Accordion · 6 min read
Learning the accordion as an adult
What the first year on the accordion really looks like: weeks one to four, month three, month twelve, plus practice time, common mistakes and honest limits.
The good news about starting late
The accordion is unusually kind to adult beginners, for a reason that has nothing to do with talent. It supplies its own harmony. Press one bass button and one chord button in alternation and you have an accompaniment that sounds like music, immediately, with no theory and no ensemble. Almost no other instrument gives a beginner a complete musical texture in the first lesson.
The second advantage is that adults are better than children at the thing accordion playing actually requires, which is independent management of two hands doing unrelated jobs while a third variable, the bellows, runs underneath. That is an analytical problem as much as a physical one, and adults are equipped for it.
The disadvantage is time and patience, not capacity. Adults practise less and expect more, and they quit over plateaus that a nine-year-old simply walks through without noticing.
Weeks one to four
The first lesson goes on posture and the straps, which sounds trivial and is not. Shoulder straps take the weight, the back strap keeps the instrument from sliding, and the left strap is adjusted so the hand can move freely while still pulling the bellows open. Badly adjusted straps produce sore shoulders and a wandering instrument, and roughly half of all early frustration traces back to them.
Then: right hand alone on simple melodies, left hand alone finding the bass rows by feel, and bellows direction changes at phrase ends. Expect to feel clumsy. Expect the bellows to run out at inconvenient moments, which is normal and is why bellows changes get marked in the score.
By week four most students can play a simple folk melody with a bass-chord accompaniment in C and G. It will be slow and the bellows changes will be audible. That is the correct outcome.
Months two to six
This is where the Stradella bass stops being a party trick and starts being a system. You learn that the counter-bass row sits a major third above the bass row, that the layout follows the circle of fifths, and that once you know the shape of a two-five-one you know it everywhere. Most students find the left hand clicks into place somewhere around month three, quite suddenly.
Bellows technique becomes the real work. Even pressure on long notes, controlled crescendo, silent direction changes mid-phrase, and the discipline of not letting every change coincide with a bar line. This is the difference between a student who has been playing for six months and one who has been playing for six years, and it is worth more attention than most beginners give it.
Somewhere here you should be playing pieces you actually like, not just exercises. Two or three tunes you would willingly perform is a reasonable target by month six.
Month twelve and what it looks like
With twenty to thirty minutes most days, a year of lessons typically puts an adult around Grade 2 to Grade 3 standard. In practice that means: scales and arpeggios in the common keys, comfortable movement around the bass rows without looking, register changes worked into pieces, reliable reading in both clefs, and a repertoire of six to ten pieces at that level.
It also means a working sense of what you are bad at, which is more valuable than it sounds. Almost every adult at month twelve has one weak area they have been quietly avoiding, usually left-hand jumps or sight-reading, and naming it is what unlocks year two.
Faster is possible with more time. An hour a day, consistently, roughly doubles the rate. But four hours on Sunday and nothing the rest of the week does not work on this instrument, because bellows control is a physical habit and habits need frequency, not duration.
Common mistakes and how to avoid them
Buying too much instrument. A 120-bass concert accordion is heavy, expensive, and no help at all in year one. A 72-bass or 96-bass model is lighter, cheaper, and covers everything a beginner needs. You can move up later and you will sell the smaller one easily.
Practising loudly. The bellows is the dynamic control and beginners tend to play everything at one pressure, usually forte. Practising quietly forces you to feel the reeds respond and builds the control that makes the loud playing worth hearing.
Never looking at the left hand and never looking away from the right. The reverse of what people expect: the left hand should be learned by touch from the beginning, the right hand can be checked occasionally, and reading the score should dominate. Adults in our beginner lessons at A&G Academy in Singapore who fix these three habits early move roughly twice as fast as those who fix them in year two.
Frequently asked
Am I too old to learn the accordion?
No. The accordion suits adult beginners particularly well because the left-hand bass system provides complete harmony from the first lesson, so you make real music immediately. The coordination involved is analytical as much as physical, which favours adults. The limiting factor is practice frequency, not age.
How long does it take to learn the accordion?
With twenty to thirty minutes of practice most days, expect simple tunes with bass accompaniment in six to ten weeks, and roughly Grade 2 to Grade 3 standard after a year. Consistency matters more than session length: short daily practice beats one long weekly session, because bellows control is a physical habit.
How much should I practise the accordion each day?
Twenty to thirty minutes daily is the realistic minimum for steady progress, and an hour a day roughly doubles the rate. Frequency beats duration. Practising quietly is more useful than practising loudly, because it develops the bellows pressure control that most self-taught players never build.
Aprender acordeón siendo adulto
Cómo es de verdad el primer año con el acordeón: de la primera semana al mes doce, cuánto estudiar al día, errores frecuentes y límites honestos.
La buena noticia de empezar tarde
El acordeón es insólitamente amable con quien empieza de adulto, por una razón que no tiene nada que ver con el talento. Se acompaña solo. Alterna un botón de bajo con un botón de acorde y ya tienes un acompañamiento que suena a música, de inmediato, sin teoría y sin grupo. Casi ningún otro instrumento le da a un principiante una textura musical completa en la primera clase.
La segunda ventaja es que los adultos son mejores que los niños en lo que tocar el acordeón exige de verdad: llevar dos manos haciendo trabajos distintos de forma independiente mientras por debajo corre una tercera variable, el fuelle. Eso es un problema analítico tanto como físico, y para eso los adultos están bien equipados.
La desventaja es el tiempo y la paciencia, no la capacidad. Los adultos estudian menos y esperan más, y abandonan en mesetas que un niño de nueve años atraviesa sin enterarse.
