Accordion · 6 min read
Piano accordion vs button accordion
Range, hand size, fingering logic, repertoire and resale. An honest comparison of piano-key and chromatic button accordions, and how to pick one.
The layout difference, stated plainly
A piano accordion has a vertical piano keyboard on the right-hand side: white naturals, black sharps, the layout everyone recognises. A chromatic button accordion, usually abbreviated CBA, has three to five rows of round buttons. The first three rows contain every note of the chromatic scale arranged in minor thirds along each diagonal; the fourth and fifth rows duplicate the first two, purely to give you alternative fingerings.
There are two CBA systems. The C-system, standard across most of Europe, and the B-system, standard in Russia and much of the former Soviet sphere, which is the layout of the bayan. They are mirror-ish variants of the same idea and a player fluent in one cannot simply sit down at the other. Choose one and stay with it.
Both types usually share the same left hand: the Stradella bass, with its rows of single basses and preset chords. That part of the argument is a wash.
Range for the weight you carry
This is the trade-off that decides the matter for a lot of players. A piano key is wide. A full-size 41-key piano accordion gives you three and a half octaves and weighs somewhere between nine and thirteen kilograms with 120 basses. A five-row CBA of comparable weight offers a little over five octaves, because buttons are small and you can stack rows.
That extra range is not a specification-sheet boast. It is the difference between playing an organ transcription as written and spending an evening rewriting it. It is also why arrangers of Bach, Scarlatti and the twentieth-century repertoire assume buttons.
The buttons also sit closer together, so the hand travels less and large intervals are easier. A tenth is a stretch on the keyboard and an ordinary reach on buttons. Against that, the piano keyboard gives a clearer visual map of where you are, which genuinely helps in the first year.
How the fingering logic differs
On a piano keyboard, the shape of a scale changes with the key. C major and F sharp major feel nothing alike, and every pianist has spent time on that. On a chromatic button accordion, transposing a passage is largely a matter of moving the same hand shape to a different starting button. Learn a pattern once and you own it in all twelve keys.
That sounds like a decisive win, and for advanced repertoire it is. The cost is paid at the start. Buttons all look the same, there is no black-and-white landmark, and beginners spend several weeks feeling like they are typing blind. Some instruments have small dimples on reference buttons; you learn to find them without looking.
There is one more wrinkle on the piano accordion that nobody warns you about: you cannot see your right hand. The keyboard faces away from you. So the visual advantage is smaller than people assume, and the tactile advantage of buttons is larger.
Repertoire, genre and what other people expect
If your ambition is the serious concert repertoire, Zolotaryov, Gubaidulina, Nordheim, the transcribed Bach, you will find that almost all of it is written for and recorded on chromatic buttons, often with free bass. It can be done on a piano accordion, and people do, but you are working against the grain.
If your ambition is French musette, Italian ballroom, tango, klezmer, Cajun, or playing in a covers band, the piano accordion is completely at home and in some of those scenes is the expected instrument. Argentine bandoneon and Irish button boxes are separate conversations entirely.
Practical matters also count. Piano accordions are more common on the second-hand market, easier to sell, and easier to find a teacher for. A CBA in a small market can mean waiting for the right instrument to turn up.
How to actually choose
If you already play piano and want to make music this year rather than next, take the piano accordion. The transfer is real and you will be playing tunes within weeks. If you are starting from nothing, are young or patient, and are drawn to the concert repertoire, start on buttons, because switching later costs more than starting there.
Whatever you choose, play both before committing. Half an hour with each instrument on your knee tells you more than any amount of reading. Come and try a few at A&G Academy in Singapore if you are nearby, and take the weight seriously: the instrument you can bear to hold for an hour is the one you will practise on.
Frequently asked
Is the button accordion harder to learn than the piano accordion?
It is harder for the first few months and easier afterwards. Buttons have no visual landmarks, so early orientation is slow. But fingering patterns repeat in every key, so scales and arpeggios in awkward keys cost no extra work later. Pianists who switch to a piano accordion get a faster start.
Can I play the same music on both types of accordion?
Mostly, with one big exception: range. A chromatic button accordion covers about five octaves against roughly three and a half on a full-size piano accordion, so a lot of classical and transcribed organ repertoire simply will not fit on the keyboard without rewriting. The left hand is usually identical on both.
Which accordion should a complete beginner buy?
For most adult beginners, a 72-bass or 96-bass piano accordion is the sensible first instrument: light enough to hold, wide enough in range to grow into, and easy to resell. Choose a chromatic button accordion instead if classical repertoire is the goal and you have a teacher for that system.
Acordeón de piano frente a acordeón de botones
Extensión, tamaño de la mano, lógica de digitación, repertorio y reventa. Comparación honesta entre acordeón de piano y cromático de botones, y cómo elegir.
La diferencia de disposición, dicha sin rodeos
Un acordeón de piano lleva un teclado de piano vertical en el lado derecho: teclas blancas para las notas naturales, negras para las alteradas, la disposición que todo el mundo reconoce. Un acordeón cromático de botones, que suele abreviarse CBA, lleva de tres a cinco filas de botones redondos. Las tres primeras filas contienen todas las notas de la escala cromática ordenadas por terceras menores a lo largo de cada diagonal; la cuarta y la quinta duplican las dos primeras, únicamente para darte digitaciones alternativas.
Hay dos sistemas de CBA. El sistema C, habitual en casi toda Europa, y el sistema B, habitual en Rusia y en buena parte de la antigua esfera soviética, que es la disposición del bayán. Son variantes casi especulares de la misma idea, y quien domina uno no puede sentarse sin más ante el otro. Elige uno y quédate con él.
Los dos tipos suelen compartir la misma mano izquierda: los bajos Stradella, con sus filas de bajos sueltos y acordes preparados. En esa parte del debate hay empate.
Extensión por el peso que cargas
Esta es la disyuntiva que decide la cuestión para mucha gente. Una tecla de piano es ancha. Un acordeón de piano de 41 teclas a tamaño completo te da tres octavas y media y pesa entre nueve y trece kilos con 120 bajos. Un CBA de cinco filas de peso comparable ofrece algo más de cinco octavas, porque los botones son pequeños y las filas se pueden apilar.
Esa extensión de más no es un alarde de ficha técnica. Es la diferencia entre tocar una transcripción de órgano tal como está escrita y pasarse una tarde reescribiéndola. Es también la razón de que quienes arreglan Bach, Scarlatti y el repertorio del siglo XX den por supuestos los botones.
Los botones están además más juntos, así que la mano viaja menos y los intervalos grandes resultan más fáciles. Una décima es un estirón en el teclado y un alcance corriente en los botones. En contra, el teclado de piano da un mapa visual más claro de dónde estás, lo que ayuda de verdad durante el primer año.
En qué se diferencia la lógica de digitación
En un teclado de piano, la forma de una escala cambia con la tonalidad. Do mayor y fa sostenido mayor no se parecen en nada, y todo pianista ha dedicado tiempo a eso. En un acordeón cromático de botones, transportar un pasaje es en gran medida cuestión de trasladar la misma forma de mano a otro botón de partida. Aprende un patrón una vez y lo tienes en las doce tonalidades.
Eso suena a victoria definitiva, y para el repertorio avanzado lo es. El precio se paga al principio. Todos los botones tienen el mismo aspecto, no hay una referencia de blancas y negras, y quien empieza se pasa varias semanas con la sensación de estar escribiendo a ciegas. Algunos instrumentos llevan pequeños hoyuelos en los botones de referencia; se aprende a encontrarlos sin mirar.
Hay un matiz más del acordeón de piano sobre el que nadie te avisa: no puedes ver tu mano derecha. El teclado mira hacia el lado contrario. Así que la ventaja visual es menor de lo que la gente supone, y la ventaja táctil de los botones es mayor.
Repertorio, género y lo que esperan los demás
Si tu ambición es el repertorio de concierto serio, Zolotaryov, Gubaidulina, Nordheim, el Bach transcrito, verás que casi todo está escrito para botones cromáticos y grabado con ellos, a menudo con bajo libre. Se puede hacer en un acordeón de piano, y hay quien lo hace, pero vas a contracorriente.
Si tu ambición es la musette francesa, el baile italiano, el tango, el klezmer, el cajún o tocar en un grupo de versiones, el acordeón de piano está totalmente en su casa y en algunos de esos ambientes es el instrumento que se espera. El bandoneón argentino y las cajas diatónicas irlandesas son conversaciones aparte.
Las cuestiones prácticas también cuentan. Los acordeones de piano son más frecuentes en el mercado de segunda mano, más fáciles de vender y más fáciles de acompañar con un profesor. Un CBA en un mercado pequeño puede significar esperar a que aparezca el instrumento adecuado.
Cómo elegir de verdad
Si ya tocas el piano y quieres hacer música este año y no el que viene, coge el acordeón de piano. El aprovechamiento es real y estarás tocando temas en unas semanas. Si partes de cero, eres joven o paciente y te atrae el repertorio de concierto, empieza por los botones, porque cambiar más adelante cuesta más que empezar ahí.
Elijas lo que elijas, prueba los dos antes de comprometerte. Media hora con cada instrumento sobre la rodilla te dice más que cualquier cantidad de lectura. Pásate a probar unos cuantos por A&G Academy, en Singapur, si lo tienes cerca, y tómate el peso en serio: el instrumento que puedes aguantar una hora es aquel con el que vas a estudiar.
Frequently asked
¿Es el acordeón de botones más difícil de aprender que el de piano?
Es más difícil los primeros meses y más fácil después. Los botones no tienen referencias visuales, así que orientarse al principio va despacio. Pero los patrones de digitación se repiten en todas las tonalidades, de modo que las escalas y los arpegios en tonalidades incómodas no cuestan trabajo extra más adelante. Quien viene del piano arranca más rápido con un acordeón de piano.
¿Puedo tocar la misma música en los dos tipos de acordeón?
En su mayor parte sí, con una gran excepción: la extensión. Un acordeón cromático de botones cubre unas cinco octavas frente a las tres octavas y media largas de un acordeón de piano a tamaño completo, así que buena parte del repertorio clásico y de las transcripciones de órgano sencillamente no cabe en el teclado sin reescribirla. La mano izquierda suele ser idéntica en ambos.
¿Qué acordeón debería comprar quien empieza de cero?
