Tango & Piazzolla · 7 min read
How tango rhythm actually works
Marcato, sincopa, arrastre and the 3-3-2: the four devices that make tango sound like tango, explained for players who have the notes but not the feel.
The problem this solves
Most classically trained musicians can play a tango correctly and still have it sound wrong. The notes are right, the tempo is right, and the result is a polite piece in a minor key. What is missing is not interpretation in the vague sense. It is a specific set of rhythmic articulations that tango players learn by imitation and rarely write down in full.
There are four of them, and they have names. Learn the names and the vocabulary stops being mysterious.
Marcato: the floor under everything
Marcato is the basic tango pulse, and it means marked, not merely accented. In marcato en cuatro all four beats of the bar get a firm, short, weighted attack — think of four equal stamps. In marcato en dos the weight falls on beats one and three, with two and four lighter, which gives a heavier walking feel.
The important word is short. Tango marcato is played with immediate decay: the bass or the left hand strikes the note and lets it stop, so the sound is closer to a footfall than to a sustained chord. Long, connected bass notes are the most common single reason a tango performance sounds like a film score instead of tango. If you play accordion, produce marcato with the bellows, giving each beat a distinct push rather than fingering four separate chords over a continuous air stream.
Sincopa: the pull forward
Sincopa in tango usually means anticipation: a note that belongs on a beat is played just before it and then held across. The most common form ties the second half of beat two into beat three, which makes the bar lean forward and creates the characteristic limp. Old-guard writing is full of it; Piazzolla relies on it constantly.
The related pattern, sincopa a tierra, resolves the anticipation back onto the following downbeat, which gives that satisfying snap-and-land motion. In practice the rule is simple: whenever you see a tie across a beat in a tango, that tie is the point of the bar. Play into it, not through it.
Arrastre: the drag
Arrastre means drag, and it is a scoop or slide into a strong beat — a short crescendo and a pitch approach from below that arrives exactly on the downbeat. On a double bass it is a slide up the string with the bow biting; on a piano it is a rapid crushed run into the chord; on the bandoneon it is a bellows surge; on an accordion it is a combination of a fast chromatic approach and a bellows push.
Arrastre is what makes a tango feel heavy without being slow. It also has to be used sparingly: at every downbeat it becomes seasick. Standard practice is to reserve it for structural downbeats — the start of a phrase, the return of a theme, the last bar before a change of texture.
There is a fourth colour worth naming: the percussive effects. Tango string players strike the strings with the wood, scrape behind the bridge for the chicharra, whip the string for the latigo, and bass players slap. These are not novelties; they are the drum kit that tango never had.
The 3-3-2, and where it belongs
Group eight quavers as three plus three plus two, accent the first of each group, and you have the figure that runs under a great deal of tango and almost all of Piazzolla's fast writing. Counting it aloud at half tempo for a week is the most efficient practice any player can do in this repertoire.
One warning: it is not a default setting for everything. Applied to a slow Gardel-era tango cancion it sounds ridiculous. Traditional tango uses it as one device among several, mostly for drive in the faster sections. Piazzolla promoted it to the main engine. Know which repertoire you are in.
Practising the feel
Three things work better than playing the piece repeatedly. First, play only the accompaniment — no melody — with a metronome on beats two and four, until the marcato is even and short. Second, sing the melody while you play the accompaniment; the melody's rubato and the accompaniment's steadiness have to coexist, and separating them physically teaches that faster than any explanation. Third, copy a recording by ear: Anibal Troilo for classic feel, the Piazzolla quintet's 1986 Tango: Zero Hour for the modern attack.
This comes up in almost every tango lesson we teach in Singapore, usually with students who are technically far ahead of the problem. The notes are never the issue. The issue is that tango is played with more physical violence and more rhythmic distortion than the page suggests, and nobody writes that instruction at the top of the score.
Frequently asked
What is marcato in tango?
Marcato is the marked tango pulse: a firm, short, weighted attack on the beats. Marcato en cuatro accents all four beats equally; marcato en dos puts the weight on one and three. The notes are played short with fast decay, which is what gives tango its walking, stamping foundation.
What is arrastre in tango music?
Arrastre means drag. It is a slide or crushed run leading into a strong beat, with a quick crescendo, arriving exactly on the downbeat. Bass players slide up the string, pianists crush a run into the chord, bandoneonists surge the bellows. It adds weight to structural downbeats and should be used sparingly.
How do I make my playing sound more like real tango?
Shorten the accompaniment notes, accent harder than feels polite, lean into every tie across a beat, and let the melody sit late against a steady pulse. Then learn a phrase by ear from a Troilo or Piazzolla recording. Tango feel comes from attack and articulation, not from slowing down.
Cómo funciona de verdad el ritmo del tango
Marcato, síncopa, arrastre y el 3-3-2: los cuatro recursos que hacen que el tango suene a tango, explicados para quien tiene las notas pero no el aire.
El problema que resuelve
La mayoría de los músicos de formación clásica pueden tocar un tango correctamente y que aun así suene mal. Las notas están bien, el tempo está bien, y el resultado es una pieza educada en modo menor. Lo que falta no es interpretación en el sentido vago de la palabra. Es un conjunto concreto de articulaciones rítmicas que los tangueros aprenden por imitación y casi nunca escriben del todo.
Son cuatro, y tienen nombre. Aprende los nombres y el vocabulario deja de ser un misterio.
Marcato: el suelo que sostiene todo
El marcato es el pulso básico del tango, y quiere decir marcado, no simplemente acentuado. En el marcato en cuatro los cuatro tiempos del compás reciben un ataque firme, corto y con peso: piensa en cuatro pisadas iguales. En el marcato en dos el peso cae en el primer y el tercer tiempo, con el segundo y el cuarto más ligeros, lo que da una sensación de caminata más pesada.
La palabra clave es corto. El marcato de tango se toca con caída inmediata: el bajo o la mano izquierda golpea la nota y la deja parar, de modo que el sonido se parece más a una pisada que a un acorde sostenido. Las notas graves largas y ligadas son la causa aislada más frecuente de que una versión de tango suene a banda sonora en lugar de a tango. Si tocas el acordeón, haz el marcato con el fuelle, dando a cada tiempo un empuje distinto en vez de digitar cuatro acordes seguidos sobre una corriente de aire continua.
Síncopa: el tirón hacia delante
La síncopa en el tango suele significar anticipación: una nota que pertenece a un tiempo se toca justo antes y se mantiene ligada. La forma más habitual liga la segunda mitad del segundo tiempo con el tercero, lo que inclina el compás hacia delante y crea esa cojera característica. La escritura de la guardia vieja está llena de ella; Piazzolla la usa constantemente.
El patrón emparentado, la síncopa a tierra, resuelve la anticipación sobre el tiempo fuerte siguiente, y de ahí ese movimiento tan satisfactorio de tirar y aterrizar. En la práctica la regla es sencilla: cuando veas una ligadura que cruza un tiempo en un tango, esa ligadura es el punto del compás. Toca hacia ella, no a través de ella.
Arrastre: el peso que se arrastra
Arrastre quiere decir justo eso, arrastrar: es un barrido o deslizamiento hacia un tiempo fuerte, un crescendo breve y una aproximación de altura desde abajo que llega exactamente en el tiempo fuerte. En el contrabajo es un glissando por la cuerda con el arco mordiendo; en el piano, una escalita aplastada que entra en el acorde; en el bandoneón, un golpe de fuelle; en el acordeón, la combinación de una aproximación cromática rápida y un empuje de fuelle.
El arrastre es lo que hace que un tango pese sin ir lento. También hay que dosificarlo: en cada tiempo fuerte acaba mareando. Lo habitual es reservarlo para los tiempos fuertes estructurales, el comienzo de una frase, la vuelta de un tema, el último compás antes de un cambio de textura.
Hay un cuarto color que conviene nombrar: los efectos percusivos. Los cuerdistas del tango golpean las cuerdas con la madera, raspan detrás del puente para hacer la chicharra, azotan la cuerda para el látigo, y los contrabajistas dan slap. No son curiosidades; son la batería que el tango nunca tuvo.
El 3-3-2 y dónde va
Agrupa ocho corcheas en tres más tres más dos, acentúa la primera de cada grupo y tienes la figura que corre por debajo de buena parte del tango y de casi toda la escritura rápida de Piazzolla. Contarla en voz alta a mitad de tempo durante una semana es lo más rentable que puede estudiar cualquier intérprete en este repertorio.
Una advertencia: no es una configuración por defecto para todo. Aplicado a un tango canción lento de la época de Gardel suena ridículo. El tango tradicional lo usa como un recurso entre varios, sobre todo para dar empuje en las secciones rápidas. Piazzolla lo ascendió a motor principal. Ten claro en qué repertorio estás.
Cómo estudiar el aire
Hay tres cosas que funcionan mejor que tocar la pieza una y otra vez. Primera: toca solo el acompañamiento, sin melodía, con el metrónomo en el segundo y el cuarto tiempo, hasta que el marcato salga parejo y corto. Segunda: canta la melodía mientras tocas el acompañamiento; el rubato de la melodía y la firmeza del acompañamiento tienen que convivir, y separarlos físicamente lo enseña más rápido que cualquier explicación. Tercera: copia una grabación de oído, Aníbal Troilo para el aire clásico y el Tango: Zero Hour de 1986 del quinteto de Piazzolla para el ataque moderno.
Esto sale en casi todas las clases de tango que damos en Singapur, normalmente con alumnos que van técnicamente muy por delante del problema. Las notas nunca son la dificultad. La dificultad es que el tango se toca con más violencia física y más distorsión rítmica de lo que sugiere el papel, y nadie escribe esa indicación al principio de la partitura.
Frequently asked
¿Qué es el marcato en el tango?
El marcato es el pulso marcado del tango: un ataque firme, corto y con peso sobre los tiempos. El marcato en cuatro acentúa los cuatro tiempos por igual; el marcato en dos pone el peso en el primero y el tercero. Las notas se tocan cortas y con caída rápida, y eso es lo que da al tango su base de caminata y de pisada.
¿Qué es el arrastre en la música de tango?
Arrastre significa arrastrar. Es un deslizamiento o una escalita aplastada que conduce a un tiempo fuerte, con un crescendo rápido, y que llega exactamente en el tiempo fuerte. Los contrabajistas deslizan por la cuerda, los pianistas aplastan una escalita dentro del acorde, los bandoneonistas empujan el fuelle. Da peso a los tiempos fuertes estructurales y conviene dosificarlo.
¿Cómo consigo que lo que toco suene a tango de verdad?