De la semana uno a la cuatro
La primera clase se va en la postura y las correas, lo que parece una trivialidad y no lo es. Las correas de hombro sostienen el peso, la correa trasera impide que el instrumento se escurra, y la correa izquierda se ajusta para que la mano se mueva con libertad y a la vez pueda tirar del fuelle para abrirlo. Unas correas mal ajustadas producen hombros doloridos y un instrumento que se va de sitio, y más o menos la mitad de la frustración de los primeros meses viene de ahí.
Después: mano derecha sola con melodías sencillas, mano izquierda sola buscando al tacto las filas de bajos, y cambios de dirección del fuelle al final de cada frase. Cuenta con sentirte torpe. Cuenta con que el fuelle se te acabe en el peor momento, lo cual es normal y es la razón de que los cambios de fuelle se marquen en la partitura.
Hacia la cuarta semana la mayoría de los alumnos toca una melodía popular sencilla con acompañamiento de bajo y acorde en do y en sol. Irá lento y los cambios de fuelle se oirán. Ese es el resultado correcto.
Del mes dos al seis
Aquí es donde los bajos Stradella dejan de ser un truco de fiesta y empiezan a ser un sistema. Aprendes que la fila de contrabajos está una tercera mayor por encima de la fila de bajos, que la disposición sigue el círculo de quintas y que, en cuanto conoces la forma de un II-V-I, la conoces en todas partes. A la mayoría de los alumnos la mano izquierda les encaja hacia el tercer mes, y de golpe.
La técnica de fuelle pasa a ser el trabajo de verdad. Presión pareja en las notas largas, crescendo controlado, cambios de dirección silenciosos en mitad de la frase, y la disciplina de no hacer coincidir cada cambio con una línea divisoria. Esa es la diferencia entre quien lleva seis meses tocando y quien lleva seis años, y merece más atención de la que le dedica la mayoría de los principiantes.
En algún punto de aquí deberías estar tocando piezas que de verdad te gusten, no solo ejercicios. Dos o tres temas que tocarías de buena gana ante otros es un objetivo razonable para el mes seis.
El mes doce y qué aspecto tiene
Con veinte o treinta minutos casi todos los días, un año de clases suele dejar a un adulto en torno al nivel de grado 2 o grado 3. En la práctica eso significa: escalas y arpegios en las tonalidades corrientes, movimiento cómodo por las filas de bajos sin mirar, cambios de registro integrados en las piezas, lectura fiable en las dos claves y un repertorio de seis a diez piezas de ese nivel.
Significa también tener una idea clara de en qué eres malo, que vale más de lo que parece. Casi todos los adultos, al llegar al mes doce, arrastran un punto flojo que llevan evitando en silencio, normalmente los saltos de la mano izquierda o la lectura a primera vista, y ponerle nombre es lo que abre el segundo año.
Ir más rápido es posible con más tiempo. Una hora al día, de forma constante, más o menos duplica el ritmo. Pero cuatro horas el domingo y nada el resto de la semana no funciona en este instrumento, porque el control del fuelle es un hábito físico y los hábitos necesitan frecuencia, no duración.
Errores frecuentes y cómo evitarlos
Comprar demasiado instrumento. Un acordeón de concierto de 120 bajos es pesado, caro y no sirve de nada en el primer año. Un modelo de 72 o de 96 bajos es más ligero, más barato y cubre todo lo que necesita un principiante. Ya subirás más adelante, y el pequeño se vende sin problema.
Estudiar fuerte. El fuelle es el control dinámico, y los principiantes tienden a tocarlo todo a una sola presión, casi siempre forte. Estudiar bajito te obliga a sentir cómo responden las lengüetas y construye el control que hace que valga la pena oír lo que tocas fuerte.
No mirar nunca la mano izquierda y no apartar la vista de la derecha. Justo al revés de lo que se espera: la mano izquierda debe aprenderse al tacto desde el principio, la derecha se puede comprobar de vez en cuando, y lo que debe mandar es la lectura de la partitura. Los adultos de nuestras clases para principiantes en A&G Academy, en Singapur, que corrigen pronto estos tres hábitos avanzan más o menos el doble de rápido que quienes los corrigen en el segundo año.
Frequently asked
¿Soy demasiado mayor para aprender acordeón?
No. El acordeón le va especialmente bien a quien empieza de adulto, porque el sistema de bajos de la mano izquierda aporta una armonía completa desde la primera clase, así que haces música de verdad desde el primer día. La coordinación que exige es tan analítica como física, y eso favorece a los adultos. El factor limitante es la frecuencia del estudio, no la edad.
¿Cuánto se tarda en aprender a tocar el acordeón?
Con veinte o treinta minutos de estudio casi todos los días, cuenta con melodías sencillas con acompañamiento de bajos en seis a diez semanas, y con un nivel aproximado de grado 2 o grado 3 al cabo de un año. La constancia importa más que la duración de cada sesión: un rato corto a diario gana a una sesión larga semanal, porque el control del fuelle es un hábito físico.
¿Cuánto debería estudiar acordeón cada día?
Veinte o treinta minutos diarios son el mínimo realista para avanzar de forma sostenida, y una hora al día más o menos duplica el ritmo. La frecuencia gana a la duración. Estudiar bajito es más útil que estudiar fuerte, porque desarrolla el control de la presión del fuelle que la mayoría de los autodidactas nunca llega a construir.
Apprendre l'accordéon à l'âge adulte
À quoi ressemble vraiment la première année d'accordéon : les quatre premières semaines, le troisième mois, le douzième, le temps de travail et les limites.
La bonne nouvelle quand on commence tard
L'accordéon est étonnamment clément avec les débutants adultes, pour une raison qui n'a rien à voir avec le talent : il fournit sa propre harmonie. Alternez un bouton de basse et un bouton d'accord et vous avez un accompagnement qui sonne comme de la musique, tout de suite, sans théorie et sans ensemble. Presque aucun autre instrument ne donne à un débutant une texture musicale complète dès la première leçon.