Para la mayoría de los adultos que empiezan, un acordeón de piano de 72 o de 96 bajos es el primer instrumento sensato: lo bastante ligero para sostenerlo, con extensión suficiente para crecer dentro de él y fácil de revender. Elige en su lugar un cromático de botones si la meta es el repertorio clásico y tienes un profesor de ese sistema.
Accordéon à clavier piano ou accordéon chromatique à boutons
Étendue, taille de main, logique de doigté, répertoire et revente. Une comparaison honnête du clavier piano et du chromatique à boutons, et comment choisir.
La différence de clavier, dite simplement
L'accordéon à clavier piano porte un clavier de piano vertical du côté droit : touches blanches pour les notes naturelles, touches noires pour les altérations, la disposition que tout le monde reconnaît. L'accordéon chromatique à boutons, souvent abrégé CBA, a trois à cinq rangées de boutons ronds. Les trois premières rangées contiennent toutes les notes de la gamme chromatique, disposées en tierces mineures le long de chaque diagonale ; les quatrième et cinquième rangées redoublent les deux premières, uniquement pour offrir des doigtés de rechange.
Il existe deux systèmes de chromatique. Le système C, standard dans la plus grande partie de l'Europe, et le système B, standard en Russie et dans une bonne part de l'ancien espace soviétique, qui est la disposition du bayan. Ce sont des variantes presque en miroir de la même idée, et un joueur à l'aise sur l'un ne peut pas simplement s'asseoir devant l'autre. Choisissez-en un et restez-y.
Les deux types partagent d'ordinaire la même main gauche : les basses Stradella, avec leurs rangées de basses simples et d'accords préréglés. Sur ce terrain, le match est nul.
L'étendue pour le poids que l'on porte
C'est le compromis qui tranche la question pour beaucoup de joueurs. Une touche de piano est large. Un accordéon à clavier piano de taille standard, 41 touches, donne trois octaves et demie et pèse entre neuf et treize kilos avec 120 basses. Un chromatique à cinq rangées de poids comparable offre un peu plus de cinq octaves, parce que les boutons sont petits et que l'on peut empiler les rangées.
Cette étendue supplémentaire n'est pas une vantardise de fiche technique. C'est la différence entre jouer une transcription d'orgue telle qu'elle est écrite et passer une soirée à la réécrire. C'est aussi pourquoi les arrangeurs de Bach, de Scarlatti et du répertoire du vingtième siècle supposent des boutons.
Les boutons sont aussi plus rapprochés, si bien que la main voyage moins et que les grands intervalles sont plus faciles. Une dixième est un écart au clavier et une prise ordinaire sur les boutons. En revanche, le clavier piano donne une carte visuelle plus claire de l'endroit où l'on se trouve, ce qui aide vraiment la première année.
En quoi la logique des doigtés diffère
Sur un clavier de piano, la forme d'une gamme change avec la tonalité. Do majeur et fa dièse majeur n'ont rien en commun sous les doigts, et tout pianiste y a passé du temps. Sur un accordéon chromatique à boutons, transposer un passage revient pour l'essentiel à déplacer la même forme de main vers un autre bouton de départ. Apprenez un schéma une fois et vous le possédez dans les douze tonalités.
Cela ressemble à une victoire décisive, et pour le répertoire avancé c'en est une. Le prix se paie au début. Les boutons se ressemblent tous, il n'y a pas de repère noir et blanc, et les débutants passent plusieurs semaines avec l'impression de taper à l'aveugle. Certains instruments portent de petites cuvettes sur les boutons de repère ; on apprend à les trouver sans regarder.
Il y a un autre détail sur l'accordéon à clavier piano dont personne ne vous prévient : vous ne voyez pas votre main droite. Le clavier est tourné à l'opposé de vous. L'avantage visuel est donc plus petit qu'on ne le suppose, et l'avantage tactile des boutons plus grand.
Répertoire, genre et ce que les autres attendent
Si votre ambition est le grand répertoire de concert, Zolotarev, Goubaïdoulina, Nordheim, les Bach transcrits, vous constaterez que presque tout est écrit pour le chromatique à boutons et enregistré dessus, souvent avec des basses chromatiques. On peut le faire à l'accordéon à clavier piano, et des gens le font, mais on travaille à contre-fil.
Si votre ambition est le musette français, le bal italien, le tango, le klezmer, le cajun ou le jeu dans un groupe de reprises, l'accordéon à clavier piano est parfaitement chez lui, et dans certains de ces milieux c'est l'instrument attendu. Le bandonéon argentin et les boîtes à boutons irlandaises sont des conversations entièrement à part.
Les considérations pratiques comptent aussi. Les accordéons à clavier piano sont plus courants sur le marché de l'occasion, plus faciles à revendre et plus faciles à faire enseigner. Un chromatique, dans un petit marché, peut vouloir dire attendre que le bon instrument passe.
Comment choisir pour de bon
Si vous jouez déjà du piano et voulez faire de la musique cette année plutôt que l'an prochain, prenez l'accordéon à clavier piano. Le transfert est réel et vous jouerez des airs en quelques semaines. Si vous partez de zéro, que vous êtes jeune ou patient et que le répertoire de concert vous attire, commencez aux boutons, parce que changer plus tard coûte plus cher que de commencer là.
Quoi que vous choisissiez, jouez les deux avant de vous engager. Une demi-heure avec chaque instrument sur les genoux en dit plus que toutes les lectures. Venez en essayer quelques-uns à A&G Academy, à Singapour, si vous êtes dans le coin, et prenez le poids au sérieux : l'instrument que vous supportez de tenir une heure est celui sur lequel vous travaillerez.
Frequently asked
L'accordéon à boutons est-il plus difficile que l'accordéon à clavier piano ?
Il est plus difficile les premiers mois et plus facile ensuite. Les boutons n'offrent aucun repère visuel, si bien que l'orientation du début est lente. Mais les schémas de doigtés se répètent dans toutes les tonalités, si bien que les gammes et les arpèges dans les tonalités ingrates ne coûtent aucun travail supplémentaire plus tard. Les pianistes qui passent à l'accordéon à clavier piano démarrent plus vite.
Peut-on jouer la même musique sur les deux types d'accordéon ?
Pour l'essentiel oui, avec une grosse exception : l'étendue. Un chromatique à boutons couvre environ cinq octaves contre trois et demie sur un clavier piano de taille standard, si bien qu'une bonne part du répertoire classique et des transcriptions d'orgue n'entre tout simplement pas sur le clavier sans réécriture. La main gauche est d'ordinaire identique sur les deux.
Quel accordéon acheter quand on débute complètement ?
Pour la plupart des débutants adultes, un accordéon à clavier piano de 72 ou 96 basses est le premier instrument raisonnable : assez léger à porter, assez large d'étendue pour durer, et facile à revendre. Choisissez plutôt un chromatique à boutons si le répertoire classique est l'objectif et que vous avez un professeur pour ce système.
Pianoakkordeon oder Knopfakkordeon
Umfang, Handgröße, Fingersatzlogik, Repertoire und Wiederverkauf. Ein ehrlicher Vergleich von Pianoakkordeon und chromatischem Knopfakkordeon und wie man wählt.
Der Unterschied in der Anordnung, schlicht gesagt
Ein Pianoakkordeon hat auf der rechten Seite eine senkrecht stehende Klaviatur: weiße Stammtöne, schwarze Obertasten, die Anordnung, die jeder kennt. Ein chromatisches Knopfakkordeon, meist CBA abgekürzt, hat drei bis fünf Reihen runder Knöpfe. Die ersten drei Reihen enthalten jeden Ton der chromatischen Skala, auf jeder Diagonale in kleinen Terzen angeordnet; die vierte und fünfte Reihe verdoppeln die ersten beiden, allein um alternative Fingersätze zu ermöglichen.
Es gibt zwei CBA-Systeme. Das C-Griff-System, Standard in weiten Teilen Europas, und das B-Griff-System, Standard in Russland und in weiten Teilen des früheren sowjetischen Raums, die Anordnung des Bajans. Sie sind gewissermaßen spiegelbildliche Varianten derselben Idee, und wer auf dem einen flüssig spielt, kann sich nicht einfach ans andere setzen. Wählen Sie eines und bleiben Sie dabei.
Beide Bauarten teilen sich meist dieselbe linke Hand: den Stradella-Bass mit seinen Reihen aus Einzelbässen und fertigen Akkorden. In diesem Punkt steht es unentschieden.
Umfang im Verhältnis zum getragenen Gewicht
Das ist die Abwägung, die für viele Spieler den Ausschlag gibt. Eine Klaviertaste ist breit. Ein Pianoakkordeon voller Größe mit 41 Tasten gibt Ihnen dreieinhalb Oktaven und wiegt mit 120 Bässen irgendwo zwischen neun und dreizehn Kilogramm. Ein fünfreihiges CBA vergleichbaren Gewichts bietet gut fünf Oktaven, weil Knöpfe klein sind und man Reihen übereinanderlegen kann.
Dieser zusätzliche Umfang ist keine Angeberei fürs Datenblatt. Er ist der Unterschied zwischen dem Spielen einer Orgeltranskription, wie sie dasteht, und einem Abend voller Umschreiben. Und er ist der Grund, warum Bearbeiter von Bach, Scarlatti und dem Repertoire des zwanzigsten Jahrhunderts Knöpfe voraussetzen.
Die Knöpfe liegen auch enger beieinander, die Hand legt also weniger Weg zurück, und große Intervalle sind leichter. Eine Dezime ist auf der Klaviatur eine Spannung und auf Knöpfen ein gewöhnlicher Griff. Dagegen steht, dass die Klaviatur eine deutlichere optische Karte davon liefert, wo man sich befindet, und das hilft im ersten Jahr wirklich.
Wie sich die Fingersatzlogik unterscheidet
Auf einer Klaviatur ändert sich die Gestalt einer Tonleiter mit der Tonart. C-Dur und Fis-Dur fühlen sich in nichts ähnlich, und jeder Pianist hat damit Zeit verbracht. Auf einem chromatischen Knopfakkordeon ist das Transponieren einer Stelle weitgehend eine Frage davon, dieselbe Handform auf einen anderen Ausgangsknopf zu verschieben. Lernen Sie ein Muster einmal, und es gehört Ihnen in allen zwölf Tonarten.
