Music theory · 6 min read
Ornaments explained: trills, mordents and grace notes
Trills, mordents, turns, appoggiaturas and acciaccaturas: what each symbol means, which note it starts on, and how the answer changes with period and style.
Why ornaments are written as symbols
Ornamentation was originally improvised. A performer in 1700 was expected to decorate a plain line, and the symbols that appear in the score are shorthand for figures everyone in the room already knew. That history explains two things that frustrate modern students: the symbols are ambiguous, and their interpretation depends on period and on national style.
It also explains why ornaments are not optional decoration in Baroque music. A trill at a cadence is a structural event, marking the arrival, and leaving it out sounds as odd as leaving out a chord. In later music ornaments drift towards colour rather than structure, but they are still expressive rather than merely pretty.
One general rule saves a great deal of trouble: an ornament takes its time from the main note, not from the note before. The figure begins on the beat and eats into the written value. This is true of almost all Baroque and Classical ornaments, and it is the point beginners most often get wrong.
Trills
A trill, marked tr or a wavy line, is a rapid alternation between the written note and the note above it within the prevailing key. If the piece is in C major and the trill is on A, you alternate A and B natural, unless an accidental is printed above the symbol.
The disputed question is which note comes first. In Baroque and most Classical practice the trill begins on the upper note, on the beat, which creates a dissonance against the harmony and makes the trill an expressive event rather than a shimmer. From roughly the early nineteenth century the convention shifts towards starting on the main note. Chopin and Brahms trills generally start on the principal note.
Trills often end with a turn figure, two extra notes stepping below and back, which may be written out in small notes or simply expected. At a cadence this ending is close to obligatory. Speed is a matter of tempo and character, not of maximum velocity; a slow, measured trill in a sarabande is correct, and rushing it is not a sign of skill.
Mordents, turns and the rest
A mordent is a short zigzag symbol meaning a single rapid alternation. The lower mordent, an unbroken zigzag, goes main note, note below, main note. The upper mordent, sometimes called a pralltriller, has the same symbol with a vertical stroke through it in some editions and the opposite convention in others, which is why you should check the edition's preface rather than trust memory. Either way the figure is brief and begins on the beat.
A turn, written as a sideways S, circles the note: upper neighbour, main note, lower neighbour, main note. Placed directly above a notehead it happens at the start of the note; placed after it, between two notes, it happens later, filling the end of the first note's value.
An appoggiatura is a leaning note. It is printed small, usually without a stroke through the stem, and it takes a substantial share of the main note's value, typically half. It is a dissonance that resolves, and it is meant to be heard as an expressive delay, not as a flick.
An acciaccatura is a crushed note, printed small with a stroke through the stem. It is as short as possible and squeezed in immediately before or on the beat. The difference between the two is the difference between a sigh and a scratch, and editions are not always careful about which they print.
Ornaments on accordion and bayan
The accordion is unusually good at ornaments, for a specific mechanical reason: a reed speaks almost instantly and keeps speaking as long as the air moves. There is no decay to fight, so a long trill stays even from beginning to end, which is difficult on a plucked or struck instrument. Bayan players in particular use very fast, very clean trills as a normal part of technique.
Registration changes how an ornament lands. A trill in a high, thin single-reed register sounds brilliant; the same trill on a full musette or with a low octave coupled sounds thick and can obscure the harmony. Choose the register before you decide the speed.
The bellows are also part of the ornament. An appoggiatura will only lean if the bellows put weight on it and then release into the resolution. Played with a flat air stream, it becomes two notes of equal value and the expressive point disappears. Students who practise ornaments with the right hand alone learn the notes and miss the music.
Ornaments on the double bass
On the bass, ornaments have to survive a slow-speaking string. The lowest notes take measurable time to start, so a fast trill on a low E is muddy no matter how good the left hand is. In practice, ornamentation on the bass sits mainly in the middle and upper register, and in thumb position it is comfortable and clear.
Where an open string is available as the upper or lower neighbour, a trill can be played by alternating a stopped note with an open string, which is fast and reliable but has a different tone colour from a stopped-to-stopped trill. Whether that colour difference is a problem depends on the passage.
Ornaments in pizzicato are largely impractical, since each note is a separate pluck with its own decay. Jazz players achieve a comparable effect with grace-note slides, which is an ornament in spirit if not in notation. We spend a lesson or two on this with bass students at A&G Academy when they first meet Baroque repertoire and discover that the printed symbols assume a violin.
Frequently asked
Does a trill start on the note above or the written note?
In Baroque and most Classical music it starts on the upper note, on the beat, so the trill begins as a dissonance that resolves. From the nineteenth century onwards the convention shifts to starting on the written note. When an edition is unclear, the period of the piece is a more reliable guide than the symbol.
What is the difference between an appoggiatura and an acciaccatura?
An appoggiatura is a leaning note that takes real time from the main note, often half its value, and resolves as a dissonance. An acciaccatura is crushed as short as possible against the beat. In print the acciaccatura has a stroke through its stem; the appoggiatura does not.
Do ornaments take time from the note before or the note itself?
From the note itself, in nearly all Baroque and Classical practice. The ornament begins on the beat and consumes part of the written value of its main note. Playing the figure before the beat, so the main note still arrives on time, is the most common student error and changes the harmony at that moment.
Los adornos explicados: trinos, mordentes y notas de adorno
Trinos, mordentes, grupetos, apoyaturas y acciaccaturas: qué significa cada signo, en qué nota empieza y cómo cambia la respuesta según época y estilo.
Por qué los adornos se escriben con signos
La ornamentación era en origen improvisada. De un intérprete de 1700 se esperaba que adornara una línea desnuda, y los signos que aparecen en la partitura son abreviaturas de figuras que todos los presentes ya conocían. Esa historia explica dos cosas que frustran a los estudiantes de hoy: los signos son ambiguos, y su interpretación depende de la época y del estilo nacional.
También explica que en la música barroca los adornos no sean decoración opcional. Un trino en una cadencia es un acontecimiento estructural, que marca la llegada, y omitirlo suena tan raro como omitir un acorde. En la música posterior los adornos derivan hacia el color más que hacia la estructura, pero siguen siendo expresivos y no meramente bonitos.
Una regla general ahorra muchísimos problemas: un adorno toma su tiempo de la nota principal, no de la anterior. La figura empieza en el tiempo y se come parte del valor escrito. Esto vale para casi todos los adornos barrocos y clásicos, y es el punto en el que más se equivocan los principiantes.
Trinos
Un trino, indicado con tr o con una línea ondulada, es una alternancia rápida entre la nota escrita y la nota inmediatamente superior dentro de la tonalidad vigente. Si la pieza está en do mayor y el trino cae sobre la, alternas la y si becuadro, salvo que haya una alteración impresa encima del signo.
La cuestión discutida es qué nota va primero. En la práctica barroca y en casi toda la clásica el trino empieza por la nota superior, en el tiempo, lo que crea una disonancia contra la armonía y convierte el trino en un acontecimiento expresivo y no en un temblor. A partir de principios del siglo XIX, más o menos, la convención se desplaza hacia empezar por la nota principal. Los trinos de Chopin y de Brahms empiezan por lo general en la nota principal.
Los trinos terminan a menudo con una figura de grupeto, dos notas más que bajan un grado y vuelven, que puede estar escrita en notas pequeñas o simplemente darse por supuesta. En una cadencia, esa terminación es casi obligatoria. La velocidad es cuestión de tempo y de carácter, no de rapidez máxima; un trino lento y medido en una zarabanda es lo correcto, y acelerarlo no es señal de destreza.
Mordentes, grupetos y los demás
Un mordente es un signo corto en zigzag que indica una sola alternancia rápida. El mordente inferior, un zigzag continuo, hace nota principal, nota inferior, nota principal. El mordente superior, llamado a veces pralltriller, lleva en unas ediciones ese mismo signo con un trazo vertical y en otras la convención opuesta, y por eso conviene consultar el prólogo de la edición en vez de fiarse de la memoria. En cualquier caso la figura es breve y empieza en el tiempo.
Un grupeto, escrito como una ese tumbada, rodea la nota: nota superior, nota principal, nota inferior, nota principal. Colocado justo encima de una cabeza de nota ocurre al empezar la nota; colocado después, entre dos notas, ocurre más tarde y rellena el final del valor de la primera.
Una apoyatura es una nota que se apoya. Se imprime pequeña, normalmente sin trazo en la plica, y toma una parte sustancial del valor de la nota principal, casi siempre la mitad. Es una disonancia que resuelve, y debe oírse como un retardo expresivo, no como un toque rápido.
Una acciaccatura es una nota aplastada, impresa pequeña y con un trazo que cruza la plica. Es lo más corta posible y se encaja justo antes del tiempo o sobre él. La diferencia entre las dos es la que hay entre un suspiro y un arañazo, y las ediciones no siempre son cuidadosas con cuál imprimen.
Los adornos en el acordeón y el bayán
El acordeón es insólitamente bueno para los adornos, por una razón mecánica concreta: una lengüeta habla casi al instante y sigue hablando mientras el aire se mueva. No hay una extinción contra la que pelear, así que un trino largo se mantiene parejo de principio a fin, cosa difícil en un instrumento de cuerda pulsada o percutida. Quienes tocan el bayán, en particular, usan trinos muy rápidos y muy limpios como parte normal de su técnica.
La registración cambia cómo cae un adorno. Un trino en un registro agudo, delgado y de una sola lengüeta suena brillante; el mismo trino con musette completo o con una octava grave acoplada suena espeso y puede enturbiar la armonía. Elige el registro antes de decidir la velocidad.
El fuelle también forma parte del adorno. Una apoyatura solo se apoyará si el fuelle le pone peso encima y después afloja hacia la resolución. Tocada con un chorro de aire plano, se convierte en dos notas de igual valor y el sentido expresivo desaparece. Quien estudia los adornos con la mano derecha sola aprende las notas y se pierde la música.
Los adornos en el contrabajo
En el contrabajo, los adornos tienen que sobrevivir a una cuerda que habla despacio. Las notas más graves tardan un tiempo medible en arrancar, así que un trino rápido sobre un mi grave sale turbio por muy buena que sea la mano izquierda. En la práctica, la ornamentación en el contrabajo vive sobre todo en el registro medio y agudo, y en posición de pulgar resulta cómoda y clara.
Cuando hay una cuerda al aire disponible como nota superior o inferior, un trino se puede tocar alternando una nota pisada con una cuerda al aire, lo que es rápido y fiable pero tiene un color distinto del de un trino entre dos notas pisadas. Que esa diferencia de color sea un problema depende del pasaje.
Los adornos en pizzicato son en gran medida impracticables, ya que cada nota es un pellizco aparte con su propia extinción. Los músicos de jazz consiguen un efecto comparable con notas de adorno ligadas por glissando, que es un adorno de espíritu aunque no de notación. Dedicamos una clase o dos a esto con los contrabajistas de A&G Academy cuando se encuentran por primera vez con el repertorio barroco y descubren que los signos impresos dan por hecho un violín.
Frequently asked
¿El trino empieza en la nota superior o en la nota escrita?
En la música barroca y en casi toda la clásica empieza en la nota superior, en el tiempo, de modo que el trino arranca como una disonancia que resuelve. A partir del siglo XIX la convención pasa a empezar en la nota escrita. Cuando una edición no está clara, la época de la obra es una guía más fiable que el signo.
¿Cuál es la diferencia entre una apoyatura y una acciaccatura?
Una apoyatura es una nota que se apoya y toma tiempo real de la nota principal, a menudo la mitad de su valor, y resuelve como disonancia. Una acciaccatura se aplasta contra el tiempo, lo más corta posible. Impresa, la acciaccatura lleva un trazo que cruza la plica; la apoyatura, no.
