpa hanyut. Ia merendahkan diri. Setiap kelas ensemble di A&G Academy bermula dengan versi tertentu bagi latihan itu, kerana bilik yang bersetuju di mana letaknya detik satu boleh bertahan walaupun hampir segala-galanya yang lain tersasar.
Frequently asked
Apakah beza antara 6/8 dan 3/4?
Kedua-dua bar itu memegang enam kuaver, tetapi kumpulannya berbeza. 3 atas 4 ialah tiga detik yang masing-masing terbelah dua, dikira satu-dan dua-dan tiga-dan. 6 atas 8 ialah dua detik yang masing-masing terbelah tiga, dikira satu-dua-tiga empat-lima-enam dengan berat pada satu dan empat. Kuantiti yang sama, denyut yang berbeza, rasa yang langsung berlainan.
Apakah maksud huruf C pada permulaan sesetengah muzik?
Ia masa biasa, setara dengan 4 atas 4, dan ia datang daripada bulatan terputus zaman pertengahan dan bukan daripada perkataan biasa itu sendiri. Sebuah C dengan coretan menegak menerusinya bermaksud masa potong, atau 2 atas 2, iaitu anda merasakan dua detik yang perlahan satu bar dan bukan empat. Masa potong biasanya membayangkan frasa yang lebih cergas dan lebih luas.
Bagaimana saya mengira tanda masa ganjil seperti 7/8?
Berhenti mengira setiap kuaver dan rasakan kumpulannya sebaliknya. 7 atas 8 biasanya tiga campur dua campur dua, jadi kira panjang-pendek-pendek dan biarkan badan anda menjaga coraknya. Bermain bersama rakaman muzik rakyat Balkan atau rock progresif jauh lebih berkesan daripada mengira di atas kertas.
டைம் சிக்னேச்சர் விளக்கம்
க்ளெஃப்புக்குப் பிறகு வரும் இரு எண்கள் ஒரு பாரில் எத்தனை தாள அடிகள், எந்தச் சுரம் அடி என்பதைச் சொல்கின்றன. சிம்பிள், கம்பவுண்ட், ஒற்றைப்படை மீட்டர்களைப் படிப்பது.
அந்த இரு எண்களைப் படிப்பது
க்ளெஃப்புக்கும் கீ சிக்னேச்சருக்கும் பிறகு ஒன்றன்மேல் ஒன்றாக ஒரு ஜோடி எண்கள் அமர்ந்திருக்கும். தோற்றம் அப்படி இருந்தாலும் அவை ஒரு பின்னம் அல்ல, அவற்றை யாரும் 'நான்கில் மூன்று' என்று உரக்கப் படிக்கக் கூடாது. அவை இரு தனித்தனித் தகவல்கள்.
கீழ் எண் ஒரு சுர மதிப்பை எளிய குறியீட்டால் பெயரிடுகிறது: 1 என்றால் முழுச் சுரம், 2 அரைச் சுரம், 4 கால் சுரம், 8 எட்டில் ஒரு சுரம், 16 பதினாறில் ஒன்று. மேல் எண், அவற்றில் எத்தனை ஒரு பாரில் அடங்கும் என்பதை எண்ணுகிறது. எனவே 3/4 என்றால் பாருக்கு மூன்று கால் சுரங்கள். 6/8 என்றால் பாருக்கு ஆறு எட்டில் ஒரு சுரங்கள். 2/2 என்றால் இரண்டு அரைச் சுரங்கள்.
பார், அதாவது அளவு, இரு செங்குத்துப் பார்க்கோடுகளுக்கு இடையிலான இடம். அதன் நோக்கம் முழுக்க முழுக்கத் துடிப்பை மீண்டும் மீண்டும் வரும் குழுக்களாக ஒழுங்குபடுத்துவதே; அதனால் உங்கள் கண்ணும் எண்ணிக்கையும் இசையுடன் ஒத்திசைந்திருக்கும். ஒவ்வொரு பாரின் முதல் அடியும் இயல்பான வலியுறுத்தலைச் சுமக்கிறது; ஒரு மீட்டருக்குத் தன் குணத்தைத் தருவது பெரும்பாலும் அதுவே.