Das klingt nach einem klaren Sieg, und für fortgeschrittenes Repertoire ist es das auch. Bezahlt wird am Anfang. Knöpfe sehen alle gleich aus, es gibt keine Schwarz-Weiß-Orientierung, und Anfänger haben mehrere Wochen lang das Gefühl, blind zu tippen. Manche Instrumente haben kleine Vertiefungen auf den Orientierungsknöpfen; man lernt, sie ohne Hinsehen zu finden.
Beim Pianoakkordeon gibt es noch eine Feinheit, vor der niemand warnt: Sie können Ihre rechte Hand nicht sehen. Die Klaviatur zeigt von Ihnen weg. Der optische Vorteil ist also kleiner, als man annimmt, und der taktile Vorteil der Knöpfe größer.
Repertoire, Genre und was andere erwarten
Wenn Ihr Ziel das ernsthafte Konzertrepertoire ist, Solotarjow, Gubaidulina, Nordheim, der transkribierte Bach, dann werden Sie feststellen, dass fast alles davon für chromatische Knöpfe geschrieben und darauf eingespielt ist, oft mit Melodiebass. Man kann es auf einem Pianoakkordeon machen, und Leute tun es, aber man arbeitet gegen den Strich.
Wenn Ihr Ziel französischer Musette, italienische Tanzmusik, Tango, Klezmer, Cajun oder das Spiel in einer Coverband ist, ist das Pianoakkordeon vollkommen zu Hause und in manchen dieser Szenen das erwartete Instrument. Das argentinische Bandoneon und die irischen Knopfboxen sind noch einmal ganz eigene Themen.
Praktisches zählt ebenfalls. Pianoakkordeons sind auf dem Gebrauchtmarkt häufiger, leichter zu verkaufen und leichter mit einer Lehrkraft zu versorgen. Ein CBA kann in einem kleinen Markt heißen, dass man auf das richtige Instrument warten muss.
Wie man tatsächlich entscheidet
Wenn Sie bereits Klavier spielen und lieber in diesem Jahr als im nächsten Musik machen wollen, nehmen Sie das Pianoakkordeon. Die Übertragung ist real, und Sie spielen innerhalb von Wochen Stücke. Wenn Sie bei null anfangen, jung oder geduldig sind und Sie das Konzertrepertoire reizt, fangen Sie mit Knöpfen an, denn später zu wechseln kostet mehr, als gleich dort zu beginnen.
Was auch immer Sie wählen: Spielen Sie beide, bevor Sie sich festlegen. Eine halbe Stunde mit jedem Instrument auf dem Knie sagt Ihnen mehr als jede Menge Lesestoff. Kommen Sie vorbei und probieren Sie ein paar an der A&G Academy in Singapur, wenn Sie in der Nähe sind, und nehmen Sie das Gewicht ernst: Das Instrument, das Sie eine Stunde lang halten mögen, ist das, auf dem Sie üben werden.
Frequently asked
Ist das Knopfakkordeon schwerer zu lernen als das Pianoakkordeon?
Die ersten Monate ist es schwerer und danach leichter. Knöpfe haben keine optischen Orientierungspunkte, die Zurechtfindung geht am Anfang also langsam. Dafür wiederholen sich die Fingersatzmuster in jeder Tonart, Tonleitern und Arpeggien in unbequemen Tonarten kosten später also keine zusätzliche Arbeit. Pianisten, die zum Pianoakkordeon wechseln, starten schneller.
Kann ich auf beiden Akkordeontypen dieselbe Musik spielen?
Größtenteils, mit einer großen Ausnahme: dem Umfang. Ein chromatisches Knopfakkordeon deckt etwa fünf Oktaven ab gegenüber ungefähr dreieinhalb bei einem Pianoakkordeon voller Größe, viel klassisches und transkribiertes Orgelrepertoire passt also schlicht nicht ohne Umschreiben auf die Klaviatur. Die linke Hand ist bei beiden meist identisch.
Welches Akkordeon soll ein völliger Anfänger kaufen?
Für die meisten erwachsenen Anfänger ist ein Pianoakkordeon mit 72 oder 96 Bässen das vernünftige erste Instrument: leicht genug zum Halten, im Umfang weit genug zum Hineinwachsen und leicht wieder zu verkaufen. Nehmen Sie stattdessen ein chromatisches Knopfakkordeon, wenn klassisches Repertoire das Ziel ist und Sie eine Lehrkraft für dieses System haben.
Fisarmonica a piano contro fisarmonica a bottoni
Estensione, misura della mano, diteggiature, repertorio e rivendita. Un confronto onesto fra fisarmonica a piano e cromatica a bottoni, e come scegliere.
La differenza di disposizione, detta chiaramente
La fisarmonica a piano ha una tastiera di pianoforte verticale sul lato destro: tasti bianchi per le note naturali, neri per le alterazioni, la disposizione che tutti riconoscono. La fisarmonica cromatica a bottoni, di solito abbreviata in CBA, ha da tre a cinque file di bottoni tondi. Le prime tre file contengono tutte le note della scala cromatica disposte per terze minori lungo ogni diagonale; la quarta e la quinta fila duplicano le prime due, unicamente per darti diteggiature alternative.
Esistono due sistemi CBA. Il sistema C, standard in quasi tutta l'Europa, e il sistema B, standard in Russia e in buona parte dell'ex area sovietica, che è la disposizione del bayan. Sono varianti quasi speculari della stessa idea, e chi è sciolto su uno non può semplicemente sedersi davanti all'altro. Scegline uno e restaci.
Entrambi i tipi di solito condividono la stessa mano sinistra: i bassi Stradella, con le loro file di bassi singoli e di accordi già pronti. Su quel punto la discussione finisce in parità.
Estensione in rapporto al peso che porti
È questo il compromesso che decide la questione per molti musicisti. Un tasto di pianoforte è largo. Una fisarmonica a piano di misura piena da 41 tasti ti dà tre ottave e mezza e pesa fra i nove e i tredici chili con 120 bassi. Una CBA a cinque file di peso equivalente offre poco più di cinque ottave, perché i bottoni sono piccoli e le file si possono impilare.
Quell'estensione in più non è un vanto da scheda tecnica. È la differenza fra suonare una trascrizione d'organo così com'è scritta e passare una serata a riscriverla. È anche il motivo per cui chi arrangia Bach, Scarlatti e il repertorio del Novecento dà per scontati i bottoni.
I bottoni stanno anche più vicini fra loro, quindi la mano si sposta meno e gli intervalli ampi sono più facili. Una decima è una stiracchiata sulla tastiera e una presa ordinaria sui bottoni. Di contro, la tastiera di pianoforte dà una mappa visiva più chiara di dove ti trovi, il che nel primo anno aiuta davvero.
In che cosa cambia la logica delle diteggiature
Su una tastiera di pianoforte la forma di una scala cambia con la tonalità. Do maggiore e Fa diesis maggiore non si somigliano per niente, e ogni pianista ci ha passato sopra del tempo. Su una fisarmonica cromatica a bottoni, trasportare un passaggio è in gran parte questione di spostare la stessa forma della mano su un bottone di partenza diverso. Impari uno schema una volta e lo possiedi in tutte e dodici le tonalità.
Sembra una vittoria schiacciante, e per il repertorio avanzato lo è. Il prezzo si paga all'inizio. I bottoni sono tutti uguali a vedersi, non c'è nessun punto di riferimento bianco e nero, e i principianti passano diverse settimane con la sensazione di scrivere alla cieca. Alcuni strumenti hanno piccole fossette sui bottoni di riferimento; impari a trovarle senza guardare.
C'è un'altra piega della fisarmonica a piano di cui nessuno ti avverte: la mano destra non la vedi. La tastiera è rivolta dalla parte opposta alla tua. Quindi il vantaggio visivo è minore di quanto si creda, e il vantaggio tattile dei bottoni è maggiore.
Repertorio, genere e le aspettative degli altri
Se la tua ambizione è il repertorio concertistico serio, Zolotarev, Gubaidulina, Nordheim, le trascrizioni di Bach, scoprirai che quasi tutto è scritto e inciso per la cromatica a bottoni, spesso con i bassi sciolti. Si può fare sulla fisarmonica a piano, e c'è chi lo fa, ma stai lavorando contro corrente.
Se la tua ambizione è il musette francese, il liscio italiano, il tango, il klezmer, il cajun o suonare in una cover band, la fisarmonica a piano è perfettamente a casa sua e in alcuni di questi ambienti è lo strumento che ci si aspetta. Il bandoneon argentino e le button box irlandesi sono discorsi del tutto a parte.
Contano anche le questioni pratiche. Le fisarmoniche a piano sono più diffuse sul mercato dell'usato, più facili da rivendere e più facili da trovare un insegnante. Una CBA in un mercato piccolo può voler dire aspettare che salti fuori lo strumento giusto.
Come scegliere davvero
Se suoni già il pianoforte e vuoi fare musica quest'anno e non il prossimo, prendi la fisarmonica a piano. Il passaggio è reale e nel giro di qualche settimana suonerai dei brani. Se parti da zero, sei giovane o paziente e sei attratto dal repertorio da concerto, comincia dai bottoni, perché cambiare più avanti costa più che partire da lì.
Qualunque cosa tu scelga, provale entrambe prima di impegnarti. Mezz'ora con ciascuno strumento sulle ginocchia ti dice più di qualunque quantità di letture. Se sei in zona, vieni a provarne qualcuna alla A&G Academy di Singapore, e prendi sul serio il peso: lo strumento che riesci a reggere per un'ora è quello su cui studierai.
Frequently asked
La fisarmonica a bottoni è più difficile di quella a piano?
È più difficile nei primi mesi e più facile dopo. I bottoni non hanno riferimenti visivi, quindi orientarsi all'inizio è lento. Ma gli schemi di diteggiatura si ripetono in ogni tonalità, quindi scale e arpeggi nelle tonalità scomode più avanti non costano lavoro in più. I pianisti che passano alla fisarmonica a piano partono più in fretta.
Posso suonare la stessa musica su tutti e due i tipi di fisarmonica?
In gran parte sì, con una grande eccezione: l'estensione. Una cromatica a bottoni copre circa cinque ottave contro le tre e mezza scarse di una fisarmonica a piano di misura piena, quindi molto repertorio classico e molte trascrizioni d'organo sulla tastiera non ci stanno senza riscritture. La mano sinistra di solito è identica su entrambe.
Quale fisarmonica dovrebbe comprare chi parte da zero?