¿Los adornos toman tiempo de la nota anterior o de la propia nota?
De la propia nota, en casi toda la práctica barroca y clásica. El adorno empieza en el tiempo y consume parte del valor escrito de su nota principal. Tocar la figura antes del tiempo, de modo que la nota principal llegue puntual, es el error más frecuente entre los estudiantes y cambia la armonía en ese instante.
Les ornements expliqués : trilles, mordants et notes d'agrément
Trilles, mordants, gruppettos, appoggiatures et acciaccatures : ce que dit chaque signe, sur quelle note il commence, et comment la réponse change selon l'époque.
Pourquoi les ornements s'écrivent en signes
L'ornementation était à l'origine improvisée. On attendait d'un interprète de 1700 qu'il décore une ligne nue, et les signes qui figurent dans la partition sont l'abréviation de figures que tout le monde dans la pièce connaissait déjà. Cette histoire explique deux choses qui exaspèrent les élèves d'aujourd'hui : les signes sont ambigus, et leur interprétation dépend de l'époque et du style national.
Elle explique aussi pourquoi, dans la musique baroque, les ornements ne sont pas un décor facultatif. Un trille à la cadence est un événement structurel qui marque l'arrivée, et l'omettre sonne aussi étrangement qu'oublier un accord. Dans la musique plus tardive, les ornements glissent vers la couleur plutôt que vers la structure, mais ils restent expressifs et non simplement jolis.
Une règle générale évite beaucoup d'ennuis : un ornement prend son temps sur la note principale, pas sur la note précédente. La figure commence sur le temps et mange la valeur écrite. C'est vrai de presque tous les ornements baroques et classiques, et c'est le point que les débutants manquent le plus souvent.
Les trilles
Un trille, indiqué par tr ou par une ligne ondulée, est une alternance rapide entre la note écrite et la note supérieure dans la tonalité en cours. Si le morceau est en do majeur et que le trille porte sur la, on alterne la et si bécarre, sauf si une altération est imprimée au-dessus du signe.
La question disputée est de savoir quelle note vient en premier. Dans la pratique baroque et dans la majeure partie de la pratique classique, le trille commence par la note supérieure, sur le temps, ce qui crée une dissonance contre l'harmonie et fait du trille un événement expressif plutôt qu'un miroitement. À partir du début du dix-neuvième siècle environ, l'usage bascule vers un départ sur la note principale. Les trilles de Chopin et de Brahms commencent en général sur la note réelle.
Les trilles se terminent souvent par un gruppetto, deux notes supplémentaires qui descendent d'un degré et remontent, écrites en petites notes ou simplement sous-entendues. À la cadence, cette terminaison est quasi obligatoire. La vitesse est affaire de tempo et de caractère, non de vélocité maximale : un trille lent et mesuré dans une sarabande est correct, et le précipiter n'est pas une preuve de métier.
Mordants, gruppettos et les autres
Le mordant est un bref zigzag qui signifie une seule alternance rapide. Le mordant inférieur, zigzag non barré, donne note principale, note inférieure, note principale. Le mordant supérieur, parfois appelé pralltriller, porte le même signe barré d'un trait vertical dans certaines éditions et la convention inverse dans d'autres : voilà pourquoi il faut lire la préface de l'édition plutôt que se fier à sa mémoire. Dans un cas comme dans l'autre, la figure est brève et commence sur le temps.
Le gruppetto, écrit comme un S couché, tourne autour de la note : broderie supérieure, note principale, broderie inférieure, note principale. Placé juste au-dessus de la tête de note, il se joue au début de la note ; placé après elle, entre deux notes, il vient plus tard et remplit la fin de la valeur de la première.
L'appoggiature est une note qui s'appuie. Elle s'imprime en petit, en général sans trait barrant la hampe, et prend une part substantielle de la valeur de la note principale, la moitié le plus souvent. C'est une dissonance qui se résout, et elle doit s'entendre comme un retard expressif, non comme une chiquenaude.
L'acciaccature est une note écrasée, imprimée en petit avec un trait barrant la hampe. Elle est aussi brève que possible et se glisse juste avant le temps ou sur le temps. La différence entre les deux est celle d'un soupir et d'une éraflure, et les éditions ne font pas toujours attention à laquelle elles impriment.
Les ornements à l'accordéon et au bayan
L'accordéon est étonnamment doué pour les ornements, pour une raison mécanique précise : une anche parle presque instantanément et continue de parler tant que l'air circule. Il n'y a pas d'extinction à combattre, si bien qu'un long trille reste égal du début à la fin, ce qui est difficile sur un instrument pincé ou frappé. Les bayanistes en particulier emploient des trilles très rapides et très nets comme un élément ordinaire de la technique.
La registration change la façon dont un ornement se pose. Un trille dans un registre aigu et mince, à une seule anche, sonne brillant ; le même trille sur un plein musette ou avec une octave grave accouplée sonne épais et peut brouiller l'harmonie. Choisissez le registre avant de décider la vitesse.
Le soufflet fait lui aussi partie de l'ornement. Une appoggiature ne s'appuiera que si le soufflet met du poids dessus puis relâche dans la résolution. Jouée sous un flux d'air plat, elle devient deux notes de valeur égale et tout l'enjeu expressif disparaît. Les élèves qui travaillent leurs ornements à la main droite seule apprennent les notes et manquent la musique.
Les ornements à la contrebasse
À la contrebasse, les ornements doivent survivre à une corde qui parle lentement. Les notes les plus graves mettent un temps mesurable à démarrer, si bien qu'un trille rapide sur un mi grave est boueux, si bonne que soit la main gauche. En pratique, l'ornementation à la contrebasse se loge surtout dans le médium et l'aigu, et en position du pouce elle est confortable et claire.
Lorsqu'une corde à vide est disponible comme broderie supérieure ou inférieure, on peut jouer un trille en alternant une note doigtée et une corde à vide, ce qui est rapide et fiable mais donne une couleur différente d'un trille entre deux notes doigtées. Que cette différence de couleur pose problème dépend du passage.
Les ornements en pizzicato sont largement impraticables, puisque chaque note est un pincement distinct avec son extinction propre. Les jazzmen obtiennent un effet comparable par des glissés en note d'agrément, ce qui est un ornement dans l'esprit sinon dans la notation. Nous y consacrons une leçon ou deux avec les contrebassistes d'A&G Academy quand ils abordent pour la première fois le répertoire baroque et découvrent que les signes imprimés supposent un violon.
Frequently asked
Un trille commence-t-il sur la note supérieure ou sur la note écrite ?
Dans la musique baroque et dans la plus grande partie de la musique classique, il commence sur la note supérieure, sur le temps, de sorte que le trille débute par une dissonance qui se résout. À partir du dix-neuvième siècle, l'usage bascule vers un départ sur la note écrite. Quand une édition n'est pas claire, l'époque du morceau est un guide plus fiable que le signe.
Quelle différence entre une appoggiature et une acciaccature ?
L'appoggiature est une note d'appui qui prend un vrai temps à la note principale, souvent la moitié de sa valeur, et se résout comme une dissonance. L'acciaccature est écrasée, aussi brève que possible, contre le temps. À l'impression, l'acciaccature porte un trait barrant sa hampe ; l'appoggiature non.
L'ornement prend-il du temps à la note précédente ou à la note elle-même ?
À la note elle-même, dans presque toute la pratique baroque et classique. L'ornement commence sur le temps et consomme une partie de la valeur écrite de sa note principale. Jouer la figure avant le temps, pour que la note principale tombe quand même à l'heure, est l'erreur d'élève la plus répandue, et elle change l'harmonie à cet instant.
Verzierungen erklärt: Triller, Mordente und Vorschläge
Triller, Mordente, Doppelschläge, Appoggiatura und Acciaccatura: was jedes Zeichen meint, auf welchem Ton es beginnt und wie Epoche und Stil das ändern.
Warum Verzierungen als Zeichen geschrieben werden
Verzieren war ursprünglich Improvisation. Von einem Spieler um 1700 wurde erwartet, dass er eine schlichte Linie ausschmückt, und die Zeichen im Notentext sind Kurzschrift für Figuren, die alle im Raum ohnehin kannten. Diese Geschichte erklärt zwei Dinge, die heutige Schüler ärgern: Die Zeichen sind mehrdeutig, und ihre Deutung hängt von der Epoche und vom nationalen Stil ab.
Sie erklärt auch, warum Verzierungen in der Barockmusik kein freiwilliger Schmuck sind. Ein Triller an einer Kadenz ist ein strukturelles Ereignis, er markiert die Ankunft, und ihn wegzulassen klingt so seltsam, wie einen Akkord wegzulassen. In späterer Musik driften Verzierungen von der Struktur zur Farbe, aber sie bleiben Ausdrucksmittel und nicht bloß hübsch.
Eine allgemeine Regel erspart viel Ärger: Eine Verzierung nimmt ihre Zeit vom Hauptton, nicht vom Ton davor. Die Figur beginnt auf dem Schlag und frisst sich in den notierten Wert hinein. Das gilt für fast alle barocken und klassischen Verzierungen, und es ist der Punkt, den Anfänger am häufigsten falsch machen.
Triller
Ein Triller, bezeichnet mit tr oder einer Wellenlinie, ist ein rascher Wechsel zwischen dem notierten Ton und dem Ton darüber innerhalb der herrschenden Tonart. Steht das Stück in C-Dur und der Triller auf A, wechseln Sie zwischen A und H, sofern nicht über dem Zeichen ein Versetzungszeichen steht.
Die strittige Frage ist, welcher Ton zuerst kommt. In der barocken und in den meisten klassischen Spielweisen beginnt der Triller mit der oberen Nebennote, auf dem Schlag, was eine Dissonanz gegen die Harmonie erzeugt und den Triller zu einem Ausdrucksereignis macht statt zu einem Flimmern. Etwa ab dem frühen neunzehnten Jahrhundert verschiebt sich die Konvention zum Beginn auf dem Hauptton. Triller bei Chopin und Brahms beginnen in der Regel auf dem Hauptton.
Triller enden oft mit einer Doppelschlagfigur, zwei zusätzlichen Tönen, die nach unten und zurück schreiten, die in kleinen Noten ausgeschrieben sein kann oder einfach erwartet wird. An einer Kadenz ist dieser Abschluss nahezu Pflicht. Das Tempo ist eine Frage von Zeitmaß und Charakter, nicht von Höchstgeschwindigkeit; ein langsamer, gemessener Triller in einer Sarabande ist richtig, und ihn zu hetzen ist kein Zeichen von Können.
Mordente, Doppelschläge und der Rest
Ein Mordent ist ein kurzes Zickzackzeichen und meint einen einzigen raschen Wechsel. Der untere Mordent, ein durchgehendes Zickzack, geht Hauptton, Ton darunter, Hauptton. Der obere Mordent, manchmal Pralltriller genannt, trägt in manchen Ausgaben dasselbe Zeichen mit einem senkrechten Strich hindurch und in anderen die umgekehrte Konvention, weshalb Sie lieber das Vorwort der Ausgabe prüfen als sich auf Ihr Gedächtnis verlassen sollten. In jedem Fall ist die Figur kurz und beginnt auf dem Schlag.
Ein Doppelschlag, geschrieben als liegendes S, umkreist den Ton: obere Nebennote, Hauptton, untere Nebennote, Hauptton. Steht er direkt über einem Notenkopf, geschieht er am Anfang des Tons; steht er danach, zwischen zwei Noten, geschieht er später und füllt das Ende des Wertes der ersten Note.
Eine Appoggiatura ist ein lehnender Vorschlag. Sie wird klein gedruckt, meist ohne Strich durch den Hals, und nimmt einen erheblichen Anteil des Hauptnotenwertes ein, typischerweise die Hälfte. Sie ist eine Dissonanz, die sich auflöst, und soll als ausdrucksvolle Verzögerung gehört werden, nicht als Schnipser.