Acorta las notas del acompañamiento, acentúa más fuerte de lo que resulta educado, apóyate en cada ligadura que cruza un tiempo y deja que la melodía llegue tarde sobre un pulso firme. Después aprende una frase de oído de una grabación de Troilo o de Piazzolla. El aire del tango viene del ataque y la articulación, no de ir más lento.
Comment fonctionne vraiment le rythme du tango
Marcato, síncopa, arrastre et le 3-3-2 : les quatre procédés qui font sonner le tango comme du tango, expliqués à ceux qui ont les notes mais pas le style.
Le problème que cela résout
La plupart des musiciens de formation classique savent jouer un tango correctement et l'entendent malgré tout sonner faux. Les notes sont justes, le tempo est bon, et le résultat est une pièce polie en mineur. Ce qui manque n'est pas l'interprétation au sens vague. C'est un ensemble précis d'articulations rythmiques que les tangueros apprennent par imitation et n'écrivent presque jamais en entier.
Il y en a quatre, et elles portent des noms. Apprenez les noms et le vocabulaire cesse d'être mystérieux.
Le marcato : le sol sous tout le reste
Marcato est la pulsation de base du tango, et le mot veut dire marqué, pas simplement accentué. Dans le marcato en cuatro, les quatre temps de la mesure reçoivent une attaque ferme, brève et pesante — quatre frappes égales du pied. Dans le marcato en dos, le poids tombe sur le premier et le troisième temps, le deuxième et le quatrième restant plus légers, ce qui donne une démarche plus lourde.
Le mot important est bref. Le marcato de tango se joue avec une extinction immédiate : la basse ou la main gauche frappe la note et la laisse s'arrêter, si bien que le son tient plus du pas que de l'accord tenu. Des basses longues et liées sont la première raison pour laquelle un tango sonne comme une musique de film plutôt que comme un tango. À l'accordéon, produisez le marcato avec le soufflet, en donnant à chaque temps une poussée distincte plutôt qu'en doigtant quatre accords séparés sur un flux d'air continu.
La síncopa : la traction vers l'avant
Síncopa, dans le tango, désigne d'ordinaire une anticipation : une note qui appartient à un temps est jouée juste avant lui, puis tenue par-dessus. La forme la plus courante lie la seconde moitié du deuxième temps au troisième, ce qui fait pencher la mesure en avant et crée ce boitement caractéristique. L'écriture de la vieille garde en est pleine ; Piazzolla s'y appuie sans cesse.
Le schéma voisin, la síncopa a tierra, résout l'anticipation sur le temps fort suivant, d'où ce mouvement satisfaisant de détente et d'atterrissage. En pratique la règle est simple : chaque fois que vous voyez une liaison par-dessus un temps dans un tango, cette liaison est le point de la mesure. Jouez vers elle, non à travers elle.
L'arrastre : le traîné
Arrastre veut dire traîner, et c'est un glissé vers un temps fort — un bref crescendo et une approche de la hauteur par en dessous, qui arrive exactement sur le temps. À la contrebasse, c'est un glissando le long de la corde avec l'archet qui mord ; au piano, une course écrasée et rapide jusqu'à l'accord ; au bandonéon, une poussée de soufflet ; à l'accordéon, la combinaison d'une approche chromatique rapide et d'une poussée de soufflet.
L'arrastre est ce qui rend un tango lourd sans le rendre lent. Il faut aussi l'employer avec parcimonie : à chaque temps fort, il donne le mal de mer. L'usage est de le réserver aux temps forts structurels — le début d'une phrase, le retour d'un thème, la dernière mesure avant un changement de texture.
Il existe une quatrième couleur qui mérite d'être nommée : les effets percussifs. Les cordes du tango frappent avec le bois de l'archet, raclent derrière le chevalet pour la chicharra, fouettent la corde pour le latigo, et les contrebassistes claquent. Ce ne sont pas des curiosités ; c'est la batterie que le tango n'a jamais eue.
Le 3-3-2, et sa juste place
Groupez huit croches en trois plus trois plus deux, accentuez la première de chaque groupe, et vous obtenez la figure qui court sous une grande part du tango et sous presque toute l'écriture rapide de Piazzolla. La compter à voix haute à demi-tempo pendant une semaine est le travail le plus rentable qu'un musicien puisse faire dans ce répertoire.
Un avertissement : ce n'est pas un réglage par défaut valable partout. Appliqué à un tango cancion lent de l'époque de Gardel, il est ridicule. Le tango traditionnel s'en sert comme d'un procédé parmi d'autres, surtout pour l'élan des sections rapides. Piazzolla l'a promu au rang de moteur principal. Sachez dans quel répertoire vous vous trouvez.
Travailler le style
Trois choses valent mieux que de rejouer le morceau en boucle. D'abord, jouez le seul accompagnement — sans mélodie — avec le métronome sur les deuxième et quatrième temps, jusqu'à ce que le marcato soit égal et court. Ensuite, chantez la mélodie pendant que vous jouez l'accompagnement ; le rubato de la mélodie et la régularité de l'accompagnement doivent coexister, et les séparer physiquement l'enseigne plus vite que n'importe quelle explication. Enfin, relevez un enregistrement à l'oreille : Anibal Troilo pour le style classique, le Tango: Zero Hour du quintette de Piazzolla, en 1986, pour l'attaque moderne.
Cela revient dans presque tous les cours de tango que nous donnons à Singapour, le plus souvent avec des élèves techniquement très au-dessus du problème. Les notes ne sont jamais en cause. Le problème est que le tango se joue avec plus de violence physique et plus de distorsion rythmique que la page ne le laisse croire, et que personne n'écrit cette consigne en tête de la partition.
Frequently asked
Qu'est-ce que le marcato dans le tango ?
Le marcato est la pulsation marquée du tango : une attaque ferme, brève et pesante sur les temps. Le marcato en cuatro accentue également les quatre temps ; le marcato en dos met le poids sur le premier et le troisième. Les notes se jouent courtes, avec une extinction rapide, et c'est ce qui donne au tango son assise de marche et de piétinement.
Qu'est-ce que l'arrastre dans la musique de tango ?
Arrastre veut dire traîner. C'est un glissé ou une course écrasée qui mène à un temps fort, avec un crescendo rapide, et qui arrive exactement sur le temps. Les contrebassistes glissent le long de la corde, les pianistes écrasent une course jusqu'à l'accord, les bandonéonistes poussent le soufflet. Cela donne du poids aux temps forts structurels et s'emploie avec parcimonie.
Comment faire pour que mon jeu sonne davantage comme du vrai tango ?
Raccourcissez les notes de l'accompagnement, accentuez plus fort qu'il ne vous semble poli, appuyez sur chaque liaison par-dessus un temps, et laissez la mélodie arriver en retard sur une pulsation régulière. Puis relevez une phrase à l'oreille sur un enregistrement de Troilo ou de Piazzolla. Le style du tango vient de l'attaque et de l'articulation, pas du ralentissement.
Wie Tangorhythmus wirklich funktioniert
Marcato, Síncopa, Arrastre und die 3-3-2: die vier Mittel, die Tango nach Tango klingen lassen, erklärt für Spieler, die die Noten haben, aber nicht das Gefühl.
Das Problem, um das es geht
Die meisten klassisch ausgebildeten Musiker können einen Tango korrekt spielen, und er klingt trotzdem falsch. Die Noten stimmen, das Tempo stimmt, und heraus kommt ein höfliches Stück in Moll. Was fehlt, ist nicht Interpretation im vagen Sinn. Es ist ein ganz bestimmter Satz rhythmischer Artikulationen, den Tangospieler durch Nachahmung lernen und nur selten vollständig aufschreiben.
Es sind vier, und sie haben Namen. Lernen Sie die Namen, und das Vokabular hört auf, geheimnisvoll zu sein.
Marcato: der Boden unter allem
Marcato ist der Grundpuls des Tango, und es heißt markiert, nicht bloß akzentuiert. Im marcato en cuatro bekommen alle vier Zählzeiten des Takts einen festen, kurzen, gewichteten Anschlag — denken Sie an vier gleiche Stampfer. Im marcato en dos fällt das Gewicht auf eins und drei, zwei und vier bleiben leichter, was ein schwereres Schreitgefühl ergibt.
Das entscheidende Wort ist kurz. Tango-Marcato wird mit sofortigem Abklingen gespielt: Der Bass oder die linke Hand schlägt den Ton an und lässt ihn aufhören, sodass der Klang einem Schritt näher ist als einem gehaltenen Akkord. Lange, gebundene Basstöne sind der häufigste einzelne Grund dafür, dass eine Tangodarbietung nach Filmmusik klingt statt nach Tango. Wenn Sie Akkordeon spielen, erzeugen Sie das Marcato mit dem Balg und geben jeder Zählzeit einen eigenen Stoß, statt vier getrennte Akkorde über einen durchlaufenden Luftstrom zu greifen.
Síncopa: der Zug nach vorn
Síncopa heißt im Tango meist Vorwegnahme: Ein Ton, der auf eine Zählzeit gehört, wird knapp davor gespielt und dann hinübergebunden. Die häufigste Form bindet die zweite Hälfte der Zwei in die Drei hinein, wodurch sich der Takt nach vorn neigt und jenes charakteristische Hinken entsteht. Die Guardia vieja schreibt voll davon; Piazzolla verlässt sich ununterbrochen darauf.
Das verwandte Muster, die síncopa a tierra, führt die Vorwegnahme auf die folgende Eins zurück, was jene befriedigende Bewegung aus Schnappen und Landen ergibt. In der Praxis ist die Regel einfach: Wo in einem Tango eine Bindung über eine Zählzeit steht, ist diese Bindung der Punkt des Takts. Spielen Sie in sie hinein, nicht durch sie hindurch.
Arrastre: das Schleifen
Arrastre heißt schleifen, und gemeint ist ein Hineinschöpfen oder Hineinrutschen in eine schwere Zählzeit — ein kurzes Crescendo und eine Annäherung an die Tonhöhe von unten, die genau auf der Eins ankommt. Auf dem Kontrabass ist es ein Rutschen die Saite hinauf mit greifendem Bogen; auf dem Klavier ein schneller zerquetschter Lauf in den Akkord; auf dem Bandoneon ein Balgschub; auf dem Akkordeon eine Verbindung aus schneller chromatischer Annäherung und Balgstoß.
Das Arrastre macht einen Tango schwer, ohne ihn langsam zu machen. Es muss auch sparsam eingesetzt werden: auf jeder Eins wird daraus Seekrankheit. Üblich ist, es den strukturellen Eins-Schlägen vorzubehalten — dem Beginn einer Phrase, der Wiederkehr eines Themas, dem letzten Takt vor einem Wechsel der Textur.