Le deuxième avantage, c'est que les adultes sont meilleurs que les enfants dans ce que jouer de l'accordéon exige réellement : gérer indépendamment deux mains occupées à des tâches sans rapport, pendant qu'une troisième variable, le soufflet, court en dessous. C'est un problème analytique autant que physique, et les adultes sont armés pour cela.
L'inconvénient tient au temps et à la patience, pas à la capacité. Les adultes travaillent moins et attendent plus, et ils abandonnent sur des plateaux qu'un enfant de neuf ans traverse sans même les remarquer.
Les quatre premières semaines
La première leçon passe sur la posture et les sangles, ce qui paraît anodin et ne l'est pas. Les bretelles portent le poids, la sangle dorsale empêche l'instrument de glisser, et la sangle de la main gauche se règle pour que la main circule librement tout en tirant le soufflet. Des sangles mal réglées donnent des épaules douloureuses et un instrument qui se promène ; près de la moitié des frustrations du début viennent de là.
Ensuite : la main droite seule sur des mélodies simples, la main gauche seule qui trouve les rangées de basses au toucher, et les changements de sens du soufflet en fin de phrase. Attendez-vous à vous sentir maladroit. Attendez-vous à ce que le soufflet arrive en bout de course au mauvais moment : c'est normal, et c'est pourquoi les changements de soufflet s'indiquent sur la partition.
À la quatrième semaine, la plupart des élèves jouent une mélodie folklorique simple avec un accompagnement basse-accord en do et en sol. Ce sera lent et les changements de soufflet s'entendront. C'est le résultat attendu.
Du deuxième au sixième mois
C'est là que les basses Stradella cessent d'être un tour de passe-passe pour devenir un système. Vous apprenez que la rangée des contre-basses se situe une tierce majeure au-dessus de la rangée des fondamentales, que la disposition suit le cycle des quintes, et qu'une fois connue la forme d'un deux-cinq-un, vous la connaissez partout. Chez la plupart des élèves, la main gauche se met en place vers le troisième mois, assez brusquement.
La technique de soufflet devient le vrai travail. Pression égale sur les notes longues, crescendo contrôlé, changements de sens silencieux au milieu d'une phrase, et la discipline de ne pas faire coïncider chaque changement avec une barre de mesure. C'est ce qui sépare un élève qui joue depuis six mois d'un élève qui joue depuis six ans, et cela mérite plus d'attention que la plupart des débutants ne lui accordent.
Quelque part par là, vous devriez jouer des morceaux que vous aimez vraiment, pas seulement des exercices. Deux ou trois airs que vous accepteriez de jouer en public est un objectif raisonnable au sixième mois.
Le douzième mois et à quoi il ressemble
À vingt ou trente minutes la plupart des jours, une année de cours amène en général un adulte au niveau du grade 2 ou du grade 3. Concrètement : gammes et arpèges dans les tonalités courantes, déplacements à l'aise dans les rangées de basses sans regarder, changements de registres intégrés aux morceaux, lecture fiable dans les deux clés, et un répertoire de six à dix pièces à ce niveau.
Cela veut dire aussi savoir ce que l'on fait mal, ce qui vaut plus cher qu'il n'y paraît. Presque tout adulte, au douzième mois, a un point faible qu'il évite discrètement, le plus souvent les sauts de main gauche ou le déchiffrage, et le nommer est ce qui ouvre la deuxième année.
On peut aller plus vite avec plus de temps. Une heure par jour, régulièrement, double à peu près le rythme. Mais quatre heures le dimanche et rien le reste de la semaine ne fonctionne pas sur cet instrument, parce que le contrôle du soufflet est une habitude physique, et que les habitudes demandent de la fréquence, pas de la durée.
Les erreurs fréquentes et comment les éviter
Acheter trop d'instrument. Un accordéon de concert à 120 basses est lourd, coûteux, et d'aucune aide la première année. Un 72 ou un 96 basses est plus léger, moins cher, et couvre tout ce dont un débutant a besoin. Vous monterez en gamme plus tard, et le petit se revendra sans difficulté.
Travailler fort. Le soufflet est la commande des nuances, et les débutants ont tendance à tout jouer sous une seule pression, en général forte. Travailler doucement oblige à sentir les anches répondre et construit le contrôle qui rend le jeu fort digne d'être entendu.
Ne jamais regarder la main gauche et ne jamais quitter la droite des yeux. C'est l'inverse de ce que l'on croit : la main gauche s'apprend au toucher dès le début, la main droite se vérifie de temps en temps, et c'est la lecture de la partition qui doit dominer. Les adultes de nos cours pour débutants à A&G Academy, à Singapour, qui corrigent ces trois habitudes tôt avancent environ deux fois plus vite que ceux qui les corrigent en deuxième année.
Frequently asked
Suis-je trop vieux pour apprendre l'accordéon ?
Non. L'accordéon convient particulièrement bien aux débutants adultes, parce que le système de basses de la main gauche fournit une harmonie complète dès la première leçon : on fait de la vraie musique tout de suite. La coordination demandée est analytique autant que physique, ce qui avantage les adultes. Le facteur limitant est la fréquence du travail, pas l'âge.
Combien de temps faut-il pour apprendre l'accordéon ?
À vingt ou trente minutes la plupart des jours, comptez des airs simples avec accompagnement de basses en six à dix semaines, et à peu près le niveau du grade 2 ou 3 après un an. La régularité compte plus que la durée des séances : un travail quotidien court vaut mieux qu'une longue séance hebdomadaire, parce que le contrôle du soufflet est une habitude physique.
Combien de temps faut-il travailler l'accordéon chaque jour ?
Vingt à trente minutes par jour est le minimum réaliste pour progresser régulièrement, et une heure par jour double à peu près le rythme. La fréquence l'emporte sur la durée. Travailler doucement est plus utile que travailler fort, parce que cela développe le contrôle de la pression du soufflet que la plupart des autodidactes ne construisent jamais.