Eine Acciaccatura ist ein gequetschter Vorschlag, klein gedruckt mit einem Strich durch den Hals. Sie ist so kurz wie möglich und wird unmittelbar vor oder auf den Schlag gedrückt. Der Unterschied zwischen beiden ist der Unterschied zwischen einem Seufzer und einem Kratzer, und Ausgaben sind nicht immer sorgfältig darin, welches von beiden sie drucken.
Verzierungen auf Akkordeon und Bajan
Das Akkordeon kann Verzierungen ungewöhnlich gut, aus einem konkreten mechanischen Grund: Eine Stimmzunge spricht fast augenblicklich an und klingt weiter, solange Luft strömt. Es gibt kein Abklingen, gegen das man ankämpfen müsste, ein langer Triller bleibt also von Anfang bis Ende gleichmäßig, was auf einem gezupften oder angeschlagenen Instrument schwierig ist. Besonders Bajanspieler setzen sehr schnelle, sehr saubere Triller als selbstverständlichen Teil der Technik ein.
Die Registrierung ändert, wie eine Verzierung ankommt. Ein Triller in einem hohen, dünnen einchörigen Register klingt brillant; derselbe Triller im vollen Musette-Register oder mit zugeschalteter tiefer Oktave klingt dick und kann die Harmonie verdecken. Wählen Sie das Register, bevor Sie über das Tempo entscheiden.
Auch der Balg gehört zur Verzierung. Eine Appoggiatura lehnt sich nur dann an, wenn der Balg Gewicht auf sie legt und in die Auflösung hinein wieder nachlässt. Mit gleichbleibendem Luftstrom gespielt, werden daraus zwei Töne gleichen Wertes, und der Ausdruckssinn verschwindet. Schüler, die Verzierungen nur mit der rechten Hand üben, lernen die Töne und verpassen die Musik.
Verzierungen auf dem Kontrabass
Auf dem Bass müssen Verzierungen eine langsam ansprechende Saite überstehen. Die tiefsten Töne brauchen messbar Zeit, bis sie anspringen, ein schneller Triller auf einem tiefen E ist also matschig, so gut die linke Hand auch sein mag. In der Praxis sitzt die Verzierung auf dem Bass vor allem in der mittleren und oberen Lage, und in der Daumenlage ist sie bequem und klar.
Wo eine leere Saite als obere oder untere Nebennote zur Verfügung steht, lässt sich ein Triller als Wechsel zwischen einem gegriffenen Ton und einer leeren Saite spielen, was schnell und verlässlich ist, aber eine andere Klangfarbe hat als ein Triller von gegriffen zu gegriffen. Ob dieser Farbunterschied stört, hängt von der Stelle ab.
Verzierungen im Pizzicato sind weitgehend unpraktisch, denn jeder Ton ist ein eigener Anriss mit eigenem Abklingen. Jazzspieler erreichen eine vergleichbare Wirkung mit Vorschlagsglissandi, was dem Geist nach eine Verzierung ist, wenn auch nicht der Notation nach. Darauf verwenden wir mit Bassschülern an der A&G Academy ein bis zwei Stunden, wenn sie zum ersten Mal auf barockes Repertoire stoßen und feststellen, dass die gedruckten Zeichen eine Violine voraussetzen.
Frequently asked
Beginnt ein Triller auf dem Ton darüber oder auf dem notierten Ton?
In der Barockmusik und in den meisten klassischen Werken beginnt er auf der oberen Nebennote, auf dem Schlag, der Triller setzt also als Dissonanz ein, die sich auflöst. Ab dem neunzehnten Jahrhundert verschiebt sich die Konvention zum Beginn auf dem notierten Ton. Wenn eine Ausgabe unklar ist, ist die Entstehungszeit des Stücks der verlässlichere Wegweiser als das Zeichen.
Was ist der Unterschied zwischen Appoggiatura und Acciaccatura?
Eine Appoggiatura ist ein lehnender Vorschlag, der dem Hauptton echte Zeit nimmt, oft die Hälfte seines Wertes, und sich als Dissonanz auflöst. Eine Acciaccatura wird so kurz wie möglich gegen den Schlag gequetscht. Im Druck hat die Acciaccatura einen Strich durch den Hals, die Appoggiatura nicht.
Nehmen Verzierungen Zeit vom Ton davor oder vom Ton selbst?
Vom Ton selbst, in fast der gesamten barocken und klassischen Praxis. Die Verzierung beginnt auf dem Schlag und verbraucht einen Teil des notierten Wertes ihres Haupttons. Die Figur vor den Schlag zu legen, sodass der Hauptton noch pünktlich eintrifft, ist der häufigste Schülerfehler und verändert in diesem Moment die Harmonie.
Gli abbellimenti spiegati: trilli, mordenti e note di abbellimento
Trilli, mordenti, gruppetti, appoggiature e acciaccature: che cosa vuole dire ogni segno, da che nota parte e come la risposta cambia con l'epoca e lo stile.
Perché gli abbellimenti si scrivono con dei segni
In origine l'abbellimento era improvvisato. Da un esecutore del 1700 ci si aspettava che decorasse una linea spoglia, e i segni che compaiono sulla partitura sono abbreviazioni di figure che tutti nella stanza già conoscevano. Quella storia spiega due cose che fanno impazzire gli allievi di oggi: i segni sono ambigui, e la loro interpretazione dipende dall'epoca e dalla scuola nazionale.
Spiega anche perché nella musica barocca gli abbellimenti non sono decorazione facoltativa. Un trillo su una cadenza è un evento strutturale, segna l'arrivo, e ometterlo suona strano quanto omettere un accordo. Nella musica successiva gli abbellimenti scivolano verso il colore più che verso la struttura, ma restano espressivi e non semplicemente graziosi.
Una regola generale evita un mucchio di guai: un abbellimento prende il suo tempo dalla nota principale, non da quella precedente. La figura comincia sul battito e mangia il valore scritto. Vale per quasi tutti gli abbellimenti barocchi e classici, ed è il punto che i principianti sbagliano più spesso.
I trilli
Un trillo, indicato con tr o con una linea ondulata, è un'alternanza rapida fra la nota scritta e la nota superiore all'interno della tonalità in corso. Se il pezzo è in Do maggiore e il trillo sta sul La, alterni La e Si naturale, a meno che sopra il segno non sia stampata un'alterazione.
La questione controversa è quale nota venga per prima. Nella prassi barocca e nella maggior parte di quella classica il trillo comincia dalla nota superiore, sul battito, il che crea una dissonanza contro l'armonia e fa del trillo un evento espressivo invece che un luccichio. All'incirca dall'inizio dell'Ottocento la convenzione si sposta verso l'inizio sulla nota principale. I trilli di Chopin e di Brahms partono di norma dalla nota reale.
I trilli finiscono spesso con un gruppetto, due note in più che scendono di grado e risalgono, che può essere scritto in note piccole oppure semplicemente dato per scontato. Su una cadenza questa chiusura è quasi obbligatoria. La velocità è questione di tempo e di carattere, non di massima rapidità; un trillo lento e misurato in una sarabanda è corretto, e affrettarlo non è segno di bravura.
Mordenti, gruppetti e il resto
Il mordente è un breve segno a zigzag che indica una sola alternanza rapida. Il mordente inferiore, uno zigzag senza interruzioni, fa nota principale, nota inferiore, nota principale. Il mordente superiore, chiamato a volte pralltriller, in certe edizioni ha lo stesso segno con un trattino verticale che lo attraversa e in altre la convenzione opposta, ed è per questo che conviene controllare la prefazione dell'edizione invece di fidarsi della memoria. In ogni caso la figura è breve e comincia sul battito.
Il gruppetto, scritto come una S coricata, gira attorno alla nota: nota superiore, nota principale, nota inferiore, nota principale. Messo proprio sopra la testa di una nota si esegue all'inizio della nota; messo dopo, fra due note, si esegue più tardi, riempiendo la fine del valore della prima.
L'appoggiatura è una nota che si appoggia. Si stampa in piccolo, di solito senza trattino sul gambo, e prende una porzione consistente del valore della nota principale, tipicamente la metà. È una dissonanza che si risolve, ed è pensata per essere sentita come un ritardo espressivo, non come un guizzo.
L'acciaccatura è una nota schiacciata, stampata in piccolo con un trattino che attraversa il gambo. È breve il più possibile e infilata subito prima del battito o sul battito. La differenza fra le due è la differenza fra un sospiro e un graffio, e le edizioni non sono sempre attente a quale delle due stampano.
Gli abbellimenti su fisarmonica e bayan
La fisarmonica è insolitamente brava con gli abbellimenti, per una ragione meccanica precisa: l'ancia parla quasi all'istante e continua a parlare finché l'aria si muove. Non c'è nessuna estinzione da combattere, quindi un trillo lungo resta uniforme dall'inizio alla fine, cosa difficile su uno strumento a corde pizzicate o percosse. I bayanisti in particolare usano trilli velocissimi e pulitissimi come parte normale della tecnica.
La registrazione cambia il modo in cui un abbellimento arriva. Un trillo in un registro acuto e sottile a un'ancia sola suona brillante; lo stesso trillo su un musette pieno o con un'ottava grave accoppiata suona spesso e può offuscare l'armonia. Scegli il registro prima di decidere la velocità.
Anche il mantice fa parte dell'abbellimento. Un'appoggiatura si appoggia davvero solo se il mantice ci mette peso e poi lo rilascia nella risoluzione. Suonata con un flusso d'aria piatto, diventa due note di uguale valore e il senso espressivo sparisce. Gli allievi che studiano gli abbellimenti con la sola mano destra imparano le note e si perdono la musica.
Gli abbellimenti sul contrabbasso
Sul contrabbasso gli abbellimenti devono sopravvivere a una corda che parla lentamente. Le note più gravi impiegano un tempo misurabile per partire, quindi un trillo veloce su un Mi grave è fangoso per quanto brava sia la mano sinistra. In pratica l'abbellimento sul contrabbasso sta soprattutto nel registro medio e acuto, e in posizione di capotasto è comodo e chiaro.
Dove una corda vuota è disponibile come nota superiore o inferiore, un trillo si può fare alternando una nota premuta con una corda vuota: è veloce e affidabile, ma ha un colore diverso da un trillo fra due note premute. Se quella differenza di colore sia un problema dipende dal passaggio.
Gli abbellimenti in pizzicato sono in gran parte impraticabili, visto che ogni nota è un pizzico a sé con la propria estinzione. I jazzisti ottengono un effetto analogo con scivolate di nota di abbellimento, che è un abbellimento nello spirito se non nella notazione. Con gli allievi di contrabbasso della A&G Academy ci passiamo una lezione o due quando incontrano per la prima volta il repertorio barocco e scoprono che i segni stampati presuppongono un violino.
Frequently asked
Un trillo parte dalla nota superiore o da quella scritta?
Nel barocco e in gran parte della musica classica parte dalla nota superiore, sul battito, così il trillo comincia come una dissonanza che si risolve. Dall'Ottocento in poi la convenzione si sposta verso l'inizio sulla nota scritta. Quando un'edizione non è chiara, l'epoca del pezzo è una guida più affidabile del segno.
Che differenza c'è fra appoggiatura e acciaccatura?
L'appoggiatura è una nota che si appoggia e che prende tempo reale dalla nota principale, spesso la metà del suo valore, e si risolve come una dissonanza. L'acciaccatura è schiacciata contro il battito e breve il più possibile. Sulla carta l'acciaccatura ha un trattino che attraversa il gambo; l'appoggiatura no.
Gli abbellimenti prendono tempo dalla nota precedente o dalla nota stessa?