சிம்பிள் டைம்: அடி இரண்டாகப் பிரிகிறது
சிம்பிள் டைமில் ஒவ்வொரு அடியும் இயல்பாக இரு பாதிகளாகப் பிரிகிறது. பொதுவான சிக்னேச்சர்கள் 2/4, 3/4, 4/4; முறையே ஒன்று-இரண்டு, ஒன்று-இரண்டு-மூன்று, ஒன்று-இரண்டு-மூன்று-நான்கு என்று எண்ணப்படுகின்றன.
4/4 இவ்வளவு பரவலானது என்பதால் அது பெரும்பாலும் C என்ற எழுத்தாக அச்சிடப்படுகிறது; பெரும்பாலான மாணவர்கள் நினைப்பது போல 'common' என்ற சொல்லுக்காக அல்ல, common time-ஐக் குறிக்க. அது இடைக்கால உடைந்த வட்டக் குறியீட்டிலிருந்து வந்தது. நடுவில் ஒரு செங்குத்துக் கோடு கொண்ட C என்பது cut time, அதாவது 2/2; அங்கே பாருக்கு நான்கு விரைவான அடிகளுக்குப் பதிலாக இரு மெதுவான அடிகளை உணர்கிறீர்கள். தாளில் சுரங்கள் ஒரேமாதிரியே தோன்றலாம்; மாறுவது நீங்கள் எண்ணும் விதமும், முக்கியமாக ஃப்ரேஸ் செய்யும் விதமும்.
3/4 உங்களுக்கு வால்ட்ஸையும் மினுயெட்டையும் ஏராளமான நாட்டுப்புற இசையையும் தருகிறது. 2/4 அணிவகுப்புகளையும் போல்காக்களையும் டாங்கோவின் வழக்கமான துடிப்பையும் தருகிறது. இவை நடுநிலைக் கொள்கலன்கள் அல்ல. மூன்று கொண்ட ஒரு பாரில், நான்கு கொண்ட பாரில் இல்லாத ஓர் ஊஞ்சல் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
கம்பவுண்ட் டைம்: அடி மூன்றாகப் பிரிகிறது
6/8 மக்களைக் குழப்புகிறது, ஏனெனில் மேல் எண் ஆறு அடிகளைக் குறிப்பதுபோல் தோன்றுகிறது; நடைமுறையில் நீங்கள் கிட்டத்தட்ட ஒருபோதும் ஆறு எண்ணுவதில்லை. நீங்கள் இரண்டு எண்ணுகிறீர்கள், ஒவ்வொன்றிலும் மூன்று எட்டில் ஒரு சுரங்கள் இருக்கின்றன. அதுவே கம்பவுண்ட் டைம்: அடி இரண்டாக அல்லாமல் மூன்றாகப் பிரிகிறது.
இந்தக் குடும்பத்தில் உள்ள மற்றவை 9/8, மூன்று மூன்றாக உணரப்படுவது; 12/8, நான்கு மூன்றாக உணரப்படுவது. ஒரு 12/8 ஷஃபிள்தான் மெதுவான ப்ளூஸின் முழுத் தாள அடித்தளம். ஒரு 6/8 ஜிக்கில் மக்கள் விவரிக்கும் ஊஞ்சல் குணம் நேரடியாக அந்த மூன்று-பிரிவிலிருந்தே வருகிறது.
