Music theory · 6 min read
Tempo markings and rubato
What Adagio, Andante and Allegro really specify, how metronome marks differ from the Italian words, and what rubato means when it is done well.
The Italian words are characters, not speeds
The standard ladder runs roughly Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo. Books give metronome ranges for each, and those ranges are useful as a first approximation and misleading if taken as definitions.
The words describe character as much as rate. Andante comes from the verb to walk and implies motion, not slowness; a great many students play Andante far too slowly because they have learned it as a synonym for slow. Allegro means cheerful. Largo means broad. Grave means serious and heavy. A performer who chases the metronome number without the character usually produces something technically compliant and lifeless.
Modifiers sharpen the instruction. Molto means very, poco means a little, meno means less, piu means more, assai means quite or very, non troppo means not too much. Allegro ma non troppo is a warning that the movement can run away. Andante con moto tells you the composer was worried you would drag.
Metronome marks and what they hide
A metronome mark specifies a note value and a number of those values per minute. Crotchet equals 96 means ninety-six crotchets a minute. Since Maelzel's device became common in the early nineteenth century, composers have been able to be precise, and some have been.
Precision brings its own problems. Beethoven's published metronome marks are famously fast, and scholars still argue about whether his device was faulty, his intentions extreme, or our performance tradition slow. Many marks in nineteenth-century editions were added by editors rather than composers and carry no authority at all.
Treat a metronome mark as evidence rather than law. It tells you what the composer or editor thought, and it is particularly useful for relative information: if two movements carry marks, the ratio between them is often more reliable than either absolute figure.
Tempo change instructions form their own vocabulary. Ritardando and rallentando both mean gradually slower; accelerando means gradually faster; a tempo means return to the previous speed; tempo primo means return to the opening speed. A fermata holds a note or rest for longer than its written value, by an amount you judge.
What rubato actually is
Rubato means stolen. In its older and stricter sense, associated with Chopin's own teaching, the accompaniment keeps strict time while the melody moves freely above it, lingering on some notes and hurrying others, so that the two hands are deliberately out of alignment and then back together. Time taken from one note is given back to another within the same bar.
The looser modern sense allows the whole texture to breathe together, slowing into a climax and easing away from it. Both are legitimate, but the older sense is the more instructive, because it insists on the thing that distinguishes rubato from simply being unsteady: something must keep the pulse.
Good rubato is local and it balances. If you stretch the top of a phrase, you compensate soon after. Bad rubato is a general vagueness about the beat, usually applied at the points where the player finds the notes difficult. The unpleasant truth is that most student rubato is technique failure with a label on it, and the diagnostic is simple: if it disappears when the passage becomes easy, it was never rubato.
A fair general principle is that rubato is earned by the strength of the underlying pulse. A player whose time is rock solid can bend it and the listener still feels where the beat is. A player whose time is already unsteady has nothing to bend.
Making tempo audible on the accordion
Nothing reveals unsteady time like the bellows. Because volume follows air pressure directly, any hesitation in the left arm shows up as a dip in sound, and any rush shows up as a bulge. The bellows will not politely cover a rhythmic problem the way a sustaining pedal covers one on a piano.
That directness is also the accordion's rubato instrument. You can shape a phrase by pressure alone, giving a note a slight swell as it arrives and easing off as it passes, without altering the timing at all. Played well, this produces the impression of flexibility over a pulse that never actually moves, which is the effect much rubato is reaching for.
The Stradella left hand imposes a discipline here worth respecting. Its bass and chord alternation in a waltz or a tango is the timekeeper, and the moment it becomes flexible the dance collapses. Keeping the left hand metrical while the right hand breathes is the strict form of rubato described above, arrived at by mechanical necessity.
Tempo in the bass section
Orchestral and jazz bass players live at the opposite end of this discussion. The bass is where an ensemble's time is located, and a bass line that arrives half a beat late drags an entire section with it.
There is a physical complication. A low, thick string takes real time to start vibrating, so the bow must engage slightly before the sound is wanted if the note is to arrive on the beat. Players learn to place the attack early by an amount they stop being conscious of. Pizzicato has less of this delay, which is one reason jazz bass lines can sit so precisely on top of the beat.
Where a bass player does bend time, it is usually by placing notes fractionally behind or ahead of the beat rather than by changing the tempo: a laid-back feel in jazz, a forward push in dance music. This is a different device from rubato and it is worth keeping the two separate in your head. We teach them separately at A&G Academy for that reason, and nearly always with the metronome on.
Frequently asked
How fast is Andante?
Books usually give around seventy-six to hundred and eight beats a minute, but the word means walking, and character matters more than the number. Andante implies unhurried motion rather than slowness. Playing it as though it were Adagio is the commonest misreading, and it makes the music sound heavy rather than calm.
What does rubato mean?
Literally stolen time. You take time from some notes and give it back to others, stretching and compressing within a phrase while the underlying pulse remains felt. In its strict historical form the accompaniment keeps steady time while the melody moves freely above it. Unsteadiness without compensation is not rubato.
Should I practise with a metronome?
Yes, for most of the work. A metronome exposes exactly where you slow down, which is nearly always where the passage is hardest. Once the tempo is genuinely stable, turn it off and let the phrasing breathe. Expressive flexibility works only over a pulse that is secure underneath it.
Las indicaciones de tempo y el rubato
Qué indican en realidad Adagio, Andante y Allegro, en qué se diferencian las cifras de metrónomo de las palabras italianas, y qué es el rubato bien hecho.
Las palabras italianas son caracteres, no velocidades
La escala habitual va más o menos así: Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo. Los manuales dan un rango de metrónomo para cada una, y esos rangos son útiles como primera aproximación y engañosos si se toman como definiciones.
Las palabras describen tanto el carácter como la velocidad. Andante viene del verbo andar e implica movimiento, no lentitud; muchísimos alumnos tocan los Andante demasiado despacio porque los han aprendido como sinónimo de lento. Allegro significa alegre. Largo significa amplio. Grave significa serio y pesado. Quien persigue la cifra del metrónomo sin el carácter suele producir algo técnicamente correcto y sin vida.
Los modificadores afinan la instrucción. Molto es mucho, poco es un poco, meno es menos, più es más, assai es bastante o muy, non troppo es no demasiado. Allegro ma non troppo es un aviso de que el movimiento se puede desbocar. Andante con moto te dice que al compositor le preocupaba que lo arrastraras.
Las cifras de metrónomo y lo que esconden
Una cifra de metrónomo indica un valor de nota y cuántos de esos valores caben en un minuto. Negra igual a 96 significa noventa y seis negras por minuto. Desde que el aparato de Maelzel se generalizó a principios del siglo XIX, los compositores han podido ser precisos, y algunos lo han sido.
La precisión trae sus propios problemas. Las cifras de metrónomo publicadas por Beethoven son célebremente rápidas, y los estudiosos siguen discutiendo si su aparato estaba estropeado, si sus intenciones eran extremas o si nuestra tradición interpretativa es lenta. Muchas cifras de las ediciones del siglo XIX las añadieron editores y no compositores, y no tienen ninguna autoridad.
Trata una cifra de metrónomo como un indicio, no como una ley. Te dice lo que pensaba el compositor o el editor, y resulta especialmente útil como información relativa: si dos movimientos llevan cifra, la proporción entre ellas suele ser más fiable que cualquiera de las dos por separado.
Las indicaciones de cambio de tempo forman su propio vocabulario. Ritardando y rallentando significan los dos cada vez más lento; accelerando, cada vez más rápido; a tempo, vuelve a la velocidad anterior; tempo primo, vuelve a la velocidad inicial. Un calderón mantiene una nota o un silencio más allá de su valor escrito, en la medida que tú decidas.
Qué es el rubato en realidad
Rubato significa robado. En su sentido antiguo y más estricto, asociado a la enseñanza del propio Chopin, el acompañamiento lleva el tiempo estricto mientras la melodía se mueve con libertad por encima, demorándose en unas notas y apresurando otras, de modo que las dos manos quedan deliberadamente desalineadas y luego vuelven a encontrarse. El tiempo que se le quita a una nota se le devuelve a otra dentro del mismo compás.
El sentido moderno, más laxo, permite que toda la textura respire junta, frenando hacia un clímax y soltando al salir de él. Los dos son legítimos, pero el sentido antiguo es más instructivo, porque insiste en aquello que distingue el rubato de tocar sin más a destiempo: algo tiene que sostener el pulso.
El buen rubato es local y se compensa. Si estiras la cima de una frase, lo compensas poco después. El mal rubato es una vaguedad general respecto al tiempo, que suele aparecer justo donde al intérprete le cuestan las notas. La verdad incómoda es que la mayor parte del rubato de los alumnos es un fallo técnico con una etiqueta encima, y el diagnóstico es sencillo: si desaparece cuando el pasaje se vuelve fácil, nunca fue rubato.
Un principio general razonable es que el rubato se gana con la solidez del pulso subyacente. Quien tiene un tiempo firme como una roca puede doblarlo y el oyente sigue notando dónde está el pulso. Quien ya toca inestable no tiene nada que doblar.
Hacer audible el tempo en el acordeón
Nada delata un tiempo inestable como el fuelle. Como el volumen sigue directamente a la presión del aire, cualquier duda del brazo izquierdo aparece como un bache en el sonido, y cualquier prisa aparece como un abultamiento. El fuelle no va a tapar discretamente un problema rítmico como lo tapa el pedal de resonancia en el piano.
Esa misma inmediatez es el instrumento de rubato del acordeón. Puedes modelar una frase solo con la presión, dando a una nota un ligero crecimiento al llegar y aflojando al pasar, sin alterar en absoluto la medida. Bien hecho, esto produce la impresión de flexibilidad sobre un pulso que en realidad no se mueve nunca, que es justo el efecto que busca buena parte del rubato.
La mano izquierda Stradella impone aquí una disciplina que conviene respetar. Su alternancia de bajo y acorde en un vals o en un tango es el reloj, y en cuanto se vuelve flexible el baile se desmonta. Mantener metronómica la mano izquierda mientras la derecha respira es la forma estricta de rubato descrita más arriba, a la que se llega por necesidad mecánica.
El tempo en la sección de bajos
Los contrabajistas de orquesta y de jazz viven en el extremo opuesto de esta discusión. El bajo es donde reside el tiempo de un conjunto, y una línea de bajo que llega medio tiempo tarde arrastra consigo a toda una sección.
Hay una complicación física. Una cuerda grave y gruesa tarda un tiempo real en empezar a vibrar, así que el arco debe engancharla un poco antes de que se quiera el sonido si la nota ha de llegar en el tiempo. Los intérpretes aprenden a adelantar el ataque en una medida que deja de ser consciente. El pizzicato tiene menos retardo, y esa es una de las razones por las que las líneas de bajo del jazz pueden colocarse con tanta precisión sobre el tiempo.
Cuando un contrabajista sí dobla el tiempo, suele hacerlo colocando las notas una fracción por detrás o por delante del tiempo y no cambiando el tempo: un aire relajado en el jazz, un empuje hacia delante en la música de baile. Es un recurso distinto del rubato y conviene no confundirlos. Por eso los enseñamos por separado en A&G Academy, y casi siempre con el metrónomo puesto.
Frequently asked
¿A qué velocidad va un Andante?
Los manuales suelen dar entre setenta y seis y ciento ocho pulsaciones por minuto, pero la palabra significa andando, y el carácter importa más que la cifra. Andante implica movimiento sin prisa, no lentitud. Tocarlo como si fuera un Adagio es el error de lectura más frecuente, y hace que la música suene pesada en lugar de serena.
¿Qué significa rubato?
Literalmente, tiempo robado. Le quitas tiempo a unas notas y se lo devuelves a otras, estirando y comprimiendo dentro de una frase mientras el pulso subyacente se sigue sintiendo. En su forma histórica estricta, el acompañamiento mantiene el tiempo firme mientras la melodía se mueve libre por encima. Tocar inestable sin compensar no es rubato.
¿Debo estudiar con metrónomo?