Als Erwachsener Akkordeon lernen
Wie das erste Jahr am Akkordeon wirklich aussieht: Woche eins bis vier, dritter Monat, zwölfter Monat, dazu Übezeit, typische Fehler und ehrliche Grenzen.
Die gute Nachricht für späte Anfänger
Das Akkordeon ist ungewöhnlich freundlich zu erwachsenen Anfängern, aus einem Grund, der mit Begabung nichts zu tun hat. Es liefert seine Harmonie selbst mit. Drücken Sie abwechselnd einen Bassknopf und einen Akkordknopf, und Sie haben sofort eine Begleitung, die nach Musik klingt, ohne Theorie und ohne Ensemble. Kaum ein anderes Instrument schenkt einem Anfänger in der ersten Stunde einen vollständigen musikalischen Satz.
Der zweite Vorteil: Erwachsene sind Kindern in genau dem überlegen, worauf es beim Akkordeonspiel wirklich ankommt, nämlich zwei Hände unabhängig voneinander zu steuern, während darunter eine dritte Größe läuft, der Balg. Das ist ebenso ein analytisches wie ein körperliches Problem, und dafür sind Erwachsene gut ausgerüstet.
Der Nachteil ist Zeit und Geduld, nicht Fähigkeit. Erwachsene üben weniger und erwarten mehr, und sie hören an Durststrecken auf, durch die eine Neunjährige einfach hindurchgeht, ohne sie zu bemerken.
Woche eins bis vier
Die erste Stunde geht für Haltung und Riemen drauf, was banal klingt und es nicht ist. Die Schulterriemen tragen das Gewicht, der Rückenriemen verhindert, dass das Instrument verrutscht, und der Balgriemen an der linken Hand wird so eingestellt, dass sich die Hand frei bewegen kann und den Balg trotzdem aufzieht. Schlecht eingestellte Riemen führen zu schmerzenden Schultern und einem wandernden Instrument, und etwa die Hälfte aller frühen Frustration geht darauf zurück.
Dann: rechte Hand allein auf einfachen Melodien, linke Hand allein, die die Bassreihen ertastet, und Balgwechsel an den Phrasenenden. Rechnen Sie damit, sich ungeschickt zu fühlen. Rechnen Sie damit, dass der Balg an unpassenden Stellen zu Ende ist, was normal ist und der Grund dafür, dass Balgwechsel in den Noten eingezeichnet werden.
Bis zur vierten Woche können die meisten Schüler eine einfache Volksmelodie mit Bass-Akkord-Begleitung in C und G spielen. Es wird langsam sein, und die Balgwechsel wird man hören. Das ist das richtige Ergebnis.
Monat zwei bis sechs
Hier hört der Stradella-Bass auf, ein Kunststück zu sein, und wird zum System. Sie lernen, dass die Terzbassreihe eine große Terz über der Grundbassreihe liegt, dass die Anordnung dem Quintenzirkel folgt und dass Sie eine Zwei-Fünf-Eins überall beherrschen, sobald Sie ihre Form einmal kennen. Bei den meisten Schülern rastet die linke Hand irgendwann im dritten Monat ein, und zwar ziemlich plötzlich.
Die Balgtechnik wird zur eigentlichen Arbeit. Gleichmäßiger Druck auf langen Tönen, kontrolliertes Crescendo, lautlose Richtungswechsel mitten in der Phrase und die Disziplin, nicht jeden Wechsel mit einem Taktstrich zusammenfallen zu lassen. Das ist der Unterschied zwischen jemandem, der seit sechs Monaten spielt, und jemandem, der seit sechs Jahren spielt, und es verdient mehr Aufmerksamkeit, als die meisten Anfänger ihm geben.
Irgendwo hier sollten Sie Stücke spielen, die Ihnen wirklich gefallen, und nicht nur Übungen. Zwei oder drei Stücke, die Sie freiwillig vorspielen würden, sind bis zum sechsten Monat ein vernünftiges Ziel.
Der zwölfte Monat und wie er aussieht
Mit zwanzig bis dreißig Minuten an den meisten Tagen bringt ein Jahr Unterricht einen Erwachsenen üblicherweise etwa auf das Niveau von Grade 2 bis Grade 3. In der Praxis heißt das: Tonleitern und Arpeggien in den gängigen Tonarten, bequeme Bewegung über die Bassreihen ohne hinzusehen, in die Stücke eingearbeitete Registerwechsel, verlässliches Lesen in beiden Schlüsseln und ein Repertoire von sechs bis zehn Stücken auf diesem Niveau.
Es heißt außerdem, dass Sie ein brauchbares Gefühl dafür haben, worin Sie schlecht sind, und das ist wertvoller, als es klingt. Fast jeder Erwachsene hat im zwölften Monat eine Schwachstelle, um die er stillschweigend einen Bogen macht, meist Sprünge in der linken Hand oder das Blattspiel, und sie zu benennen ist das, was das zweite Jahr öffnet.
Schneller geht es mit mehr Zeit. Eine Stunde täglich, regelmäßig, verdoppelt das Tempo ungefähr. Aber vier Stunden am Sonntag und nichts in der übrigen Woche funktioniert bei diesem Instrument nicht, denn Balgkontrolle ist eine körperliche Gewohnheit, und Gewohnheiten brauchen Häufigkeit, nicht Dauer.
Typische Fehler und wie man sie vermeidet
Zu viel Instrument kaufen. Ein Konzertakkordeon mit 120 Bässen ist schwer, teuer und im ersten Jahr überhaupt keine Hilfe. Ein Modell mit 72 oder 96 Bässen ist leichter, günstiger und deckt alles ab, was ein Anfänger braucht. Sie können später aufsteigen, und das kleinere Instrument werden Sie problemlos los.