Dalla nota stessa, in quasi tutta la prassi barocca e classica. L'abbellimento comincia sul battito e consuma una parte del valore scritto della sua nota principale. Suonare la figura prima del battito, così che la nota principale arrivi comunque in tempo, è l'errore più comune degli allievi e cambia l'armonia in quel momento.
Os ornamentos explicados: trilos, mordentes e notas de ornamento
Trilos, mordentes, grupetos, apojaturas e acciaccaturas: o que significa cada símbolo, em que nota começa e como a resposta muda com a época e o estilo.
Porque é que os ornamentos se escrevem em símbolos
A ornamentação era originalmente improvisada. Esperava-se que um intérprete de 1700 decorasse uma linha simples, e os símbolos que aparecem na partitura são a abreviatura de figuras que toda a gente na sala já conhecia. Essa história explica duas coisas que irritam os alunos de hoje: os símbolos são ambíguos e a sua interpretação depende da época e do estilo nacional.
Explica também por que razão os ornamentos não são decoração opcional na música barroca. Um trilo numa cadência é um acontecimento estrutural, que marca a chegada, e deixá-lo de fora soa tão estranho como deixar de fora um acorde. Na música posterior os ornamentos deslizam para a cor em vez da estrutura, mas continuam a ser expressivos e não meramente bonitos.
Uma regra geral poupa muita confusão: um ornamento tira o seu tempo à nota principal, não à nota anterior. A figura começa no tempo e come parte do valor escrito. Isto vale para quase todos os ornamentos barrocos e clássicos, e é o ponto em que os principiantes mais se enganam.
Trilos
Um trilo, marcado com tr ou com uma linha ondulada, é uma alternância rápida entre a nota escrita e a nota acima dela dentro da tonalidade vigente. Se a peça está em dó maior e o trilo é sobre lá, alterna-se lá e si natural, a não ser que esteja impressa uma alteração acima do símbolo.
A questão em disputa é qual das notas vem primeiro. Na prática barroca e na maior parte da prática clássica, o trilo começa na nota superior, sobre o tempo, o que cria uma dissonância contra a harmonia e faz do trilo um acontecimento expressivo e não um brilho. A partir de sensivelmente o início do século XIX a convenção desloca-se para começar na nota principal. Os trilos de Chopin e de Brahms começam em geral na nota principal.
Os trilos terminam muitas vezes com uma figura de grupeto, duas notas suplementares que descem um grau e voltam, que pode vir escrita em notas pequenas ou ser simplesmente esperada. Numa cadência, este final é praticamente obrigatório. A velocidade é uma questão de andamento e de carácter, não de rapidez máxima; um trilo lento e medido numa sarabanda está certo, e apressá-lo não é sinal de mestria.
Mordentes, grupetos e o resto
Um mordente é um pequeno símbolo em ziguezague que indica uma única alternância rápida. O mordente inferior, um ziguezague contínuo, faz nota principal, nota abaixo, nota principal. O mordente superior, por vezes chamado pralltriller, aparece com o mesmo símbolo atravessado por um traço vertical nalgumas edições e com a convenção contrária noutras, e é por isso que convém consultar o prefácio da edição em vez de confiar na memória. De qualquer maneira, a figura é breve e começa no tempo.
Um grupeto, escrito como um S deitado, dá a volta à nota: nota vizinha superior, nota principal, nota vizinha inferior, nota principal. Colocado mesmo por cima da cabeça da nota, acontece no início da nota; colocado depois dela, entre duas notas, acontece mais tarde e preenche o fim do valor da primeira.
Uma apojatura é uma nota de apoio. Imprime-se pequena, em geral sem traço a atravessar a haste, e ocupa uma parte substancial do valor da nota principal, tipicamente metade. É uma dissonância que resolve, e deve ouvir-se como um atraso expressivo e não como um piparote.
Uma acciaccatura é uma nota esmagada, impressa pequena e com um traço a atravessar a haste. É o mais curta possível e enfia-se imediatamente antes do tempo ou sobre ele. A diferença entre as duas é a diferença entre um suspiro e um arranhão, e as edições nem sempre são cuidadosas quanto àquela que imprimem.
Ornamentos no acordeão e no bayan
O acordeão é invulgarmente bom em ornamentos, por uma razão mecânica concreta: uma palheta fala quase instantaneamente e continua a falar enquanto o ar se mover. Não há extinção contra que lutar, por isso um trilo longo mantém-se igual do princípio ao fim, coisa difícil num instrumento de corda beliscada ou percutida. Os bayanistas, em particular, usam trilos muito rápidos e muito limpos como parte corrente da técnica.
A registação muda a maneira como um ornamento aterra. Um trilo num registo agudo e fino de uma só palheta soa brilhante; o mesmo trilo em musette cheio ou com uma oitava grave acoplada soa espesso e pode encobrir a harmonia. Escolha o registo antes de decidir a velocidade.
O fole também faz parte do ornamento. Uma apojatura só se apoia se o fole puser peso nela e depois aliviar na resolução. Tocada com um fluxo de ar plano, transforma-se em duas notas de valor igual e o sentido expressivo desaparece. Os alunos que estudam os ornamentos só com a mão direita aprendem as notas e perdem a música.
Ornamentos no contrabaixo
No contrabaixo, os ornamentos têm de sobreviver a uma corda que fala devagar. As notas mais graves demoram um tempo mensurável a arrancar, por isso um trilo rápido num mi grave fica turvo por melhor que seja a mão esquerda. Na prática, a ornamentação no contrabaixo vive sobretudo no registo médio e agudo, e na posição de polegar é confortável e clara.
Quando há uma corda solta disponível como nota vizinha superior ou inferior, pode tocar-se um trilo alternando uma nota pisada com uma corda solta, o que é rápido e seguro mas tem uma cor de som diferente da de um trilo entre duas notas pisadas. Se essa diferença de cor é um problema, depende da passagem.
Os ornamentos em pizzicato são pouco praticáveis, já que cada nota é um beliscão separado com a sua própria extinção. Os músicos de jazz conseguem um efeito equivalente com glissandos a partir de uma nota de ornamento, o que é um ornamento em espírito ainda que não na notação. Dedicamos-lhe uma aula ou duas com os alunos de contrabaixo da A&G Academy quando encontram pela primeira vez repertório barroco e descobrem que os símbolos impressos pressupõem um violino.
Frequently asked
Um trilo começa na nota de cima ou na nota escrita?
Na música barroca e na maior parte da música clássica começa na nota superior, sobre o tempo, de modo que o trilo começa como uma dissonância que resolve. A partir do século XIX a convenção passa a começar na nota escrita. Quando uma edição não é clara, a época da peça é um guia mais fiável do que o símbolo.
Qual é a diferença entre uma apojatura e uma acciaccatura?
Uma apojatura é uma nota de apoio que tira tempo real à nota principal, muitas vezes metade do seu valor, e resolve como dissonância. Uma acciaccatura é esmagada o mais curta possível contra o tempo. Na partitura, a acciaccatura tem um traço a atravessar a haste; a apojatura não.
Os ornamentos tiram tempo à nota anterior ou à própria nota?
À própria nota, em quase toda a prática barroca e clássica. O ornamento começa no tempo e consome parte do valor escrito da sua nota principal. Tocar a figura antes do tempo, de modo que a nota principal ainda chegue a horas, é o erro mais comum dos alunos e muda a harmonia naquele momento.
Украшения: трели, морденты и форшлаги
Трели, морденты, группетто, апподжиатуры и аччакатуры: что означает каждый знак, с какой ноты он начинается и как ответ меняется с эпохой и стилем.
Почему украшения записывают знаками
Орнаментика изначально импровизировалась. От исполнителя в 1700 году ждали, что он украсит простую линию, а знаки в нотах были сокращением для фигур, которые все в комнате и так знали. Эта история объясняет две вещи, которые изводят современных учеников: знаки неоднозначны, а их прочтение зависит от эпохи и от национальной школы.
Она же объясняет, почему в барочной музыке украшения не являются необязательным убранством. Трель в кадансе — структурное событие, отмечающее приход, и опустить её звучит так же странно, как опустить аккорд. В более поздней музыке украшения смещаются от структуры к краске, но остаются выразительным средством, а не просто миловидностью.
Одно общее правило избавляет от множества бед: украшение берёт время у основной ноты, а не у предыдущей. Фигура начинается на долю и съедает выписанную длительность. Это верно почти для всей барочной и классической орнаментики, и именно здесь начинающие ошибаются чаще всего.
Трели
Трель, обозначаемая как tr или волнистой линией, — быстрое чередование выписанной ноты с верхней соседней в пределах текущей тональности. Если пьеса в до мажоре, а трель стоит на ля, чередуются ля и си, если только над знаком не напечатан случайный знак альтерации.
Спорный вопрос — какая нота идёт первой. В барочной и в большинстве классических практик трель начинается с верхней ноты, на долю, что создаёт диссонанс к гармонии и делает трель выразительным событием, а не мерцанием. Примерно с начала XIX века норма смещается к началу с основной ноты. Трели у Шопена и Брамса обычно начинаются с основного звука.
Трели часто заканчиваются фигурой группетто — двумя дополнительными нотами, уходящими ступенью вниз и обратно; их либо выписывают мелкими нотами, либо просто подразумевают. В кадансе такое окончание почти обязательно. Скорость определяется темпом и характером, а не предельной беглостью: медленная, размеренная трель в сарабанде правильна, а торопить её — не признак мастерства.
Морденты, группетто и всё остальное
Мордент — короткий зигзагообразный знак, означающий одно быстрое чередование. Нижний мордент, зигзаг без черты, идёт так: основная нота, нижняя соседняя, основная. Верхний мордент, который иногда называют пральтриллером, в одних изданиях обозначается тем же знаком с вертикальной чертой, а в других принята обратная договорённость, — поэтому сверяйтесь с предисловием издания, а не с памятью. В любом случае фигура кратка и начинается на долю.
Группетто, записываемое как лежащая на боку буква S, обходит ноту кругом: верхняя соседняя, основная, нижняя соседняя, основная. Поставленное прямо над нотной головкой, оно звучит в начале ноты; поставленное после неё, между двумя нотами, — позже, заполняя конец длительности первой.
Апподжиатура — нота опирающаяся. Её печатают мелко, обычно без перечёркнутого штиля, и она забирает существенную долю длительности основной ноты, как правило половину. Это диссонанс, который разрешается, и слышать его надо как выразительную задержку, а не как щелчок.
Аччакатура — нота раздавленная, её печатают мелко с перечёркнутым штилем. Она максимально коротка и втискивается прямо перед долей или на долю. Разница между этими двумя — это разница между вздохом и царапиной, а издания не всегда аккуратны в том, что именно печатают.
Украшения на аккордеоне и баяне
Аккордеон необычно хорош в украшениях по вполне конкретной механической причине: голос откликается почти мгновенно и звучит, пока идёт воздух. Бороться с затуханием не приходится, поэтому длинная трель остаётся ровной от начала до конца, что трудно на щипковом или ударном инструменте. Баянисты, в частности, используют очень быстрые и очень чистые трели как обычную часть техники.
Регистровка меняет то, как украшение ложится. Трель в высоком тонком одноголосном регистре звучит блестяще; та же трель на полном мюзете или с подключённой нижней октавой выходит густой и может замазать гармонию. Выбирайте регистр прежде, чем решать вопрос о скорости.
Мех тоже часть украшения. Апподжиатура обопрётся только тогда, когда мех навалится на неё весом и отпустит в разрешение. Сыгранная при ровной струе воздуха, она превращается в две равные ноты, и выразительный смысл исчезает. Ученики, отрабатывающие украшения одной правой рукой, выучивают ноты и упускают музыку.