Sí, durante la mayor parte del trabajo. El metrónomo deja al descubierto exactamente dónde frenas, que casi siempre es donde el pasaje es más difícil. Cuando el tempo sea de verdad estable, apágalo y deja respirar el fraseo. La flexibilidad expresiva solo funciona sobre un pulso seguro por debajo.
Les indications de tempo et le rubato
Ce qu'indiquent vraiment Adagio, Andante et Allegro, en quoi les chiffres métronomiques diffèrent des mots italiens, et ce qu'est un rubato bien fait.
Les mots italiens désignent des caractères, pas des vitesses
L'échelle habituelle va à peu près de Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto à Prestissimo. Les manuels donnent pour chacun une fourchette métronomique, et ces fourchettes sont utiles comme première approximation, trompeuses si on les prend pour des définitions.
Les mots décrivent un caractère autant qu'un débit. Andante vient du verbe marcher et implique du mouvement, pas de la lenteur ; beaucoup d'élèves jouent l'Andante bien trop lentement parce qu'ils l'ont appris comme un synonyme de lent. Allegro veut dire gai. Largo veut dire large. Grave veut dire sérieux et lourd. L'interprète qui court après le chiffre du métronome sans le caractère produit d'ordinaire quelque chose de techniquement conforme et sans vie.
Les modificateurs précisent la consigne. Molto veut dire très, poco un peu, meno moins, più davantage, assai passablement ou très, non troppo pas trop. Allegro ma non troppo est un avertissement : le mouvement peut s'emballer. Andante con moto vous apprend que le compositeur craignait de vous voir traîner.
Les chiffres métronomiques et ce qu'ils cachent
Un chiffre métronomique précise une valeur de note et un nombre de ces valeurs par minute. Noire égale 96 signifie quatre-vingt-seize noires à la minute. Depuis que l'appareil de Maelzel s'est répandu, au début du XIXe siècle, les compositeurs ont pu être précis, et certains l'ont été.
La précision apporte ses propres ennuis. Les indications métronomiques publiées par Beethoven sont réputées rapides, et les spécialistes discutent encore de savoir si son appareil était défectueux, ses intentions extrêmes, ou notre tradition d'exécution trop lente. Beaucoup d'indications des éditions du XIXe siècle ont été ajoutées par des éditeurs et non par les compositeurs, et n'ont aucune autorité.
Traitez un chiffre métronomique comme un indice, non comme une loi. Il vous dit ce que pensait le compositeur ou l'éditeur, et il est surtout utile pour l'information relative : si deux mouvements portent des indications, le rapport entre elles est souvent plus fiable que l'un ou l'autre chiffre absolu.
Les indications de changement de tempo forment leur propre vocabulaire. Ritardando et rallentando veulent dire tous deux de plus en plus lent ; accelerando, de plus en plus vite ; a tempo, revenez à la vitesse précédente ; tempo primo, revenez à la vitesse initiale. Le point d'orgue tient une note ou un silence plus longtemps que sa valeur écrite, d'une durée que vous appréciez vous-même.
Ce qu'est vraiment le rubato
Rubato veut dire volé. Dans son sens ancien et strict, associé à l'enseignement de Chopin lui-même, l'accompagnement garde une mesure stricte pendant que la mélodie se déplace librement au-dessus, s'attardant sur certaines notes et en pressant d'autres, si bien que les deux mains sont délibérément décalées avant de se retrouver. Le temps pris à une note est rendu à une autre dans la même mesure.
Le sens moderne, plus large, autorise toute la texture à respirer ensemble, à ralentir vers un sommet et à s'en éloigner en se détendant. Les deux sont légitimes, mais le sens ancien est le plus instructif, parce qu'il insiste sur ce qui distingue le rubato du simple manque de régularité : il faut que quelque chose tienne la pulsation.
Un bon rubato est local et il s'équilibre. Si vous étirez le sommet d'une phrase, vous compensez peu après. Le mauvais rubato est un flou général sur le temps, appliqué en général là où l'instrumentiste trouve les notes difficiles. La vérité désagréable est que le rubato des élèves est le plus souvent une défaillance technique munie d'une étiquette, et le diagnostic est simple : s'il disparaît quand le passage devient facile, ce n'était jamais du rubato.
Un principe général assez juste veut que le rubato se gagne par la solidité de la pulsation sous-jacente. Celui dont la mesure est inébranlable peut la plier sans que l'auditeur cesse de sentir où est le temps. Celui dont la mesure est déjà instable n'a rien à plier.
Rendre le tempo audible à l'accordéon
Rien ne révèle une mesure instable comme le soufflet. Parce que le volume suit directement la pression d'air, toute hésitation du bras gauche se traduit par un creux dans le son, et toute précipitation par une bosse. Le soufflet ne couvrira pas poliment un problème rythmique comme le fait la pédale forte au piano.
Cette franchise est aussi l'instrument de rubato de l'accordéon. Vous pouvez modeler une phrase par la seule pression, en donnant à une note un léger renflement à son arrivée et en relâchant quand elle passe, sans rien changer à la mise en place. Bien joué, cela donne l'impression d'une souplesse au-dessus d'une pulsation qui ne bouge jamais, et c'est précisément l'effet que vise une grande part du rubato.
La main gauche Stradella impose ici une discipline qu'il vaut la peine de respecter. Son alternance de basse et d'accord, dans une valse ou dans un tango, est ce qui tient le temps, et dès qu'elle devient souple la danse s'effondre. Garder la main gauche métrique pendant que la main droite respire, c'est la forme stricte du rubato décrite plus haut, atteinte par nécessité mécanique.
Le tempo du côté des basses
Les contrebassistes d'orchestre et de jazz vivent à l'autre bout de cette discussion. La basse est le lieu où se situe le temps d'un ensemble, et une ligne de basse qui arrive un demi-temps en retard entraîne tout un pupitre avec elle.
Il y a une complication physique. Une corde grave et épaisse met un temps réel à se mettre en vibration, de sorte que l'archet doit l'engager un peu avant le moment où l'on veut le son, si la note doit arriver sur le temps. Les contrebassistes apprennent à placer l'attaque en avance d'une quantité dont ils cessent d'avoir conscience. Le pizzicato souffre moins de ce retard, ce qui explique en partie que les lignes de basse de jazz puissent se poser si précisément sur le temps.
Quand un contrebassiste plie le temps, c'est le plus souvent en plaçant les notes une fraction derrière ou devant le temps, non en changeant de tempo : un jeu en arrière dans le jazz, une poussée en avant dans la musique de danse. C'est un procédé différent du rubato, et il vaut la peine de garder les deux séparés dans sa tête. C'est pour cela que nous les enseignons séparément à A&G Academy, et presque toujours métronome en marche.
Frequently asked
À quelle vitesse joue-t-on un Andante ?
Les manuels donnent en général entre soixante-seize et cent huit temps à la minute, mais le mot veut dire marchant, et le caractère compte plus que le chiffre. Andante implique un mouvement sans hâte plutôt que de la lenteur. Le jouer comme s'il s'agissait d'un Adagio est le contresens le plus fréquent, et il rend la musique lourde au lieu de la rendre calme.
Que veut dire rubato ?
Littéralement, temps volé. Vous prenez du temps à certaines notes et le rendez à d'autres, en étirant et en comprimant à l'intérieur d'une phrase pendant que la pulsation sous-jacente reste sentie. Dans sa forme historique stricte, l'accompagnement garde une mesure régulière tandis que la mélodie se déplace librement au-dessus. Une irrégularité sans compensation n'est pas du rubato.
Faut-il travailler avec un métronome ?
Oui, pour l'essentiel du travail. Le métronome montre exactement où vous ralentissez, c'est-à-dire presque toujours là où le passage est le plus difficile. Une fois le tempo vraiment stable, éteignez-le et laissez le phrasé respirer. La souplesse expressive ne fonctionne qu'au-dessus d'une pulsation sûre.
Tempobezeichnungen und Rubato
Was Adagio, Andante und Allegro wirklich vorschreiben, wie sich Metronomangaben von den italienischen Wörtern unterscheiden und was gutes Rubato ist.
Die italienischen Wörter sind Charaktere, keine Geschwindigkeiten
Die übliche Leiter lautet ungefähr Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo. Lehrbücher geben zu jedem Wort Metronombereiche an, und diese Bereiche sind als erste Näherung nützlich und irreführend, sobald man sie für Definitionen hält.
Die Wörter beschreiben ebenso sehr Charakter wie Geschwindigkeit. Andante kommt vom Verb gehen und meint Bewegung, nicht Langsamkeit; sehr viele Schüler spielen Andante viel zu langsam, weil sie es als Synonym für langsam gelernt haben. Allegro heißt heiter. Largo heißt breit. Grave heißt ernst und schwer. Wer der Metronomzahl nachjagt und den Charakter auslässt, produziert meist etwas technisch Regelkonformes und Lebloses.
Zusätze schärfen die Anweisung. Molto heißt sehr, poco ein wenig, meno weniger, più mehr, assai ziemlich oder sehr, non troppo nicht zu sehr. Allegro ma non troppo ist eine Warnung davor, dass der Satz davonlaufen kann. Andante con moto sagt Ihnen, dass der Komponist befürchtete, Sie würden schleppen.
Metronomangaben und was sie verschweigen
Eine Metronomangabe nennt einen Notenwert und eine Anzahl dieser Werte pro Minute. Viertel gleich 96 heißt sechsundneunzig Viertel in der Minute. Seit Mälzels Gerät sich im frühen neunzehnten Jahrhundert verbreitete, können Komponisten genau sein, und manche waren es.
Genauigkeit bringt eigene Probleme mit. Beethovens gedruckte Metronomangaben sind berühmt schnell, und die Forschung streitet bis heute, ob sein Gerät defekt war, seine Absichten extrem waren oder unsere Aufführungstradition langsam ist. Viele Angaben in Ausgaben des neunzehnten Jahrhunderts stammen von Herausgebern statt von Komponisten und haben überhaupt keine Autorität.
Behandeln Sie eine Metronomangabe als Indiz, nicht als Gesetz. Sie sagt Ihnen, was der Komponist oder der Herausgeber dachte, und sie ist besonders nützlich als relative Information: Tragen zwei Sätze Angaben, ist das Verhältnis zwischen ihnen oft verlässlicher als jede einzelne absolute Zahl.
Anweisungen zur Tempoänderung bilden ein eigenes Vokabular. Ritardando und rallentando heißen beide allmählich langsamer; accelerando heißt allmählich schneller; a tempo heißt zurück zur vorigen Geschwindigkeit; tempo primo heißt zurück zum Anfangstempo. Eine Fermate hält einen Ton oder eine Pause länger als den geschriebenen Wert, und zwar um ein Maß, das Sie selbst abschätzen.
Was Rubato tatsächlich ist
Rubato heißt gestohlen. Im älteren und strengeren Sinn, der mit Chopins eigenem Unterricht verbunden ist, hält die Begleitung streng Zeit, während die Melodie sich darüber frei bewegt, auf manchen Tönen verweilt und über andere hinweghastet, sodass die beiden Hände absichtlich auseinanderfallen und dann wieder zusammenfinden. Die Zeit, die einem Ton genommen wird, bekommt ein anderer Ton im selben Takt zurück.
Der lockerere moderne Sinn erlaubt dem ganzen Satz, gemeinsam zu atmen, in einen Höhepunkt hinein langsamer zu werden und von ihm weg wieder nachzulassen. Beides ist legitim, aber der ältere Sinn ist lehrreicher, weil er auf dem besteht, was Rubato von bloßer Unstetigkeit unterscheidet: Irgendetwas muss den Puls halten.
Gutes Rubato ist örtlich und es gleicht sich aus. Dehnen Sie den Gipfel einer Phrase, gleichen Sie es kurz danach aus. Schlechtes Rubato ist eine allgemeine Unschärfe gegenüber der Zählzeit, meist genau an den Stellen, an denen der Spieler die Noten schwierig findet. Die unangenehme Wahrheit ist, dass das meiste Schüler-Rubato ein technisches Versagen mit einem Etikett darauf ist, und die Diagnose ist einfach: Verschwindet es, sobald die Stelle leicht wird, war es nie Rubato.