Laut üben. Der Balg ist die Dynamiksteuerung, und Anfänger neigen dazu, alles mit einem einzigen Druck zu spielen, meist forte. Leise zu üben zwingt Sie dazu, das Ansprechen der Stimmzungen zu spüren, und baut die Kontrolle auf, die das laute Spiel erst hörenswert macht.
Nie auf die linke Hand sehen und nie von der rechten wegsehen. Es ist umgekehrt, als die meisten erwarten: Die linke Hand sollte von Anfang an über den Tastsinn gelernt werden, die rechte darf man gelegentlich kontrollieren, und das Lesen der Noten sollte überwiegen. Erwachsene in unserem Anfängerunterricht an der A&G Academy in Singapur, die diese drei Gewohnheiten früh in Ordnung bringen, kommen etwa doppelt so schnell voran wie die, die es erst im zweiten Jahr tun.
Frequently asked
Bin ich zu alt, um Akkordeon zu lernen?
Nein. Das Akkordeon passt besonders gut zu erwachsenen Anfängern, weil das Basssystem der linken Hand schon in der ersten Stunde eine vollständige Harmonie liefert, Sie machen also sofort echte Musik. Die nötige Koordination ist ebenso analytisch wie körperlich, und das kommt Erwachsenen entgegen. Der begrenzende Faktor ist die Übehäufigkeit, nicht das Alter.
Wie lange dauert es, Akkordeon zu lernen?
Bei zwanzig bis dreißig Minuten Üben an den meisten Tagen sind einfache Melodien mit Bassbegleitung nach sechs bis zehn Wochen zu erwarten und nach einem Jahr etwa das Niveau von Grade 2 bis Grade 3. Regelmäßigkeit zählt mehr als die Länge der Einheit: kurzes tägliches Üben schlägt eine lange Einheit pro Woche, denn Balgkontrolle ist eine körperliche Gewohnheit.
Wie viel sollte ich täglich Akkordeon üben?
Zwanzig bis dreißig Minuten täglich sind das realistische Minimum für stetigen Fortschritt, und eine Stunde am Tag verdoppelt das Tempo ungefähr. Häufigkeit schlägt Dauer. Leise zu üben nützt mehr als laut zu üben, denn dabei entwickelt sich die Kontrolle über den Balgdruck, die die meisten Autodidakten nie aufbauen.
Imparare la fisarmonica da adulti
Com'è davvero il primo anno di fisarmonica: dalla prima alla quarta settimana, il terzo mese, il dodicesimo, con tempi di studio, errori comuni e limiti onesti.
La buona notizia di chi comincia tardi
La fisarmonica è insolitamente generosa con i principianti adulti, per un motivo che non ha niente a che fare con il talento. Si fornisce l'armonia da sola. Premi alternando un bottone di basso e uno di accordo e hai un accompagnamento che suona come musica, subito, senza teoria e senza gruppo. Quasi nessun altro strumento regala a un principiante una tessitura musicale completa già alla prima lezione.
Il secondo vantaggio è che gli adulti sono più bravi dei bambini proprio in quello che suonare la fisarmonica richiede davvero: gestire in modo indipendente due mani che fanno lavori diversi mentre una terza variabile, il mantice, scorre sotto. È un problema analitico oltre che fisico, e gli adulti sono attrezzati per affrontarlo.
Lo svantaggio è il tempo e la pazienza, non la capacità. Gli adulti studiano meno e pretendono di più, e abbandonano davanti a stasi che un bambino di nove anni attraversa senza nemmeno accorgersene.
Dalla prima alla quarta settimana
La prima lezione se ne va sulla postura e sulle cinghie, il che sembra banale e non lo è. Gli spallacci reggono il peso, la cinghia posteriore impedisce allo strumento di scivolare, e la cinghia sinistra va regolata perché la mano si muova liberamente pur continuando a tirare il mantice. Cinghie regolate male producono spalle indolenzite e uno strumento che vaga, e circa metà delle frustrazioni dei primi tempi nasce da lì.
Poi: mano destra da sola su melodie semplici, mano sinistra da sola che trova le file dei bassi a tatto, e cambi di direzione del mantice alla fine delle frasi. Aspettati di sentirti goffo. Aspettati che il mantice finisca nei momenti meno opportuni, cosa normale e proprio per questo i cambi di mantice si segnano sullo spartito.
Entro la quarta settimana quasi tutti gli allievi riescono a suonare una semplice melodia popolare con accompagnamento di basso e accordo in Do e in Sol. Sarà lenta e i cambi di mantice si sentiranno. È il risultato giusto.
Dal secondo al sesto mese
È qui che i bassi Stradella smettono di essere un numero da salotto e diventano un sistema. Impari che la fila dei contrabbassi sta una terza maggiore sopra la fila dei bassi, che la disposizione segue il circolo delle quinte, e che una volta che conosci la forma di un due-cinque-uno la conosci dappertutto. Alla maggior parte degli allievi la mano sinistra va a posto intorno al terzo mese, all'improvviso.
La tecnica del mantice diventa il lavoro vero. Pressione uniforme sulle note lunghe, crescendo controllato, cambi di direzione silenziosi a metà frase, e la disciplina di non far coincidere ogni cambio con una stanghetta di battuta. È questa la differenza fra chi suona da sei mesi e chi suona da sei anni, e merita più attenzione di quanta gliene dedichi quasi ogni principiante.
Da qualche parte in questo periodo dovresti suonare pezzi che ti piacciono davvero, non solo esercizi. Due o tre brani che suoneresti volentieri in pubblico sono un obiettivo ragionevole entro il sesto mese.
Il dodicesimo mese e che aspetto ha
Con venti o trenta minuti quasi tutti i giorni, un anno di lezioni porta di solito un adulto intorno al livello del Grado 2 o del Grado 3. In pratica significa: scale e arpeggi nelle tonalità comuni, spostamenti comodi sulle file dei bassi senza guardare, cambi di registro inseriti nei pezzi, lettura affidabile in entrambe le chiavi e un repertorio di sei-dieci brani a quel livello.