Украшения на контрабасе
На контрабасе украшению приходится выживать на медленно отзывающейся струне. Самые низкие ноты начинают звучать с заметной задержкой, так что быстрая трель на низком ми выйдет мутной, как бы хороша ни была левая рука. На практике орнаментика на контрабасе живёт в основном в среднем и верхнем регистре, а в позиции большого пальца она удобна и отчётлива.
Там, где верхней или нижней соседней оказывается открытая струна, трель можно играть чередованием зажатой ноты с открытой: это быстро и надёжно, но тембр отличается от трели между двумя зажатыми нотами. Мешает эта разница тембра или нет, зависит от конкретного места.
Украшения в пиццикато по большей части непрактичны, поскольку каждая нота — отдельный щипок со своим затуханием. Джазовые музыканты добиваются сопоставимого эффекта скольжениями-форшлагами, и по духу это украшение, пусть и не по записи. С контрабасистами в A&G Academy мы тратим на это урок-другой, когда они впервые сталкиваются с барочным репертуаром и обнаруживают, что напечатанные знаки рассчитаны на скрипку.
Frequently asked
Трель начинается с верхней ноты или с выписанной?
В барочной и в большинстве классической музыки — с верхней, на долю, так что трель начинается как диссонанс, который разрешается. С XIX века норма смещается к началу с выписанной ноты. Когда издание неясно, эпоха пьесы — более надёжный ориентир, чем сам знак.
Чем апподжиатура отличается от аччакатуры?
Апподжиатура — опирающаяся нота, которая забирает у основной реальное время, часто половину длительности, и разрешается как диссонанс. Аччакатура раздавлена у доли и максимально коротка. В печати у аччакатуры штиль перечёркнут, у апподжиатуры — нет.
Украшение берёт время у предыдущей ноты или у самой ноты?
У самой ноты — почти во всей барочной и классической практике. Украшение начинается на долю и съедает часть выписанной длительности своей основной ноты. Сыграть фигуру до доли, чтобы основная нота пришла вовремя, — самая частая ученическая ошибка, и она меняет гармонию в этот момент.
装饰音详解：颤音、波音与倚音
颤音、波音、回音、长倚音和短倚音：每个记号是什么意思，从哪个音起头，以及这个答案怎样随时代和风格而变。
装饰音为什么写成记号
装饰本来是即兴的。1700 年的演奏者被默认会把一条平白的线条加以修饰，而谱面上那些记号，不过是当时屋里人人都已经知道的花饰的简写。这段来历解释了两件让今天的学生头疼的事：这些记号是有歧义的，而它们的解释取决于时代和民族风格。
它也解释了为什么在巴洛克音乐里，装饰音并不是可有可无的点缀。终止式上的一个颤音是一个结构性事件，它标记着到达，省掉它听起来会像省掉一个和弦那样古怪。到了更晚的音乐里，装饰音渐渐偏向色彩而不是结构，但它们依然是表情性的，而不只是好看。
有一条通则能省掉大量麻烦：装饰音的时值取自它所装饰的那个主音，而不是取自前一个音。整个花饰从拍点上开始，吃掉记写时值的一部分。这一点对几乎全部巴洛克和古典时期的装饰音都成立，也是初学者最常弄反的地方。
颤音
颤音标作 tr 或者一条波浪线，指的是记写的那个音和它在当前调内的上方音之间的快速交替。如果作品在 C 大调上而颤音记在 A 上，你交替的就是 A 和还原 B，除非记号上方另印了临时记号。
有争议的问题是哪个音先出来。在巴洛克和多数古典时期的做法里，颤音从上方音起头，落在拍点上，这样就和和声之间造出一个不协和，使颤音成为一个表情事件，而不是一层闪光。大约从十九世纪初起，惯例转向从主音起头。肖邦和勃拉姆斯的颤音一般从本位音起。
颤音常常以一个回音式的收尾结束，也就是往下方走两个音再回来，这两个音可能用小音符写出来，也可能只是被默认。在终止式上，这种收尾接近是必做的。速度取决于速度标记和性格，而不是取决于能跑多快；萨拉班德里一个从容、匀速的颤音是正确的，把它抢快了并不说明技术好。
波音、回音，以及其余的
波音是一个短短的锯齿形记号，意思是快速交替一次。下波音的记号是一道不带竖线的锯齿，奏法是主音、下方音、主音。上波音有时叫 pralltriller，在有些版本里它的记号是同一个锯齿中间加一道竖线，另一些版本的约定正好相反，所以你应该去查该版本的说明，而不是凭记忆。无论哪种，这个花饰都很短，而且从拍点上开始。
回音写成一个横过来的 S，它围着主音绕一圈：上方邻音、主音、下方邻音、主音。记号正放在符头上方时，它发生在这个音的开头；放在符头之后、两个音之间时，它发生得晚一些，填掉前一个音时值的尾部。
长倚音是一个倚靠上去的音。它印成小音符，符干上通常不带斜线，并且要占去主音相当可观的一部分时值，一般是一半。它是一个会解决的不协和音，应该被听成一次有表情的延宕，而不是一下轻弹。
短倚音是被挤扁的音，印成小音符，符干上带一道斜线。它要尽可能短，紧贴在拍点之前或者拍点上挤进去。两者的差别，就是一声叹息和一道刮痕的差别，而各种版本在印哪一种上并不总是仔细。
手风琴和巴扬上的装饰音
手风琴在装饰音上出奇地在行，原因很具体，是机械上的：簧片几乎一给气就出声，而且只要空气还在动就一直响。没有衰减需要对付，所以一个长颤音从头到尾都能保持均匀，这在弹拨或敲击类乐器上并不容易。巴扬演奏者尤其把极快、极干净的颤音当作技术里的常规配置。
变音开关会改变装饰音落下来的样子。在高音、单排簧的薄音色上，一个颤音听起来是辉煌的；同一个颤音换成全套 musette 或者叠上一排低八度，就变得厚重，还可能把和声糊住。先定音色，再定速度。
风箱同样是装饰音的一部分。只有当风箱给它压上分量、再松开进入解决时，一个长倚音才真的倚得下去。用一道平平的气流弹，它就变成时值相等的两个音，表情上的意义也就没了。只用右手练装饰音的学生，学到的是音符，漏掉的是音乐。
低音提琴上的装饰音
在低音提琴上，装饰音得先熬过一根出声很慢的弦。最低的那些音要花掉可以测量出来的时间才起振，所以低音 E 上的快速颤音无论左手多好都是浑的。实际上，低音提琴的装饰主要待在中音区和高音区，而在拇指把位上它既舒服又清楚。
如果上方邻音或下方邻音正好有空弦可用，颤音就可以在一个按弦音和一根空弦之间交替，这样既快又可靠，只是音色和按弦对按弦的颤音不一样。那点音色差别算不算问题，要看具体段落。
拨奏里的装饰音基本不现实，因为每个音都是单独一次拨弦，各有各的衰减。爵士演奏者用带倚音的滑音做出类似的效果，那在精神上是装饰音，只是记谱上不是。在 A&G Academy，学生第一次遇到巴洛克曲目、发现印出来的那些记号默认是给小提琴用的时候，我们会为此花上一两堂课。
Frequently asked
颤音是从上方音起，还是从记写的那个音起？
在巴洛克和多数古典音乐里，它从上方音起，落在拍点上，所以颤音是以一个会解决的不协和开始的。从十九世纪起，惯例转向从记写的那个音起头。当某个版本说不清楚时，作品的时代比记号本身更可靠。
长倚音和短倚音有什么区别？
长倚音是倚靠上去的音，它要占掉主音真实的时值，常常是一半，并且作为不协和音得到解决。短倚音则紧贴着拍点挤到最短。印出来时，短倚音的符干上有一道斜线，长倚音没有。
装饰音占的是前一个音的时间，还是它自己那个音的时间？
在几乎全部巴洛克和古典的做法里，占的是它自己那个音的时间。装饰音从拍点上开始，吃掉主音记写时值的一部分。把整个花饰放到拍点之前、让主音照旧准时到达，是学生最常犯的错误，而且它会改变那一瞬间的和声。
装飾音の解説——トリル、モルデント、前打音
トリル、モルデント、ターン、アッポジャトゥーラ、アッチャカトゥーラ。記号の意味、どの音から始めるのか、時代と様式で答えがどう変わるのかをまとめました。
装飾音が記号で書かれる理由
装飾は、もともと即興でした。1700年の奏者は素っ気ない線を自分で飾ることを求められていて、楽譜に現れる記号は、その場の誰もが知っている音型の略記でした。この由来が、現代の生徒を苛立たせる二つのことを説明します。記号があいまいであること、そして解釈が時代と各国の様式に左右されることです。
同じことが、バロック音楽では装飾音が任意の飾りではない理由も説明します。終止のトリルは構造上の出来事で、到着を示しています。それを省くのは、和音を一つ省くのと同じくらい奇妙に響きます。後の時代になると装飾音は構造よりも色彩へ寄っていきますが、それでも単にきれいなものではなく、表現のためのものです。
一つの一般則が、多くの面倒を省いてくれます。装飾音は、前の音からではなく主要な音から時間をもらう、というものです。音型は拍の上で始まり、書かれた音価を食べていきます。これはバロックと古典派の装飾音のほぼすべてに当てはまり、初心者がいちばんよく間違えるところでもあります。
トリル
tr または波線で示されるトリルは、書かれた音と、その調の中でのすぐ上の音との、素早い交替です。曲がCメジャーでトリルがAの上にあるなら、AとBを交替させます。記号の上に臨時記号が書かれていない限りは、そうです。
議論になるのは、どちらの音から始めるかです。バロックと古典派のほとんどの実践では、トリルは上の音から、拍の上で始まります。そうすると和声に対して不協和が生まれ、トリルはきらめきではなく表現上の出来事になります。だいたい19世紀の初めごろから、慣習は主要な音から始めるほうへ移ります。ショパンやブラームスのトリルは、ふつう主要な音から始まります。
トリルはしばしばターンの音型で終わります。下へ一つ降りて戻る二つの音で、小さな音符で書き出されることもあれば、当然のものとして期待されるだけのこともあります。終止では、この終わり方はほとんど必須です。速さはテンポと性格の問題であって、最高速度の問題ではありません。サラバンドの中のゆっくりした拍の数えられるトリルは正しいのであって、急ぐことは技術の証明にはなりません。
モルデント、ターン、そのほか
モルデントは短いジグザグの記号で、一回だけ素早く行き来することを意味します。切れ目のないジグザグの下方モルデントは、主要な音、下の音、主要な音と進みます。プラルトリラーと呼ばれることもある上方モルデントは、版によっては同じ記号に縦線を入れて示し、別の版では逆の約束になっています。記憶に頼らず、その版の前書きを確かめるべきなのはそのためです。いずれにせよ、この音型は短く、拍の上で始まります。
横倒しのSで書かれるターンは、音の周りを回ります。上の隣接音、主要な音、下の隣接音、主要な音の順です。音符の真上に置かれていればその音の頭で起こり、音符のあと、二つの音の間に置かれていれば遅れて起こり、前の音の音価の終わりを埋めます。
アッポジャトゥーラは寄りかかる音です。小さく印刷され、ふつう符幹に斜線はなく、主要な音の音価のかなりの部分、多くは半分を取ります。解決する不協和であり、ひと弾きではなく表現上の遅延として聞こえるべきものです。
アッチャカトゥーラは押し潰された音で、小さく印刷され、符幹に斜線が入ります。可能な限り短く、拍の直前か拍の上に押し込まれます。二つの違いは、ため息と引っかき傷の違いです。そして版のほうは、どちらを刷っているかについて、いつも注意深いわけではありません。
アコーディオンとバヤンでの装飾音
アコーディオンは装飾音が驚くほど得意です。機構上のはっきりした理由があります。リードはほとんど即座に発音し、空気が動いているあいだ鳴り続けます。戦うべき減衰がないので、長いトリルも最初から最後まで均一なままです。撥いたり打ったりする楽器では難しいことです。とくにバヤンの奏者は、非常に速く非常にきれいなトリルを、技術の当たり前の一部として使います。
レジストレーションは装飾音の着地を変えます。高く細い単一リードのレジスターでのトリルは輝いて響きますが、同じトリルをミュゼット全開で、あるいは下のオクターヴを重ねて弾けば、分厚くなって和声を覆い隠しかねません。速さを決める前に、レジスターを選んでください。
蛇腹も装飾音の一部です。アッポジャトゥーラが寄りかかるのは、蛇腹がそこに重みをかけ、解決へ向けて力を抜いたときだけです。平らな空気の流れで弾けば、それは同じ長さの二つの音になり、表現上の狙いは消えます。右手だけで装飾音を練習する生徒は、音符を覚えて音楽を取り逃がします。
コントラバスでの装飾音
コントラバスでは、装飾音は発音の遅い弦を生き延びなければなりません。いちばん低い音は鳴り始めるまでに測れるだけの時間がかかるので、低いEの上の速いトリルは、左手がどれほど良くても濁ります。実際のところ、コントラバスの装飾は主に中音域から上に置かれますし、親指のポジションなら楽に、明瞭に弾けます。
上や下の隣接音として開放弦が使える場所なら、押さえた音と開放弦を交替させてトリルを弾けます。速くて確実ですが、押さえた音どうしのトリルとは音色が違います。その音色の違いが問題になるかどうかは、その箇所しだいです。
ピチカートでの装飾音は、ほぼ実用になりません。一つ一つの音が別々の撥弦で、それぞれ自分の減衰を持っているからです。ジャズの奏者は前打音的なスライドで似た効果を出します。記譜の上ではともかく、精神としては装飾音です。A&G Academy では、コントラバスの生徒が初めてバロックのレパートリーに出会い、印刷された記号がヴァイオリンを前提にしていると気づいたときに、これに一、二回のレッスンを充てています。
Frequently asked
トリルは上の音から始めるのですか、書かれた音から始めるのですか？
バロックと古典派のほとんどの音楽では、上の音から、拍の上で始めます。ですからトリルは、解決していく不協和として始まります。19世紀以降は、書かれた音から始める慣習へ移ります。版の指示がはっきりしないときは、記号よりも曲の時代のほうが頼りになる手がかりです。
アッポジャトゥーラとアッチャカトゥーラの違いは何ですか？
アッポジャトゥーラは寄りかかる音で、主要な音から実際の時間を、しばしば音価の半分を取り、不協和として解決します。アッチャカトゥーラは拍に対して可能な限り短く押し潰されます。印刷では、アッチャカトゥーラの符幹には斜線が入り、アッポジャトゥーラには入りません。
装飾音は前の音から時間を取るのですか、その音自身から取るのですか？
バロックと古典派のほぼすべての実践では、その音自身からです。装飾は拍の上で始まり、主要な音の書かれた音価の一部を消費します。主要な音が時間どおりに来るように、音型を拍の前で弾いてしまうのが生徒のいちばん多い誤りで、その瞬間の和声を変えてしまいます。
꾸밈음 해설: 트릴과 모르덴트와 잔꾸밈음
트릴, 모르덴트, 턴, 아포자투라, 아치아카투라. 각 기호가 무슨 뜻인지, 어느 음에서 시작하는지, 시대와 양식에 따라 답이 어떻게 달라지는지 정리했습니다.