Es gibt eine vierte Farbe, die man benennen sollte: die perkussiven Effekte. Tango-Streicher schlagen mit dem Holz auf die Saiten, kratzen für die chicharra hinter dem Steg, peitschen die Saite für den latigo, und die Bassisten slappen. Das sind keine Späße; das ist das Schlagzeug, das der Tango nie hatte.
Die 3-3-2 und wo sie hingehört
Gruppieren Sie acht Achtel als drei plus drei plus zwei, akzentuieren Sie das erste jeder Gruppe, und Sie haben die Figur, die unter einem großen Teil des Tango und unter fast allem Schnellen bei Piazzolla läuft. Sie eine Woche lang im halben Tempo laut mitzuzählen ist das Wirksamste, was ein Spieler in diesem Repertoire üben kann.
Eine Warnung: Sie ist keine Grundeinstellung für alles. Auf einen langsamen tango canción aus der Gardel-Zeit angewandt klingt sie lächerlich. Der traditionelle Tango benutzt sie als ein Mittel unter mehreren, vor allem für Antrieb in den schnelleren Abschnitten. Piazzolla beförderte sie zum Hauptmotor. Wissen Sie, in welchem Repertoire Sie sich befinden.
Das Gefühl üben
Drei Dinge wirken besser, als das Stück immer wieder zu spielen. Erstens: Spielen Sie nur die Begleitung — keine Melodie — mit dem Metronom auf zwei und vier, bis das Marcato gleichmäßig und kurz ist. Zweitens: Singen Sie die Melodie, während Sie die Begleitung spielen; das Rubato der Melodie und die Festigkeit der Begleitung müssen nebeneinander bestehen, und sie körperlich zu trennen lehrt das schneller als jede Erklärung. Drittens: Kopieren Sie eine Aufnahme nach Gehör — Aníbal Troilo für das klassische Gefühl, das Piazzolla-Quintett von 1986 auf Tango: Zero Hour für den modernen Anschlag.
Das kommt in fast jeder Tangostunde vor, die wir in Singapur geben, meist bei Schülern, die technisch weit über dem Problem stehen. Die Noten sind nie das Thema. Das Thema ist, dass Tango mit mehr körperlicher Härte und mehr rhythmischer Verzerrung gespielt wird, als die Seite vermuten lässt, und niemand schreibt diese Anweisung über die Partitur.
Frequently asked
Was ist Marcato im Tango?
Marcato ist der markierte Tangopuls: ein fester, kurzer, gewichteter Anschlag auf den Zählzeiten. Marcato en cuatro akzentuiert alle vier Zählzeiten gleich; marcato en dos legt das Gewicht auf eins und drei. Die Töne werden kurz und mit schnellem Abklingen gespielt, und genau das gibt dem Tango sein schreitendes, stampfendes Fundament.
Was ist Arrastre in der Tangomusik?
Arrastre heißt schleifen. Es ist ein Rutscher oder ein zerquetschter Lauf in eine schwere Zählzeit hinein, mit schnellem Crescendo, der genau auf der Eins ankommt. Bassisten rutschen die Saite hinauf, Pianisten quetschen einen Lauf in den Akkord, Bandoneonisten schieben den Balg. Es gibt strukturellen Eins-Schlägen Gewicht und sollte sparsam eingesetzt werden.
Wie bringe ich mein Spiel dazu, nach echtem Tango zu klingen?
Verkürzen Sie die Begleittöne, akzentuieren Sie härter, als es höflich wirkt, lehnen Sie sich in jede Bindung über eine Zählzeit, und lassen Sie die Melodie spät gegen einen festen Puls sitzen. Lernen Sie dann eine Phrase nach Gehör von einer Troilo- oder Piazzolla-Aufnahme. Tangogefühl kommt aus Anschlag und Artikulation, nicht aus Langsamerwerden.
Come funziona davvero il ritmo del tango
Marcato, sincopa, arrastre e il 3-3-2: i quattro dispositivi che fanno suonare il tango come tango, spiegati a chi ha le note ma non il carattere.
Il problema che tutto questo risolve
Quasi tutti i musicisti di formazione classica sanno suonare un tango in modo corretto e farlo suonare comunque sbagliato. Le note sono giuste, il tempo è giusto, e il risultato è un pezzo educato in tonalità minore. Quello che manca non è l'interpretazione nel senso vago del termine. È un insieme preciso di articolazioni ritmiche che i tanguisti imparano per imitazione e che quasi mai scrivono per esteso.
Sono quattro, e hanno un nome. Impara i nomi e il vocabolario smette di essere misterioso.
Marcato: il pavimento sotto tutto il resto
Il marcato è il pulsare di base del tango, e la parola vuol dire proprio marcato, non semplicemente accentato. Nel marcato en cuatro tutti e quattro i movimenti della battuta ricevono un attacco fermo, corto e pesante: pensa a quattro colpi di piede uguali. Nel marcato en dos il peso cade sul primo e sul terzo, con il secondo e il quarto più leggeri, e questo dà un'andatura più pesante, da camminata.
La parola importante è corto. Il marcato di tango si suona con estinzione immediata: il basso o la mano sinistra colpisce la nota e la lascia finire, così il suono somiglia più a un passo che a un accordo tenuto. Note di basso lunghe e legate sono la singola ragione più comune per cui un'esecuzione di tango suona come una colonna sonora invece che come tango. Se suoni la fisarmonica, il marcato si produce con il mantice, dando a ogni movimento una spinta distinta invece di digitare quattro accordi separati su un flusso d'aria continuo.
Sincopa: la trazione in avanti
La sincopa nel tango di solito significa anticipazione: una nota che appartiene a un movimento viene suonata appena prima e poi tenuta oltre. La forma più comune lega la seconda metà del secondo movimento al terzo, e questo fa pendere in avanti la battuta e crea la caratteristica zoppia. La scrittura della guardia vieja ne è piena; Piazzolla ci si appoggia di continuo.
Lo schema affine, la sincopa a tierra, risolve l'anticipazione sul battere successivo, e dà quel movimento soddisfacente di scatto e atterraggio. In pratica la regola è semplice: ogni volta che in un tango vedi una legatura che attraversa un movimento, quella legatura è il punto della battuta. Suona dentro di essa, non attraverso.
Arrastre: il trascinamento
Arrastre vuol dire trascinare, ed è una raccolta o uno scivolamento dentro un movimento forte: un breve crescendo e un avvicinamento di altezza dal basso che arriva esattamente sul battere. Sul contrabbasso è uno scivolamento su per la corda con l'arco che morde; al pianoforte è una rapida rincorsa schiacciata dentro l'accordo; sul bandoneon è un'ondata di mantice; sulla fisarmonica è la combinazione di un avvicinamento cromatico veloce e di una spinta di mantice.
L'arrastre è ciò che rende pesante un tango senza renderlo lento. Va anche usato con parsimonia: messo su ogni battere, dà il mal di mare. La pratica corrente è riservarlo ai battere strutturali: l'inizio di una frase, il ritorno di un tema, l'ultima battuta prima di un cambio di tessitura.
C'è un quarto colore che vale la pena nominare: gli effetti percussivi. Gli archi del tango colpiscono le corde con il legno, raschiano dietro il ponticello per la chicharra, frustano la corda per il latigo, e i contrabbassisti schiaffeggiano. Non sono trovate: sono la batteria che il tango non ha mai avuto.
Il 3-3-2, e dove va messo
Raggruppa otto crome in tre più tre più due, accenta la prima di ogni gruppo, e hai la figura che scorre sotto buona parte del tango e sotto quasi tutta la scrittura veloce di Piazzolla. Contarlo ad alta voce a metà tempo per una settimana è lo studio più efficiente che si possa fare in questo repertorio.
Un avvertimento: non è un'impostazione predefinita per tutto. Applicato a un lento tango cancion dell'epoca di Gardel suona ridicolo. Il tango tradizionale lo usa come un dispositivo fra i tanti, soprattutto per la spinta nelle sezioni veloci. Piazzolla lo ha promosso a motore principale. Sappi in che repertorio ti trovi.
Come si studia il carattere
Tre cose funzionano meglio che suonare il pezzo in continuazione. Primo, suona solo l'accompagnamento, senza melodia, con il metronomo sul secondo e sul quarto movimento, finché il marcato non è uniforme e corto. Secondo, canta la melodia mentre suoni l'accompagnamento; il rubato della melodia e la stabilità dell'accompagnamento devono convivere, e separarli fisicamente lo insegna più in fretta di qualunque spiegazione. Terzo, copia un disco a orecchio: Anibal Troilo per il carattere classico, Tango: Zero Hour del quintetto di Piazzolla del 1986 per l'attacco moderno.
Questo esce fuori in quasi ogni lezione di tango che teniamo a Singapore, di solito con allievi che tecnicamente sono molto più avanti del problema. Le note non sono mai la questione. La questione è che il tango si suona con più violenza fisica e più distorsione ritmica di quanto la pagina lasci intendere, e nessuno scrive quell'istruzione in cima alla partitura.
Frequently asked
Che cos'è il marcato nel tango?
Il marcato è il pulsare marcato del tango: un attacco fermo, corto e pesante sui movimenti. Il marcato en cuatro accenta tutti e quattro i movimenti allo stesso modo; il marcato en dos mette il peso sul primo e sul terzo. Le note si suonano corte, con estinzione rapida, ed è questo a dare al tango la sua base che cammina e pesta.
Che cos'è l'arrastre nella musica di tango?
Arrastre vuol dire trascinare. È uno scivolamento o una rincorsa schiacciata che porta dentro un movimento forte, con un crescendo rapido, arrivando esattamente sul battere. I contrabbassisti scivolano su per la corda, i pianisti schiacciano una rincorsa dentro l'accordo, i bandoneonisti caricano il mantice. Aggiunge peso ai battere strutturali e va usato con parsimonia.
Come faccio a far suonare quello che suono più come vero tango?
Accorcia le note dell'accompagnamento, accenta più forte di quanto sembri educato, appoggiati su ogni legatura che attraversa un movimento, e lascia che la melodia stia indietro rispetto a un pulsare stabile. Poi impara una frase a orecchio da un disco di Troilo o di Piazzolla. Il carattere del tango viene dall'attacco e dall'articolazione, non dal rallentare.
Como funciona mesmo o ritmo do tango
Marcato, sincopa, arrastre e o 3-3-2: os quatro recursos que fazem o tango soar a tango, explicados para quem tem as notas mas não tem o balanço.