Significa anche avere un'idea precisa di ciò in cui si è deboli, che vale più di quanto sembri. Quasi ogni adulto, al dodicesimo mese, ha un punto debole che sta evitando in silenzio, di solito i salti della mano sinistra o la lettura a prima vista, e dargli un nome è ciò che sblocca il secondo anno.
Andare più in fretta si può, con più tempo. Un'ora al giorno, con costanza, raddoppia all'incirca la velocità. Ma quattro ore la domenica e niente per il resto della settimana su questo strumento non funzionano, perché il controllo del mantice è un'abitudine fisica e le abitudini hanno bisogno di frequenza, non di durata.
Errori comuni e come evitarli
Comprare troppo strumento. Una fisarmonica da concerto a 120 bassi è pesante, cara e del tutto inutile nel primo anno. Un modello a 72 o 96 bassi è più leggero, costa meno e copre tutto ciò che serve a un principiante. Potrai passare a uno strumento più grande più avanti, e il piccolo lo rivenderai senza fatica.
Studiare forte. Il mantice è il controllo della dinamica, e i principianti tendono a suonare tutto a una sola pressione, di solito forte. Studiare piano ti costringe a sentire la risposta delle ance e costruisce il controllo che rende il suonare forte degno di essere ascoltato.
Non guardare mai la mano sinistra e non staccare mai gli occhi dalla destra. È il contrario di quello che ci si aspetta: la mano sinistra va imparata al tatto fin dall'inizio, la destra si può controllare ogni tanto, e a dominare deve essere la lettura dello spartito. Gli adulti che seguono le nostre lezioni per principianti alla A&G Academy di Singapore e che correggono presto queste tre abitudini avanzano circa il doppio più in fretta di chi le corregge nel secondo anno.
Frequently asked
Sono troppo vecchio per imparare la fisarmonica?
No. La fisarmonica si adatta particolarmente bene ai principianti adulti perché il sistema di bassi della mano sinistra fornisce un'armonia completa fin dalla prima lezione, quindi fai musica vera subito. La coordinazione richiesta è analitica tanto quanto fisica, e questo favorisce gli adulti. Il fattore limitante è la frequenza dello studio, non l'età.
Quanto tempo ci vuole per imparare la fisarmonica?
Con venti o trenta minuti di studio quasi tutti i giorni, aspettati melodie semplici con accompagnamento di bassi in sei-dieci settimane, e più o meno il livello del Grado 2 o del Grado 3 dopo un anno. La costanza conta più della durata della seduta: poco ogni giorno batte una lunga sessione settimanale, perché il controllo del mantice è un'abitudine fisica.
Quanto dovrei studiare la fisarmonica ogni giorno?
Venti o trenta minuti al giorno sono il minimo realistico per progredire con regolarità, e un'ora al giorno raddoppia all'incirca la velocità. La frequenza batte la durata. Studiare piano è più utile che studiare forte, perché sviluppa quel controllo della pressione del mantice che quasi nessun autodidatta arriva a costruire.
Aprender acordeão em adulto
Como é mesmo o primeiro ano de acordeão: das semanas um a quatro ao mês três e ao mês doze, com tempo de estudo, erros comuns e limites honestos.
A boa notícia de começar tarde
O acordeão é invulgarmente simpático para os principiantes adultos, por uma razão que nada tem a ver com talento. Traz a sua própria harmonia. Carregue num botão de baixo e num botão de acorde em alternância e tem um acompanhamento que soa a música, logo à primeira, sem teoria e sem grupo. Quase nenhum outro instrumento dá a um principiante uma textura musical completa na primeira aula.
A segunda vantagem é que os adultos são melhores do que as crianças naquilo que tocar acordeão exige de facto, que é gerir de forma independente duas mãos a fazer trabalhos sem relação entre si enquanto uma terceira variável, o fole, corre por baixo. Isso é um problema analítico tanto quanto físico, e os adultos estão equipados para ele.
A desvantagem é tempo e paciência, não capacidade. Os adultos estudam menos e esperam mais, e desistem em patamares por onde uma criança de nove anos passa sem sequer reparar.
Semanas um a quatro
A primeira aula vai toda para a postura e para as correias, o que parece banal e não é. As correias dos ombros suportam o peso, a correia das costas impede o instrumento de escorregar, e a correia da mão esquerda regula-se para que a mão se possa mover à vontade e continue a conseguir abrir o fole. Correias mal reguladas dão ombros doridos e um instrumento a passear, e aproximadamente metade da frustração inicial vem daí.
Depois: mão direita sozinha em melodias simples, mão esquerda sozinha a encontrar as filas de baixos ao tato, e mudanças de sentido do fole nos fins de frase. Conte com sentir-se desastrado. Conte com o fole a acabar em momentos inconvenientes, o que é normal e é a razão por que as mudanças de fole se marcam na partitura.
À quarta semana, a maioria dos alunos consegue tocar uma melodia popular simples com acompanhamento de baixo e acorde em dó maior e sol maior. Vai ser lento e as mudanças de fole vão ouvir-se. É esse o resultado certo.
Do segundo ao sexto mês
É aqui que os baixos Stradella deixam de ser um truque de salão e passam a ser um sistema. Aprende-se que a fila dos contrabaixos fica uma terceira maior acima da fila dos baixos, que a disposição segue o ciclo das quintas, e que quando se conhece a forma de um dois-cinco-um se conhece em todo o lado. A maioria dos alunos sente a mão esquerda encaixar algures pelo terceiro mês, de repente.