Per la maggior parte dei principianti adulti, una fisarmonica a piano da 72 o 96 bassi è il primo strumento sensato: abbastanza leggera da reggere, abbastanza estesa per crescerci dentro e facile da rivendere. Scegli invece una cromatica a bottoni se l'obiettivo è il repertorio classico e hai un insegnante per quel sistema.
Acordeão de teclas e acordeão de botões
Extensão, tamanho da mão, lógica de dedilhação, repertório e revenda. Comparação honesta entre o acordeão de teclas e o cromático de botões.
A diferença de disposição, dita sem rodeios
Um acordeão de teclas tem um teclado de piano na vertical do lado direito: teclas brancas para as notas naturais, pretas para as alteradas, a disposição que toda a gente reconhece. Um acordeão cromático de botões, habitualmente abreviado para CBA, tem três a cinco filas de botões redondos. As três primeiras filas contêm todas as notas da escala cromática dispostas em terceiras menores ao longo de cada diagonal; a quarta e a quinta filas duplicam as duas primeiras, apenas para dar dedilhações alternativas.
Há dois sistemas de CBA. O sistema C, corrente em quase toda a Europa, e o sistema B, corrente na Rússia e em boa parte da antiga esfera soviética, que é a disposição do bayan. São variantes mais ou menos espelhadas da mesma ideia, e quem domina um não se senta simplesmente ao outro. Escolha um e fique com ele.
Os dois tipos partilham normalmente a mesma mão esquerda: os baixos Stradella, com as suas filas de baixos simples e de acordes pré-definidos. Nessa parte da discussão ficam empatados.
Extensão pelo peso que se carrega
É este o prós e contras que resolve a questão para muita gente. Uma tecla de piano é larga. Um acordeão de teclas de tamanho completo, com 41 teclas, dá três oitavas e meia e pesa algures entre nove e treze quilos com 120 baixos. Um CBA de cinco filas de peso equivalente oferece pouco mais de cinco oitavas, porque os botões são pequenos e se podem empilhar filas.
Essa extensão a mais não é uma bravata de folha de especificações. É a diferença entre tocar uma transcrição de órgão tal como está escrita e passar uma noite a reescrevê-la. É também a razão por que os arranjadores de Bach, de Scarlatti e do repertório do século XX pressupõem botões.
Os botões ficam também mais juntos, por isso a mão desloca-se menos e os intervalos grandes são mais fáceis. Uma décima é um esticão no teclado e um alcance vulgar nos botões. Em contrapartida, o teclado de piano dá um mapa visual mais claro de onde se está, o que ajuda mesmo no primeiro ano.
Como difere a lógica da dedilhação
Num teclado de piano, a forma de uma escala muda com a tonalidade. Dó maior e fá sustenido maior não se parecem em nada, e todos os pianistas já gastaram tempo com isso. Num acordeão cromático de botões, transpor uma passagem é em boa parte uma questão de deslocar a mesma forma da mão para outro botão de partida. Aprende-se um padrão uma vez e fica-se com ele nas doze tonalidades.
Isto parece uma vitória decisiva e, para o repertório avançado, é. O preço paga-se no início. Os botões são todos iguais à vista, não há a referência do preto e branco, e os principiantes passam várias semanas a sentir que escrevem à máquina às escuras. Alguns instrumentos têm pequenas covas em botões de referência; aprende-se a encontrá-las sem olhar.
Há mais um pormenor do acordeão de teclas de que ninguém avisa: não se vê a mão direita. O teclado está virado ao contrário de si. Por isso a vantagem visual é menor do que as pessoas supõem, e a vantagem tátil dos botões é maior.
Repertório, género e o que os outros esperam
Se a sua ambição é o repertório de concerto a sério — Zolotariov, Gubaidulina, Nordheim, o Bach transcrito —, vai descobrir que quase tudo isso está escrito para botões cromáticos e gravado neles, muitas vezes com baixos livres. Pode fazer-se num acordeão de teclas, e há quem o faça, mas vai a contrapelo.
Se a sua ambição é a musette francesa, o baile italiano, o tango, o klezmer, o cajun, ou tocar numa banda de versões, o acordeão de teclas está completamente em casa e, nalguns desses meios, é o instrumento esperado. O bandoneão argentino e as caixas de botões irlandesas são conversas à parte.
As questões práticas também contam. Os acordeões de teclas são mais comuns no mercado de segunda mão, mais fáceis de vender e mais fáceis de acompanhar com um professor. Um CBA num mercado pequeno pode significar esperar que apareça o instrumento certo.
Como escolher, na prática
Se já toca piano e quer fazer música este ano e não para o ano, escolha o acordeão de teclas. A transferência é real e vai estar a tocar melodias ao fim de umas semanas. Se está a começar do zero, é novo ou paciente, e o que o atrai é o repertório de concerto, comece nos botões, porque mudar mais tarde custa mais do que começar já por aí.
Escolha o que escolher, toque os dois antes de se decidir. Meia hora com cada instrumento ao colo diz-lhe mais do que qualquer quantidade de leitura. Venha experimentar alguns à A&G Academy, em Singapura, se estiver por perto, e leve o peso a sério: o instrumento que aguenta segurar durante uma hora é aquele em que vai mesmo estudar.
Frequently asked
O acordeão de botões é mais difícil de aprender do que o de teclas?
É mais difícil nos primeiros meses e mais fácil depois. Os botões não têm referências visuais, por isso a orientação inicial é lenta. Mas os padrões de dedilhação repetem-se em todas as tonalidades, e por isso as escalas e os arpejos em tonalidades incómodas não custam trabalho adicional mais tarde. Os pianistas que passam para o acordeão de teclas arrancam mais depressa.
Posso tocar a mesma música nos dois tipos de acordeão?
Quase toda, com uma grande exceção: a extensão. Um acordeão cromático de botões cobre cerca de cinco oitavas contra três e meia, mais ou menos, de um acordeão de teclas de tamanho completo, por isso muito do repertório clássico e das transcrições de órgão simplesmente não cabe no teclado sem ser reescrito. A mão esquerda costuma ser idêntica nos dois.
Que acordeão deve comprar quem está mesmo a começar?
Para a maioria dos principiantes adultos, um acordeão de teclas de 72 ou de 96 baixos é o primeiro instrumento sensato: leve o suficiente para segurar, com extensão suficiente para crescer dentro dele e fácil de revender. Escolha antes um cromático de botões se o objetivo for o repertório clássico e tiver um professor desse sistema.
Клавишный аккордеон против кнопочного
Диапазон, размер руки, логика аппликатуры, репертуар и перепродажа. Честное сравнение клавишных и хроматических кнопочных аккордеонов и как выбрать.
Разница в раскладке, если коротко
У клавишного аккордеона справа вертикальная фортепианная клавиатура: белые основные ступени, чёрные диезы, знакомая всем раскладка. У хроматического кнопочного, который обычно сокращают до CBA, три-пять рядов круглых кнопок. Первые три ряда содержат все звуки хроматической гаммы, выстроенные по малым терциям вдоль каждой диагонали; четвёртый и пятый ряды дублируют первые два исключительно ради дополнительных аппликатур.
Систем CBA две. C-система, принятая почти по всей Европе, и B-система, принятая в России и на большей части бывшего советского пространства, — это раскладка баяна. Они почти зеркальные варианты одной идеи, и свободно играющий на одной не сможет просто так сесть за другую. Выберите одну и держитесь её.
Левая рука у обоих типов обычно одна и та же: басы Страделла с рядами одиночных басов и готовых аккордов. В этой части спора счёт равный.
Диапазон за тот вес, который вы носите
Это тот компромисс, который для многих решает дело. Фортепианная клавиша широкая. Полноразмерный клавишный аккордеон на 41 клавишу даёт три с половиной октавы и весит от девяти до тринадцати килограммов при 120 басах. Пятирядный CBA сопоставимого веса предлагает чуть больше пяти октав, потому что кнопки мелкие, а ряды можно ставить друг над другом.
Эти лишние октавы — не хвастовство из спецификации. Это разница между тем, чтобы сыграть органное переложение как написано, и тем, чтобы просидеть вечер, переписывая его. Поэтому же те, кто перекладывает Баха, Скарлатти и репертуар XX века, исходят из кнопок.
Кнопки к тому же стоят теснее, поэтому рука проходит меньший путь, а широкие интервалы берутся легче. Децима на клавиатуре — растяжка, на кнопках — обычный захват. Против этого — фортепианная клавиатура даёт более ясную зрительную карту того, где вы находитесь, и в первый год это действительно помогает.
Чем отличается логика аппликатуры
На фортепианной клавиатуре форма гаммы меняется с тональностью. До мажор и фа-диез мажор на ощупь не похожи ничем, и каждый пианист на это потратил время. На хроматическом кнопочном транспонирование пассажа в основном сводится к переносу той же формы руки на другую начальную кнопку. Выучите фигуру один раз — и она ваша во всех двенадцати тональностях.
Звучит как решающая победа, и для продвинутого репертуара она такова. Плата взимается на старте. Кнопки все одинаковые на вид, чёрно-белых ориентиров нет, и новички неделями чувствуют себя так, будто печатают вслепую. У некоторых инструментов на опорных кнопках есть маленькие выемки; их учатся находить, не глядя.
Есть ещё одна тонкость клавишного аккордеона, о которой никто не предупреждает: правую руку вы не видите. Клавиатура смотрит от вас. Так что зрительное преимущество меньше, чем принято думать, а осязательное преимущество кнопок — больше.
Репертуар, жанр и чего ждут окружающие
Если ваша цель — серьёзная концертная литература, Золотарёв, Губайдулина, Нордхейм, переложенный Бах, вы обнаружите, что почти всё это написано для хроматических кнопок и записано на них, часто с выборным басом. Сыграть это на клавишном аккордеоне можно, и играют, но вы работаете против течения.
Если ваша цель — французский мюзет, итальянский бальный репертуар, танго, клезмер, кейджун или игра в кавер-группе, клавишный аккордеон совершенно у себя дома, а в части этих сцен он и есть ожидаемый инструмент. Аргентинский бандонеон и ирландские кнопочные гармоники — разговоры совсем отдельные.
Практические соображения тоже считаются. Клавишные аккордеоны чаще встречаются на вторичном рынке, их легче продать и легче найти под них преподавателя. CBA на небольшом рынке может означать ожидание, пока подвернётся нужный инструмент.