O problema que isto resolve
A maioria dos músicos de formação clássica consegue tocar um tango corretamente e mesmo assim soar mal. As notas estão certas, o andamento está certo, e o resultado é uma peça educada em tonalidade menor. O que falta não é interpretação no sentido vago. É um conjunto concreto de articulações rítmicas que os tangueiros aprendem por imitação e raramente escrevem por extenso.
São quatro, e têm nome. Aprenda os nomes e o vocabulário deixa de ser um mistério.
Marcato: o chão que sustenta tudo
O marcato é a pulsação básica do tango, e quer dizer marcado, não apenas acentuado. No marcato en cuatro, os quatro tempos do compasso recebem um ataque firme, curto e pesado — pense em quatro passadas iguais. No marcato en dos, o peso cai no primeiro e no terceiro tempo, com o segundo e o quarto mais leves, o que dá uma marcha mais pesada.
A palavra importante é curto. O marcato do tango toca-se com extinção imediata: o baixo ou a mão esquerda ataca a nota e deixa-a parar, de modo que o som fica mais perto de uma pisada do que de um acorde sustentado. Notas de baixo longas e ligadas são a razão isolada mais frequente para uma execução de tango soar a banda sonora de filme em vez de tango. Se toca acordeão, produza o marcato com o fole, dando a cada tempo um impulso distinto em vez de dedilhar quatro acordes separados sobre um fluxo de ar contínuo.
Sincopa: o puxão para a frente
No tango, a sincopa costuma significar antecipação: uma nota que pertence a um tempo é tocada mesmo antes dele e depois prolongada por cima. A forma mais comum liga a segunda metade do segundo tempo ao terceiro, o que faz o compasso inclinar-se para a frente e cria aquele coxear característico. A escrita da guardia vieja está cheia disso; Piazzolla recorre a ela constantemente.
O padrão aparentado, a sincopa a tierra, resolve a antecipação de volta ao tempo forte seguinte, o que dá aquele movimento satisfatório de estalo e aterragem. Na prática a regra é simples: sempre que vir uma ligadura a atravessar um tempo num tango, essa ligadura é o ponto do compasso. Toque para dentro dela, não através dela.
Arrastre: o arrasto
Arrastre quer dizer arrasto, e é um raspar ou deslize para dentro de um tempo forte — um crescendo curto e uma aproximação de altura por baixo que chega exatamente no tempo forte. No contrabaixo é um deslize pela corda acima com o arco a morder; no piano é uma escala rápida esmagada contra o acorde; no bandoneão é um golpe de fole; no acordeão é a combinação de uma aproximação cromática rápida com um impulso de fole.
O arrastre é o que faz um tango parecer pesado sem ser lento. Também tem de ser usado com parcimónia: em todos os tempos fortes dá enjoo. A prática corrente é reservá-lo para os tempos fortes estruturais — o início de uma frase, o regresso de um tema, o último compasso antes de uma mudança de textura.
Há uma quarta cor que vale a pena nomear: os efeitos percussivos. No tango, os cordas batem nas cordas com a madeira, raspam atrás do cavalete para a chicharra, chicoteiam a corda para o latigo, e os contrabaixistas estalam. Não são novidades decorativas; são a bateria que o tango nunca teve.
O 3-3-2, e onde é que ele cabe
Agrupe oito colcheias em três mais três mais dois, acentue a primeira de cada grupo, e tem a figura que corre por baixo de grande parte do tango e de quase toda a escrita rápida de Piazzolla. Contá-la em voz alta a meio andamento durante uma semana é a prática mais eficiente que alguém pode fazer neste repertório.
Um aviso: não é uma definição por omissão para tudo. Aplicado a um tango cancion lento da era de Gardel soa ridículo. O tango tradicional usa-o como um recurso entre vários, sobretudo para dar impulso às secções rápidas. Piazzolla promoveu-o a motor principal. Saiba em que repertório está.
Trabalhar o balanço
Três coisas funcionam melhor do que tocar a peça vezes sem conta. Primeiro, toque apenas o acompanhamento — sem melodia — com o metrónomo no segundo e no quarto tempo, até o marcato ficar igual e curto. Segundo, cante a melodia enquanto toca o acompanhamento; o rubato da melodia e a firmeza do acompanhamento têm de coexistir, e separá-los fisicamente ensina isso mais depressa do que qualquer explicação. Terceiro, copie uma gravação de ouvido: Anibal Troilo para o balanço clássico, o Tango: Zero Hour de 1986 do quinteto de Piazzolla para o ataque moderno.
Isto aparece em quase todas as aulas de tango que damos em Singapura, normalmente com alunos que estão tecnicamente muito à frente do problema. As notas nunca são a questão. A questão é que o tango se toca com mais violência física e mais distorção rítmica do que a partitura sugere, e ninguém escreve essa indicação no topo da pauta.
Frequently asked
O que é o marcato no tango?
O marcato é a pulsação marcada do tango: um ataque firme, curto e pesado nos tempos. O marcato en cuatro acentua os quatro tempos por igual; o marcato en dos põe o peso no primeiro e no terceiro. As notas tocam-se curtas, com extinção rápida, e é isso que dá ao tango aquela base de passada firme.
O que é o arrastre na música de tango?
Arrastre quer dizer arrasto. É um deslize ou uma escala esmagada que conduz a um tempo forte, com um crescendo rápido, chegando exatamente no tempo. Os contrabaixistas deslizam pela corda acima, os pianistas esmagam uma escala contra o acorde, os bandoneonistas dão um golpe de fole. Dá peso aos tempos fortes estruturais e deve usar-se com parcimónia.
Como faço para o meu tango soar mais a tango a sério?
Encurte as notas do acompanhamento, acentue com mais força do que parece educado, apoie-se em todas as ligaduras que atravessam um tempo e deixe a melodia chegar atrasada sobre uma pulsação firme. Depois tire uma frase de ouvido de uma gravação de Troilo ou de Piazzolla. O balanço do tango vem do ataque e da articulação, não de abrandar.
Как на самом деле работает ритм танго
Маркато, синкопа, аррастре и группировка 3-3-2 — четыре приёма, из-за которых танго звучит как танго. Объясняем для тех, у кого есть ноты, но нет ощущения.
Какую проблему это решает
Большинство музыкантов с классической школой способны сыграть танго правильно — и всё равно оно прозвучит не так. Ноты верные, темп верный, а получается вежливая пьеса в миноре. Не хватает не интерпретации в расплывчатом смысле. Не хватает вполне конкретного набора ритмических артикуляций, которые музыканты танго перенимают на слух и почти никогда не выписывают полностью.
Их четыре, и у каждой есть название. Выучите названия — и словарь перестанет быть тайной.
Маркато: пол, на котором всё стоит
Маркато — это основной пульс танго, и означает оно «подчёркнуто», а не просто «с акцентом». В marcato en cuatro все четыре доли такта получают твёрдую, короткую, весомую атаку — как четыре одинаковых притопа. В marcato en dos вес приходится на первую и третью доли, а вторая и четвёртая легче, отчего шаг получается тяжелее.
Ключевое слово — короткая. Танговое маркато играют с мгновенным затуханием: бас или левая рука ударяет ноту и даёт ей оборваться, так что звук ближе к шагу, чем к выдержанному аккорду. Длинные связные басовые ноты — самая частая одиночная причина, по которой исполнение танго звучит как музыка к фильму, а не как танго. На аккордеоне маркато делают мехом: каждой доле отдельный толчок, а не четыре аккорда пальцами поверх непрерывного потока воздуха.
Синкопа: тяга вперёд
Синкопа в танго обычно означает опережение: нота, которой место на доле, берётся чуть раньше и затем тянется через неё. Самая частая форма связывает вторую половину второй доли с третьей — такт наклоняется вперёд, и появляется характерная хромота. У старой гвардии этим полно всё; Пьяццолла опирается на это постоянно.
Родственная фигура, sincopa a tierra, разрешает опережение обратно в следующую сильную долю, отчего возникает то самое движение «щёлк — и приземлился». На практике правило простое: если в танго вы видите лигу через долю, эта лига и есть главная точка такта. Играйте в неё, а не сквозь неё.
Аррастре: затягивание
Аррастре означает «волочение»: это подъезд или скольжение в сильную долю — короткое крещендо и подход по высоте снизу, приходящий точно на долю. На контрабасе это скольжение по струне с прикусывающим смычком; на фортепиано — быстрый смятый пассаж в аккорд; на бандонеоне — рывок меха; на аккордеоне — сочетание быстрого хроматического подхода с толчком меха.
Именно аррастре делает танго тяжёлым, не замедляя его. И пользоваться им нужно экономно: на каждой сильной доле начинается морская болезнь. Принято беречь его для опорных долей — начала фразы, возвращения темы, последнего такта перед сменой фактуры.
Стоит назвать и четвёртую краску — ударные эффекты. Струнники в танго бьют по струнам древком, скребут за подставкой ради chicharra, хлещут струну ради latigo, а контрабасисты шлёпают. Это не трюки: это та ударная установка, которой у танго никогда не было.
Группировка 3-3-2 и её место
Сгруппируйте восемь восьмых как три плюс три плюс две, акцентируйте первую в каждой группе — и вы получите фигуру, которая лежит под огромной частью танго и почти под всей быстрой музыкой Пьяццоллы. Неделя счёта вслух в половинном темпе — самое продуктивное, что вообще можно сделать в этом репертуаре.
Одно предостережение: это не настройка по умолчанию на все случаи. В медленном танго-кансьон времён Гарделя такая группировка звучит нелепо. Традиционное танго пользуется ею как одним приёмом из нескольких, в основном ради движения в быстрых разделах. Пьяццолла повысил её до главного мотора. Понимайте, в каком репертуаре вы находитесь.
Как нарабатывать ощущение
Три вещи работают лучше, чем повторное проигрывание пьесы. Первое: играйте только аккомпанемент, без мелодии, под метроном на второй и четвёртой долях, пока маркато не станет ровным и коротким. Второе: пойте мелодию, играя аккомпанемент; рубато мелодии и ровность аккомпанемента должны уживаться, и физическое разделение учит этому быстрее любых объяснений. Третье: снимайте запись на слух — Анибал Тройло ради классического ощущения, Tango: Zero Hour квинтета Пьяццоллы 1986 года ради современной атаки.
Это всплывает почти на каждом уроке танго, который мы ведём в Сингапуре, и обычно у учеников, технически давно ушедших вперёд от этой проблемы. Дело никогда не в нотах. Дело в том, что танго играют с большей физической грубостью и большим ритмическим искажением, чем подсказывает страница, и никто не пишет этого указания в начале нот.