A técnica de fole passa a ser o trabalho a sério. Pressão uniforme nas notas longas, crescendo controlado, mudanças de sentido silenciosas a meio da frase, e a disciplina de não deixar que todas as mudanças coincidam com uma barra de compasso. É esta a diferença entre quem toca há seis meses e quem toca há seis anos, e merece mais atenção do que a maioria dos principiantes lhe dá.
Algures por aqui já deve estar a tocar peças de que gosta de facto, e não só exercícios. Duas ou três músicas que tocaria de bom grado em público é um objetivo razoável ao sexto mês.
O mês doze e o que se vê nele
Com vinte a trinta minutos na maior parte dos dias, um ano de aulas costuma deixar um adulto à volta do nível de Grau 2 a Grau 3. Na prática isso quer dizer: escalas e arpejos nas tonalidades correntes, movimento confortável pelas filas de baixos sem olhar, mudanças de registo integradas nas peças, leitura segura nas duas claves e um repertório de seis a dez peças nesse nível.
Quer dizer também uma noção de trabalho daquilo em que se é mau, o que vale mais do que parece. Quase todos os adultos, ao mês doze, têm um ponto fraco que andam a evitar em silêncio, normalmente saltos da mão esquerda ou leitura à primeira vista, e dar-lhe o nome é o que destranca o segundo ano.
É possível ir mais depressa com mais tempo. Uma hora por dia, com regularidade, mais ou menos duplica o ritmo. Mas quatro horas ao domingo e nada no resto da semana não resulta neste instrumento, porque o domínio do fole é um hábito físico e os hábitos precisam de frequência, não de duração.
Erros comuns e como evitá-los
Comprar instrumento a mais. Um acordeão de concerto de 120 baixos é pesado, caro e não ajuda em nada no primeiro ano. Um modelo de 72 ou de 96 baixos é mais leve, mais barato e cobre tudo o que um principiante precisa. Pode subir mais tarde e vende o mais pequeno sem dificuldade.
Estudar alto. O fole é o controlo da dinâmica e os principiantes tendem a tocar tudo com a mesma pressão, normalmente forte. Estudar baixinho obriga a sentir a resposta das palhetas e constrói o controlo que torna o tocar alto digno de ser ouvido.
Nunca olhar para a mão esquerda e nunca tirar os olhos da direita. Ao contrário do que se espera: a mão esquerda deve aprender-se ao tato desde o princípio, a mão direita pode ser conferida de vez em quando, e é a leitura da partitura que deve dominar. Os adultos das nossas aulas para principiantes na A&G Academy, em Singapura, que corrigem estes três hábitos cedo avançam cerca de duas vezes mais depressa do que os que os corrigem no segundo ano.
Frequently asked
Sou demasiado velho para aprender acordeão?
Não. O acordeão serve particularmente bem os principiantes adultos porque o sistema de baixos da mão esquerda fornece harmonia completa desde a primeira aula, de modo que se faz música a sério logo de início. A coordenação envolvida é tanto analítica como física, o que favorece os adultos. O fator limitativo é a frequência do estudo, não a idade.
Quanto tempo leva a aprender acordeão?
Com vinte a trinta minutos de estudo na maior parte dos dias, conte com melodias simples com acompanhamento de baixos em seis a dez semanas, e com um nível de Grau 2 a Grau 3 ao fim de um ano. A regularidade conta mais do que a duração da sessão: estudo diário curto vence uma sessão longa por semana, porque o domínio do fole é um hábito físico.
Quanto devo estudar acordeão por dia?
Vinte a trinta minutos por dia são o mínimo realista para um progresso constante, e uma hora por dia mais ou menos duplica o ritmo. A frequência vence a duração. Estudar baixinho é mais útil do que estudar alto, porque desenvolve o controlo de pressão do fole que a maioria dos autodidatas nunca chega a construir.
Как взрослому научиться играть на аккордеоне
Как на самом деле выглядит первый год на аккордеоне: первые четыре недели, третий месяц, двенадцатый месяц, время занятий, типичные ошибки и честные пределы.
Хорошая новость о позднем старте
Аккордеон необычно добр к взрослым новичкам, и причина не имеет отношения к таланту. Он сам обеспечивает себе гармонию. Нажимайте попеременно одну басовую кнопку и одну аккордовую — и у вас есть аккомпанемент, который звучит как музыка, сразу, без всякой теории и без ансамбля. Почти ни один другой инструмент не даёт начинающему целую музыкальную фактуру на первом же уроке.
Второе преимущество в том, что взрослые лучше детей справляются с тем, чего игра на аккордеоне на самом деле требует: независимым управлением двумя руками, которые заняты несвязанными делами, пока под ними идёт третья переменная — мех. Это в той же мере аналитическая задача, что и физическая, и взрослые к ней приспособлены.
Недостаток — время и терпение, а не способности. Взрослые занимаются меньше, а ждут большего, и бросают на тех плато, которые девятилетний ребёнок проходит, просто их не заметив.
Первые четыре недели
Первый урок уходит на посадку и ремни, что звучит как мелочь, но ею не является. Плечевые ремни берут на себя вес, задний ремень не даёт инструменту съезжать, а левый ремень подгоняют так, чтобы кисть двигалась свободно и при этом тянула мех на разжим. Плохо подогнанные ремни дают больные плечи и гуляющий инструмент, и примерно половина ранних мучений восходит именно к ним.
Дальше: правая рука отдельно на простых мелодиях, левая рука отдельно нащупывает басовые ряды, смены направления меха в концах фраз. Будьте готовы чувствовать себя неуклюже. Будьте готовы, что мех кончится в самый неудобный момент — это нормально, и именно поэтому смены меха проставляют в нотах.
К четвёртой неделе большинство учеников играют простую народную мелодию с басо-аккордовым аккомпанементом в до мажоре и соль мажоре. Медленно, и смены меха будут слышны. Это и есть правильный результат.