இதைத் தீர்க்கும் சோதனை: படைப்பை வேகத்தில் எண்ணிப் பாருங்கள். வேகமான 6/8-இல் ஆறு எண்ணிக்கொண்டிருந்தால், நீங்கள் உட்பிரிவை எண்ணுகிறீர்கள், அடியை அல்ல. எந்த உண்மையான டெம்போவிலும் 6/8-க்கு இரு துடிப்புகள், 3/4-க்கு மூன்று; இரு பார்களிலும் ஆறு எட்டில் ஒரு சுரங்கள் இருந்தாலும், அவற்றை வேறுவிதமாகக் குழுவாக்குகின்றன, ஒலியில் சிறிதும் ஒத்திருப்பதில்லை. Bernstein முதல் Piazzolla வரை இசையமைப்பாளர்கள் இவ்விரண்டுக்கும் இடையே மாறுவதிலேயே முழு வாழ்க்கையையும் கட்டியிருக்கிறார்கள்.
ஒற்றைப்படை மற்றும் மாறும் மீட்டர்கள்
சில இசை தன் அடிகளைச் சமமற்ற விதத்தில் குழுவாக்குகிறது. 5/4 மூன்று கூட்டல் இரண்டு என்றோ இரண்டு கூட்டல் மூன்று என்றோ எண்ணப்படுகிறது, அந்தத் தேர்வு எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது: Mission: Impossible கருவும் Dave Brubeck-இன் Take Five-ம் இரண்டுமே ஐந்தில் இருக்கின்றன, ஆனால் வெகுவாக வேறுபட்டு உணரப்படுகின்றன. 7/8 பொதுவாக மூன்று கூட்டல் இரண்டு கூட்டல் இரண்டு, அல்லது இசையமைப்பாளர் அழுத்தங்கள் மூலம் கேட்கச் செய்யும் வேறு ஏதேனும் ஓர் அமைப்பு.
வியன்னா இசை மூன்றில் வாழ்வதுபோல பால்கன் நாட்டுப்புற இசை இந்த மீட்டர்களில் இயல்பாக வாழ்கிறது; பல்கேரிய அல்லது மாசிடோனிய ரெபர்ட்டோ வாசிக்கும் அக்கார்டியன் கலைஞர்களுக்கு 7/8 விரைவிலேயே அன்னியமாகத் தோன்றுவதில்லை. தனித்தனி எட்டில் ஒரு சுரங்களை எண்ணுவதை நிறுத்திவிட்டு, சமமற்ற குழுக்களை நீளமான மற்றும் குறுகிய அடிகளாக உணரத் தொடங்குவதே உத்தி: ஒன்று-இரண்டு-மூன்று-நான்கு-ஐந்து-ஆறு-ஏழு என்பதற்குப் பதிலாக நீளம்-குறுகல்-குறுகல்.
மீட்டர்கள் படைப்பின் நடுவிலும் மாறுகின்றன. Stravinsky கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு பாரிலும் மாற்றுவது புகழ்பெற்றது. ஒரு புதிய டைம் சிக்னேச்சர் தோன்றினால், அது அந்தப் பாரிலிருந்து மாற்றப்படும் வரை அமலுக்கு வருகிறது.
கருவியில் மீட்டர்
அக்கார்டியன் கலைஞருக்கு, மீட்டர் ஓர் எண்ணிக்கைக் கேள்விக்கு முன்பாக ஒரு காற்றுப்பைக் கேள்வி. காற்றுப்பையால்தான் நீங்கள் டைனமிக்ஸை உருவாக்குகிறீர்கள், ஆர்ட்டிகுலேட் செய்கிறீர்கள்; திசை மாற்றம் என்பது நீங்கள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் கேட்பவர் கேட்கும் ஒரு நிகழ்வு. திசை மாற்றங்களை ஒரு பாரின் தொடக்கத்திலோ ஒரு சொற்றொடரின் தொடக்கத்திலோ விழுமாறு திட்டமிடுங்கள், தொடர்ச்சியாக ஒலிக்க வேண்டிய ஒரு நீட்டிய சுரத்தின் நடுவில் ஒருபோதும் வேண்டாம். ஒரு வால்ட்ஸில், முதல் அடியில் காற்றுப்பை அழுத்தத்தில் ஒரு சிறு அதிகரிப்பும் இரண்டு மூன்றாம் அடிகளில் ஓர் இலகுவாக்கலும், எவ்வளவு துல்லியமான எண்ணிக்கையையும்விட நடன உணர்வுக்கு அதிகம் செய்யும்.