Ein brauchbarer allgemeiner Grundsatz lautet, dass Rubato durch die Festigkeit des darunterliegenden Pulses verdient wird. Wer bombenfest im Timing ist, kann es biegen, und der Hörer spürt trotzdem, wo die Zählzeit liegt. Wer ohnehin unstet ist, hat nichts zu biegen.
Tempo auf dem Akkordeon hörbar machen
Nichts entlarvt unstetes Timing so wie der Balg. Weil die Lautstärke unmittelbar dem Luftdruck folgt, zeigt sich jedes Zögern im linken Arm als Einbruch im Klang und jedes Eilen als Wulst. Der Balg wird ein rhythmisches Problem nicht höflich zudecken, wie das Pedal es am Klavier tut.
Diese Unmittelbarkeit ist zugleich das Rubato-Instrument des Akkordeons. Sie können eine Phrase allein über den Druck formen, einem Ton bei seiner Ankunft eine leichte Schwellung geben und beim Weitergehen nachlassen, ohne das Timing überhaupt zu verändern. Gut gemacht entsteht so der Eindruck von Flexibilität über einem Puls, der sich in Wahrheit nie bewegt, und genau diesen Effekt sucht ein großer Teil allen Rubatos.
Die Stradella-Linke legt hier eine Disziplin auf, die Respekt verdient. Ihr Wechsel von Bass und Akkord im Walzer oder im Tango ist der Zeitgeber, und in dem Moment, in dem er flexibel wird, bricht der Tanz zusammen. Die linke Hand metrisch zu halten, während die rechte atmet, ist genau die strenge Form des Rubato von oben, nur aus mechanischer Notwendigkeit erreicht.
Tempo in der Bassgruppe
Orchester- und Jazzbassisten leben am entgegengesetzten Ende dieser Diskussion. Der Bass ist der Ort, an dem die Zeit eines Ensembles liegt, und eine Basslinie, die eine halbe Zählzeit zu spät kommt, zieht eine ganze Gruppe mit sich.
Es gibt eine physikalische Komplikation. Eine tiefe, dicke Saite braucht echte Zeit, um ins Schwingen zu kommen, also muss der Bogen etwas vor dem gewünschten Klangbeginn greifen, wenn der Ton auf der Zählzeit ankommen soll. Spieler lernen, den Anschlag um ein Maß vorzuziehen, das ihnen irgendwann nicht mehr bewusst ist. Pizzicato hat weniger von dieser Verzögerung, was mit ein Grund ist, warum Jazz-Basslinien so genau auf der Zählzeit sitzen können.
Wo ein Bassist die Zeit doch biegt, geschieht das meist dadurch, dass er Töne einen Bruchteil hinter oder vor die Zählzeit legt, nicht dadurch, dass er das Tempo ändert: ein zurückgelehntes Gefühl im Jazz, ein Drängen nach vorn in der Tanzmusik. Das ist ein anderes Mittel als Rubato, und es lohnt sich, beides im Kopf getrennt zu halten. Genau deshalb unterrichten wir es an der A&G Academy getrennt, und fast immer mit eingeschaltetem Metronom.
Frequently asked
Wie schnell ist Andante?
Lehrbücher geben meist etwa sechsundsiebzig bis hundertacht Schläge pro Minute an, aber das Wort heißt gehend, und der Charakter zählt mehr als die Zahl. Andante meint unaufgeregte Bewegung, nicht Langsamkeit. Es wie ein Adagio zu spielen ist das häufigste Missverständnis, und es lässt die Musik schwer klingen statt ruhig.
Was bedeutet Rubato?
Wörtlich gestohlene Zeit. Sie nehmen manchen Tönen Zeit und geben sie anderen zurück, dehnen und stauchen innerhalb einer Phrase, während der zugrunde liegende Puls spürbar bleibt. In der strengen historischen Form hält die Begleitung feste Zeit, während die Melodie sich darüber frei bewegt. Unstetigkeit ohne Ausgleich ist kein Rubato.
Soll ich mit Metronom üben?
Ja, für den größten Teil der Arbeit. Ein Metronom legt genau offen, wo Sie langsamer werden, und das ist fast immer die schwierigste Stelle. Sobald das Tempo wirklich stabil ist, schalten Sie es aus und lassen die Phrasierung atmen. Ausdrucksvolle Flexibilität funktioniert nur über einem Puls, der darunter sicher liegt.
Indicazioni di andamento e rubato
Che cosa specificano davvero Adagio, Andante e Allegro, come i numeri del metronomo differiscono dalle parole, e che cosa significa un rubato fatto bene.
Le parole indicano un carattere, non una velocità
La scala consueta va grosso modo Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo. I manuali danno per ognuna un intervallo metronomico, e quegli intervalli sono utili come prima approssimazione e fuorvianti se presi per definizioni.
Le parole descrivono il carattere quanto la velocità. Andante viene dal verbo andare e implica movimento, non lentezza; moltissimi allievi suonano l'Andante molto più lento del dovuto perché l'hanno imparato come sinonimo di lento. Allegro vuol dire allegro. Largo vuol dire ampio. Grave vuol dire serio e pesante. Chi insegue il numero del metronomo senza il carattere di solito produce qualcosa di tecnicamente a norma e senza vita.
I modificatori affinano l'istruzione. Molto, poco, meno, più, assai e non troppo fanno esattamente quello che fanno nella lingua parlata, ed è un vantaggio che chi legge in italiano si porta gratis. Allegro ma non troppo è l'avvertimento che il movimento può scappare di mano. Andante con moto ti dice che il compositore temeva che avresti trascinato.
I numeri del metronomo e quello che nascondono
Un'indicazione metronomica specifica un valore di nota e quanti di quei valori stanno in un minuto. Semiminima uguale 96 vuol dire novantasei semiminime al minuto. Da quando il dispositivo di Mälzel si è diffuso, all'inizio dell'Ottocento, i compositori hanno potuto essere precisi, e qualcuno lo è stato.
La precisione porta con sé i suoi problemi. Le indicazioni metronomiche pubblicate da Beethoven sono notoriamente veloci, e gli studiosi discutono ancora se il suo apparecchio fosse difettoso, le sue intenzioni estreme o lenta la nostra tradizione esecutiva. Molte indicazioni nelle edizioni ottocentesche sono state aggiunte dai revisori e non dai compositori, e non hanno alcuna autorità.
Tratta un'indicazione metronomica come un indizio, non come una legge. Ti dice che cosa pensava il compositore o il revisore, ed è utile soprattutto come informazione relativa: se due movimenti portano un numero, il rapporto fra i due è spesso più affidabile di ciascuna cifra assoluta.
Le istruzioni di cambio di andamento formano un vocabolario a sé. Ritardando e rallentando vogliono dire entrambi via via più lento; accelerando vuol dire via via più veloce; a tempo vuol dire tornare alla velocità precedente; tempo primo vuol dire tornare alla velocità iniziale. Una corona tiene una nota o una pausa più a lungo del valore scritto, di una quantità che giudichi tu.
Che cos'è davvero il rubato
Rubato vuol dire rubato. Nel senso più antico e più stretto, legato all'insegnamento di Chopin, l'accompagnamento tiene il tempo rigoroso mentre la melodia si muove libera sopra di esso, indugiando su certe note e affrettandone altre, così che le due mani sono deliberatamente fuori allineamento e poi di nuovo insieme. Il tempo tolto a una nota viene restituito a un'altra dentro la stessa battuta.
Il senso moderno, più largo, permette a tutta la tessitura di respirare insieme, rallentando dentro un culmine e allentando quando lo si lascia. Entrambi sono legittimi, ma il senso antico è il più istruttivo, perché insiste sulla cosa che distingue il rubato dal semplice essere instabili: qualcosa deve tenere il pulsare.
Un buon rubato è locale e si compensa. Se allunghi la cima di una frase, poco dopo recuperi. Il cattivo rubato è una vaghezza generale sul movimento, applicata di solito nei punti in cui chi suona trova le note difficili. La verità sgradevole è che quasi tutto il rubato degli allievi è un guasto tecnico con sopra un'etichetta, e la diagnosi è semplice: se sparisce quando il passaggio diventa facile, rubato non è mai stato.
Un principio generale onesto è che il rubato te lo guadagni con la solidità del pulsare che gli sta sotto. Chi ha un tempo di pietra può piegarlo e chi ascolta sente comunque dov'è il movimento. Chi ha già un tempo instabile non ha niente da piegare.
Rendere udibile il tempo sulla fisarmonica
Niente rivela un tempo instabile come il mantice. Poiché il volume segue direttamente la pressione dell'aria, ogni esitazione del braccio sinistro si presenta come un avvallamento nel suono, e ogni fretta come un rigonfiamento. Il mantice non copre educatamente un problema ritmico come il pedale di risonanza lo copre al pianoforte.
Questa immediatezza è anche lo strumento di rubato della fisarmonica. Puoi modellare una frase con la sola pressione, dando a una nota un leggero rigonfiamento quando arriva e allentando quando passa, senza alterare affatto la collocazione nel tempo. Suonata bene, la cosa produce l'impressione di una flessibilità sopra un pulsare che in realtà non si muove mai, che è l'effetto a cui gran parte del rubato punta.
La mano sinistra Stradella impone qui una disciplina che vale la pena rispettare. La sua alternanza di basso e accordo in un valzer o in un tango è l'orologio, e nel momento in cui diventa flessibile la danza crolla. Tenere metrica la sinistra mentre la destra respira è la forma stretta di rubato descritta sopra, raggiunta per necessità meccanica.
Il tempo nella sezione dei bassi
I contrabbassisti d'orchestra e di jazz vivono all'estremo opposto di questa discussione. Il basso è il luogo in cui sta il tempo di un insieme, e una linea di basso che arriva mezzo movimento in ritardo si trascina dietro un'intera sezione.
C'è una complicazione fisica. Una corda grave e spessa impiega tempo vero a cominciare a vibrare, quindi l'arco deve agganciarla un po' prima di quando si vuole il suono, se la nota deve arrivare sul movimento. Chi suona impara a collocare l'attacco in anticipo di una quantità di cui smette di essere consapevole. Il pizzicato ha molto meno di questo ritardo, ed è una delle ragioni per cui le linee di basso jazz possono stare così precise sopra il movimento.
Quando un contrabbassista piega il tempo, di solito lo fa collocando le note una frazione dietro o davanti al movimento, non cambiando l'andamento: un carattere rilassato nel jazz, una spinta in avanti nella musica da ballo. È un dispositivo diverso dal rubato e conviene tenere le due cose separate in testa. Alla A&G Academy le insegniamo separatamente per questo motivo, e quasi sempre con il metronomo acceso.
Frequently asked
Quanto va veloce un Andante?
I manuali danno di solito fra settantasei e centootto movimenti al minuto, ma la parola vuol dire che cammina, e il carattere conta più del numero. Andante implica un movimento senza fretta, non lentezza. Suonarlo come se fosse un Adagio è l'errore di lettura più comune, e fa suonare la musica pesante invece che calma.
Che cosa vuol dire rubato?
Letteralmente tempo rubato. Togli tempo ad alcune note e lo restituisci ad altre, allungando e comprimendo dentro una frase mentre il pulsare di fondo continua a sentirsi. Nella sua forma storica stretta l'accompagnamento tiene il tempo stabile mentre la melodia si muove libera sopra di esso. L'instabilità senza compenso non è rubato.
Devo studiare con il metronomo?
Sì, per gran parte del lavoro. Il metronomo mostra esattamente dove rallenti, che è quasi sempre dove il passaggio è più difficile. Una volta che l'andamento è davvero stabile, spegnilo e lascia respirare il fraseggio. La flessibilità espressiva funziona solo sopra un pulsare che sotto è sicuro.
Indicações de andamento e rubato
O que Adagio, Andante e Allegro indicam na verdade, em que diferem as marcas de metrónomo das palavras italianas, e o que é o rubato quando é bem feito.
As palavras italianas são caracteres, não velocidades
A escala habitual vai mais ou menos de Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto a Prestissimo. Os manuais dão intervalos de metrónomo para cada uma, e esses intervalos são úteis como primeira aproximação e enganadores se forem tomados como definições.