Как всё-таки выбрать
Если вы уже играете на фортепиано и хотите делать музыку в этом году, а не в следующем, берите клавишный аккордеон. Перенос навыка реален, и через несколько недель вы будете играть пьесы. Если вы начинаете с нуля, молоды или терпеливы и тянетесь к концертному репертуару, начинайте с кнопок: перейти позже стоит дороже, чем сразу начать там.
Что бы вы ни выбрали, поиграйте на обоих, прежде чем решать. Полчаса с каждым инструментом на колене скажут вам больше, чем любое количество прочитанного. Если вы поблизости, приходите попробовать несколько штук в A&G Academy в Сингапуре и отнеситесь к весу серьёзно: заниматься вы будете на том инструменте, который готовы держать в руках час подряд.
Frequently asked
Кнопочный аккордеон труднее клавишного?
Первые несколько месяцев труднее, потом легче. У кнопок нет зрительных ориентиров, поэтому ранняя ориентация идёт медленно. Зато аппликатурные фигуры повторяются во всех тональностях, так что гаммы и арпеджио в неудобных тональностях позже не стоят лишней работы. Пианисты, переходящие на клавишный аккордеон, стартуют быстрее.
Можно ли играть одну и ту же музыку на обоих типах аккордеона?
В основном да, с одним большим исключением — диапазоном. Хроматический кнопочный покрывает около пяти октав против примерно трёх с половиной у полноразмерного клавишного, поэтому изрядная часть классики и органных переложений просто не помещается на клавиатуру без переписывания. Левая рука у обоих обычно одинакова.
Какой аккордеон купить полному новичку?
Для большинства взрослых начинающих разумный первый инструмент — клавишный аккордеон на 72 или 96 басов: достаточно лёгкий, чтобы держать, достаточно широкий по диапазону, чтобы было куда расти, и легко продаваемый. Берите вместо него хроматический кнопочный, если целью стоит классический репертуар и у вас есть преподаватель по этой системе.
键盘式手风琴与键钮式手风琴
音域、手的大小、指法逻辑、曲目和转手。键盘式与半音阶键钮式手风琴的一次老实比较，以及该怎么挑。
布局上的差别，直说
键盘式手风琴的右手侧是一副竖起来的钢琴键盘：白键是本位音，黑键是升降音，就是人人认得的那副样子。半音阶键钮式手风琴通常简称 CBA，右手是三到五排圆按钮。头三排包含半音阶里的全部音，沿每条斜线按小三度排列；第四、第五排只是把前两排复制一遍，纯粹为了给你备选的指法。
CBA 有两种系统。C 系统是欧洲大部分地区的标准，B 系统是俄罗斯和前苏联地区大部分地方的标准，也就是巴扬的布局。它们算是同一个想法的镜像变体，一个系统练熟了的人，并不能坐下来就弹另一个。挑一种，然后一直用下去。
两类琴的左手通常是一样的：斯特拉德拉低音，带着单音低音排和预设和弦排。这一块的比较打个平手。
同样的重量，能换来多少音域
对很多人来说，正是这一项取舍定了胜负。钢琴键是宽的。一台全尺寸 41 键的键盘式手风琴给你三个半八度，配 120 贝斯时重量在九到十三公斤之间。重量相当的五排 CBA 能给到五个多八度，因为按钮小，而且可以往上叠排。
多出来的那点音域不是规格表上的吹嘘。它是“照着谱面弹一首管风琴改编曲”和“花一晚上把它重新改写一遍”之间的差别。这也是为什么巴赫、斯卡拉蒂和二十世纪曲目的改编者默认你用的是按钮。
按钮之间也挨得更近，所以手走的距离更短，大音程也更容易。十度在键盘上是个够，在按钮上是个寻常的伸手。反过来，钢琴键盘给出的位置图更清楚，这在第一年里确实帮得上忙。
指法逻辑上的差别
在钢琴键盘上，音阶的手型随调而变。C 大调和升 F 大调手感毫无共同之处，每个钢琴家都在这上面花过时间。在半音阶键钮式手风琴上，把一段移调，基本上就是把同一个手型挪到另一个起始按钮上。一个图形学会一次，十二个调就都归你了。
这听起来像是决定性的优势，而在高级曲目上确实如此。代价是在开头付的。按钮看上去全都一样，没有黑白两色的路标，初学者会有好几个星期觉得自己在盲打。有些琴会在参考按钮上做几个小凹点，你会学着不看也能摸到它们。
键盘式手风琴上还有一件没人事先提醒你的事：你看不见自己的右手。键盘是背对着你的。所以视觉上的优势比人们以为的小，而按钮在触觉上的优势比人们以为的大。
曲目、风格，以及别人默认你用什么
如果你的志向是严肃的音乐会曲目——佐洛塔廖夫、古拜杜丽娜、诺尔海姆、改编的巴赫——你会发现它们几乎全部是为半音阶键钮写的、也是用它录的，而且常常要配自由低音。这些曲子用键盘式手风琴也能弹，也有人弹，但你是在逆着木纹使劲。
如果你的志向是法国 musette、意大利舞厅音乐、探戈、克莱兹默、卡津音乐，或者在翻唱乐队里演奏，那么键盘式手风琴完全是在自己家里，在其中某些场景里它还是人们默认的那件乐器。阿根廷的班多钮琴和爱尔兰的键钮小手风琴则完全是另外的话题。
现实层面的事情也算数。键盘式手风琴在二手市场上更常见，更好脱手，也更容易找到教它的老师。在一个小市场里选 CBA，可能意味着要等合适的琴出现。
实际该怎么选
如果你已经会弹钢琴，而且想在今年而不是明年就做出音乐，那就拿键盘式手风琴。这种迁移是真实的，几个星期之内你就能弹曲子了。如果你从零开始，年纪还小或者有耐心，而且被音乐会曲目吸引，那就从按钮起步，因为以后再换，代价比一开始就选它要大。
无论选哪一种，先都弹一弹再决定。把两台琴分别在膝上放半小时，告诉你的东西比读多少文字都多。如果你就在附近，来新加坡的 A&G Academy 试几台；另外，认真对待重量：那台你能忍着抱上一小时的琴，才是你真会拿来练的琴。
Frequently asked
键钮式手风琴比键盘式更难学吗？
头几个月更难，之后更容易。按钮没有视觉路标，所以早期找位置慢。但指法图形在每个调上都重复，所以以后在别扭的调上练音阶和琶音不用多花力气。转到键盘式手风琴的钢琴家，起步会更快。
同样的曲子在两种手风琴上都能弹吗？
大体上能，只有一个大例外：音域。半音阶键钮式手风琴覆盖大约五个八度，而全尺寸键盘式手风琴大约三个半，所以很多古典作品和管风琴改编曲，不重新改写就根本放不进键盘里。两者的左手通常是一样的。
完全的初学者该买哪一种手风琴？
对多数成年初学者来说，72 贝斯或 96 贝斯的键盘式手风琴是合理的第一台琴：轻得抱得住，音域宽得够你长进去，也容易转手。如果目标是古典曲目，而且你能找到教那套系统的老师，那就改选半音阶键钮式手风琴。
ピアノ式アコーディオンとボタン式アコーディオン
音域、手の大きさ、運指の理屈、レパートリー、売りやすさ。鍵盤式とクロマチックのボタン式を正直に比べ、どう選べばいいかをまとめました。
配列の違いを、そのまま言うと
ピアノ式アコーディオンは、右手側に縦向きのピアノ鍵盤を持ちます。白い幹音、黒い派生音、誰もが見覚えのある配列です。クロマチックのボタンアコーディオン、ふつうCBAと略されるほうは、丸いボタンが3列から5列並びます。最初の3列に半音階のすべての音が、斜めの方向に短3度ずつ並んで収まっていて、4列目と5列目は最初の2列をそのまま複製したもので、目的は運指の選択肢を増やすことだけです。
CBAには二つの方式があります。ヨーロッパの大半で標準のCシステムと、ロシアと旧ソ連圏の大半で標準のBシステムで、後者がバヤンの配列です。同じ発想の、鏡像に近い変種で、片方に習熟した奏者がもう片方に座ってすぐ弾けるものではありません。どちらかを選んで、そのまま進んでください。
左手はどちらもふつう同じです。単音のベースの列とプリセットの和音を備えたストラデラ・ベース。この点については、勝負がつきません。
担ぐ重さに対して、どれだけの音域か
多くの奏者にとって決め手になるのが、この損得です。ピアノの鍵は幅があります。フルサイズの41鍵のピアノ式アコーディオンは3オクターヴ半で、120ベースなら重さは9キロから13キロほど。同じくらいの重さの5列のCBAなら、5オクターヴと少しが手に入ります。ボタンは小さく、列を重ねられるからです。
この余分な音域は、仕様表の自慢話ではありません。オルガンの編曲を書かれたとおりに弾けるか、一晩かけて書き直すかの違いです。バッハ、スカルラッティ、20世紀のレパートリーの編曲者がボタンを前提にしているのも、そのためです。
ボタンはまた互いに近くに並んでいるので、手の移動が少なく、大きな音程が楽になります。10度は鍵盤では背伸びですが、ボタンではふつうの手の届く範囲です。その代わり、ピアノ鍵盤のほうは今どこにいるのかを視覚的にはっきり示してくれて、これは最初の一年に本当に助けになります。
運指の理屈がどう違うか
ピアノ鍵盤では、音階の形が調によって変わります。CメジャーとF♯メジャーはまるで違う感触で、どのピアニストもそこに時間を費やしてきました。クロマチックのボタンアコーディオンでは、ある箇所を移調するのは、おおむね同じ手の形を別の始まりのボタンへ動かすだけのことです。パターンを一度覚えれば、十二の調すべてで自分のものになります。
決定的な勝ちのように聞こえますし、上級のレパートリーではそのとおりです。代償は最初に払います。ボタンは全部同じに見え、白黒という目印もなく、初心者は数週間、目隠しでタイプを打っているような気分で過ごします。楽器によっては基準になるボタンに小さなくぼみが付いていて、見ないでそれを探し当てられるようになります。
ピアノ式アコーディオンには、誰も警告してくれない落とし穴がもう一つあります。右手が見えないのです。鍵盤は自分と反対を向いています。つまり、視覚的な利点は思われているより小さく、ボタンの触覚的な利点は思われているより大きいということです。
レパートリー、ジャンル、周りの期待
本格的なコンサートのレパートリーが目標なら——ゾロタリョフ、グバイドゥーリナ、ノルドハイム、バッハの編曲——そのほとんどがクロマチックのボタン、多くはフリーベース付きのために書かれ、その楽器で録音されていることに気づくはずです。ピアノ式でも弾けますし、実際に弾く人もいますが、木目に逆らって進むことになります。
フランスのミュゼット、イタリアの舞踏音楽、タンゴ、クレズマー、ケイジャン、あるいはカバーバンドでの演奏が目標なら、ピアノ式アコーディオンはまったく居心地よく収まりますし、いくつかの場面では期待されている楽器でもあります。アルゼンチンのバンドネオンやアイルランドのボタン・アコーディオンは、まったく別の話です。
実際的な事情も効きます。ピアノ式アコーディオンのほうが中古市場に多く、売りやすく、教える先生も見つけやすい。市場の小さい土地でCBAを選ぶと、ちょうどいい楽器が出てくるのを待つことになりかねません。
実際にどう選ぶか
すでにピアノを弾いていて、来年ではなく今年のうちに音楽を作りたいなら、ピアノ式アコーディオンです。移行の効果は本物で、数週間で曲が弾けるようになります。何もないところから始めるなら、そして若いか気が長くて、コンサートのレパートリーに惹かれているなら、ボタンから始めてください。あとから乗り換えるほうが、最初からそちらにするより高くつきます。
どちらを選ぶにせよ、決める前に両方を弾いてください。それぞれ30分ずつ膝に乗せてみるほうが、どれだけ読むより多くのことを教えてくれます。近くにお住まいなら、シンガポールの A&G Academy で何台か試してみてください。そして重さは真剣に受け止めてください。1時間持っていられる楽器が、あなたが練習する楽器です。
Frequently asked
ボタン式アコーディオンはピアノ式より難しいですか？
最初の数か月は難しく、そのあとは楽になります。ボタンには視覚的な目印がないので、はじめの方向づけには時間がかかります。ただし運指のパターンがどの調でも繰り返されるので、弾きにくい調の音階やアルペッジョに、あとから余分な労力がかかりません。ピアノ経験者がピアノ式へ移る場合は、出だしが速くなります。
同じ曲をどちらの種類でも弾けますか？
だいたいは弾けますが、大きな例外が一つ、音域です。クロマチックのボタンアコーディオンは約5オクターヴ、フルサイズのピアノ式はおよそ3オクターヴ半なので、クラシックやオルガンの編曲の多くは、書き直さないかぎり鍵盤に収まりません。左手はふつうどちらも同じです。
まったくの初心者はどちらを買うべきですか？
たいていの大人の初心者には、72ベースか96ベースのピアノ式アコーディオンが妥当な最初の一台です。持てるだけ軽く、育つだけの音域があり、売りやすい。クラシックのレパートリーが目標で、その方式を教えられる先生がいるなら、代わりにクロマチックのボタンアコーディオンを選んでください。
피아노 아코디언과 버튼 아코디언
음역, 손 크기, 운지 논리, 레퍼토리, 되팔기. 건반식과 크로매틱 버튼식 아코디언을 솔직하게 견주고 고르는 법을 정리했습니다.