Frequently asked
Что такое маркато в танго?
Маркато — это подчёркнутый пульс танго: твёрдая, короткая, весомая атака на долях. Marcato en cuatro акцентирует все четыре доли одинаково, marcato en dos переносит вес на первую и третью. Ноты играются коротко, с быстрым затуханием, и отсюда берётся шагающее, притопывающее основание танго.
Что такое аррастре в музыке танго?
Аррастре означает «волочение». Это скольжение или смятый пассаж, ведущий в сильную долю, с быстрым крещендо и приходом точно на долю. Контрабасисты скользят по струне, пианисты вминают пассаж в аккорд, бандонеонисты делают рывок мехом. Приём добавляет веса опорным долям, и применять его следует экономно.
Как сделать, чтобы моя игра звучала ближе к настоящему танго?
Укоротите ноты аккомпанемента, акцентируйте сильнее, чем кажется приличным, вкладывайтесь в каждую лигу через долю и давайте мелодии опаздывать на фоне ровного пульса. Потом снимите фразу на слух с записи Тройло или Пьяццоллы. Ощущение танго берётся из атаки и артикуляции, а не из замедления.
探戈的节奏到底是怎么回事
Marcato、síncopa、arrastre 和 3-3-2：让探戈听起来像探戈的四件东西，讲给那些音都对、就是味道不对的演奏者。
这篇要解决的问题
大多数受过古典训练的音乐家能把一首探戈弹得完全正确，听起来却还是不对。音都对，速度也对，结果是一首礼貌的小调曲子。缺的并不是那种含含糊糊的“表现力”，而是一组具体的节奏奏法——探戈乐手靠模仿学会它们，很少有人把它们完整写下来。
这样的东西有四件，而且都有名字。把名字学会，这套语汇就不再神秘了。
Marcato：垫在一切底下的地板
Marcato 是探戈最基本的脉动，它的意思是“加了记号的”，而不只是“加了重音的”。在 marcato en cuatro 里，小节的四拍全都得到一个结实、短促、带分量的起音——想象四下同样重的跺脚。在 marcato en dos 里，分量落在第一和第三拍上，第二和第四拍轻，走起来的感觉就更沉。
关键那个词是“短”。探戈的 marcato 弹出来就立刻衰减：低音或者左手敲下这个音，随即让它停住，所以声音更接近一记落脚，而不是一个持续的和弦。低音拖长、连成一片，是探戈演奏听起来像电影配乐而不像探戈的头号原因。如果你弹手风琴，marcato 要用风箱做出来，每一拍给一次明确的推送，而不是在一股连续的气流上按四个分开的和弦。
Síncopa：往前拽的那股力
探戈里的 Síncopa 通常指的是预先进入：本来属于某一拍的音，提前一点弹出来，然后连着延到那一拍上。最常见的形式是把第二拍的后半连进第三拍，这让小节整个向前倾，造出那种标志性的跛脚感。老派探戈的写法里全是它；皮亚佐拉更是一刻不停地倚仗它。
与之相关的型 síncopa a tierra，则把这次预先进入解决回到后面的强拍上，做出那种一甩一落、很过瘾的动作。实际操作的规则很简单：在探戈里只要看见一条跨过拍点的延音线，那条线就是这一小节的重点。要弹进它里面，而不是从它上面滑过去。
Arrastre：那记拖
Arrastre 的意思是拖，它是滑进强拍的一记铲音或滑音——一个短促的渐强，加上一次从下方逼近的音高，正好落在强拍上。在低音提琴上，它是弓咬住琴弦往上滑；在钢琴上，它是一串挤进和弦的快速碎音；在班多钮琴上，它是风箱的一次涌动；在手风琴上，它是快速半音逼近加上一次风箱推送的合成。
Arrastre 是让探戈显得沉重却不拖沓的东西。它也必须省着用：每个强拍都来一下，人就晕船了。通行的做法是把它留给结构性的强拍——一个乐句的开头、主题的再现、织体变化前的最后一小节。
还有第四种值得点名的色彩：打击性效果。探戈的弦乐手用弓杆击弦，在琴码后面刮出 chicharra，抽打琴弦做出 latigo，低音提琴手则拍击琴弦。这些不是花哨的噱头，它们就是探戈从来没有过的那套鼓。
3-3-2，以及它该待在哪儿
把八个八分音符分成三加三加二，重音落在每组的第一个，你就得到了那个跑在大量探戈底下、也跑在皮亚佐拉几乎全部快速段落底下的音型。用一半速度出声数上一个星期，是任何演奏者在这套曲目里能做的最划算的练习。
有一点要提醒：它不是放之四海而皆准的默认设置。把它套到加德尔年代一首慢速的 tango canción 上，听起来会很可笑。传统探戈把它当作若干手段之一，主要用在快段里制造推动力。皮亚佐拉把它提拔成了主发动机。要清楚自己弹的是哪一路曲目。
怎么练出那个味道
有三件事比把曲子反复弹一遍更管用。第一，只弹伴奏，不要旋律，节拍器打在第二和第四拍上，直到 marcato 匀而短。第二，一边弹伴奏一边把旋律唱出来；旋律的自由和伴奏的稳定必须共存，而把它们在身体上分开，比任何讲解都教得更快。第三，照着录音用耳朵扒：要经典的味道听 阿尼瓦尔·特罗伊洛，要现代的起音听皮亚佐拉五重奏 1986 年的 《Tango: Zero Hour》。
这件事在我们新加坡教的几乎每一堂探戈课上都会出现，而且通常出现在技术水平远远高过这个问题的学生身上。音从来不是问题。问题在于，探戈弹起来要比谱面显示的更粗暴、节奏扭曲得更厉害，而没有人会把这条指示写在乐谱的开头。
Frequently asked
探戈里的 marcato 是什么？
Marcato 是探戈那种加了记号的脉动：在拍点上给一个结实、短促、带分量的起音。Marcato en cuatro 把四拍同等地加重；marcato en dos 把分量放在第一和第三拍上。音弹得短，衰减快，这正是探戈那种行走般、跺脚般的根基所在。
探戈音乐里的 arrastre 是什么？
Arrastre 的意思是拖。它是通往强拍的一记滑音或一串挤压的碎音，带一次快速渐强，正好落在强拍上。低音提琴手沿着弦往上滑，钢琴家把碎音挤进和弦，班多钮琴手让风箱涌一下。它给结构性的强拍增加分量，应该省着用。
怎么让自己弹得更像真的探戈？
把伴奏的音弹短，重音下得比你觉得得体的还狠，每一条跨拍的延音线都要往里靠，让旋律在稳定的脉动上稍微晚到。然后从特罗伊洛或者皮亚佐拉的录音里用耳朵扒一个乐句下来。探戈的味道来自起音和奏法，不是来自放慢速度。
タンゴのリズムは、実際にどう動いているのか
マルカート、シンコパ、アラストレ、そして3-3-2。タンゴをタンゴらしく響かせる四つの仕掛けを、音は取れているのに感じが出ない人のために説明します。
これで何が片づくのか
クラシックの訓練を受けた音楽家の多くは、タンゴを正しく弾けるのに、響きだけが違ってしまいます。音は合っている、テンポも合っている、それでも出てくるのは短調の行儀のいい小品です。足りないのは、漠然とした意味での解釈ではありません。タンゴの奏者が真似で覚え、楽譜にはめったに書き切らない、具体的なリズムのアーティキュレーションの一式です。
それは四つあり、それぞれに名前があります。名前を覚えてしまえば、この語彙は神秘的なものではなくなります。
マルカート——すべての下にある床
マルカートはタンゴの基本の脈で、意味は「際立たせた」であって、ただアクセントを付ける、ではありません。marcato en cuatro では小節の4拍すべてに、しっかりした、短い、重さのある打ちが入ります。等しい踏み込みが四つ、と思ってください。marcato en dos では重さが1拍目と3拍目に落ち、2拍目と4拍目は軽くなって、より重い歩行の感じが出ます。
大事な言葉は「短い」です。タンゴのマルカートは減衰が速い。ベースや左手は音を打ったら止まるに任せるので、響きは持続する和音より足音に近くなります。長くつながったバス音は、タンゴの演奏が映画音楽のように聞こえてしまう最大にして単一の理由です。アコーディオンなら、マルカートは蛇腹で作ってください。空気が流れ続けている上で和音を四つ押し分けるのではなく、拍ごとにはっきりした押しを与えるのです。
シンコパ——前への引っ張り
タンゴでのシンコパはたいてい先取りを指します。拍の上にあるはずの音が、その直前で鳴らされ、そのまま繋留される。いちばんよくある形は2拍目の後半を3拍目へタイでつなぐもので、小節が前へ傾き、あの独特の引きずりが生まれます。古典期の書法はこれで埋まっていますし、ピアソラも絶え間なく頼っています。
関連する型の sincopa a tierra は、先取りを次の拍頭へ解決させ、あの弾いて着地する満足感のある動きを作ります。実際の規則は単純です。タンゴで拍をまたぐタイを見たら、そのタイこそが小節の要点です。そこへ向かって弾くこと。通り抜けないこと。
アラストレ——引きずり
アラストレは「引きずる」という意味で、強拍へ向かってすくい上げる、あるいは滑り込む動きです。短いクレシェンドと、下からの音程の接近が、ちょうど拍頭に着きます。コントラバスなら弓を噛ませながら弦を滑り上がること。ピアノなら和音へ突っ込む速い押しつぶしの走句。バンドネオンなら蛇腹のひと押し。アコーディオンなら、速い半音階の接近と蛇腹の押しの組み合わせです。
アラストレは、遅くせずにタンゴを重くします。そして控えめに使わなければなりません。拍頭ごとにやれば船酔いになります。通例は構造上の拍頭にとっておくこと——フレーズの始まり、主題の再現、書法が変わる直前の小節です。
四つめの色として挙げておく価値があるのが、打楽器的な効果です。タンゴの弦楽器奏者は弓の木部で弦を叩き、駒の後ろをこすって chicharra を出し、弦を鞭のように弾いて latigo を出し、ベース奏者は弦を叩きつけます。これは物珍しい芸ではありません。タンゴがついに持たなかったドラムセットの代わりです。
3-3-2と、その居場所
8分音符8つを3+3+2にまとめ、各まとまりの頭にアクセントを置く。これで、かなりの量のタンゴと、ピアソラの速い書法のほぼすべての下を走っている図形が手に入ります。半分のテンポで一週間声に出して数えることは、このレパートリーで奏者ができるいちばん効率のよい練習です。
ひとつ注意を。これは何にでも当てはめる初期設定ではありません。ガルデル期の遅いタンゴ・カンシオンに使えば滑稽に響きます。伝統的なタンゴはこれを複数ある仕掛けのひとつとして、主に速い部分の推進力に使いました。ピアソラはこれを主機関へ昇格させたのです。自分が今どちらのレパートリーにいるのかを知ってください。
感じを練習する
曲を繰り返し弾くより、よく効くことが三つあります。第一に、伴奏だけを弾くこと。旋律なしで、メトロノームを2拍目と4拍目に置き、マルカートが均一で短くなるまで続けます。第二に、伴奏を弾きながら旋律を歌うこと。旋律のルバートと伴奏の一定さは共存しなければならず、物理的に分けてしまうほうがどんな説明より速く身につきます。第三に、録音を耳で写すこと。古典的な感じならアニバル・トロイロ、現代的な打ち方ならピアソラ五重奏団の1986年の《Tango: Zero Hour》です。
これはシンガポールで教えているタンゴのレッスンのほぼ毎回で出てくる話で、たいていは技術的にはこの問題よりずっと先にいる生徒が相手です。音が問題だったことは一度もありません。問題は、タンゴが楽譜の見かけよりも荒っぽい身体の使い方と、大きなリズムの歪みで弾かれること、そしてその指示を誰も譜面の冒頭に書かないことです。
Frequently asked
タンゴのマルカートとは何ですか？
マルカートはタンゴの際立たせた脈です。拍の上に、しっかりした、短い、重さのある打ちを置きます。marcato en cuatro は4拍を等しくアクセントし、marcato en dos は1拍目と3拍目に重さを置きます。音は短く、減衰を速く弾きます。これがタンゴの、歩き、踏みしめる土台を作っています。
タンゴのアラストレとは何ですか？
アラストレは「引きずり」という意味です。強拍へ向かう滑りや押しつぶしの走句で、素早いクレシェンドを伴い、ちょうど拍頭に着きます。ベース奏者は弦を滑り上がり、ピアニストは和音へ走句を突っ込み、バンドネオン奏者は蛇腹を押し込みます。構造上の拍頭に重さを加えるもので、控えめに使うべきです。
もっと本物のタンゴらしく弾くにはどうすればいいですか？
伴奏の音を短くし、上品だと感じる線より強くアクセントし、拍をまたぐタイのすべてへ寄りかかり、旋律は一定の脈に対して遅れて置くこと。そのうえでトロイロかピアソラの録音から1フレーズを耳で覚えてください。タンゴの感じは、遅くすることではなく、打ち方とアーティキュレーションから出てきます。
탱고 리듬은 실제로 어떻게 움직이는가
마르카토, 싱코파, 아라스트레, 그리고 3-3-2. 탱고를 탱고처럼 들리게 만드는 네 가지 장치를, 음은 다 짚지만 느낌이 나지 않는 연주자를 위해 풀어 썼습니다.