꾸밈음을 기호로 적는 이유
꾸밈은 본래 즉흥이었습니다. 1700년의 연주자는 밋밋한 선을 꾸밀 줄 알아야 했고, 악보에 나오는 기호들은 그 방 안의 모두가 이미 알던 음형을 줄여 적은 것이었습니다. 그 내력이 오늘날의 학생을 답답하게 하는 두 가지를 설명해 줍니다. 기호가 모호하다는 것, 그리고 그 해석이 시대와 나라별 양식에 따라 달라진다는 것입니다.
그 내력은 바로크 음악에서 꾸밈음이 있어도 그만인 장식이 아닌 이유도 설명해 줍니다. 종지의 트릴은 도착을 표시하는 구조적 사건이고, 그것을 빼는 것은 화음 하나를 빼는 것만큼 이상하게 들립니다. 후대 음악에서 꾸밈음은 구조보다 빛깔 쪽으로 옮겨 가지만, 그래도 그저 예쁜 것이 아니라 표현하는 것입니다.
일반 규칙 하나가 많은 수고를 덜어 줍니다. 꾸밈음은 앞 음이 아니라 본음에서 시간을 가져옵니다. 음형은 박 위에서 시작해 적힌 음가를 파먹습니다. 바로크와 고전 시대의 꾸밈음은 거의 다 그렇고, 초보자가 가장 자주 틀리는 지점이 바로 여기입니다.
트릴
tr이나 물결선으로 표시하는 트릴은 적힌 음과 그 위의 음을, 그 곡이 놓인 조 안에서 빠르게 번갈아 치는 것입니다. 곡이 다장조이고 트릴이 가 위에 붙어 있다면 가와 제자리나를 번갈아 치되, 기호 위에 임시표가 적혀 있으면 그것을 따릅니다.
다툼이 있는 문제는 어느 음이 먼저 오느냐입니다. 바로크와 고전 시대 관행 대부분에서 트릴은 위의 음에서, 박 위에서 시작합니다. 그러면 화성에 대해 불협화가 생기고, 트릴은 반짝임이 아니라 표현의 사건이 됩니다. 대략 19세기 초부터 관행이 본음에서 시작하는 쪽으로 옮겨 갑니다. 쇼팽과 브람스의 트릴은 대개 본음에서 시작합니다.
트릴은 아래로 내려갔다 돌아오는 두 음을 붙인 턴 음형으로 끝나는 일이 많은데, 작은 음표로 적어 두기도 하고 그냥 그렇게 하기를 기대하기도 합니다. 종지에서는 이 끝맺음이 거의 의무에 가깝습니다. 속도는 최고 빠르기의 문제가 아니라 템포와 성격의 문제입니다. 사라반드에서 느리고 또박또박한 트릴은 옳은 것이고, 급하게 몰아치는 것은 솜씨의 표시가 아닙니다.
모르덴트와 턴, 그 밖의 것들
모르덴트는 한 번만 빠르게 번갈아 치라는 뜻의 짧은 지그재그 기호입니다. 끊기지 않은 지그재그인 아래 모르덴트는 본음, 아래 음, 본음으로 갑니다. 프랄트릴러라고도 부르는 위 모르덴트는 판본에 따라 같은 기호에 세로줄을 그어 쓰기도 하고 정반대 관습을 쓰기도 하는데, 그래서 기억에 기대지 말고 그 판본의 머리말을 확인해야 합니다. 어느 쪽이든 음형은 짧고 박 위에서 시작합니다.
옆으로 누운 S로 적는 턴은 본음의 둘레를 돕니다. 위 이웃음, 본음, 아래 이웃음, 본음입니다. 음표 머리 바로 위에 놓이면 그 음의 처음에 일어나고, 음표 뒤 두 음 사이에 놓이면 더 늦게, 앞 음의 음가 끝을 채우며 일어납니다.
아포자투라는 기대는 음입니다. 작게 인쇄하고 대개 기둥에 사선을 긋지 않으며, 본음의 음가에서 상당한 몫을, 보통 절반을 가져갑니다. 해결되는 불협화이며, 톡 튕기는 것이 아니라 표현을 위해 늦추는 것으로 들려야 합니다.
아치아카투라는 짓눌린 음입니다. 작게 인쇄하고 기둥에 사선을 긋습니다. 가능한 한 짧고 박 바로 앞이나 박 위에 밀어 넣습니다. 둘의 차이는 한숨과 긁힘의 차이인데, 판본이 어느 쪽을 인쇄하는지에 늘 신중한 것은 아닙니다.
아코디언과 바얀의 꾸밈음
아코디언은 꾸밈음에 유난히 강한데, 기계적인 이유가 분명합니다. 리드는 거의 즉시 울리기 시작하고 바람이 움직이는 한 계속 울립니다. 맞서 싸워야 할 감쇠가 없으니 긴 트릴이 처음부터 끝까지 고르게 유지되는데, 뜯거나 때리는 악기에서는 어려운 일입니다. 특히 바얀 연주자는 아주 빠르고 아주 깨끗한 트릴을 평범한 기술의 일부로 씁니다.
레지스트레이션은 꾸밈음이 어떻게 떨어지는지를 바꿉니다. 높고 가느다란 홑리드 레지스터의 트릴은 반짝이게 들립니다. 같은 트릴을 꽉 찬 뮈제트나 낮은 옥타브를 겹쳐 치면 두툼해지고 화성을 가릴 수 있습니다. 속도를 정하기 전에 레지스터를 고르십시오.
벨로즈도 꾸밈음의 일부입니다. 아포자투라는 벨로즈가 거기에 무게를 실었다가 해결로 풀어 줄 때에만 기댑니다. 평평한 바람으로 치면 음가가 같은 두 음이 되어 버리고 표현의 요점은 사라집니다. 오른손만으로 꾸밈음을 연습하는 학생은 음을 익히고 음악을 놓칩니다.
더블베이스의 꾸밈음
베이스에서 꾸밈음은 느리게 울리는 현을 견뎌 내야 합니다. 가장 낮은 음들은 소리가 나기까지 잴 수 있을 만큼의 시간이 걸려서, 낮은 E 위의 빠른 트릴은 왼손이 아무리 좋아도 탁합니다. 실제로 베이스의 꾸밈은 주로 중간과 높은 음역에 자리하고, 엄지 포지션에서는 편하고 또렷합니다.
위나 아래 이웃음으로 개방현을 쓸 수 있는 자리에서는 짚은 음과 개방현을 번갈아 트릴을 칠 수 있습니다. 빠르고 믿을 만하지만, 짚은 음끼리의 트릴과는 음색이 다릅니다. 그 음색 차이가 문제가 되는지는 그 대목에 달려 있습니다.
피치카토의 꾸밈음은 사실상 쓸모가 없습니다. 음마다 따로 뜯어야 하고 저마다 감쇠를 갖기 때문입니다. 재즈 연주자들은 잔꾸밈음 글리산도로 비슷한 효과를 냅니다. 표기상은 아니어도 뜻으로는 꾸밈음입니다. A&G Academy에서는 베이스 학생이 바로크 레퍼토리를 처음 만나 인쇄된 기호들이 바이올린을 전제하고 있다는 것을 알게 될 때, 여기에 한두 번의 레슨을 씁니다.
Frequently asked
트릴은 위의 음에서 시작하나요, 적힌 음에서 시작하나요?
바로크와 고전 음악 대부분에서는 위의 음에서, 박 위에서 시작합니다. 그래서 트릴이 해결되는 불협화로 출발합니다. 19세기부터는 적힌 음에서 시작하는 쪽으로 관행이 옮겨 갑니다. 판본이 분명하지 않을 때는 기호보다 곡의 시대가 더 믿을 만한 길잡이입니다.
아포자투라와 아치아카투라는 어떻게 다른가요?
아포자투라는 본음에서 실제 시간을, 흔히 음가의 절반을 가져가 기대는 음이고 불협화로서 해결됩니다. 아치아카투라는 박에 맞붙여 가능한 한 짧게 짓눌립니다. 인쇄상으로는 아치아카투라에 기둥을 가로지르는 사선이 있고 아포자투라에는 없습니다.
꾸밈음은 앞 음에서 시간을 가져오나요, 자기 음에서 가져오나요?