As palavras descrevem tanto o caráter como a velocidade. Andante vem do verbo andar e implica movimento, não lentidão; muitíssimos alunos tocam Andante demasiado devagar porque o aprenderam como sinónimo de lento. Allegro quer dizer alegre. Largo quer dizer amplo. Grave quer dizer sério e pesado. Um intérprete que persegue o número do metrónomo sem o caráter costuma produzir algo tecnicamente conforme e sem vida.
Os modificadores afinam a instrução. Molto quer dizer muito, poco quer dizer um pouco, meno quer dizer menos, piu quer dizer mais, assai quer dizer bastante ou muito, non troppo quer dizer não demasiado. Allegro ma non troppo é um aviso de que o andamento pode fugir. Andante con moto diz-lhe que o compositor receava que o arrastasse.
As marcas de metrónomo e o que elas escondem
Uma marca de metrónomo indica um valor de nota e um número desses valores por minuto. Semínima igual a 96 quer dizer noventa e seis semínimas por minuto. Desde que o aparelho de Maelzel se tornou comum, no início do século XIX, os compositores passaram a poder ser precisos, e alguns foram.
A precisão traz os seus próprios problemas. As marcas de metrónomo publicadas de Beethoven são notoriamente rápidas, e os investigadores continuam a discutir se o aparelho estava avariado, se as intenções eram extremas, ou se a nossa tradição de execução é lenta. Muitas marcas nas edições oitocentistas foram acrescentadas por editores e não por compositores, e não têm autoridade nenhuma.
Trate uma marca de metrónomo como indício e não como lei. Diz-lhe o que o compositor ou o editor pensava, e é particularmente útil como informação relativa: se dois andamentos trazem marcas, a proporção entre eles é muitas vezes mais fiável do que qualquer um dos números absolutos.
As indicações de mudança de andamento formam um vocabulário próprio. Ritardando e rallentando significam ambas gradualmente mais lento; accelerando significa gradualmente mais rápido; a tempo significa voltar à velocidade anterior; tempo primo significa voltar à velocidade inicial. Uma fermata prolonga uma nota ou uma pausa para além do valor escrito, na medida que o intérprete julgar.
O que é afinal o rubato
Rubato quer dizer roubado. No sentido mais antigo e mais estrito, associado ao ensino do próprio Chopin, o acompanhamento mantém o tempo rigoroso enquanto a melodia se move livremente por cima, demorando-se em algumas notas e apressando outras, de modo que as duas mãos ficam deliberadamente desalinhadas e voltam depois a juntar-se. O tempo tirado a uma nota é devolvido a outra dentro do mesmo compasso.
O sentido moderno, mais solto, permite que toda a textura respire em conjunto, abrandando para dentro de um clímax e afrouxando ao sair dele. Ambos são legítimos, mas o sentido antigo é o mais instrutivo, porque insiste naquilo que distingue o rubato de simplesmente não se ter firmeza: alguma coisa tem de manter a pulsação.
O bom rubato é local e equilibra-se. Se alonga o cume de uma frase, compensa logo a seguir. O mau rubato é uma vagueza geral quanto ao tempo, normalmente aplicada nos pontos em que o intérprete acha as notas difíceis. A verdade desagradável é que a maior parte do rubato dos alunos é falha técnica com um rótulo por cima, e o diagnóstico é simples: se desaparece quando a passagem fica fácil, nunca foi rubato.
Um princípio geral razoável é que o rubato se conquista pela solidez da pulsação subjacente. Um intérprete com um tempo inabalável pode dobrá-lo e o ouvinte continua a sentir onde está o tempo. Um intérprete cujo tempo já é inseguro não tem nada para dobrar.
Tornar o andamento audível no acordeão
Nada revela um tempo inseguro como o fole. Como o volume acompanha diretamente a pressão do ar, qualquer hesitação no braço esquerdo aparece como uma quebra no som, e qualquer precipitação aparece como um inchaço. O fole não encobre educadamente um problema rítmico como o pedal de sustentação encobre um no piano.
Essa franqueza é também o instrumento de rubato do acordeão. Pode moldar uma frase só pela pressão, dando a uma nota um ligeiro crescer à chegada e afrouxando quando ela passa, sem alterar coisa nenhuma no tempo. Bem tocado, isto produz a impressão de flexibilidade sobre uma pulsação que nunca chega a mexer-se, que é o efeito que muito rubato procura.
A mão esquerda Stradella impõe aqui uma disciplina que vale a pena respeitar. A sua alternância de baixo e acorde numa valsa ou num tango é o relógio, e no momento em que se torna flexível a dança desfaz-se. Manter a mão esquerda métrica enquanto a direita respira é a forma estrita de rubato descrita acima, alcançada por necessidade mecânica.
O andamento no naipe dos baixos
Os contrabaixistas de orquestra e de jazz vivem no extremo oposto desta discussão. É no baixo que reside o tempo de um conjunto, e uma linha de baixo que chega meio tempo atrasada arrasta consigo um naipe inteiro.
Há uma complicação física. Uma corda grave e grossa demora tempo real a começar a vibrar, por isso o arco tem de engatar um pouco antes de se querer o som, para que a nota chegue no tempo. Os instrumentistas aprendem a colocar o ataque adiantado numa medida de que deixam de ter consciência. O pizzicato tem menos deste atraso, e é uma das razões por que as linhas de baixo no jazz conseguem assentar tão certeiras em cima do tempo.
Quando um contrabaixista dobra o tempo, é normalmente colocando as notas uma fração atrás ou à frente do tempo e não mudando o andamento: um balanço arrastado no jazz, um empurrão para a frente na música de dança. É um recurso diferente do rubato e vale a pena manter os dois separados na cabeça. É por isso que os ensinamos em separado na A&G Academy, e quase sempre com o metrónomo a trabalhar.
Frequently asked
Qual é a velocidade do Andante?
Os manuais costumam dar cerca de setenta e seis a cento e oito tempos por minuto, mas a palavra significa andar, e o caráter importa mais do que o número. Andante implica movimento sem pressa e não lentidão. Tocá-lo como se fosse um Adagio é o erro de leitura mais comum, e faz a música soar pesada em vez de serena.
O que significa rubato?
Literalmente, tempo roubado. Tira-se tempo a umas notas e devolve-se a outras, alongando e comprimindo dentro de uma frase enquanto a pulsação subjacente continua a sentir-se. Na sua forma histórica estrita, o acompanhamento mantém o tempo firme enquanto a melodia se move livremente por cima. Falta de firmeza sem compensação não é rubato.
Devo estudar com metrónomo?
Sim, na maior parte do trabalho. O metrónomo expõe exatamente onde é que abranda, que é quase sempre onde a passagem é mais difícil. Assim que o andamento estiver realmente estável, desligue-o e deixe o fraseado respirar. A flexibilidade expressiva só funciona sobre uma pulsação segura por baixo dela.
Темповые обозначения и рубато
Что на самом деле задают Adagio, Andante и Allegro, чем метрономические цифры отличаются от итальянских слов и что такое рубато, когда оно сделано хорошо.
Итальянские слова — это характеры, а не скорости
Привычная лестница выглядит примерно так: Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo. Учебники дают для каждого диапазон по метроному, и эти диапазоны полезны как первое приближение и обманчивы, если принимать их за определения.
Слова описывают характер не меньше, чем скорость. Andante происходит от глагола «идти» и подразумевает движение, а не медленность; очень многие ученики играют Andante чересчур медленно, потому что выучили его как синоним слова «медленно». Allegro означает «весело». Largo означает «широко». Grave означает «серьёзно и тяжело». Исполнитель, который гонится за цифрой метронома мимо характера, обычно получает нечто формально правильное и безжизненное.
Уточнения делают указание точнее. Molto — «очень», poco — «немного», meno — «менее», piu — «более», assai — «весьма», non troppo — «не слишком». Allegro ma non troppo — предупреждение, что часть может понестись. Andante con moto сообщает, что композитор опасался, как бы вы не затянули.
Метрономические обозначения и то, что они скрывают
Метрономическое обозначение задаёт длительность и количество таких длительностей в минуту. Четверть равна 96 — значит девяносто шесть четвертей в минуту. С тех пор как прибор Мельцеля разошёлся в начале XIX века, композиторы получили возможность быть точными, и некоторые ею воспользовались.
У точности свои сложности. Опубликованные метрономические обозначения Бетховена знамениты своей быстротой, и учёные до сих пор спорят, был ли его прибор неисправен, были ли его намерения крайними или же наша исполнительская традиция медлительна. Многие обозначения в изданиях XIX века проставлены редакторами, а не композиторами, и не имеют никакого авторитета.
Относитесь к метрономическому обозначению как к свидетельству, а не как к закону. Оно говорит, что думал композитор или редактор, и особенно полезно относительной информацией: если у двух частей есть обозначения, соотношение между ними часто надёжнее любой из абсолютных цифр.
Указания о смене темпа образуют собственный словарь. Ritardando и rallentando означают постепенное замедление; accelerando — постепенное ускорение; a tempo — возвращение к прежней скорости; tempo primo — возвращение к начальной. Фермата держит ноту или паузу дольше её записанной длительности, а насколько — решаете вы.
Что такое рубато на самом деле
Rubato означает «краденое». В более старом и строгом смысле, связанном с преподаванием самого Шопена, аккомпанемент держит строгое время, а мелодия движется над ним свободно, где-то задерживаясь, где-то торопясь, так что руки намеренно расходятся и снова сходятся. Время, отнятое у одной ноты, отдаётся другой внутри того же такта.
Более свободный современный смысл позволяет дышать всей фактуре вместе: замедляться к кульминации и отпускать после неё. Оба понимания законны, но старое поучительнее, потому что настаивает на том, что отличает рубато от простой неровности: что-то обязано держать пульс.
Хорошее рубато локально и уравновешено. Если вы растянули вершину фразы, вскоре вы это компенсируете. Плохое рубато — это общая расплывчатость доли, которая обычно возникает там, где играющему трудно взять ноты. Неприятная правда в том, что большая часть ученического рубато — это технический провал с наклеенной этикеткой, и проверка проста: если оно исчезает, когда пассаж становится лёгким, это никогда не было рубато.
Справедливый общий принцип: право на рубато даёт прочность пульса под ним. Тот, у кого время держится намертво, может его гнуть, и слушатель всё равно чувствует, где доля. Тому, у кого время уже шатается, гнуть нечего.
Как сделать темп слышимым на аккордеоне
Ничто не выдаёт неровное время так, как мех. Поскольку громкость напрямую следует за давлением воздуха, любая заминка в левой руке оборачивается провалом в звуке, а любая спешка — вздутием. Мех не прикроет ритмическую проблему вежливо, как это делает правая педаль на фортепиано.
Эта же прямота — и главный инструмент рубато на аккордеоне. Фразу можно вылепить одним давлением: дать ноте лёгкое набухание на приходе и отпустить на уходе, вообще не трогая время. Сделанное хорошо, это создаёт впечатление гибкости над пульсом, который на самом деле никуда не сдвигается, — а именно к такому эффекту и стремится большая часть рубато.
Левая рука в системе Страделла задаёт здесь дисциплину, которую стоит уважать. Её чередование баса и аккорда в вальсе или танго и есть хронометр, и в тот момент, когда оно становится гибким, танец рассыпается. Держать левую руку метричной, пока правая дышит, — это и есть та строгая форма рубато, о которой сказано выше, только полученная по механической необходимости.
Темп в басовой партии
Оркестровые и джазовые контрабасисты живут на противоположном конце этого разговора. Время ансамбля находится именно в басу, и басовая линия, опоздавшая на полдоли, утягивает за собой целую группу.
Есть физическое осложнение. Низкая толстая струна начинает колебаться не мгновенно, поэтому смычок должен зацепить её чуть раньше, чем нужен звук, если нота обязана прийти на долю. Контрабасисты приучаются ставить атаку заранее на величину, которую перестают осознавать. У пиццикато эта задержка меньше, и отчасти поэтому джазовые басовые линии могут ложиться на долю так точно.