이 글이 푸는 문제
클래식 훈련을 받은 음악가 대부분은 탱고를 정확하게 연주하고도 여전히 틀리게 들리게 할 수 있습니다. 음도 맞고 빠르기도 맞는데, 결과는 단조로 된 얌전한 소품입니다. 빠진 것은 막연한 의미의 해석이 아닙니다. 탱고 연주자들이 흉내로 익히고 온전히 적어 두는 일은 거의 없는, 구체적인 리듬 아티큘레이션의 묶음입니다.
그것은 네 가지이고, 각각 이름이 있습니다. 이름을 익히고 나면 이 어휘는 더 이상 신비롭지 않습니다.
마르카토, 모든 것을 받치는 바닥
마르카토는 탱고의 기본 맥박이며, 그저 악센트를 준다는 뜻이 아니라 표시한다는 뜻입니다. marcato en cuatro에서는 한 마디의 네 박 모두가 단단하고 짧고 무게 있는 어택을 받습니다. 똑같은 크기의 발 구르기 네 번이라고 생각하면 됩니다. marcato en dos에서는 무게가 1박과 3박에 떨어지고 2박과 4박은 가벼워져, 더 무겁게 걷는 느낌이 납니다.
중요한 낱말은 짧다입니다. 탱고 마르카토는 곧바로 소리가 꺼지도록 연주합니다. 베이스나 왼손이 음을 때리고 그대로 멈추게 두어, 지속되는 화음보다 발소리에 가까운 소리를 냅니다. 길고 이어진 베이스 음은 탱고 연주가 탱고 대신 영화 음악처럼 들리게 되는 가장 흔한 단 하나의 이유입니다. 아코디언을 친다면 마르카토를 벨로즈로 만드십시오. 끊기지 않는 바람 위에 화음 넷을 따로 짚는 대신, 박마다 뚜렷한 밀기를 주는 것입니다.
싱코파, 앞으로 당기는 힘
탱고에서 싱코파는 보통 당겨짐을 뜻합니다. 어떤 박에 놓여야 할 음을 그 직전에 치고 박을 넘겨 붙들고 있는 것입니다. 가장 흔한 형태는 2박 뒷부분을 3박으로 붙임줄로 이어 마디가 앞으로 기울게 하고, 탱고 특유의 절뚝임을 만듭니다. 구식 탱고 악보는 이것으로 가득하고, 피아졸라는 끊임없이 여기에 기댑니다.
친척뻘인 sincopa a tierra는 당겨진 음을 뒤따르는 강박으로 되돌려 풀어내며, 튕겼다가 착지하는 그 시원한 움직임을 만듭니다. 실제로 지킬 규칙은 간단합니다. 탱고에서 박을 넘어가는 붙임줄이 보이면 그 붙임줄이 마디의 핵심입니다. 그곳을 지나쳐 가지 말고 그곳을 향해 연주하십시오.
아라스트레, 끌기
아라스트레는 끈다는 뜻으로, 센박으로 퍼 올리듯 미끄러져 들어가는 것입니다. 짧은 크레셴도와 아래에서 올라오는 음높이의 접근이 정확히 강박에 도착합니다. 더블베이스에서는 활이 줄을 물고 올라가는 글리산도이고, 피아노에서는 화음으로 뭉개듯 쏟아 넣는 빠른 음형이며, 반도네온에서는 벨로즈의 밀어올림이고, 아코디언에서는 빠른 반음계 접근과 벨로즈 밀기를 합친 것입니다.
아라스트레는 탱고를 느리게 만들지 않으면서 무겁게 느끼게 하는 장치입니다. 그리고 아껴 써야 합니다. 강박마다 쓰면 배멀미가 납니다. 보통은 구조적인 강박, 곧 악구의 시작, 주제의 회귀, 짜임새가 바뀌기 직전 마지막 마디를 위해 남겨 둡니다.
이름을 붙여 둘 만한 네 번째 빛깔이 있습니다. 타악기적 효과입니다. 탱고의 현악 연주자는 활대로 줄을 때리고, chicharra를 위해 브리지 뒤쪽을 긁고, latigo를 위해 줄을 후려치며, 베이스 연주자는 슬랩을 합니다. 이것들은 재밋거리가 아닙니다. 탱고가 한 번도 가져 보지 못한 드럼 세트입니다.
3-3-2, 그리고 그것이 있을 자리
8분음표 여덟 개를 셋 더하기 셋 더하기 둘로 묶고 각 묶음의 첫 음에 악센트를 주면, 수많은 탱고와 피아졸라의 빠른 악보 거의 전부 밑에서 굴러가는 그 음형이 나옵니다. 이 레퍼토리에서 연주자가 할 수 있는 가장 효율 좋은 연습은 일주일 동안 절반 빠르기로 그것을 소리 내어 세는 것입니다.
한 가지 경고가 있습니다. 이것은 모든 곳에 적용할 기본값이 아닙니다. 가르델 시대의 느린 탱고 칸시온에 갖다 붙이면 우스꽝스럽게 들립니다. 전통 탱고는 이것을 여러 장치 가운데 하나로, 주로 빠른 대목의 추진력을 위해 씁니다. 피아졸라는 이것을 주 엔진으로 승격시켰습니다. 지금 자기가 어느 레퍼토리 안에 있는지 알아야 합니다.
느낌을 연습하기
곡을 되풀이해 연주하는 것보다 잘 듣는 방법이 세 가지 있습니다. 첫째, 선율 없이 반주만 연주하되 메트로놈을 2박과 4박에 두고, 마르카토가 고르고 짧아질 때까지 합니다. 둘째, 반주를 치면서 선율을 노래합니다. 선율의 루바토와 반주의 한결같음은 함께 있어야 하는데, 둘을 몸으로 갈라 놓는 편이 어떤 설명보다 빨리 그것을 가르칩니다. 셋째, 녹음을 귀로 베낍니다. 고전적인 느낌은 아니발 트로일로, 현대적인 어택은 피아졸라 5중주단의 1986년 Tango: Zero Hour입니다.
싱가포르에서 우리가 가르치는 탱고 수업에서는 거의 매번 이 이야기가 나오는데, 대개 기술적으로는 이 문제보다 한참 앞서 있는 학생들과 함께입니다. 음이 문제인 적은 없습니다. 문제는 탱고가 악보가 내비치는 것보다 더 큰 물리적 난폭함과 더 큰 리듬의 뒤틀림으로 연주된다는 것이고, 그 지시를 악보 맨 위에 적어 두는 사람은 아무도 없다는 것입니다.
Frequently asked
탱고에서 마르카토란 무엇인가요?
마르카토는 표시된 탱고의 맥박, 곧 박마다 단단하고 짧고 무게 있는 어택을 주는 것입니다. marcato en cuatro는 네 박에 똑같이 악센트를 주고, marcato en dos는 1박과 3박에 무게를 둡니다. 음은 짧게 연주하고 빨리 꺼지게 하는데, 그것이 탱고에 걷고 구르는 바닥을 만들어 줍니다.
탱고 음악에서 아라스트레란 무엇인가요?
아라스트레는 끈다는 뜻입니다. 센박으로 이어지는 글리산도나 뭉개듯 쏟아 넣는 음형으로, 빠른 크레셴도를 동반해 정확히 강박에 도착합니다. 베이스 연주자는 줄을 타고 올라가고, 피아니스트는 화음으로 음형을 밀어 넣고, 반도네온 연주자는 벨로즈를 밀어 올립니다. 구조적인 강박에 무게를 더해 주며 아껴 써야 합니다.
제 연주를 진짜 탱고에 더 가깝게 들리게 하려면 어떻게 해야 하나요?