바로크와 고전 관행에서는 거의 언제나 자기 음에서 가져옵니다. 꾸밈음은 박 위에서 시작해 본음의 적힌 음가 일부를 먹습니다. 음형을 박 앞에 놓아 본음이 제때 도착하게 만드는 것이 학생이 가장 흔히 저지르는 잘못이며, 그 순간의 화성을 바꿔 놓습니다.
Hiasan dijelaskan: tril, mordent dan not grace
Tril, mordent, turn, appoggiatura dan acciaccatura: maksud setiap simbol, not mana yang memulakannya, dan cara jawapannya berubah mengikut era dan gaya.
Mengapa hiasan ditulis sebagai simbol
Penghiasan pada asalnya diimprovisasi. Seorang pemain pada tahun 1700 dijangka menghiasi garis yang kosong, dan simbol yang muncul dalam skor ialah ringkasan bagi figura yang sudah diketahui semua orang dalam bilik itu. Sejarah itu menjelaskan dua perkara yang mengecewakan pelajar moden: simbolnya taksa, dan tafsirannya bergantung pada era dan pada gaya kebangsaan.
Ia juga menjelaskan mengapa hiasan bukan perhiasan pilihan dalam muzik Baroque. Sebuah tril pada kadens ialah peristiwa struktur yang menandakan ketibaan, dan meninggalkannya berbunyi sepelik meninggalkan sebuah kord. Dalam muzik kemudian hiasan beralih ke arah warna dan bukan struktur, tetapi ia masih bersifat ekspresif dan bukan sekadar comel.
Satu peraturan am menjimatkan banyak kesusahan: sesuatu hiasan mengambil masanya daripada not utama, bukan daripada not sebelumnya. Figura itu bermula pada detik dan memakan nilai not bertulis. Ini benar bagi hampir kesemua hiasan Baroque dan Klasik, dan inilah perkara yang paling kerap disalah faham pemula.
Tril
Sebuah tril, ditanda tr atau garis beralun, ialah selangan pantas antara not bertulis dan not di atasnya dalam kunci yang berkuat kuasa. Jika karya itu dalam C major dan trilnya pada A, anda berselang antara A dan B natural, melainkan ada aksidental dicetak di atas simbol itu.
Soalan yang dipertikaikan ialah not mana yang datang dahulu. Dalam amalan Baroque dan kebanyakan amalan Klasik, tril bermula pada not atas, pada detiknya, yang mencipta disonans terhadap harmoni dan menjadikan tril itu peristiwa ekspresif dan bukan sekadar kilauan. Dari sekitar awal abad kesembilan belas konvensyennya beralih ke arah bermula pada not utama. Tril Chopin dan Brahms umumnya bermula pada not prinsipal.
Tril sering berakhir dengan figura turn, iaitu dua not tambahan yang melangkah ke bawah dan kembali, yang mungkin ditulis penuh dalam not kecil atau sekadar dijangka. Pada kadens penamat ini hampir wajib. Kelajuannya soal tempo dan perwatakan, bukan soal halaju maksimum; sebuah tril yang perlahan dan berukur dalam sebuah sarabande adalah betul, dan menggesanya bukan tanda kemahiran.
Mordent, turn dan yang selebihnya
Mordent ialah simbol zigzag pendek yang bermaksud satu selangan pantas tunggal. Mordent bawah, iaitu zigzag tanpa putus, berjalan not utama, not di bawah, not utama. Mordent atas, kadangkala dipanggil pralltriller, mempunyai simbol yang sama dengan satu garis menegak melaluinya dalam sesetengah edisi dan konvensyen bertentangan dalam edisi lain, dan itulah sebabnya anda patut menyemak mukadimah edisi itu dan bukan mempercayai ingatan. Apa pun caranya, figura itu ringkas dan bermula pada detiknya.
Sebuah turn, ditulis sebagai S mengiring, membulati notnya: jiran atas, not utama, jiran bawah, not utama. Diletakkan terus di atas sebuah kepala not ia berlaku pada permulaan not itu; diletakkan selepasnya, antara dua not, ia berlaku kemudian, mengisi hujung nilai not pertama.
Appoggiatura ialah not yang bersandar. Ia dicetak kecil, biasanya tanpa garis melalui batangnya, dan ia mengambil bahagian yang besar daripada nilai not utama, lazimnya separuh. Ia disonans yang melerai, dan ia dimaksudkan untuk didengar sebagai kelewatan ekspresif, bukan sebagai lentikan.
Acciaccatura ialah not yang dihimpit, dicetak kecil dengan garis melalui batangnya. Ia sependek mungkin dan diselitkan sejurus sebelum atau tepat pada detiknya. Perbezaan antara kedua-duanya ialah perbezaan antara keluhan dan calaran, dan edisi tidak selalunya cermat tentang yang mana satu dicetak.
Hiasan pada akordion dan bayan
Akordion luar biasa bagus untuk hiasan, atas satu sebab mekanikal yang khusus: lidah bersuara hampir serta-merta dan terus bersuara selagi udara bergerak. Tiada pereputan bunyi untuk dilawan, jadi sebuah tril panjang kekal sekata dari awal hingga akhir, sesuatu yang sukar pada alat yang dipetik atau dipalu. Pemain bayan khususnya menggunakan tril yang sangat pantas dan sangat bersih sebagai sebahagian biasa teknik mereka.
Pilihan register mengubah cara sesuatu hiasan mendarat. Tril dalam register lidah tunggal yang tinggi dan nipis berbunyi cemerlang; tril yang sama pada musette penuh atau dengan oktaf rendah digandingkan berbunyi tebal dan boleh mengaburkan harmoni. Pilih registernya sebelum anda menentukan kelajuannya.
Belos juga sebahagian daripada hiasan itu. Sebuah appoggiatura hanya akan bersandar jika belos meletakkan berat padanya lalu melepaskannya ke dalam leraiannya. Dimainkan dengan aliran udara yang rata, ia menjadi dua not bernilai sama dan maksud ekspresifnya hilang. Pelajar yang berlatih hiasan dengan tangan kanan sahaja belajar notnya dan terlepas muziknya.
Hiasan pada bes berganda
Pada bes, hiasan terpaksa bertahan pada tali yang lambat bersuara. Not paling rendah mengambil masa yang boleh diukur untuk bermula, jadi tril pantas pada E rendah akan keruh betapa baik sekalipun tangan kiri itu. Dalam praktiknya, penghiasan pada bes terletak terutamanya dalam register tengah dan atas, dan dalam posisi ibu jari ia selesa dan jelas.
Di mana tali terbuka tersedia sebagai jiran atas atau bawah, sebuah tril boleh dimainkan dengan menyelangkan not berjari dengan tali terbuka, yang pantas dan boleh dipercayai tetapi berbeza warna nadanya daripada tril berjari ke berjari. Sama ada perbezaan warna itu menjadi masalah bergantung pada petikan tersebut.
Hiasan dalam pizzicato sebahagian besarnya tidak praktikal, kerana setiap not ialah petikan berasingan dengan pereputannya sendiri. Pemain jazz mencapai kesan seumpamanya dengan gelongsor not grace, iaitu hiasan dari segi semangat walaupun bukan dari segi notasi. Kami menghabiskan satu dua pelajaran mengenainya bersama pelajar bes di A&G Academy apabila mereka mula-mula bertemu repertoir Baroque dan mendapati simbol bercetak itu mengandaikan sebuah biola.
Frequently asked
Adakah tril bermula pada not di atas atau pada not bertulis?
Dalam muzik Baroque dan kebanyakan muzik Klasik ia bermula pada not atas, pada detiknya, jadi tril itu bermula sebagai disonans yang kemudian melerai. Dari abad kesembilan belas ke hadapan konvensyennya beralih kepada bermula pada not bertulis. Apabila sesuatu edisi tidak jelas, era karya itu panduan yang lebih boleh dipercayai daripada simbolnya.
Apakah perbezaan antara appoggiatura dan acciaccatura?
Appoggiatura ialah not bersandar yang mengambil masa sebenar daripada not utama, selalunya separuh nilainya, dan ia melerai sebagai disonans. Acciaccatura dihimpit sependek mungkin terhadap detiknya. Dalam cetakan, acciaccatura mempunyai garis melalui batangnya; appoggiatura tidak.
Adakah hiasan mengambil masa daripada not sebelumnya atau daripada not itu sendiri?
Daripada not itu sendiri, dalam hampir kesemua amalan Baroque dan Klasik. Hiasan bermula pada detiknya dan memakan sebahagian daripada nilai bertulis not utamanya. Memainkan figura itu sebelum detiknya, supaya not utama masih tiba tepat pada masanya, ialah kesilapan pelajar yang paling lazim dan ia mengubah harmoni pada saat itu.
அலங்காரங்கள் விளக்கமாக: ட்ரில், மோர்டென்ட், க்ரேஸ் சுரங்கள்
ட்ரில், மோர்டென்ட், டர்ன், அப்போஜியாட்டூரா, அச்சியக்காட்டூரா: ஒவ்வொரு குறியீட்டின் பொருள், எந்தச் சுரத்தில் தொடங்குகிறது, காலகட்டத்துடன் பதில் எப்படி மாறுகிறது.
அலங்காரங்கள் ஏன் குறியீடுகளாக எழுதப்படுகின்றன
அலங்கரிப்பு தொடக்கத்தில் இம்ப்ரவைஸ் செய்யப்பட்டது. 1700-இல் ஒரு வாசிப்பாளர் ஒரு எளிய வரியை அலங்கரிப்பார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது; ஸ்கோரில் தோன்றும் குறியீடுகள், அந்த அறையில் இருந்த அனைவருக்கும் ஏற்கெனவே தெரிந்த உருவங்களுக்கான சுருக்கக் குறியீடுகள்தான். இன்றைய மாணவர்களை எரிச்சலூட்டும் இரு விஷயங்களை இந்த வரலாறு விளக்குகிறது: குறியீடுகள் இருபொருள் கொண்டவை, அவற்றின் விளக்கம் காலகட்டத்தையும் தேசிய பாணியையும் பொறுத்தது.
பரோக் இசையில் அலங்காரங்கள் ஏன் விருப்பத்துக்கு உட்பட்ட அழகூட்டல் அல்ல என்பதையும் இது விளக்குகிறது. ஒரு கேடன்ஸில் வரும் ட்ரில் ஒரு கட்டமைப்பு நிகழ்வு, வருகையைக் குறிப்பது; அதை விட்டுவிடுவது ஒரு கார்டை விட்டுவிடுவதைப் போலவே விநோதமாக ஒலிக்கும். பிற்கால இசையில் அலங்காரங்கள் கட்டமைப்பிலிருந்து நிறத்தை நோக்கி நகர்கின்றன, ஆனால் அப்போதும் அவை வெறும் அழகானவை அல்ல, உணர்வு வெளிப்பாட்டுக்கானவை.
ஒரு பொது விதி ஏராளமான சிக்கலைத் தவிர்க்கிறது: ஒரு அலங்காரம் தனக்கான நேரத்தை முக்கியச் சுரத்திலிருந்தே எடுத்துக்கொள்கிறது, அதற்கு முந்தைய சுரத்திலிருந்து அல்ல. உருவம் தாள அடியிலேயே தொடங்கி, எழுதப்பட்ட கால அளவுக்குள் தின்னுகிறது. கிட்டத்தட்ட எல்லா பரோக், செவ்வியல் அலங்காரங்களுக்கும் இது உண்மை; தொடக்க மாணவர்கள் மிக அடிக்கடித் தவறுவதும் இதில்தான்.
ட்ரில்கள்
tr என்றோ ஒரு அலை கோட்டாலோ குறிக்கப்படும் ட்ரில் என்பது, எழுதப்பட்ட சுரத்துக்கும் நிலவும் கீக்குள் அதற்கு மேலுள்ள சுரத்துக்கும் இடையிலான வேகமான மாறி மாறி வரல். படைப்பு C மேஜரில் இருந்து ட்ரில் A மீது இருந்தால், குறியீட்டுக்கு மேலே ஒரு ஆக்சிடென்டல் அச்சிடப்படாத வரை நீங்கள் A-ஐயும் B நேச்சுரலையும் மாற்றி மாற்றி வாசிக்கிறீர்கள்.