Там, где контрабасист всё же гнёт время, он обычно ставит ноты чуть позади или чуть впереди доли, а не меняет темп: расслабленное ощущение в джазе, подталкивание вперёд в танцевальной музыке. Это другой приём, не рубато, и эти два стоит держать в голове порознь. Именно поэтому в A&G Academy мы учим им по отдельности и почти всегда с включённым метрономом.
Frequently asked
Насколько быстрое Andante?
Учебники обычно дают примерно от 76 до 108 ударов в минуту, но само слово означает «шагом», и характер важнее цифры. Andante подразумевает неторопливое движение, а не медленность. Играть его как Adagio — самая частая ошибка чтения, и музыка от этого звучит тяжело, а не спокойно.
Что означает рубато?
Буквально — «краденое время». Вы забираете время у одних нот и возвращаете другим, растягивая и сжимая внутри фразы, пока пульс под этим продолжает ощущаться. В строгой исторической форме аккомпанемент держит ровное время, а мелодия свободно движется над ним. Неровность без компенсации — это не рубато.
Нужно ли заниматься с метрономом?
Да, для большей части работы. Метроном показывает ровно те места, где вы замедляетесь, а это почти всегда самые трудные места пассажа. Когда темп станет по-настоящему устойчивым, выключите метроном и дайте фразировке дышать. Выразительная гибкость работает только над надёжным пульсом.
速度术语与 rubato
Adagio、Andante、Allegro 到底规定了什么，节拍器标记和这些意大利词有什么不同，以及 rubato 做得好的时候究竟是什么。
那些意大利词说的是性格，不是速度
标准的阶梯大致是 Grave、Largo、Adagio、Andante、Moderato、Allegretto、Allegro、Vivace、Presto、Prestissimo。书上会给每一个配上节拍器数值区间，这些区间当作第一近似很有用，当作定义就会把人带偏。
这些词描述性格的成分，不比描述快慢少。Andante 来自“走”这个动词，含义是有行进感，而不是慢；很多学生把 Andante 弹得太慢，就是因为他们把它学成了“慢”的同义词。Allegro 的意思是欢快。Largo 的意思是宽广。Grave 的意思是严肃而沉重。一个只盯着节拍器数字、不管性格的演奏者，通常交出来的东西技术上合规，但没有生命。
修饰词让指示更精确。Molto 是很，poco 是一点，meno 是更少，più 是更多，assai 是相当或非常，non troppo 是不要太过。Allegro ma non troppo 是一句警告：这个乐章有跑掉的危险。Andante con moto 则告诉你，作曲家担心你会拖。
节拍器标记，以及它藏起来的东西
一个节拍器标记规定一个音符时值，外加每分钟走多少个这样的时值。四分音符等于 96，意思就是每分钟九十六个四分音符。自从梅尔策尔的装置在十九世纪初普及，作曲家就有条件写得很精确，有些人确实写了。
精确本身也带来麻烦。贝多芬出版的节拍器标记以快著称，学者至今还在争论：是他的装置有毛病，是他的意图本来就极端，还是我们的演奏传统太慢。十九世纪版本里的许多标记是编订者加的，不是作曲家写的，根本没有任何权威可言。
把节拍器标记当作证据，而不是法律。它告诉你作曲家或编订者当时怎么想，而它在相对信息上尤其有用：如果两个乐章都带标记，两者之间的比例往往比任何一个绝对数字都可靠。
速度变化的指示自成一套词汇。Ritardando 和 rallentando 都表示逐渐变慢；accelerando 表示逐渐变快；a tempo 表示回到刚才的速度；tempo primo 表示回到开头的速度。延长记号把一个音或一个休止符持续得比记谱时值更长，长多少由你判断。
Rubato 到底是什么
Rubato 的意思是“偷来的”。在它较老、较严格的含义里——这层含义和肖邦本人的教学联系在一起——伴奏严格守着拍子，旋律在它上方自由行动，有些音流连，有些音赶路，于是两只手先是刻意地错开，然后再合上。从一个音那里拿走的时间，要在同一小节里还给另一个音。
较松的现代含义允许整个织体一起呼吸，推向高潮时放慢，离开高潮时松开。两者都站得住，但较老的那层含义更有教益，因为它坚持了把 rubato 和单纯的不稳区分开来的那件事：必须有什么东西守住脉动。
好的 rubato 是局部的，而且是平衡的。你在乐句顶端拉长了，就要很快补回来。坏的 rubato 是对拍子笼统的含糊，而且往往正好施加在演奏者觉得音难弹的地方。不好听的实话是：学生的 rubato 大多是贴了标签的技术失误，诊断方法也很简单——如果段落变容易之后它就消失了，那它从来就不是 rubato。
一条相当可靠的通则是：rubato 是靠底下那股脉动的强度换来的。时值稳如磐石的演奏者可以把它扳弯，听者照样感觉得到拍在哪里。时值本来就不稳的演奏者，根本没有东西可扳。
在手风琴上让速度变得可听
没有什么东西比风箱更能暴露不稳的时值。因为音量直接跟着气压走，左臂的任何一次迟疑都会变成声音上的一个凹陷，任何一次抢拍都会变成一个鼓包。风箱不会像钢琴的延音踏板那样，礼貌地替你盖住节奏上的毛病。
这种直接，同时也是手风琴的 rubato 工具。你可以只靠压力塑造一个乐句，让一个音到来时略微涨一下，过去时松开一点，而完全不动时值。弹得好的时候，这会造成一种在一条从未真正移动过的脉动之上自由伸缩的印象，而这正是许多 rubato 想要达到的效果。
斯特拉德拉左手在这里强加了一种值得尊重的纪律。在圆舞曲或探戈里，它的低音与和弦交替就是计时器，它一变得有弹性，舞蹈就垮了。左手保持匀整、右手呼吸，正是上面说的那种严格形式的 rubato——只不过这里是被机械上的必然逼出来的。
低音声部里的速度问题
管弦乐和爵士的低音提琴手站在这场讨论的另一端。乐队的时值就落在低音上，一条晚到半拍的低音线会把整整一个声部拖下去。
这里还有一个物理上的麻烦。又低又粗的弦要花实实在在的时间才开始振动，所以如果想让音正好落在拍上，弓就必须比想要的发声时刻略早一点咬进去。演奏者学会把起音提前一点点，提前多少最后连自己都不再意识到。拨奏的这种延迟小得多，这也是爵士低音线能够那么精准地坐在拍点上的原因之一。
低音提琴手真要扳时间的时候，通常是把音放在拍点稍后或稍前，而不是改变速度：爵士里往后靠的松弛感，舞曲里往前推的劲头。这和 rubato 是两件不同的工具，值得在脑子里分开放。我们在 A&G Academy 正是为此把两者分开教，而且几乎总是开着节拍器。
Frequently asked
Andante 到底有多快？
书上通常给每分钟七十六到一百零八拍左右，但这个词的意思是“走”，性格比数字更要紧。Andante 含有不慌不忙的行进感，而不是慢。把它当成 Adagio 来弹是最常见的误读，那会让音乐听起来沉重，而不是安静。
Rubato 是什么意思？
字面意思是“偷来的时间”。你从一些音那里拿走时间，再还给另一些音，在一个乐句内部拉长和压缩，而底下的脉动始终能被感觉到。在它严格的历史形态里，伴奏守着稳定的拍子，旋律在上方自由行动。不作补偿的不稳，不是 rubato。
练琴要开节拍器吗？
大部分时间要开。节拍器会精确地暴露你在哪里慢了下来，而那几乎总是段落最难的地方。等速度真正稳住了，就把它关掉，让分句去呼吸。表情上的伸缩，只有在底下那股脉动站得住的时候才成立。
速度記号とルバート
Adagio、Andante、Allegro が実際に指定しているもの、メトロノーム記号とイタリア語の言葉の違い、そしてうまくいっているときのルバートとは何かをまとめました。
イタリア語の言葉は性格であって、速さではない
標準的な階段は、おおよそ Grave、Largo、Adagio、Andante、Moderato、Allegretto、Allegro、Vivace、Presto、Prestissimo と並びます。教本はそれぞれにメトロノームの範囲を与えていて、その範囲は最初の目安としては役に立ち、定義として受け取ると誤りへ導きます。
これらの言葉は、速さと同じくらい性格を語っています。Andante は「歩く」という動詞から来ていて、遅さではなく動きを含意します。多くの生徒が Andante を遅く弾きすぎるのは、それを「遅い」の同義語として覚えてしまったからです。Allegro は「陽気な」。Largo は「広い」。Grave は「重々しい、真面目な」。性格なしにメトロノームの数字を追いかける奏者は、たいてい技術的には規則に適っていて、生気のないものを作り出します。
修飾語が指示を細かくします。Molto は「とても」、poco は「少し」、meno は「より少なく」、piu は「より多く」、assai は「かなり、非常に」、non troppo は「過ぎないように」。Allegro ma non troppo は、その楽章が暴走しかねないという警告です。Andante con moto は、作曲者があなたのもたつきを心配していたという知らせです。
メトロノーム記号と、それが隠していること
メトロノーム記号は、音価と、それが1分間にいくつ入るかを指定します。4分音符＝96なら、1分に4分音符が96個です。メルツェルの装置が19世紀初めに広まって以来、作曲家は正確に書けるようになり、実際に正確に書いた人もいます。
正確さには正確さの問題が付いてきます。ベートーヴェンが出版したメトロノーム記号が異様に速いのは有名で、彼の装置が壊れていたのか、意図が極端だったのか、それとも私たちの演奏の伝統が遅いのか、研究者は今も議論しています。19世紀の版に載る記号の多くは作曲者ではなく校訂者が加えたもので、何の権威も持ちません。
メトロノーム記号は法ではなく証拠として扱ってください。作曲者か校訂者がどう考えていたかを教えてくれますし、とくに相対的な情報として有用です。二つの楽章に記号が付いているなら、その比のほうが、どちらの絶対値よりも信用できることがよくあります。
速度の変化を指示する言葉は、それ自体で一つの語彙を作ります。Ritardando と rallentando はどちらも「だんだん遅く」。accelerando は「だんだん速く」。a tempo は元の速さへ戻れ。tempo primo は冒頭の速さへ戻れ。フェルマータは、音や休符を書かれた長さより長く保つ指示で、どれだけ長くするかは奏者の判断です。
ルバートとは実際に何か
Rubato は「盗まれた」という意味です。古く厳密な意味では、ショパン自身の教えと結び付けられるもので、伴奏は厳格な拍を保ち、その上で旋律だけが自由に動きます。ある音に留まり、別の音を急ぎ、両手はわざとずれてから、また合流する。ある音から取った時間は、同じ小節の中で別の音へ返されます。
現代のゆるい意味では、織り全体が一緒に呼吸することを許します。頂点へ向かって遅くなり、そこから離れながら緩めていく。どちらも正当ですが、教えるところが多いのは古いほうの意味です。ルバートを、ただ不安定なことと分ける一点を譲らないからです。何かが脈を保っていなければなりません。
よいルバートは局所的で、釣り合いが取れています。フレーズの頂点を伸ばしたなら、すぐあとで埋め合わせる。悪いルバートは拍についての全般的な曖昧さで、たいてい奏者が音を難しいと感じる場所に現れます。不愉快な真実を言えば、生徒のルバートの大半は技術の失敗にラベルを貼ったものであり、見分け方は単純です。その箇所がやさしくなった途端に消えるなら、それはルバートではありませんでした。
おおむね公平な原則として、ルバートは下にある脈の強さによって獲得されます。時間が岩のように安定している奏者は、それを曲げても聴き手は拍の位置を感じ続けます。すでに時間が不安定な奏者には、曲げるものが何もありません。
アコーディオンで速さを聞こえるようにする
不安定な時間を蛇腹ほど露わにするものはありません。音量が空気の圧力に直接ついてくるので、左腕のためらいは音の落ち込みとして出ますし、急ぎはふくらみとして出ます。蛇腹は、ピアノのダンパーペダルがしてくれるような形で、リズムの問題を穏便に覆ってはくれません。
その直接さは、同時にアコーディオンのルバートの道具でもあります。圧力だけでフレーズを形づくれるのです。音が来るところで少し膨らませ、通り過ぎるところで緩める。タイミングはまったく変えないままに。うまく弾ければ、実際には一度も動いていない脈の上に柔軟さの印象が生まれます。多くのルバートが届こうとしているのは、その効果です。
ここではストラデラの左手が、尊重する価値のある規律を課してきます。ワルツやタンゴでのベースと和音の交替は時計係であり、それが柔軟になった瞬間に踊りは崩れます。右手が呼吸するあいだ左手を拍どおりに保つこと——これは上で述べた厳密な形のルバートそのもので、機構上の必要から辿り着いたものです。
ベース側での速さ
オーケストラやジャズのベース奏者は、この議論の反対の端に住んでいます。合奏の時間が置かれている場所がベースであり、半拍遅れて着くベースラインは、セクション全体を引きずり下ろします。
物理的な事情もあります。低く太い弦は振動を始めるのに本当に時間がかかるので、音を拍の上に着かせたければ、弓は音がほしい時点より少し前に弦へ入らなければなりません。奏者は、やがて意識しなくなる程度の量だけ打ち込みを早く置くことを覚えます。ピッツィカートではこの遅れが小さく、ジャズのベースラインが拍の上にあれほど正確に乗れる理由の一つがそれです。
ベース奏者が時間を曲げるときは、たいていテンポを変えるのではなく、音を拍のわずかに後ろか前に置くことで曲げます。ジャズの後ろへ寄りかかる感じ、ダンス音楽の前への押しです。これはルバートとは別の仕掛けで、頭の中で二つを分けておく価値があります。A&G Academy でこの二つを別々に教えているのもそのためで、ほとんどの場合メトロノームを鳴らしたまま教えます。
Frequently asked
Andante はどれくらいの速さですか？
教本はおおむね1分間76から108拍あたりを挙げますが、この言葉の意味は「歩いている」であり、数字より性格のほうが大事です。Andante は遅さではなく、急がない動きを含意します。Adagio であるかのように弾くのがいちばんよくある読み違いで、そうすると音楽は穏やかではなく重く響きます。
ルバートとはどういう意味ですか？
文字どおりには「盗まれた時間」です。ある音から時間を取り、別の音へ返す。下にある脈が感じられたまま、フレーズの中で伸縮させます。厳密な歴史的形では、伴奏が一定の拍を保ち、その上で旋律だけが自由に動きます。埋め合わせのない不安定さは、ルバートではありません。
メトロノームを使って練習すべきですか？
作業の大半では、使うべきです。メトロノームは、自分がどこで遅くなるかを正確に暴きます。それはほぼ必ず、その箇所がいちばん難しいところです。テンポが本当に安定したら切って、フレージングに呼吸させてください。表現の柔軟さは、その下にある脈が確かなときにだけ働きます。
빠르기말과 루바토
Adagio, Andante, Allegro가 실제로 지정하는 것, 메트로놈 숫자가 이탈리아어 낱말과 어떻게 다른지, 그리고 잘된 루바토란 무엇인지 정리했습니다.