반주의 음을 짧게 하고, 얌전하게 느껴지는 정도보다 세게 악센트를 주고, 박을 넘어가는 붙임줄마다 그쪽으로 기울고, 선율은 한결같은 맥박에 견주어 늦게 앉히십시오. 그다음 트로일로나 피아졸라의 녹음에서 한 악구를 귀로 익히십시오. 탱고의 느낌은 느려지는 데서가 아니라 어택과 아티큘레이션에서 나옵니다.
Cara ritma tango benar-benar berfungsi
Marcato, sincopa, arrastre dan 3-3-2: empat peranti yang menjadikan tango berbunyi seperti tango, untuk pemain yang sudah ada notnya tetapi belum rasanya.
Masalah yang diselesaikannya
Kebanyakan pemuzik yang terlatih secara klasik boleh memainkan sebuah tango dengan betul namun bunyinya tetap salah. Notnya betul, temponya betul, dan hasilnya sebuah karya yang sopan dalam kunci minor. Apa yang hilang bukanlah tafsiran dalam erti kata yang kabur. Ia satu set artikulasi ritma yang khusus, yang dipelajari pemain tango melalui tiruan dan jarang sekali ditulis dengan lengkap.
Ada empat daripadanya, dan semuanya bernama. Pelajari namanya dan perbendaharaan kata itu berhenti menjadi misteri.
Marcato: lantai di bawah segala-galanya
Marcato ialah denyut asas tango, dan ia bermaksud bertanda, bukan sekadar beraksen. Dalam marcato en cuatro keempat-empat detik dalam bar mendapat serangan yang tegas, pendek dan berat — bayangkan empat hentakan kaki yang sama rata. Dalam marcato en dos beratnya jatuh pada detik satu dan tiga, dengan dua dan empat lebih ringan, dan itu memberikan rasa berjalan yang lebih berat.
Perkataan yang penting ialah pendek. Marcato tango dimainkan dengan pereputan serta-merta: bes atau tangan kiri memukul notnya lalu membiarkannya berhenti, jadi bunyinya lebih hampir kepada tapak kaki berbanding kord yang ditahan. Not bes yang panjang dan bersambung ialah sebab tunggal paling lazim sesebuah persembahan tango berbunyi seperti skor filem dan bukan tango. Jika anda bermain akordion, hasilkan marcato dengan belos, dengan memberi setiap detik satu tolakan yang berasingan dan bukan menjarikan empat kord berasingan di atas aliran udara yang berterusan.
Sincopa: tarikan ke hadapan
Sincopa dalam tango biasanya bermaksud antisipasi: sesuatu not yang sepatutnya berada pada sesuatu detik dimainkan sedikit sebelumnya kemudian ditahan merentasinya. Bentuk yang paling lazim mengikat separuh kedua detik dua kepada detik tiga, lalu menjadikan bar itu condong ke hadapan dan menghasilkan ketempangan yang menjadi ciri khasnya. Penulisan Guardia Vieja penuh dengannya; Piazzolla bergantung padanya tanpa henti.
Corak yang berkait dengannya, sincopa a tierra, meleraikan antisipasi itu kembali ke detik pertama yang berikutnya, lalu memberikan gerakan petik-dan-mendarat yang memuaskan. Dalam amalan, peraturannya mudah: setiap kali anda nampak satu ikatan merentasi sesuatu detik dalam tango, ikatan itulah inti bar tersebut. Mainkan masuk ke dalamnya, bukan menerusinya.
Arrastre: seretan
Arrastre bermaksud seret, dan ia ialah sauk atau luncuran masuk ke sesuatu detik yang kuat — satu crescendo pendek dan hampiran pic dari bawah yang tiba tepat pada detik pertama. Pada bes berganda ia luncuran menaiki tali dengan bow yang menggigit; pada piano ia larian remuk yang pantas masuk ke dalam kord; pada bandoneon ia lonjakan belos; pada akordion ia gabungan hampiran kromatik yang pantas dengan satu tolakan belos.
Arrastre ialah apa yang menjadikan sesebuah tango terasa berat tanpa menjadi lambat. Ia juga mesti digunakan dengan berhemat: pada setiap detik pertama ia menjadi memabukkan. Amalan biasa ialah menyimpannya untuk detik pertama yang berstruktur — permulaan sesuatu frasa, kembalinya sesuatu tema, bar terakhir sebelum pertukaran tekstur.
Ada warna keempat yang wajar dinamakan: kesan perkusi. Pemain alat bertali tango memukul talinya dengan kayu, menggeser di belakang bridge untuk chicharra, menyebat tali untuk latigo, dan pemain bes menampar. Ini bukan novelti; inilah set dram yang tidak pernah dimiliki tango.
3-3-2, dan di mana tempatnya
Kumpulkan lapan kuaver sebagai tiga campur tiga campur dua, beri aksen pada yang pertama dalam setiap kumpulan, dan anda mendapat figura yang berjalan di bawah sebahagian besar tango dan hampir semua penulisan pantas Piazzolla. Mengiranya dengan kuat pada separuh tempo selama seminggu ialah latihan paling cekap yang boleh dilakukan mana-mana pemain dalam repertoir ini.
Satu amaran: ia bukan tetapan lalai untuk segala-galanya. Digunakan pada sebuah tango cancion era Gardel yang perlahan, bunyinya mengarut. Tango tradisional menggunakannya sebagai satu peranti antara beberapa yang lain, kebanyakannya untuk pacuan dalam bahagian yang lebih pantas. Piazzolla menaikkannya menjadi enjin utama. Ketahui repertoir mana yang sedang anda mainkan.
Melatih rasanya
Tiga perkara berkesan lebih baik daripada memainkan karya itu berulang-ulang. Pertama, mainkan iringannya sahaja — tanpa melodi — dengan metronom pada detik dua dan empat, sehingga marcato itu sekata dan pendek. Kedua, nyanyikan melodinya sambil anda memainkan iringannya; rubato melodi dan kemantapan iringan mesti wujud bersama, dan memisahkan kedua-duanya secara fizikal mengajarkannya lebih pantas daripada apa-apa penerangan. Ketiga, tiru sesebuah rakaman ikut telinga: Anibal Troilo untuk rasa klasik, Tango: Zero Hour kuintet Piazzolla pada 1986 untuk serangan moden.
Perkara ini timbul dalam hampir setiap kelas tango yang kami ajar di Singapura, biasanya dengan pelajar yang dari segi teknik jauh mendahului masalah itu. Notnya tidak pernah menjadi isu. Isunya ialah tango dimainkan dengan lebih banyak keganasan fizikal dan lebih banyak herotan ritma daripada yang ditunjukkan oleh halaman skornya, dan tiada sesiapa menulis arahan itu di bahagian atas skor.
Frequently asked
Apakah marcato dalam tango?
Marcato ialah denyut tango yang bertanda: serangan yang tegas, pendek dan berat pada detiknya. Marcato en cuatro memberi aksen sama rata pada keempat-empat detik; marcato en dos meletakkan beratnya pada satu dan tiga. Notnya dimainkan pendek dengan pereputan yang pantas, dan itulah yang memberikan tango asas berjalan dan menghentaknya.
Apakah arrastre dalam muzik tango?
Arrastre bermaksud seret. Ia luncuran atau larian remuk yang menuju ke sesuatu detik yang kuat, dengan crescendo yang pantas, tiba tepat pada detik pertama. Pemain bes meluncur menaiki tali, pemain piano meremukkan satu larian ke dalam kord, pemain bandoneon melonjakkan belos. Ia menambah berat pada detik pertama yang berstruktur dan patut digunakan dengan berhemat.
Bagaimana saya boleh menjadikan permainan saya lebih menyerupai tango sebenar?
Pendekkan not iringan, beri aksen lebih keras daripada yang terasa sopan, condong ke dalam setiap ikatan yang merentasi sesuatu detik, dan biarkan melodinya duduk lewat berlawan denyut yang mantap. Kemudian pelajari satu frasa ikut telinga daripada rakaman Troilo atau Piazzolla. Rasa tango datang daripada serangan dan artikulasi, bukan daripada memperlahankan.
டாங்கோ தாளம் உண்மையில் எப்படி வேலை செய்கிறது
marcato, sincopa, arrastre, 3-3-2: டாங்கோவை டாங்கோவாக ஒலிக்கச் செய்யும் நான்கு உத்திகள், சுரங்கள் தெரிந்தும் உணர்வு வராத வாசிப்பாளர்களுக்கு விளக்கமாக.
இது தீர்க்கும் சிக்கல்
செவ்வியல் பயிற்சி பெற்ற பெரும்பாலான இசைக்கலைஞர்கள் ஒரு டாங்கோவைச் சரியாக வாசித்தும், அது தவறாகவே ஒலிக்கும். சுரங்கள் சரி, டெம்போ சரி, விளைவோ ஒரு மைனர் கீயில் அமைந்த பணிவான படைப்பு. விடுபட்டிருப்பது தெளிவற்ற பொருளில் வியாக்கியானம் அல்ல. அது டாங்கோ வாசிப்பாளர்கள் பார்த்துப் பின்பற்றிக் கற்கும், முழுமையாக எழுதி வைக்கப்படாத ஒரு குறிப்பிட்ட தாள ஆர்ட்டிகுலேஷன் தொகுப்பு.
அவை நான்கு, அவற்றுக்குப் பெயர்களும் உண்டு. பெயர்களைக் கற்றுக்கொண்டால் இந்தச் சொற்களஞ்சியம் மர்மமாக இருப்பதை நிறுத்திவிடும்.
Marcato: எல்லாவற்றுக்கும் கீழுள்ள தரை
Marcato என்பது அடிப்படை டாங்கோ துடிப்பு; அதன் பொருள் குறிக்கப்பட்டது, வெறும் அழுத்தப்பட்டது அல்ல. marcato en cuatro-வில் பாரின் நான்கு தாள அடிகளும் உறுதியான, குறுகிய, எடையுள்ள தாக்குதலைப் பெறுகின்றன — நான்கு சமமான காலடிகளாக நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். marcato en dos-இல் எடை ஒன்று மற்றும் மூன்றாம் அடிகளில் விழுகிறது, இரண்டும் நான்கும் இலகுவாக இருக்கின்றன; அது கனமான நடையுணர்வைத் தருகிறது.