டபுள் பாஸ் வாசிப்பாளருக்கு, மீட்டர் வலது கை வழியாக உணரப்படுகிறது. 4/4 ஜாஸ் வாக்கிங்கில், வில்லோ பறிக்கும் விரலோ நான்கு சம அடிகளைக் குறிக்கிறது, வலியுறுத்தல் ஒலியளவால் அல்ல நீளத்தால் வைக்கப்படுகிறது. Cut time-இல் நீளமாக இழுக்கிறீர்கள்; 6/8-இல் ஒவ்வொரு மூன்று குழுவின் முதலும் எடையைச் சுமக்குமாறு ட்ரிப்ளெட்டை வடிவமைக்கிறீர்கள்.
மெட்ரனோமை உட்பிரிவுக்கு அல்ல, அடிக்கு அமைத்துப் பயிற்சி செய்யுங்கள்; பிறகு முதல் அடியில் மட்டும் தட்டுமாறு வைத்து, மூன்று அல்லது ஐந்து கொண்ட ஒரு பாரை விலகாமல் தாங்க முடிகிறதா என்று பாருங்கள். அது தன்னடக்கத்தைக் கற்பிக்கும். A&G Academy-இல் ஒவ்வொரு இசைக்குழு வகுப்பும் இதன் ஏதோ ஒரு வடிவத்துடனே தொடங்குகிறது, ஏனெனில் முதல் அடி எங்கே என்பதில் ஒத்துப்போகும் ஓர் அறை, வேறு எது தவறானாலும் தாங்கிக்கொள்ளும்.
Frequently asked
6/8-க்கும் 3/4-க்கும் என்ன வேறுபாடு?
இரு பார்களிலும் ஆறு எட்டில் ஒரு சுரங்கள் இருக்கின்றன, ஆனால் அவற்றை வேறுவிதமாகக் குழுவாக்குகின்றன. 3/4 என்பது மூன்று அடிகள், ஒவ்வொன்றும் இரண்டாகப் பிரியும், one-and two-and three-and என்று எண்ணப்படும். 6/8 என்பது இரண்டு அடிகள், ஒவ்வொன்றும் மூன்றாகப் பிரியும், one-two-three four-five-six என்று ஒன்றிலும் நான்கிலும் எடையுடன் எண்ணப்படும். அதே அளவு, வேறு துடிப்பு, முற்றிலும் வேறு உணர்வு.
சில படைப்புகளின் தொடக்கத்தில் வரும் C என்றால் என்ன?
அது common time, 4/4-க்குச் சமமானது; 'common' என்ற சொல்லிலிருந்து அல்ல, இடைக்கால உடைந்த வட்டத்திலிருந்து வந்தது. நடுவில் செங்குத்துக் கோடு கொண்ட C என்றால் cut time, அதாவது 2/2; அங்கே பாருக்கு நான்குக்குப் பதிலாக இரு மெதுவான அடிகளை உணர்கிறீர்கள். Cut time பொதுவாக விறுவிறுப்பான, விரிந்த ஃப்ரேஸிங்கைக் குறிக்கிறது.
7/8 போன்ற ஒற்றைப்படை டைம் சிக்னேச்சர்களை எப்படி எண்ணுவது?
ஒவ்வொரு எட்டில் ஒரு சுரத்தையும் எண்ணுவதை நிறுத்திவிட்டு, குழுக்களை உணருங்கள். 7/8 பொதுவாக மூன்று கூட்டல் இரண்டு கூட்டல் இரண்டு, எனவே நீளம்-குறுகல்-குறுகல் என்று எண்ணி, அந்த வடிவத்தை உடலே தாங்கட்டும். பால்கன் நாட்டுப்புற இசை அல்லது ப்ரோக்ரெசிவ் ராக் பதிவுகளுடன் சேர்ந்து வாசிப்பது, தாளில் எண்ணுவதைவிட மிக அதிக பயனுள்ளது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.