이탈리아어 낱말은 속도가 아니라 성격이다
표준적인 사다리는 대략 Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo 순으로 올라갑니다. 책들은 각각에 메트로놈 범위를 붙여 두는데, 그 범위는 첫 어림값으로는 쓸모가 있고 정의로 받아들이면 사람을 잘못 이끕니다.
이 낱말들은 속도만큼이나 성격을 말합니다. Andante는 걷다라는 동사에서 왔고 느림이 아니라 움직임을 뜻합니다. 아주 많은 학생이 Andante를 느리다의 동의어로 배웠기 때문에 한참 느리게 칩니다. Allegro는 쾌활하다는 뜻입니다. Largo는 넓다는 뜻입니다. Grave는 진지하고 무겁다는 뜻입니다. 성격 없이 메트로놈 숫자만 쫓는 연주자는 대개 규격에는 맞지만 생기가 없는 것을 내놓습니다.
수식어가 지시를 더 날카롭게 합니다. Molto는 매우, poco는 조금, meno는 덜, piu는 더, assai는 꽤 또는 매우, non troppo는 지나치지 않게라는 뜻입니다. Allegro ma non troppo는 이 악장이 고삐 풀릴 수 있다는 경고입니다. Andante con moto는 작곡가가 당신이 늘어지리라고 걱정했다는 뜻입니다.
메트로놈 표시와 그것이 감추는 것
메트로놈 표시는 음표 하나와 그것이 1분에 몇 개인지를 지정합니다. 4분음표가 96이면 1분에 4분음표 아흔여섯 개라는 뜻입니다. 19세기 초에 멜첼의 장치가 흔해진 뒤로 작곡가는 정확해질 수 있게 되었고, 실제로 그렇게 한 사람도 있습니다.
정확함에는 그 나름의 문제가 따릅니다. 베토벤이 출판한 메트로놈 표시는 빠르기로 유명하고, 그의 장치가 고장 나 있었는지, 그의 뜻이 극단적이었는지, 아니면 우리 연주 전통이 느린 것인지를 학자들은 아직도 다툽니다. 19세기 악보의 많은 표시는 작곡가가 아니라 편집자가 붙인 것이어서 아무 권위도 없습니다.
메트로놈 표시는 법이 아니라 증거로 다루십시오. 그것은 작곡가나 편집자가 무엇을 생각했는지 알려 주며, 특히 상대적인 정보로서 쓸모가 있습니다. 두 악장에 표시가 있다면 둘 사이의 비율이 어느 한쪽 절대 숫자보다 믿을 만한 경우가 많습니다.
빠르기를 바꾸라는 지시는 그 나름의 어휘를 이룹니다. Ritardando와 rallentando는 둘 다 점점 느리게라는 뜻이고, accelerando는 점점 빠르게, a tempo는 앞의 빠르기로 돌아가라는 뜻, tempo primo는 처음 빠르기로 돌아가라는 뜻입니다. 늘임표는 음이나 쉼표를 적힌 길이보다 길게 붙드는데, 얼마나 길게인지는 연주자가 판단합니다.
루바토란 실제로 무엇인가
루바토는 훔쳤다는 뜻입니다. 쇼팽 자신의 가르침과 이어지는 더 오래고 엄격한 뜻에서는, 반주가 박을 엄격하게 지키는 동안 선율이 그 위에서 자유롭게 움직이며 어떤 음에서는 머물고 어떤 음에서는 서두릅니다. 그래서 두 손은 일부러 어긋났다가 다시 만납니다. 한 음에서 가져온 시간은 같은 마디 안에서 다른 음에게 돌려줍니다.
느슨한 현대적 뜻에서는 짜임새 전체가 함께 숨 쉬며 절정을 향해 느려지고 거기서 빠져나오며 풀립니다. 둘 다 정당하지만 더 가르침이 되는 쪽은 오래된 뜻입니다. 루바토를 그저 박이 흔들리는 것과 갈라놓는 조건, 곧 무엇인가는 맥박을 지켜야 한다는 조건을 고집하기 때문입니다.
좋은 루바토는 국소적이며 수지가 맞습니다. 악구의 꼭대기에서 늘였다면 곧이어 벌충합니다. 나쁜 루바토는 박에 대한 전반적인 어렴풋함이고, 대개 연주자가 음을 어려워하는 자리에서 나타납니다. 듣기 껄끄러운 사실은 학생의 루바토 대부분이 이름표를 단 기술의 실패라는 것이고, 진단은 간단합니다. 그 대목이 쉬워졌을 때 사라진다면 그것은 애초에 루바토가 아니었습니다.
쓸 만한 일반 원칙은 루바토가 밑에 깔린 맥박의 힘으로 얻어진다는 것입니다. 박이 바위처럼 단단한 연주자는 그것을 휘어도 듣는 사람이 여전히 박이 어디인지 느낍니다. 박이 이미 흔들리는 연주자에게는 휠 것이 없습니다.
아코디언에서 빠르기를 들리게 하기
흔들리는 박을 벨로즈만큼 잘 드러내는 것은 없습니다. 음량이 공기 압력을 그대로 따르기 때문에 왼팔의 머뭇거림은 소리의 꺼짐으로 나타나고 서두름은 부풀음으로 나타납니다. 피아노에서 지속 페달이 리듬 문제를 덮어 주듯 벨로즈가 얌전히 덮어 주는 일은 없습니다.
그 직접성은 동시에 아코디언의 루바토 장치이기도 합니다. 박을 전혀 건드리지 않고 압력만으로 악구를 빚을 수 있습니다. 음이 도착할 때 살짝 부풀리고 지나갈 때 힘을 빼는 것입니다. 잘 연주하면 실제로는 한 번도 움직이지 않은 맥박 위에서 유연하다는 인상이 생기는데, 많은 루바토가 노리는 효과가 바로 그것입니다.
스트라델라 왼손은 여기에 존중할 만한 규율을 강제합니다. 왈츠나 탱고에서 베이스와 화음을 주고받는 그 움직임이 시간을 지키는 자리이고, 그것이 유연해지는 순간 춤은 무너집니다. 오른손이 숨 쉬는 동안 왼손을 박에 붙들어 두는 것이 앞에서 말한 엄격한 형태의 루바토이며, 여기서는 기계적인 필요에 의해 그렇게 됩니다.
베이스 파트에서의 빠르기
관현악과 재즈의 베이스 연주자는 이 논의의 반대편 끝에서 삽니다. 합주의 박이 놓이는 자리가 베이스이고, 반 박 늦게 도착하는 베이스 선은 파트 전체를 끌고 늘어집니다.
여기에는 물리적인 까다로움이 있습니다. 낮고 굵은 현은 진동을 시작하는 데 실제로 시간이 걸리므로, 음이 박에 맞춰 도착하려면 활이 소리를 원하는 시점보다 조금 앞서 물어야 합니다. 연주자는 어택을 얼마만큼 앞당겨 놓아야 하는지를 익히고, 나중에는 그것을 의식조차 하지 않게 됩니다. 피치카토는 이 지연이 덜한데, 재즈 베이스 선이 그토록 정확하게 박 위에 앉을 수 있는 이유 가운데 하나입니다.
베이스 연주자가 시간을 휘는 경우는 대개 빠르기를 바꾸는 것이 아니라 음을 박보다 아주 조금 뒤나 앞에 놓는 방식입니다. 재즈의 느긋한 느낌, 춤곡의 앞으로 미는 느낌이 그것입니다. 이것은 루바토와 다른 장치이고, 머릿속에서 둘을 갈라 두는 편이 좋습니다. A&G Academy에서 그 둘을 따로 가르치는 이유가 그것이고, 거의 언제나 메트로놈을 켜 둡니다.
Frequently asked
Andante는 얼마나 빠른가요?
책은 보통 1분에 일흔여섯에서 백여덟 박 정도를 제시하지만, 이 낱말의 뜻은 걷는다이고 숫자보다 성격이 중요합니다. Andante는 느림이 아니라 서두르지 않는 움직임을 뜻합니다. 이것을 Adagio처럼 치는 것이 가장 흔한 오독이며, 그러면 음악이 차분해지는 대신 무거워집니다.
루바토란 무슨 뜻인가요?
글자 그대로는 훔친 시간입니다. 어떤 음에서 시간을 가져와 다른 음에게 돌려주며, 밑에 깔린 맥박은 계속 느껴지는 채로 한 악구 안에서 늘이고 줄입니다. 엄격한 역사적 형태에서는 반주가 박을 지키는 동안 선율이 그 위에서 자유롭게 움직입니다. 벌충 없는 흔들림은 루바토가 아닙니다.
메트로놈을 켜고 연습해야 하나요?
대부분의 작업에서는 그렇습니다. 메트로놈은 어디서 느려지는지를 정확히 드러내는데, 그 자리는 거의 언제나 가장 어려운 대목입니다. 빠르기가 정말로 안정되고 나면 끄고 프레이징이 숨 쉬게 두십시오. 표현의 유연함은 그 아래가 단단한 맥박 위에서만 작동합니다.