முக்கியமான சொல் குறுகியது. டாங்கோ marcato உடனடியாக அடங்கும் ஒலியுடன் வாசிக்கப்படுகிறது: பாஸ் அல்லது இடது கை சுரத்தைத் தட்டிவிட்டு அதை நிற்கவிடுகிறது, எனவே ஒலி நீட்டப்பட்ட கார்டைவிட ஒரு காலடிக்கே நெருக்கமாக இருக்கிறது. நீளமான, இணைக்கப்பட்ட பாஸ் சுரங்களே ஒரு டாங்கோ நிகழ்ச்சி டாங்கோவுக்குப் பதிலாகத் திரைப்பட இசைபோல் ஒலிப்பதற்கான மிகப் பொதுவான ஒற்றைக் காரணம். நீங்கள் அக்கார்டியன் வாசித்தால், தொடர்ச்சியான காற்றோட்டத்தின் மீது நான்கு தனிக் கார்டுகளை விரல்களால் வாசிப்பதற்குப் பதிலாக, ஒவ்வொரு தாள அடிக்கும் ஒரு தனித்த தள்ளலைக் கொடுத்து, காற்றுப்பையால் marcato-வை உருவாக்குங்கள்.
Sincopa: முன்னோக்கிய இழுப்பு
டாங்கோவில் Sincopa என்பது பொதுவாக முன்னெடுப்பு: ஒரு தாள அடியில் இருக்க வேண்டிய சுரம் சற்று முன்பே வாசிக்கப்பட்டு, அதன் மீது நீட்டிக் கட்டப்படுகிறது. மிகப் பொதுவான வடிவம் இரண்டாம் அடியின் பிற்பாதியை மூன்றாம் அடியுடன் கட்டுகிறது; அது பாரை முன்னோக்கிச் சாயவைத்து, அந்தத் தனித்துவமான நொண்டி நடையை உருவாக்குகிறது. பழைய தலைமுறை எழுத்து இதனால் நிரம்பியிருக்கிறது; Piazzolla இதை இடைவிடாமல் நம்புகிறார்.
அதனுடன் தொடர்புடைய வடிவம் sincopa a tierra, முன்னெடுப்பை அடுத்து வரும் டவுன்பீட்டின் மீதே திரும்பத் தீர்க்கிறது; அது அந்தத் திருப்திகரமான வெட்டி-இறங்கும் அசைவைத் தருகிறது. நடைமுறையில் விதி எளிது: ஒரு டாங்கோவில் தாள அடியைக் கடக்கும் ஒரு கட்டைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அந்தக் கட்டுதான் அந்தப் பாரின் மையம். அதைக் கடந்து செல்லாமல், அதனுள் வாசியுங்கள்.
Arrastre: இழுப்பு
Arrastre என்றால் இழுத்தல்; அது ஒரு வலுவான தாள அடிக்குள் நுழையும் அள்ளல் அல்லது சறுக்கல் — ஒரு குறுகிய க்ரெசென்டோவும், கீழிருந்து சுருதியை நெருங்கி டவுன்பீட்டில் சரியாக வந்து சேரும் அணுகுமுறையும். டபுள் பாஸில் அது வில் கவ்விக்கொண்டிருக்க நரம்பின் மீது மேலே செல்லும் சறுக்கல்; பியானோவில் அது கார்டுக்குள் விரைந்து நசுக்கப்படும் ஓட்டம்; பந்தோனியனில் அது ஒரு காற்றுப்பை எழுச்சி; அக்கார்டியனில் அது ஒரு வேகமான க்ரோமாடிக் அணுகுமுறையும் காற்றுப்பைத் தள்ளலும் சேர்ந்தது.
மெதுவாக இல்லாமலேயே ஒரு டாங்கோவைக் கனமாக உணரச் செய்வது arrastre-தான். அதைச் சிக்கனமாகவும் பயன்படுத்த வேண்டும்: ஒவ்வொரு டவுன்பீட்டிலும் போட்டால் கடல் சுழற்சி போல ஆகிவிடும். வழக்கமான நடைமுறை அதைக் கட்டமைப்பு ரீதியான டவுன்பீட்களுக்கு ஒதுக்குவதே — ஒரு சொற்றொடரின் தொடக்கம், ஒரு கருவின் மீள்வரவு, அமைப்பு மாறுவதற்கு முந்தைய கடைசிப் பார்.
பெயரிடத் தகுந்த நான்காவது நிறமும் உண்டு: தாள விளைவுகள். டாங்கோ நரம்புக் கருவி வாசிப்பாளர்கள் மரத்தால் நரம்புகளைத் தட்டுகிறார்கள், chicharra-வுக்காகப் பிரிட்ஜுக்குப் பின்னால் சுரண்டுகிறார்கள், latigo-வுக்காக நரம்பைச் சவுக்கடிக்கிறார்கள், பாஸ் வாசிப்பாளர்கள் அறைகிறார்கள். இவை புதுமைகள் அல்ல; டாங்கோவுக்கு ஒருபோதும் இல்லாத டிரம் கிட் அவையே.
3-3-2, அது எங்கே சேரும்
எட்டு குவேவர்களை மூன்று கூட்டல் மூன்று கூட்டல் இரண்டாகக் குழுவாக்கி, ஒவ்வொரு குழுவின் முதலையும் அழுத்துங்கள்; டாங்கோவில் பெரும்பகுதிக்கும், Piazzolla-வின் வேகமான எழுத்து கிட்டத்தட்ட முழுவதற்கும் கீழே ஓடும் வடிவம் கிடைத்துவிடும். ஒரு வாரத்துக்கு அதை அரை டெம்போவில் சத்தமாக எண்ணுவதே, இந்த ரெபர்ட்டோவில் எந்த வாசிப்பாளரும் செய்யக்கூடிய மிகத் திறனான பயிற்சி.
ஓர் எச்சரிக்கை: இது எல்லாவற்றுக்குமான இயல்புநிலை அமைப்பு அல்ல. Gardel காலத்து மெதுவான டாங்கோ கான்சியோனுக்குப் பயன்படுத்தினால் கேலிக்குரியதாக ஒலிக்கும். பாரம்பரிய டாங்கோ அதைப் பல உத்திகளில் ஒன்றாகவே பயன்படுத்துகிறது, பெரும்பாலும் வேகமான பகுதிகளில் உந்துதலுக்காக. Piazzolla அதை முதன்மை இயந்திரமாக உயர்த்தினார். நீங்கள் எந்த ரெபர்ட்டோவில் இருக்கிறீர்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.
உணர்வைப் பயிற்சி செய்வது
படைப்பைத் திரும்பத் திரும்ப வாசிப்பதைவிட மூன்று விஷயங்கள் சிறப்பாக வேலை செய்கின்றன. முதலில், marcato சமமாகவும் குறுகியதாகவும் ஆகும் வரை, மெட்ரனோமை இரண்டு நான்காம் அடிகளில் வைத்து, மெலடி இல்லாமல் பக்கவாத்தியத்தை மட்டும் வாசியுங்கள். இரண்டாவது, பக்கவாத்தியம் வாசிக்கும்போதே மெலடியைப் பாடுங்கள்; மெலடியின் ருபாட்டோவும் பக்கவாத்தியத்தின் நிலைத்தன்மையும் சேர்ந்து வாழ வேண்டும், அவற்றை உடல்ரீதியாகப் பிரிப்பது எந்த விளக்கத்தையும்விட வேகமாக அதைக் கற்பிக்கிறது. மூன்றாவது, ஒரு பதிவைக் காதால் கேட்டு நகலெடுங்கள்: செவ்வியல் உணர்வுக்கு Anibal Troilo, நவீனத் தாக்குதலுக்கு Piazzolla குயின்டெட்டின் 1986 Tango: Zero Hour.
சிங்கப்பூரில் நாங்கள் நடத்தும் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு டாங்கோ வகுப்பிலும் இது வருகிறது, பொதுவாக இந்தச் சிக்கலைவிட நுட்பத்தில் வெகு முன்னேறிய மாணவர்களுடன். சுரங்கள் ஒருபோதும் பிரச்சினை அல்ல. பிரச்சினை என்னவென்றால், தாள் காட்டுவதைவிட அதிக உடல்ரீதியான வன்மையுடனும் அதிக தாளச் சிதைவுடனும் டாங்கோ வாசிக்கப்படுகிறது; அந்த அறிவுறுத்தலை யாரும் ஸ்கோரின் மேலே எழுதுவதில்லை.
Frequently asked
டாங்கோவில் marcato என்றால் என்ன?
Marcato என்பது குறிக்கப்பட்ட டாங்கோ துடிப்பு: தாள அடிகளில் உறுதியான, குறுகிய, எடையுள்ள தாக்குதல். Marcato en cuatro நான்கு அடிகளையும் சமமாக அழுத்துகிறது; marcato en dos எடையை ஒன்று மூன்றில் வைக்கிறது. சுரங்கள் குறுகியதாக, விரைவாக அடங்குமாறு வாசிக்கப்படுகின்றன; டாங்கோவுக்கு அதன் நடக்கும், மிதிக்கும் அடித்தளத்தைத் தருவது அதுவே.
டாங்கோ இசையில் arrastre என்றால் என்ன?
Arrastre என்றால் இழுத்தல். ஒரு வலுவான தாள அடிக்குள் இட்டுச் செல்லும் சறுக்கல் அல்லது நசுக்கப்பட்ட ஓட்டம், ஒரு விரைவான க்ரெசென்டோவுடன், டவுன்பீட்டில் சரியாக வந்து சேர்கிறது. பாஸ் வாசிப்பாளர்கள் நரம்பின் மீது மேலே சறுக்குகிறார்கள், பியானோ வாசிப்பாளர்கள் கார்டுக்குள் ஓர் ஓட்டத்தை நசுக்குகிறார்கள், பந்தோனியன் கலைஞர்கள் காற்றுப்பையை எழுப்புகிறார்கள். இது கட்டமைப்பு ரீதியான டவுன்பீட்களுக்கு எடை சேர்க்கிறது, சிக்கனமாகவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
என் வாசிப்பு உண்மையான டாங்கோ போல ஒலிக்க என்ன செய்வது?
பக்கவாத்தியச் சுரங்களைக் குறைத்து வாசியுங்கள், பணிவாகத் தோன்றுவதைவிடக் கடினமாக அழுத்துங்கள், தாள அடியைக் கடக்கும் ஒவ்வொரு கட்டுக்குள்ளும் சாயுங்கள், நிலையான துடிப்புக்கு எதிராக மெலடியைத் தாமதமாக அமரவிடுங்கள். பிறகு Troilo அல்லது Piazzolla பதிவிலிருந்து ஒரு சொற்றொடரைக் காதால் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். டாங்கோ உணர்வு மெதுவாக்குவதிலிருந்து அல்ல, தாக்குதலிலிருந்தும் ஆர்ட்டிகுலேஷனிலிருந்தும் வருகிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.