배열의 차이, 있는 그대로
피아노 아코디언은 오른쪽에 세로로 선 피아노 건반이 있습니다. 흰 제자리음, 검은 올림음, 누구나 알아보는 그 배열입니다. 보통 CBA로 줄여 쓰는 크로매틱 버튼 아코디언에는 동그란 버튼이 세 줄에서 다섯 줄 있습니다. 앞의 세 줄에 반음계의 모든 음이 각 대각선을 따라 단3도 간격으로 늘어서 있고, 넷째와 다섯째 줄은 앞의 두 줄을 그대로 복제한 것으로 오직 대체 운지를 주기 위한 것입니다.
CBA 체계는 둘입니다. 유럽 대부분에서 표준인 C체계와, 러시아 및 옛 소련권 대부분에서 표준인 B체계인데 후자가 바얀의 배열입니다. 같은 생각의 거울상에 가까운 변종이고, 한쪽에 능숙한 연주자가 다른 쪽에 그냥 앉을 수는 없습니다. 하나를 골라 그대로 가십시오.
두 종류 모두 왼손은 보통 같습니다. 단음 베이스 열과 미리 짜인 화음이 있는 스트라델라 베이스입니다. 그 부분은 무승부입니다.
짊어지는 무게 대비 음역
많은 연주자에게 결론을 내려 주는 것이 이 맞바꿈입니다. 피아노 건반은 넓습니다. 41건반짜리 원사이즈 피아노 아코디언은 3옥타브 반을 주고, 120베이스까지 갖추면 무게가 9킬로그램에서 13킬로그램 사이 어디쯤입니다. 비슷한 무게의 다섯 줄 CBA는 5옥타브를 조금 넘게 내주는데, 버튼이 작고 줄을 쌓을 수 있기 때문입니다.
그 여분의 음역은 사양표에 적어 자랑하는 항목이 아닙니다. 오르간 편곡을 적힌 그대로 치느냐, 저녁 내내 고쳐 쓰느냐의 차이입니다. 바흐와 스카를라티, 그리고 20세기 레퍼토리를 편곡하는 사람들이 버튼을 전제하는 이유이기도 합니다.
버튼은 서로 더 가까이 붙어 있어서 손이 덜 움직이고 넓은 음정이 쉽습니다. 10도는 건반에서는 벌려야 하는 거리이고 버튼에서는 평범하게 닿는 거리입니다. 반대로 피아노 건반은 지금 어디에 있는지 눈으로 보는 지도를 더 또렷하게 주고, 이것은 첫해에 정말로 도움이 됩니다.
운지 논리는 어떻게 다른가
피아노 건반에서는 음계의 모양이 조마다 달라집니다. 다장조와 올림바장조는 느낌이 전혀 같지 않고, 모든 피아니스트가 거기에 시간을 들였습니다. 크로매틱 버튼 아코디언에서 한 대목을 조옮김하는 것은 대체로 같은 손 모양을 다른 시작 버튼으로 옮기는 일입니다. 한 번 익힌 패턴은 열두 조 모두에서 가지게 됩니다.
결정적인 승리처럼 들리고, 고급 레퍼토리에서는 실제로 그렇습니다. 대가는 시작할 때 치릅니다. 버튼은 다 똑같이 생겼고 검고 흰 이정표도 없어서, 초보자는 몇 주 동안 눈 감고 타자를 치는 기분으로 지냅니다. 기준이 되는 버튼에 작은 홈을 파 둔 악기도 있고, 보지 않고 그것을 찾는 법을 익히게 됩니다.
피아노 아코디언에는 아무도 미리 일러 주지 않는 사정이 하나 더 있습니다. 오른손을 볼 수 없다는 것입니다. 건반이 몸 반대쪽을 향해 있습니다. 그래서 눈으로 얻는 이점은 사람들이 짐작하는 것보다 작고, 버튼이 주는 손끝의 이점은 더 큽니다.
레퍼토리와 장르, 그리고 남들의 기대
목표가 본격적인 연주회 레퍼토리, 곧 졸로타료프와 구바이둘리나, 노르하임, 편곡된 바흐라면, 그 거의 전부가 크로매틱 버튼, 그것도 흔히 프리베이스를 위해 쓰이고 그것으로 녹음되었다는 것을 알게 됩니다. 피아노 아코디언으로 할 수도 있고 실제로 하는 사람들도 있지만, 결을 거슬러 가는 일입니다.
목표가 프랑스 뮈제트, 이탈리아 무도회 음악, 탱고, 클레즈머, 케이준, 또는 커버 밴드 연주라면 피아노 아코디언이 완전히 제집이고, 그중 몇몇 판에서는 오히려 기대되는 악기입니다. 아르헨티나 반도네온과 아일랜드 버튼 박스는 전혀 다른 이야기입니다.
현실적인 사정도 셈에 넣어야 합니다. 피아노 아코디언은 중고 시장에 더 흔하고, 팔기 쉽고, 선생을 찾기도 쉽습니다. 시장이 작은 곳에서 CBA를 고른다는 것은 알맞은 악기가 나타나기를 기다린다는 뜻일 수 있습니다.
실제로 고르는 법
이미 피아노를 치고 있고 내년이 아니라 올해 음악을 만들고 싶다면 피아노 아코디언을 잡으십시오. 옮겨 오는 이점은 실재하고 몇 주 안에 곡을 치게 됩니다. 아무것도 없이 시작하는 중이고 나이가 어리거나 참을성이 있으며 연주회 레퍼토리에 끌린다면 버튼으로 시작하십시오. 나중에 바꾸는 쪽이 처음부터 거기서 시작하는 것보다 비싸게 먹히기 때문입니다.
무엇을 고르든 정하기 전에 둘 다 쳐 보십시오. 무릎에 하나씩 올리고 삼십 분씩 보내는 편이 아무리 많이 읽는 것보다 많은 것을 알려 줍니다. 가까이 계시다면 싱가포르의 A&G Academy에 오셔서 몇 대를 직접 쳐 보시고, 무게를 가볍게 여기지 마십시오. 한 시간을 견디며 들고 있을 수 있는 악기가 실제로 연습하게 될 악기입니다.
Frequently asked
버튼 아코디언이 피아노 아코디언보다 배우기 어렵나요?
처음 몇 달은 더 어렵고 그 뒤로는 더 쉽습니다. 버튼에는 눈으로 삼을 이정표가 없어서 초기의 방향 잡기가 더딥니다. 그러나 운지 패턴이 모든 조에서 되풀이되기 때문에, 까다로운 조의 음계와 아르페지오에 나중에 따로 드는 품이 없습니다. 피아노를 치던 사람이 피아노 아코디언으로 옮기면 출발이 더 빠릅니다.
두 종류의 아코디언으로 같은 음악을 칠 수 있나요?
대체로 그렇지만 음역이라는 큰 예외가 하나 있습니다. 크로매틱 버튼 아코디언은 약 5옥타브를 덮고 원사이즈 피아노 아코디언은 대략 3옥타브 반이어서, 클래식과 편곡된 오르간 레퍼토리의 상당수가 고쳐 쓰지 않고는 건반에 들어가지 않습니다. 왼손은 보통 둘 다 같습니다.
완전 초보는 어떤 아코디언을 사야 하나요?