Tanda tempo dan rubato
Apa sebenarnya yang ditetapkan Adagio, Andante dan Allegro, beza tanda metronom dengan perkataan Itali, dan maksud rubato apabila ia dilakukan dengan baik.
Perkataan Itali itu ialah watak, bukan kelajuan
Tangga piawainya berjalan lebih kurang begini: Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo. Buku memberikan julat metronom untuk setiap satunya, dan julat itu berguna sebagai anggaran pertama tetapi mengelirukan jika diambil sebagai takrif.
Perkataan itu menggambarkan watak sebanyak mana ia menggambarkan kadar. Andante berasal daripada kata kerja berjalan dan membayangkan gerakan, bukan kelambatan; terlalu ramai pelajar memainkan Andante jauh terlalu perlahan kerana mereka mempelajarinya sebagai sinonim bagi perlahan. Allegro bermaksud ceria. Largo bermaksud luas. Grave bermaksud serius dan berat. Seorang pemain yang mengejar angka metronom tanpa wataknya biasanya menghasilkan sesuatu yang patuh dari segi teknik tetapi tidak bernyawa.
Pengubah suai menajamkan arahan itu. Molto bermaksud sangat, poco bermaksud sedikit, meno bermaksud kurang, piu bermaksud lebih, assai bermaksud agak atau sangat, non troppo bermaksud jangan terlalu. Allegro ma non troppo ialah amaran bahawa pergerakan itu boleh lari terlepas. Andante con moto memberitahu anda bahawa komposernya risau anda akan menyeret.
Tanda metronom dan apa yang disembunyikannya
Sesuatu tanda metronom menetapkan satu nilai not dan bilangan nilai itu dalam satu minit. Krocet bersamaan 96 bermaksud sembilan puluh enam krocet satu minit. Sejak alat Maelzel menjadi lazim pada awal abad kesembilan belas, komposer mampu menjadi tepat, dan ada yang benar-benar tepat.
Ketepatan membawa masalahnya sendiri. Tanda metronom yang diterbitkan Beethoven terkenal pantas, dan sarjana masih berhujah sama ada alatnya rosak, niatnya memang melampau, atau tradisi persembahan kitalah yang perlahan. Banyak tanda dalam edisi abad kesembilan belas ditambah oleh editor dan bukan oleh komposer, lalu langsung tidak membawa apa-apa autoriti.
Anggap tanda metronom sebagai bukti, bukan undang-undang. Ia memberitahu anda apa yang difikirkan komposer atau editor, dan ia amat berguna untuk maklumat relatif: jika dua pergerakan membawa tanda, nisbah antara kedua-duanya selalunya lebih boleh dipercayai daripada mana-mana angka mutlak itu.
Arahan perubahan tempo membentuk perbendaharaan katanya sendiri. Ritardando dan rallentando kedua-duanya bermaksud beransur-ansur lebih perlahan; accelerando bermaksud beransur-ansur lebih pantas; a tempo bermaksud kembali kepada kelajuan sebelumnya; tempo primo bermaksud kembali kepada kelajuan pembukaan. Sebuah fermata menahan sesuatu not atau tanda rehat lebih lama daripada nilai tulisannya, sebanyak mana yang anda nilaikan sendiri.
Apa sebenarnya rubato itu
Rubato bermaksud dicuri. Dalam erti katanya yang lebih lama dan lebih ketat, yang dikaitkan dengan ajaran Chopin sendiri, iringannya menjaga masa dengan ketat manakala melodinya bergerak bebas di atasnya, berlengah pada sesetengah not dan mempercepat not yang lain, sehingga kedua-dua tangan itu sengaja tidak sejajar kemudian bertemu semula. Masa yang diambil daripada satu not dipulangkan kepada not yang lain dalam bar yang sama.
Erti moden yang lebih longgar membenarkan keseluruhan teksturnya bernafas bersama-sama, memperlahan masuk ke kemuncak lalu mereda daripadanya. Kedua-duanya sah, tetapi erti yang lebih lama itu lebih mengajar, kerana ia berkeras pada perkara yang membezakan rubato daripada sekadar tidak mantap: mesti ada sesuatu yang menjaga denyutnya.
Rubato yang baik bersifat setempat dan ia berimbang. Jika anda meregangkan puncak sesuatu frasa, anda membayarnya balik tidak lama selepas itu. Rubato yang buruk ialah kekaburan am tentang detiknya, biasanya digunakan di tempat pemainnya mendapati notnya sukar. Hakikat yang tidak menyenangkan ialah kebanyakan rubato pelajar sebenarnya kegagalan teknik yang diberi label, dan cara mengesannya mudah: jika ia lenyap apabila petikan itu menjadi senang, ia memang bukan rubato.
Prinsip am yang adil ialah rubato dilayakkan oleh kekuatan denyut yang mendasarinya. Seorang pemain yang masanya sekukuh batu boleh membengkokkannya dan pendengar masih merasakan di mana detiknya berada. Seorang pemain yang masanya sememangnya sudah tidak mantap tiada apa-apa untuk dibengkokkan.
Menjadikan tempo kedengaran pada akordion
Tiada apa-apa yang mendedahkan masa yang tidak mantap seperti belos. Kerana kelantangan mengikut tekanan udara secara terus, apa-apa teragak-agak pada lengan kiri muncul sebagai lekuk dalam bunyinya, dan apa-apa pergegasan muncul sebagai bonjolan. Belos tidak akan menutup masalah ritma dengan sopan seperti pedal penahan menutupnya pada piano.
Keterusan itu juga alat rubato akordion. Anda boleh membentuk sesuatu frasa dengan tekanan semata-mata, memberikan sesuatu not sedikit bengkak ketika ia tiba dan mereda ketika ia berlalu, tanpa mengubah masanya langsung. Dimainkan dengan baik, ini menghasilkan tanggapan kelenturan di atas denyut yang sebenarnya tidak pernah bergerak, dan itulah kesan yang dituju oleh kebanyakan rubato.
Tangan kiri Stradella mengenakan satu disiplin di sini yang wajar dihormati. Selang-seli bes dan kordnya dalam waltz atau tango ialah penjaga masa, dan sebaik sahaja ia menjadi lentur, tariannya runtuh. Mengekalkan tangan kiri bermeter sementara tangan kanan bernafas ialah bentuk rubato yang ketat seperti diterangkan di atas, dicapai melalui keperluan mekanikal.
Tempo dalam bahagian bes
Pemain bes orkestra dan jaz hidup di hujung yang bertentangan dalam perbincangan ini. Bes ialah tempat letaknya masa sesebuah ensemble, dan garis bes yang tiba separuh detik lewat menyeret seluruh bahagian bersamanya.
Ada satu kerumitan fizikal. Tali yang rendah dan tebal mengambil masa yang sebenar untuk mula bergetar, jadi bow mesti bertaut sedikit lebih awal daripada bunyi yang dikehendaki jika not itu hendak tiba tepat pada detiknya. Pemain belajar meletakkan serangannya awal sebanyak kadar yang akhirnya tidak lagi mereka sedari. Pizzicato kurang mengalami lengah ini, dan itulah satu sebab garis bes jaz boleh duduk dengan begitu jitu di atas detiknya.
Apabila seorang pemain bes benar-benar membengkokkan masa, ia biasanya dengan meletakkan not sedikit di belakang atau di hadapan detiknya dan bukan dengan menukar temponya: rasa santai dalam jaz, tolakan ke hadapan dalam muzik tarian. Ini peranti yang berbeza daripada rubato dan berbaloi kedua-duanya diasingkan dalam kepala anda. Kami mengajarnya secara berasingan di A&G Academy atas sebab itu, dan hampir selalu dengan metronom dipasang.
Frequently asked
Berapa pantas Andante?
Buku biasanya memberi sekitar tujuh puluh enam hingga seratus lapan detik satu minit, tetapi perkataan itu bermaksud berjalan, dan wataknya lebih penting daripada angkanya. Andante membayangkan gerakan yang tidak tergesa-gesa dan bukan kelambatan. Memainkannya seolah-olah ia Adagio ialah salah baca yang paling lazim, dan ia menjadikan muziknya berbunyi berat dan bukan tenang.
Apakah maksud rubato?
Secara harfiah, masa yang dicuri. Anda mengambil masa daripada sesetengah not dan memulangkannya kepada not yang lain, meregang dan memampat di dalam sesuatu frasa sementara denyut yang mendasarinya kekal dirasai. Dalam bentuk sejarahnya yang ketat, iringannya menjaga masa yang mantap manakala melodinya bergerak bebas di atasnya. Ketidakmantapan tanpa pampasan bukanlah rubato.
Perlukah saya berlatih dengan metronom?
Ya, untuk sebahagian besar kerja itu. Metronom mendedahkan dengan tepat di mana anda memperlahan, iaitu hampir selalunya di tempat petikan itu paling sukar. Sebaik sahaja temponya benar-benar stabil, matikannya dan biarkan frasanya bernafas. Kelenturan ekspresif hanya berkesan di atas denyut yang kukuh di bawahnya.
டெம்போ குறிப்புகளும் ருபாட்டோவும்
Adagio, Andante, Allegro உண்மையில் என்ன குறிக்கின்றன, மெட்ரனோம் எண்கள் இத்தாலியச் சொற்களிலிருந்து எப்படி வேறுபடுகின்றன, நன்றாகச் செய்யப்படும் ருபாட்டோ என்றால் என்ன.
இத்தாலியச் சொற்கள் குணங்கள், வேகங்கள் அல்ல
வழக்கமான ஏணி ஏறத்தாழ Grave, Largo, Adagio, Andante, Moderato, Allegretto, Allegro, Vivace, Presto, Prestissimo என்று ஓடுகிறது. புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் மெட்ரனோம் வரம்புகளைத் தருகின்றன; அந்த வரம்புகள் முதல் தோராயமாகப் பயனுள்ளவை, வரையறைகளாக எடுத்தால் தவறாக வழிநடத்துபவை.
அந்தச் சொற்கள் வேகத்தை விவரிப்பதுபோலவே குணத்தையும் விவரிக்கின்றன. Andante, நடப்பது என்ற வினைச்சொல்லிலிருந்து வருகிறது, மெதுவைத் தவிர அசைவையே குறிக்கிறது; ஏராளமான மாணவர்கள் Andante-ஐ மிகவும் மெதுவாக வாசிக்கிறார்கள், ஏனெனில் அதை மெதுவின் இணைச்சொல்லாகக் கற்றிருக்கிறார்கள். Allegro என்றால் மகிழ்ச்சியானது. Largo என்றால் விரிந்தது. Grave என்றால் தீவிரமானதும் கனமானதும். குணத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் மெட்ரனோம் எண்ணைத் துரத்தும் ஒரு கலைஞர், பொதுவாக நுட்பரீதியாகக் கீழ்ப்படிந்த, உயிரற்ற ஒன்றையே உருவாக்குகிறார்.
மாற்றிச் சொற்கள் அறிவுறுத்தலைக் கூர்மையாக்குகின்றன. Molto என்றால் மிகவும், poco என்றால் சிறிது, meno என்றால் குறைவாக, piu என்றால் அதிகமாக, assai என்றால் நன்றாக அல்லது மிகவும், non troppo என்றால் மிக அதிகம் அல்ல. Allegro ma non troppo என்பது இந்த இயக்கம் கையை மீறி ஓடிவிடக்கூடும் என்ற எச்சரிக்கை. Andante con moto, நீங்கள் இழுப்பீர்கள் என்று இசையமைப்பாளர் கவலைப்பட்டார் என்பதைச் சொல்கிறது.
மெட்ரனோம் குறிப்புகளும் அவை மறைப்பதும்
ஒரு மெட்ரனோம் குறிப்பு ஒரு சுர மதிப்பையும், நிமிடத்துக்கு அத்தகைய மதிப்புகள் எத்தனை என்பதையும் குறிக்கிறது. க்ரோட்செட் சமம் 96 என்றால் நிமிடத்துக்குத் தொண்ணூற்றாறு க்ரோட்செட்கள். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் Maelzel-இன் கருவி பரவலானதிலிருந்து, இசையமைப்பாளர்களால் துல்லியமாக இருக்க முடிந்தது, சிலர் அப்படி இருந்தும் இருக்கிறார்கள்.