சர்ச்சைக்குரிய கேள்வி, எந்தச் சுரம் முதலில் வருகிறது என்பது. பரோக் மற்றும் பெரும்பாலான செவ்வியல் நடைமுறையில் ட்ரில் மேலுள்ள சுரத்தில், தாள அடியில் தொடங்குகிறது; அது ஹார்மனிக்கு எதிராக ஒரு முரணொலியை உருவாக்கி, ட்ரில்லை ஒரு மினுமினுப்பாக அல்லாமல் ஒரு வெளிப்பாட்டு நிகழ்வாக ஆக்குகிறது. ஏறக்குறைய பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து, முக்கியச் சுரத்தில் தொடங்கும் வழக்கத்தை நோக்கி மரபு நகர்கிறது. Chopin, Brahms ட்ரில்கள் பொதுவாக முதன்மைச் சுரத்திலேயே தொடங்குகின்றன.
ட்ரில்கள் அடிக்கடி ஒரு டர்ன் உருவத்துடன் முடிகின்றன — கீழே இறங்கித் திரும்பும் இரு கூடுதல் சுரங்கள் — அவை சிறு சுரங்களாக எழுதப்படலாம் அல்லது வெறுமனே எதிர்பார்க்கப்படலாம். ஒரு கேடன்ஸில் இந்த முடிவு கிட்டத்தட்டக் கட்டாயம். வேகம் என்பது டெம்போவையும் குணத்தையும் பொறுத்தது, அதிகபட்ச விரைவைப் பொறுத்தது அல்ல; ஒரு சரபாந்தில் மெதுவான, அளவான ட்ரில்தான் சரி, அதை விரைவுபடுத்துவது திறமையின் அடையாளம் அல்ல.
மோர்டென்ட், டர்ன், மற்றவை
மோர்டென்ட் என்பது ஒற்றை விரைவான மாற்றத்தைக் குறிக்கும் ஒரு குறுகிய கோணல் குறியீடு. உடையாத கோணலான கீழ் மோர்டென்ட், முக்கியச் சுரம், கீழுள்ள சுரம், முக்கியச் சுரம் என்று போகிறது. சில நேரங்களில் pralltriller என்று அழைக்கப்படும் மேல் மோர்டென்ட், சில பதிப்புகளில் அதே குறியீட்டுக்கு ஒரு செங்குத்துக் கோடு போடப்பட்டு, வேறு சில பதிப்புகளில் நேர் எதிரான மரபுடன் வருகிறது; அதனால்தான் நினைவை நம்பாமல் பதிப்பின் முன்னுரையைச் சரிபார்க்க வேண்டும். எப்படியிருந்தாலும் உருவம் குறுகியது, தாள அடியிலேயே தொடங்குகிறது.
பக்கவாட்டு S போல எழுதப்படும் டர்ன், சுரத்தைச் சுற்றி வருகிறது: மேல் அண்டைச் சுரம், முக்கியச் சுரம், கீழ் அண்டைச் சுரம், முக்கியச் சுரம். சுரத்தலைக்கு நேர் மேலே வைக்கப்பட்டால் அது சுரத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழ்கிறது; சுரத்துக்குப் பிறகு, இரு சுரங்களுக்கு இடையே வைக்கப்பட்டால் பிறகு நிகழ்ந்து, முதல் சுரத்தின் கால அளவின் இறுதியை நிரப்புகிறது.
அப்போஜியாட்டூரா என்பது ஒரு சாயும் சுரம். இது சிறியதாக அச்சிடப்படுகிறது, பொதுவாகத் தண்டில் கோடு இல்லாமல்; முக்கியச் சுரத்தின் கால அளவில் கணிசமான பங்கை, வழக்கமாகப் பாதியை எடுத்துக்கொள்கிறது. இது தீரும் ஒரு முரணொலி; ஒரு தட்டலாக அல்ல, உணர்வு வெளிப்பாட்டுத் தாமதமாகக் கேட்கப்பட வேண்டும்.
அச்சியக்காட்டூரா என்பது நசுக்கப்பட்ட சுரம்; சிறியதாக, தண்டின் வழியே ஒரு கோட்டுடன் அச்சிடப்படுகிறது. முடிந்தவரை குறுகியது, தாள அடிக்கு உடனே முன்போ அடியிலேயோ அழுத்தித் திணிக்கப்படுகிறது. இரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, ஒரு பெருமூச்சுக்கும் ஒரு கீறலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு; எதை அச்சிடுகிறோம் என்பதில் பதிப்புகள் எப்போதும் கவனமாக இருப்பதில்லை.
அக்கார்டியனிலும் பயானிலும் அலங்காரங்கள்
ஒரு குறிப்பிட்ட இயந்திர காரணத்துக்காக அக்கார்டியன் அலங்காரங்களில் வழக்கத்துக்கு மாறாகச் சிறந்தது: ஒரு நாவு கிட்டத்தட்ட உடனடியாகப் பேசத் தொடங்கி, காற்று நகரும் வரை பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது. எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய தேய்வு இல்லை, எனவே ஒரு நீண்ட ட்ரில் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை சீராக இருக்கிறது; மீட்டப்படும் அல்லது தட்டப்படும் கருவியில் இது கடினம். குறிப்பாக பயான் வாசிப்பாளர்கள் மிக வேகமான, மிகச் சுத்தமான ட்ரில்களை நுட்பத்தின் இயல்பான பகுதியாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
அலங்காரம் எப்படி விழுகிறது என்பதை ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் மாற்றுகிறது. உயர்ந்த, மெலிந்த ஒற்றை நாவு ரெஜிஸ்டரில் ஒரு ட்ரில் பளிச்சென்று ஒலிக்கிறது; அதே ட்ரில் முழு முசெட்டிலோ தாழ்ந்த ஆக்டேவ் இணைக்கப்பட்டோ ஒலித்தால் அடர்த்தியாக இருந்து ஹார்மனியை மறைக்கக்கூடும். வேகத்தை முடிவு செய்வதற்கு முன் ரெஜிஸ்டரைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.
காற்றுப்பையும் அலங்காரத்தின் ஒரு பகுதியே. காற்றுப்பை அதன் மீது எடையைப் போட்டு, பிறகு தீர்வுக்குள் விடுவித்தால்தான் ஒரு அப்போஜியாட்டூரா சாயும். தட்டையான காற்றோட்டத்தில் வாசித்தால் அது சம கால அளவு கொண்ட இரு சுரங்களாகிவிடும், வெளிப்பாட்டுக் கருத்து மறைந்துவிடும். வலது கையால் மட்டும் அலங்காரங்களைப் பயிற்சி செய்யும் மாணவர்கள் சுரங்களைக் கற்கிறார்கள், இசையைத் தவறவிடுகிறார்கள்.
டபுள் பாஸில் அலங்காரங்கள்
பாஸில் அலங்காரங்கள் மெதுவாகப் பேசும் ஒரு கம்பியில் உயிர்பிழைக்க வேண்டும். மிகத் தாழ்ந்த சுரங்கள் தொடங்க அளக்கக்கூடிய நேரம் எடுக்கின்றன, எனவே இடது கை எவ்வளவு நன்றாக இருந்தாலும் தாழ்ந்த E மீது வேகமான ட்ரில் சேறுபோல் இருக்கும். நடைமுறையில் பாஸில் அலங்கரிப்பு முக்கியமாக நடு, மேல் ரெஜிஸ்டரில் அமர்கிறது; கட்டைவிரல் நிலையில் அது சௌகரியமாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கிறது.
மேல் அல்லது கீழ் அண்டைச் சுரமாக ஒரு திறந்த கம்பி கிடைக்கும் இடத்தில், விரல் வைத்த சுரத்தை ஒரு திறந்த கம்பியுடன் மாற்றி மாற்றி வாசித்து ஒரு ட்ரில் செய்யலாம்; அது வேகமானது, நம்பகமானது, ஆனால் விரல் வைத்த சுரத்துக்கும் விரல் வைத்த சுரத்துக்கும் இடையிலான ட்ரில்லிலிருந்து வேறுபட்ட ஒலி நிறம் கொண்டது. அந்த நிற வேறுபாடு ஒரு பிரச்சினையா இல்லையா என்பது அந்தப் பகுதியைப் பொறுத்தது.
pizzicato-வில் அலங்காரங்கள் பெரும்பாலும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாதவை, ஏனெனில் ஒவ்வொரு சுரமும் தனித்தனி மீட்டல், தனக்கான தேய்வுடன். ஜாஸ் வாசிப்பாளர்கள் இதற்கு இணையான விளைவை க்ரேஸ்-சுர சறுக்கல்களால் அடைகிறார்கள்; அது குறியீட்டில் இல்லாவிட்டாலும் உணர்வில் ஓர் அலங்காரமே. A&G Academy-யில் பாஸ் மாணவர்கள் முதல் முறையாக பரோக் ரெபர்ட்டோவைச் சந்தித்து, அச்சிடப்பட்ட குறியீடுகள் ஒரு வயலினையே கருதுகின்றன என்பதைக் கண்டுபிடிக்கும்போது, இதற்காக ஒன்றிரண்டு பாடங்களைச் செலவிடுகிறோம்.
Frequently asked
ட்ரில் மேலுள்ள சுரத்தில் தொடங்குகிறதா, எழுதப்பட்ட சுரத்தில் தொடங்குகிறதா?
பரோக் மற்றும் பெரும்பாலான செவ்வியல் இசையில் அது மேலுள்ள சுரத்தில், தாள அடியில் தொடங்குகிறது; எனவே ட்ரில் தீரக்கூடிய ஒரு முரணொலியாகத் தொடங்குகிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து மரபு எழுதப்பட்ட சுரத்தில் தொடங்குவதை நோக்கி நகர்கிறது. ஒரு பதிப்பு தெளிவாக இல்லாதபோது, குறியீட்டைவிடப் படைப்பின் காலகட்டமே நம்பகமான வழிகாட்டி.
அப்போஜியாட்டூராவுக்கும் அச்சியக்காட்டூராவுக்கும் என்ன வேறுபாடு?
அப்போஜியாட்டூரா என்பது முக்கியச் சுரத்திலிருந்து உண்மையான நேரத்தை, அடிக்கடி அதன் பாதி கால அளவை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு முரணொலியாகத் தீரும் சாயும் சுரம். அச்சியக்காட்டூரா தாள அடிக்கு எதிராக முடிந்தவரை குறுகியதாக நசுக்கப்படுகிறது. அச்சில் அச்சியக்காட்டூராவின் தண்டில் ஒரு கோடு இருக்கும்; அப்போஜியாட்டூராவில் இருக்காது.
அலங்காரங்கள் முந்தைய சுரத்திலிருந்து நேரம் எடுக்கின்றனவா, அல்லது அந்தச் சுரத்திலிருந்தா?
கிட்டத்தட்ட எல்லா பரோக், செவ்வியல் நடைமுறையிலும் அந்தச் சுரத்திலிருந்தே. அலங்காரம் தாள அடியில் தொடங்கி, தன் முக்கியச் சுரத்தின் எழுதப்பட்ட கால அளவில் ஒரு பகுதியை உட்கொள்கிறது. முக்கியச் சுரம் சரியான நேரத்தில் வரும்படி உருவத்தைத் தாள அடிக்கு முன் வாசிப்பதுதான் மிக வழக்கமான மாணவர் தவறு; அது அந்தத் தருணத்தின் ஹார்மனியையே மாற்றிவிடுகிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.