대부분의 어른 초보자에게는 72베이스나 96베이스 피아노 아코디언이 분별 있는 첫 악기입니다. 들 만큼 가볍고, 자라 들어갈 만큼 음역이 넓으며, 되팔기도 쉽습니다. 클래식 레퍼토리가 목표이고 그 체계를 가르칠 선생이 있다면 크로매틱 버튼 아코디언을 고르십시오.
Akordion piano lawan akordion butang
Julat, saiz tangan, logik penjarian, repertoir dan nilai jualan semula. Perbandingan jujur akordion kunci piano dan butang kromatik, serta cara memilihnya.
Perbezaan susun atur, dinyatakan terus terang
Akordion piano mempunyai papan kekunci piano menegak di sebelah tangan kanan: natural putih, sharp hitam, susun atur yang semua orang cam. Akordion butang kromatik, biasanya diringkaskan sebagai CBA, mempunyai tiga hingga lima baris butang bulat. Tiga baris pertama mengandungi setiap not skala kromatik yang disusun dalam ketiga minor sepanjang setiap pepenjuru; baris keempat dan kelima menyalin semula baris pertama dan kedua, semata-mata untuk memberi anda penjarian alternatif.
Ada dua sistem CBA. Sistem C, standard di kebanyakan Eropah, dan sistem B, standard di Rusia dan sebahagian besar bekas lingkungan Soviet, iaitu susun atur bayan. Kedua-duanya varian yang hampir bercermin daripada idea yang sama dan seorang pemain yang fasih pada satu sistem tidak boleh sekadar duduk di depan yang satu lagi. Pilih satu dan kekal dengannya.
Kedua-dua jenis biasanya berkongsi tangan kiri yang sama: bes Stradella, dengan baris bes tunggal dan kord prasetnya. Bahagian hujah itu seri.
Julat berbanding berat yang anda tanggung
Inilah timbal balik yang menentukan perkara ini bagi ramai pemain. Kunci piano itu lebar. Akordion piano 41 kunci bersaiz penuh memberi anda tiga setengah oktaf dan beratnya di antara sembilan dan tiga belas kilogram dengan 120 bes. Sebuah CBA lima baris yang setara beratnya menawarkan sedikit lebih daripada lima oktaf, kerana butangnya kecil dan barisnya boleh disusun bertindan.
Julat tambahan itu bukan bualan lembaran spesifikasi. Ia perbezaan antara memainkan transkripsi organ seperti yang tertulis dan menghabiskan satu malam menulisnya semula. Ia juga sebabnya penyusun karya Bach, Scarlatti dan repertoir abad kedua puluh mengandaikan butang.
Butang juga duduk lebih rapat, jadi tangan bergerak lebih sedikit dan selang besar lebih mudah. Satu kesepuluh ialah regangan pada papan kekunci dan capaian biasa pada butang. Sebagai lawannya, papan kekunci piano memberikan peta visual yang lebih jelas tentang kedudukan anda, dan itu benar-benar membantu pada tahun pertama.
Bagaimana logik penjariannya berbeza
Pada papan kekunci piano, bentuk sesuatu skala berubah mengikut kunci. C major dan F sharp major langsung tidak terasa serupa, dan setiap pemain piano telah menghabiskan masa dengan hal itu. Pada akordion butang kromatik, mentransposkan sesuatu petikan sebahagian besarnya soal memindahkan bentuk tangan yang sama ke butang permulaan yang berlainan. Pelajari sesuatu corak sekali dan ia menjadi milik anda dalam kesemua dua belas kunci.
Itu kedengaran seperti kemenangan yang menentukan, dan bagi repertoir lanjutan memang begitu. Kosnya dibayar pada permulaan. Butang semuanya kelihatan serupa, tiada mercu tanda hitam putih, dan pemula menghabiskan beberapa minggu berasa seperti menaip dalam gelap. Sesetengah alat mempunyai lekuk kecil pada butang rujukan; anda belajar mencarinya tanpa melihat.
Ada satu lagi kerumitan pada akordion piano yang tiada siapa beri amaran kepada anda: anda tidak boleh melihat tangan kanan anda. Papan kekunci itu menghadap jauh daripada anda. Jadi kelebihan visualnya lebih kecil daripada yang diandaikan orang, dan kelebihan sentuhan butang itu lebih besar.
Repertoir, genre dan jangkaan orang lain
Jika cita-cita anda ialah repertoir konsert yang serius, Zolotaryov, Gubaidulina, Nordheim, Bach yang ditranskripsikan, anda akan mendapati hampir kesemuanya ditulis untuk dan dirakam pada butang kromatik, selalunya dengan free bass. Ia boleh dilakukan pada akordion piano, dan orang memang melakukannya, tetapi anda bekerja melawan arus.
Jika cita-cita anda ialah musette Perancis, muzik tarian Itali, tango, klezmer, Cajun, atau bermain dalam kumpulan lagu ulangan, akordion piano berada sepenuhnya di rumah sendiri dan dalam sesetengah daripada gelanggang itu ia alat yang dijangkakan. Bandoneon Argentina dan kotak butang Ireland ialah perbualan yang berasingan sama sekali.
Hal praktikal juga dikira. Akordion piano lebih lazim di pasaran terpakai, lebih mudah dijual, dan lebih mudah dicarikan guru. CBA dalam pasaran yang kecil boleh bermakna menunggu alat yang betul muncul.
Cara memilih dengan sebenarnya
Jika anda sudah bermain piano dan mahu menghasilkan muzik tahun ini dan bukan tahun depan, ambil akordion piano. Pemindahannya memang nyata dan anda akan memainkan lagu dalam beberapa minggu. Jika anda bermula daripada kosong, masih muda atau penyabar, dan tertarik kepada repertoir konsert, mulakan pada butang, kerana bertukar kemudian lebih mahal kosnya daripada bermula di situ.
Apa pun pilihan anda, mainkan kedua-duanya sebelum membuat keputusan. Setengah jam dengan setiap alat di atas lutut anda memberitahu lebih banyak daripada sebanyak mana pun bacaan. Datang dan cuba beberapa buah di A&G Academy di Singapura jika anda berdekatan, dan ambil serius soal berat: alat yang anda sanggup pegang selama sejam ialah alat yang anda akan berlatih dengannya.
Frequently asked
Adakah akordion butang lebih sukar dipelajari daripada akordion piano?
Ia lebih sukar untuk beberapa bulan pertama dan lebih mudah selepas itu. Butang tiada mercu tanda visual, jadi orientasi awal berjalan perlahan. Tetapi corak penjarian berulang dalam setiap kunci, jadi skala dan arpeggio dalam kunci yang janggal tidak menuntut kerja tambahan kemudian. Pemain piano yang bertukar kepada akordion piano mendapat permulaan yang lebih pantas.
Bolehkah saya memainkan muzik yang sama pada kedua-dua jenis akordion?
Kebanyakannya boleh, dengan satu pengecualian besar: julat. Akordion butang kromatik merangkumi kira-kira lima oktaf berbanding lebih kurang tiga setengah pada akordion piano bersaiz penuh, jadi banyak repertoir klasik dan transkripsi organ memang tidak muat pada papan kekunci tanpa ditulis semula. Tangan kirinya biasanya serupa pada kedua-duanya.
Akordion yang mana patut dibeli oleh pemula sepenuhnya?
Bagi kebanyakan pemula dewasa, akordion piano 72 bes atau 96 bes ialah alat pertama yang berhemah: cukup ringan untuk dipegang, cukup luas julatnya untuk dibesarkan bersama, dan mudah dijual semula. Pilih akordion butang kromatik sebaliknya jika repertoir klasik ialah matlamatnya dan anda ada guru untuk sistem itu.
பியானோ அக்கார்டியன் vs பட்டன் அக்கார்டியன்
வரம்பு, கை அளவு, விரல்வைப்பு தர்க்கம், ரெபர்ட்டோ, மறுவிற்பனை. பியானோ விசை மற்றும் க்ரோமாடிக் பட்டன் அக்கார்டியன்களின் நேர்மையான ஒப்பீடு, எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது.
அமைப்பு வேறுபாடு, நேரடியாகச் சொன்னால்
பியானோ அக்கார்டியனின் வலது பக்கத்தில் ஒரு செங்குத்துப் பியானோ விசைப்பலகை இருக்கிறது: வெள்ளை நேச்சுரல்கள், கருப்பு ஷார்ப்கள், எல்லாருக்கும் தெரிந்த அமைப்பு. பொதுவாக CBA என்று சுருக்கப்படும் க்ரோமாடிக் பட்டன் அக்கார்டியனில் மூன்று முதல் ஐந்து வரிசைகள் வட்டப் பொத்தான்கள் இருக்கின்றன. முதல் மூன்று வரிசைகளில் க்ரோமாடிக் ஸ்கேலின் ஒவ்வொரு சுரமும் இருக்கிறது, ஒவ்வொரு குறுக்குவரிசையிலும் மைனர் மூன்றாம் இடைவெளிகளில் அடுக்கப்பட்டிருக்கிறது; நான்காம், ஐந்தாம் வரிசைகள் முதல் இரண்டை நகலெடுக்கின்றன, மாற்று விரல்வைப்புகளைத் தருவதற்காக மட்டுமே.
CBA-வில் இரு அமைப்புகள் உண்டு. ஐரோப்பாவின் பெரும்பகுதியில் நிலையான C-அமைப்பு, ரஷ்யாவிலும் முன்னாள் சோவியத் வட்டாரத்தின் பெரும்பகுதியிலும் நிலையான B-அமைப்பு; பயானின் அமைப்பு அதுவே. இவை ஒரே கருத்தின் கிட்டத்தட்ட கண்ணாடிப் பிரதிபலிப்பு வகைகள்; ஒன்றில் சரளமான வாசிப்பாளரால் மற்றொன்றில் வெறுமனே அமர்ந்து வாசித்துவிட முடியாது. ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து அதிலேயே இருங்கள்.
இரு வகைகளுமே பொதுவாக ஒரே இடது கையைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றன: ஒற்றைப் பாஸ்கள், முன்னமைக்கப்பட்ட கார்டுகள் கொண்ட வரிசைகளுடன் கூடிய ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸ். விவாதத்தின் அந்தப் பகுதி சமன்.