துல்லியம் தன் சொந்தச் சிக்கல்களையும் கொண்டுவருகிறது. Beethoven வெளியிட்ட மெட்ரனோம் குறிப்புகள் மிக வேகமானவை என்பது புகழ்பெற்றது; அவரது கருவி பழுதானதா, அவரது நோக்கங்கள் தீவிரமானவையா, அல்லது நமது நிகழ்த்துகை மரபு மெதுவானதா என்று அறிஞர்கள் இன்னும் வாதிடுகிறார்கள். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுப் பதிப்புகளில் உள்ள பல குறிப்புகள் இசையமைப்பாளர்களால் அல்ல, பதிப்பாசிரியர்களால் சேர்க்கப்பட்டவை, எந்த அதிகாரத்தையும் சுமப்பதில்லை.
ஒரு மெட்ரனோம் குறிப்பைச் சட்டமாக அல்ல, சான்றாகக் கருதுங்கள். இசையமைப்பாளரோ பதிப்பாசிரியரோ என்ன நினைத்தார் என்பதை அது சொல்கிறது; ஒப்பீட்டுத் தகவலுக்கு அது குறிப்பாகப் பயனுள்ளது: இரு இயக்கங்களுக்கும் குறிப்புகள் இருந்தால், அவற்றுக்கு இடையிலான விகிதம் பெரும்பாலும் எந்த ஒரு முழுமையான எண்ணையும்விட நம்பகமானது.
டெம்போ மாற்ற அறிவுறுத்தல்கள் தமக்கே உரிய சொற்களஞ்சியத்தை உருவாக்குகின்றன. Ritardando-வும் rallentando-வும் இரண்டுமே படிப்படியாக மெதுவாக என்று பொருள்; accelerando என்றால் படிப்படியாக வேகமாக; a tempo என்றால் முந்தைய வேகத்துக்குத் திரும்புங்கள்; tempo primo என்றால் தொடக்க வேகத்துக்குத் திரும்புங்கள். ஒரு ஃபெர்மாட்டா ஒரு சுரத்தையோ ஓய்வையோ எழுதப்பட்ட மதிப்பைவிட நீளமாக, நீங்கள் முடிவெடுக்கும் அளவுக்குத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது.
ருபாட்டோ உண்மையில் என்ன
Rubato என்றால் திருடப்பட்டது. Chopin-இன் சொந்தக் கற்பித்தலுடன் தொடர்புடைய அதன் பழைய, கடுமையான பொருளில், பக்கவாத்தியம் கண்டிப்பான நேரத்தைக் கடைப்பிடிக்க, மெலடி அதற்கு மேல் சுதந்திரமாக நகர்கிறது — சில சுரங்களில் தாமதித்து, சிலவற்றை விரைவுபடுத்தி; அதனால் இரு கைகளும் வேண்டுமென்றே ஒத்திசைவை இழந்து பிறகு மீண்டும் சேர்கின்றன. ஒரு சுரத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட நேரம், அதே பாருக்குள் இன்னொரு சுரத்துக்குத் திருப்பித் தரப்படுகிறது.
தளர்வான நவீனப் பொருள், முழு அமைப்பும் சேர்ந்து மூச்சுவிட அனுமதிக்கிறது — ஓர் உச்சத்துக்குள் மெதுவாகி, அதிலிருந்து தளர்ந்து விலகுவது. இரண்டுமே முறையானவை, ஆனால் பழைய பொருளே அதிகம் கற்பிக்கிறது; ஏனெனில் வெறும் நிலையற்ற தன்மையிலிருந்து ருபாட்டோவை வேறுபடுத்தும் விஷயத்தை அது வலியுறுத்துகிறது: ஏதோ ஒன்று துடிப்பைக் காக்க வேண்டும்.
நல்ல ருபாட்டோ உள்ளூர் அளவிலானது, அது சமன்செய்கிறது. ஒரு சொற்றொடரின் உச்சியை நீட்டினால், சற்று பிறகு அதை ஈடுசெய்கிறீர்கள். மோசமான ருபாட்டோ என்பது தாள அடியைப் பற்றிய பொதுவான தெளிவின்மை, பொதுவாக வாசிப்பாளருக்குச் சுரங்கள் கடினமாக இருக்கும் இடங்களிலேயே பயன்படுத்தப்படுவது. அசௌகரியமான உண்மை என்னவென்றால், பெரும்பாலான மாணவர் ருபாட்டோ ஒரு முத்திரை ஒட்டப்பட்ட நுட்பத் தோல்வியே; சோதனை எளிது: அந்தப் பகுதி எளிதாகும்போது அது மறைந்துவிட்டால், அது ஒருபோதும் ருபாட்டோ அல்ல.
நியாயமான பொதுக் கொள்கை என்னவென்றால், அடியில் உள்ள துடிப்பின் வலிமையால்தான் ருபாட்டோ சம்பாதிக்கப்படுகிறது. நேரம் பாறைபோல் உறுதியாக உள்ள ஒரு வாசிப்பாளர் அதை வளைக்க முடியும், கேட்பவர் தாள அடி எங்கே என்பதை இன்னும் உணர்வார். நேரமே ஏற்கெனவே நிலையற்றிருக்கும் ஒரு வாசிப்பாளரிடம் வளைப்பதற்கு எதுவும் இல்லை.
அக்கார்டியனில் டெம்போவைக் கேட்கச் செய்வது
நிலையற்ற நேரத்தைக் காற்றுப்பையைப் போல எதுவும் வெளிப்படுத்துவதில்லை. ஒலியளவு காற்று அழுத்தத்தை நேரடியாகப் பின்தொடர்வதால், இடது கையின் எந்தத் தயக்கமும் ஒலியில் ஒரு தாழ்வாகத் தெரிகிறது, எந்த அவசரமும் ஒரு புடைப்பாகத் தெரிகிறது. ஒரு பியானோவில் சஸ்டெயின் பெடல் ஒரு தாளச் சிக்கலை மூடுவதுபோல, காற்றுப்பை அதைப் பணிவாக மூடாது.
அந்த நேரடித்தன்மையே அக்கார்டியனின் ருபாட்டோக் கருவியும்கூட. நேரத்தை எள்ளளவும் மாற்றாமல், அழுத்தத்தால் மட்டுமே ஒரு சொற்றொடரை வடிவமைக்க முடியும் — ஒரு சுரம் வரும்போது அதற்கு ஒரு சிறு எழுச்சியைத் தந்து, அது கடக்கும்போது தளர்த்தி. நன்றாக வாசிக்கப்பட்டால், உண்மையில் ஒருபோதும் நகராத துடிப்புக்கு மேல் நெகிழ்வு இருப்பதான உணர்வை இது உருவாக்குகிறது; பெரும்பாலான ருபாட்டோ எட்ட முயல்வது அந்த விளைவையே.
ஸ்ட்ரடெல்லா இடது கை இங்கே மதிக்கத் தகுந்த ஒரு கட்டுப்பாட்டைத் திணிக்கிறது. ஒரு வால்ட்ஸிலோ டாங்கோவிலோ அதன் பாஸ்-கார்டு மாறிமாறி வரும் அமைப்பே நேரம் காப்பவர்; அது நெகிழ்வானதாக ஆகும் கணமே நடனம் சரிந்துவிடுகிறது. வலது கை மூச்சுவிடும்போது இடது கையை மீட்டர்ப்படி வைத்திருப்பது, மேலே விவரிக்கப்பட்ட ருபாட்டோவின் கடுமையான வடிவமே — இயந்திரத் தேவையால் வந்து சேர்ந்தது.
பாஸ் பிரிவில் டெம்போ
ஆர்கெஸ்ட்ரா மற்றும் ஜாஸ் பாஸ் வாசிப்பாளர்கள் இந்த விவாதத்தின் எதிர் முனையில் வாழ்கிறார்கள். ஓர் இசைக்குழுவின் நேரம் அமைந்திருக்கும் இடம் பாஸ்; அரை அடி தாமதமாக வந்து சேரும் ஒரு பாஸ் வரி ஒரு முழுப் பிரிவையும் தன்னுடன் இழுத்துச் செல்லும்.
ஓர் உடல்ரீதியான சிக்கலும் உண்டு. தாழ்வான, தடித்த நரம்பு அதிரத் தொடங்க உண்மையான நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறது, எனவே சுரம் தாள அடியில் வந்து சேர வேண்டுமென்றால் ஒலி தேவைப்படுவதற்குச் சற்று முன்பே வில் ஈடுபட வேண்டும். வாசிப்பாளர்கள் தாக்குதலைச் சற்று முன்னதாக வைக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள், அந்த அளவைப் பற்றிய உணர்வே பிறகு மறைந்துவிடுகிறது. பிட்சிகாட்டோவில் இந்தத் தாமதம் குறைவு; ஜாஸ் பாஸ் வரிகள் தாள அடியின் மேல் இவ்வளவு துல்லியமாக அமர்வதற்கு அதுவும் ஒரு காரணம்.
ஒரு பாஸ் வாசிப்பாளர் நேரத்தை வளைக்கும்போது, அது பொதுவாக டெம்போவை மாற்றுவதால் அல்ல, சுரங்களைத் தாள அடிக்குச் சற்றுப் பின்னாலோ முன்னாலோ வைப்பதால்: ஜாஸில் தளர்ந்த உணர்வு, நடன இசையில் முன்னோக்கிய தள்ளல். இது ருபாட்டோவிலிருந்து வேறுபட்ட உத்தி, இரண்டையும் தலைக்குள் தனித்தனியாக வைத்திருப்பது மதிப்புள்ளது. அதே காரணத்துக்காக A&G Academy-இல் அவற்றைத் தனித்தனியாகக் கற்பிக்கிறோம், கிட்டத்தட்ட எப்போதும் மெட்ரனோமை இயக்கியபடி.
Frequently asked
Andante எவ்வளவு வேகம்?
புத்தகங்கள் பொதுவாக நிமிடத்துக்கு எழுபத்தாறு முதல் நூற்றெட்டு அடிகள் என்று தருகின்றன; ஆனால் அந்தச் சொல்லின் பொருள் நடப்பது, எண்ணைவிடக் குணமே முக்கியம். Andante மெதுவைக் குறிக்காமல் அவசரமற்ற அசைவைக் குறிக்கிறது. அதை Adagio போல வாசிப்பதே மிகப் பொதுவான தவறான வாசிப்பு; அது இசையை அமைதியானதாக அல்ல, கனமானதாக ஒலிக்கச் செய்கிறது.
ருபாட்டோ என்றால் என்ன?
சொல்லர்த்தமாகத் திருடப்பட்ட நேரம். சில சுரங்களிலிருந்து நேரத்தை எடுத்து மற்ற சுரங்களுக்குத் திருப்பித் தருகிறீர்கள், அடியில் உள்ள துடிப்பு உணரப்பட்டுக்கொண்டே இருக்க ஒரு சொற்றொடருக்குள் நீட்டியும் சுருக்கியும். அதன் கடுமையான வரலாற்று வடிவில், மெலடி மேலே சுதந்திரமாக நகரும்போது பக்கவாத்தியம் நிலையான நேரத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறது. ஈடுசெய்தல் இல்லாத நிலையற்ற தன்மை ருபாட்டோ அல்ல.
மெட்ரனோமுடன் பயிற்சி செய்ய வேண்டுமா?
ஆம், வேலையின் பெரும்பகுதிக்கு. நீங்கள் எங்கே மெதுவாகிறீர்கள் என்பதை மெட்ரனோம் சரியாக வெளிப்படுத்துகிறது; அது கிட்டத்தட்ட எப்போதும் அந்தப் பகுதி மிகக் கடினமாக இருக்கும் இடமே. டெம்போ உண்மையிலேயே நிலையானதும் அதை அணைத்துவிட்டு ஃப்ரேஸிங்கை மூச்சுவிட விடுங்கள். வெளிப்பாட்டு நெகிழ்வு, அதற்குக் கீழே உறுதியான துடிப்பு இருக்கும்போது மட்டுமே வேலை செய்கிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.