நீங்கள் சுமக்கும் எடைக்கு எவ்வளவு வரம்பு
பல வாசிப்பாளர்களுக்கு இந்த விஷயத்தை முடிவு செய்யும் சமரசம் இதுதான். ஒரு பியானோ விசை அகலமானது. முழு அளவு 41-விசை பியானோ அக்கார்டியன் மூன்றரை ஆக்டேவ்களைத் தருகிறது, 120 பாஸ்களுடன் ஒன்பது முதல் பதிமூன்று கிலோகிராம் வரை எடை கொண்டது. அதே எடையுள்ள ஐந்து வரிசை CBA ஐந்து ஆக்டேவுக்குச் சற்று மேல் தருகிறது, ஏனெனில் பொத்தான்கள் சிறியவை, வரிசைகளை அடுக்கவும் முடியும்.
அந்தக் கூடுதல் வரம்பு விவரக்குறிப்புத் தாளில் காட்டும் பெருமை அல்ல. ஒரு ஆர்கன் டிரான்ஸ்கிரிப்ஷனை எழுதியபடியே வாசிப்பதற்கும், அதை மறுபடி எழுதுவதில் ஒரு மாலையைச் செலவழிப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு அது. Bach, Scarlatti, இருபதாம் நூற்றாண்டு ரெபர்ட்டோவை அமைப்பவர்கள் பொத்தான்களையே கருதுவதற்கும் காரணம் அதுவே.
பொத்தான்கள் நெருக்கமாகவும் அமர்ந்திருக்கின்றன, எனவே கை குறைவாகவே பயணிக்கிறது, பெரிய இடைவெளிகள் எளிதாகின்றன. விசைப்பலகையில் ஒரு பத்தாம் இடைவெளி ஒரு நீட்சி, பொத்தான்களில் அது சாதாரணமான எட்டுதல். அதற்கு எதிராக, நீங்கள் எங்கே இருக்கிறீர்கள் என்பதற்குப் பியானோ விசைப்பலகை தெளிவான காட்சி வரைபடத்தைத் தருகிறது; முதல் ஆண்டில் அது உண்மையிலேயே உதவுகிறது.
விரல்வைப்பு தர்க்கம் எப்படி வேறுபடுகிறது
பியானோ விசைப்பலகையில் ஒரு ஸ்கேலின் வடிவம் கீக்குக் கீ மாறுகிறது. C மேஜரும் F ஷார்ப் மேஜரும் கொஞ்சம்கூட ஒன்றுபோல் உணரப்படுவதில்லை; ஒவ்வொரு பியானோ வாசிப்பாளரும் அதற்காக நேரம் செலவழித்திருக்கிறார். க்ரோமாடிக் பட்டன் அக்கார்டியனில் ஒரு பகுதியை டிரான்ஸ்போஸ் செய்வது என்பது பெரும்பாலும் அதே கை வடிவத்தை வேறொரு தொடக்கப் பொத்தானுக்கு நகர்த்துவதுதான். ஒரு வடிவத்தை ஒருமுறை கற்றுக்கொண்டால் பன்னிரண்டு கீகளிலும் அது உங்களுடையது.
இது தீர்க்கமான வெற்றி போலத் தோன்றுகிறது, மேல்நிலை ரெபர்ட்டோவுக்கு அது உண்மையும்கூட. விலை தொடக்கத்தில் செலுத்தப்படுகிறது. பொத்தான்கள் எல்லாம் ஒரேமாதிரி இருக்கின்றன, கருப்பு-வெள்ளை அடையாளக் குறி இல்லை, தொடக்க மாணவர்கள் பார்க்காமல் தட்டச்சு செய்வதுபோல் பல வாரங்களை உணர்கிறார்கள். சில கருவிகளில் குறிப்புப் பொத்தான்களில் சிறு குழிகள் இருக்கும்; பார்க்காமலேயே அவற்றைக் கண்டுபிடிக்கக் கற்றுக்கொள்வீர்கள்.
பியானோ அக்கார்டியனில் யாரும் உங்களை எச்சரிக்காத இன்னொரு சிக்கல் இருக்கிறது: உங்கள் வலது கையை உங்களால் பார்க்க முடியாது. விசைப்பலகை உங்களிடமிருந்து விலகியே இருக்கிறது. எனவே மக்கள் நினைப்பதைவிட காட்சி சாதகம் சிறியது, பொத்தான்களின் தொடு சாதகம் பெரியது.
ரெபர்ட்டோ, வகை, மற்றவர்கள் எதிர்பார்ப்பது
உங்கள் இலக்கு தீவிரமான கச்சேரி ரெபர்ட்டோ என்றால் — Zolotaryov, Gubaidulina, Nordheim, டிரான்ஸ்கிரைப் செய்யப்பட்ட Bach — அவற்றில் கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் க்ரோமாடிக் பொத்தான்களுக்காக, அடிக்கடி ஃப்ரீ-பாஸுடன், எழுதப்பட்டும் பதிவு செய்யப்பட்டும் இருப்பதைக் காண்பீர்கள். பியானோ அக்கார்டியனில் அதைச் செய்ய முடியும், மக்கள் செய்யவும் செய்கிறார்கள், ஆனால் நீங்கள் மரப்பட்டைக்கு எதிராகவே உழைக்கிறீர்கள்.
உங்கள் இலக்கு ஃபிரெஞ்சு முசெட், இத்தாலிய நடன அரங்க இசை, டாங்கோ, க்ளெஸ்மர், கேஜுன், அல்லது ஒரு கவர்ஸ் இசைக்குழுவில் வாசிப்பது என்றால், பியானோ அக்கார்டியன் முற்றிலும் சொந்த வீட்டில் இருப்பதுபோல; அவற்றில் சில சூழல்களில் அதுவே எதிர்பார்க்கப்படும் கருவி. அர்ஜென்டினிய பந்தோனியனும் ஐரிஷ் பட்டன் பாக்ஸ்களும் முற்றிலும் தனி உரையாடல்கள்.
நடைமுறை விஷயங்களும் கணக்கில் வருகின்றன. பியானோ அக்கார்டியன்கள் இரண்டாம் கைச் சந்தையில் அதிகம் கிடைக்கின்றன, விற்பது எளிது, அதற்கு ஆசிரியர் கண்டுபிடிப்பதும் எளிது. சிறிய சந்தையில் ஒரு CBA என்றால் சரியான கருவி வந்து சேரும்வரை காத்திருப்பது என்று பொருள்.
உண்மையில் எப்படித் தேர்ந்தெடுப்பது
நீங்கள் ஏற்கெனவே பியானோ வாசிப்பவராக இருந்து, அடுத்த ஆண்டு அல்ல இந்த ஆண்டே இசை உருவாக்க விரும்பினால், பியானோ அக்கார்டியனை எடுங்கள். அந்த மாற்றம் உண்மையானது, சில வாரங்களுக்குள் மெட்டுகளை வாசிப்பீர்கள். ஒன்றுமில்லாமல் தொடங்குகிறீர்கள் என்றால், இளமையாகவோ பொறுமையாகவோ இருந்து கச்சேரி ரெபர்ட்டோ உங்களை ஈர்க்கிறது என்றால், பொத்தான்களில் தொடங்குங்கள்; ஏனெனில் பிறகு மாறுவது, அங்கேயே தொடங்குவதைவிட அதிகம் செலவாகும்.
எதைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும், முடிவு செய்வதற்கு முன் இரண்டையும் வாசித்துப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு கருவியையும் மடியில் வைத்து அரை மணி நேரம் செலவழிப்பது, எவ்வளவு படித்தாலும் கிடைக்காத தெளிவைத் தரும். அருகில் இருந்தால் சிங்கப்பூரில் A&G Academy-க்கு வந்து சிலவற்றை வாசித்துப் பாருங்கள்; எடையைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்: ஒரு மணி நேரம் தாங்கிப் பிடிக்கக்கூடிய கருவிதான் நீங்கள் பயிற்சி செய்யப்போகும் கருவி.
Frequently asked
பியானோ அக்கார்டியனைவிட பட்டன் அக்கார்டியன் கற்பது கடினமா?
முதல் சில மாதங்களுக்குக் கடினம், அதன் பிறகு எளிது. பொத்தான்களில் காட்சி அடையாளக் குறிகள் இல்லை, எனவே தொடக்கத்தில் திசை உணர்வு மெதுவாகவே வருகிறது. ஆனால் விரல்வைப்பு வடிவங்கள் எல்லா கீகளிலும் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன, எனவே அசௌகரியமான கீகளில் ஸ்கேல்களும் ஆர்பெஜியோக்களும் பிறகு கூடுதல் உழைப்பைக் கோருவதில்லை. பியானோவிலிருந்து மாறுபவர்கள் பியானோ அக்கார்டியனில் வேகமாகத் தொடங்குகிறார்கள்.
இரு வகை அக்கார்டியன்களிலும் ஒரே இசையை வாசிக்க முடியுமா?
பெரும்பாலும் முடியும், ஒரு பெரிய விதிவிலக்குடன்: வரம்பு. முழு அளவு பியானோ அக்கார்டியனின் ஏறக்குறைய மூன்றரை ஆக்டேவ்களுக்கு எதிராக க்ரோமாடிக் பட்டன் அக்கார்டியன் ஏறக்குறைய ஐந்து ஆக்டேவ்களை உள்ளடக்குகிறது; எனவே செவ்வியல் மற்றும் டிரான்ஸ்கிரைப் செய்யப்பட்ட ஆர்கன் ரெபர்ட்டோவில் பெரும்பகுதி, மறுபடி எழுதாமல் விசைப்பலகையில் வெறுமனே அடங்காது. இடது கை பொதுவாக இரண்டிலும் ஒரே மாதிரிதான்.
முற்றிலும் புதிய மாணவர் எந்த அக்கார்டியனை வாங்க வேண்டும்?
பெரும்பாலான பெரியவர் தொடக்க மாணவர்களுக்கு 72-பாஸ் அல்லது 96-பாஸ் பியானோ அக்கார்டியன்தான் விவேகமான முதல் கருவி: தாங்கிப் பிடிக்கும் அளவுக்கு இலகுவானது, வளர்ந்து நிரப்பும் அளவுக்குப் பரந்த வரம்பு கொண்டது, மறுவிற்பனை செய்வதும் எளிது. செவ்வியல் ரெபர்ட்டோவே இலக்கு என்றால், அந்த அமைப்புக்கு ஆசிரியரும் இருந்தால், அதற்குப் பதிலாக க்ரோமாடிக் பட்டன் அக்கார்டியனைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.