Со второго по шестой месяц
Здесь басы Страделла перестают быть фокусом и становятся системой. Вы узнаёте, что ряд вспомогательных басов лежит на большую терцию выше основного, что раскладка следует квинтовому кругу и что, зная форму оборота II–V–I, вы знаете её во всех тональностях. У большинства учеников левая рука встаёт на место где-то к третьему месяцу, причём довольно внезапно.
Настоящей работой становится техника меха. Ровное давление на долгих нотах, управляемое крещендо, беззвучные смены направления внутри фразы и дисциплина, не позволяющая каждой смене совпадать с тактовой чертой. Именно это отличает ученика, играющего полгода, от играющего шесть лет, и это заслуживает куда больше внимания, чем ему обычно достаётся.
Где-то здесь вы должны играть пьесы, которые вам действительно нравятся, а не одни упражнения. Две-три вещи, которые вы согласились бы исполнить на публике, — разумная цель к шестому месяцу.
Двенадцатый месяц и как он выглядит
При двадцати–тридцати минутах в день почти каждый день год занятий обычно выводит взрослого примерно на уровень 2–3 класса. На практике это значит: гаммы и арпеджио в основных тональностях, свободное перемещение по басовым рядам без подглядывания, смены регистра, вписанные в пьесы, надёжное чтение в обоих ключах и репертуар из шести–десяти пьес этого уровня.
Это значит также рабочее понимание того, что у вас получается плохо, а оно стоит больше, чем кажется. Почти у каждого взрослого к двенадцатому месяцу есть одно слабое место, которое он тихо обходит стороной, — обычно скачки в левой руке или чтение с листа, — и назвать его вслух означает открыть себе второй год.
Быстрее — возможно, если времени больше. Час в день, стабильно, примерно удваивает скорость. Но четыре часа в воскресенье и ничего в остальные дни на этом инструменте не работают, потому что владение мехом — физическая привычка, а привычкам нужна частота, а не продолжительность.
Типичные ошибки и как их избежать
Покупать слишком много инструмента. Концертный аккордеон на 120 басов тяжёлый, дорогой и в первый год не помогает ничем. Модель на 72 или 96 басов легче, дешевле и покрывает всё, что нужно начинающему. Перейти выше можно позже, а меньший инструмент вы продадите без труда.
Заниматься громко. Мех и есть динамический регулятор, а новички обычно играют всё при одном давлении, как правило на форте. Тихие занятия заставляют чувствовать, как отзываются голоса, и вырабатывают ту самую управляемость, ради которой громкую игру вообще стоит слушать.
Никогда не смотреть на левую руку и никогда не отрывать глаз от правой. Всё ровно наоборот, чем ожидают: левую руку с самого начала стоит учить на ощупь, правую можно изредка проверять взглядом, а основное внимание должны забирать ноты. Взрослые, приходящие к нам на занятия для начинающих в A&G Academy в Сингапуре и исправляющие эти три привычки рано, продвигаются примерно вдвое быстрее тех, кто берётся за них на втором году.
Frequently asked
Не поздно ли мне учиться играть на аккордеоне?
Нет. Аккордеон особенно хорошо подходит взрослым новичкам, потому что басовая система левой руки даёт целую гармонию уже с первого урока, так что настоящая музыка получается сразу. Нужная координация аналитична не меньше, чем физична, а это в пользу взрослых. Ограничивает не возраст, а частота занятий.
Сколько времени нужно, чтобы научиться играть на аккордеоне?
При двадцати–тридцати минутах занятий почти каждый день простые мелодии с басовым аккомпанементом появятся через шесть–десять недель, а примерно уровень 2–3 класса — через год. Регулярность важнее длины занятия: короткая ежедневная работа обыгрывает одно долгое сидение в неделю, потому что владение мехом — физическая привычка.
Сколько заниматься на аккордеоне каждый день?
Двадцать–тридцать минут в день — реалистичный минимум для устойчивого движения вперёд, а час в день примерно удваивает скорость. Частота важнее продолжительности. Заниматься тихо полезнее, чем громко, потому что так вырабатывается управление давлением меха, которого у самоучек почти никогда нет.
成年之后学手风琴
手风琴的第一年真实是什么样：第一到第四周、第三个月、第十二个月，还有练习时间、常见错误，以及老实说说能到哪儿。
起步晚，其实有好消息
手风琴对成年初学者出奇地宽容，而原因和天赋没有任何关系：它自己提供和声。一个低音按钮和一个和弦按钮交替按下去，你立刻就有了一个听起来像音乐的伴奏，不需要理论，也不需要别人来合。几乎没有别的乐器，能在第一堂课上就给初学者一整块完整的音乐织体。
第二个优势是，手风琴演奏真正要求的那件事，成年人做得比孩子好：两只手各干互不相干的活，下面还有第三个变量——风箱——一直在跑。这既是个身体问题，更是个分析问题，而成年人恰好配备了解决它的条件。
劣势在于时间和耐心，不在于能力。成年人练得更少却期待更多，而且常常在某个平台期上放弃——那种平台期，一个九岁的孩子走过去时根本不会注意到。
第一周到第四周
第一堂课花在坐姿和背带上，听起来无关紧要，其实不是。肩带承担重量，背后的横带不让琴往下滑，左手那条带子则要调到既让手能自由移动、又能把风箱拉开的松紧。背带调不好，肩膀会酸，琴会到处跑，而早期的挫败感大约有一半都能追到这上面。
然后是：右手单独弹简单旋律，左手单独靠手感找到低音排，以及在乐句末尾换风箱方向。你会觉得笨手笨脚，这是应该的。风箱也会在不方便的时刻用完，这同样正常，乐谱上之所以要标出换风箱的位置，就是因为这个。
到第四周，多数学生能在 C 和 G 上弹出一支带低音—和弦伴奏的简单民歌旋律。速度会慢，换风箱的声音会听得见。这就是正确的结果。
第二个月到第六个月
斯特拉德拉低音就是在这一段里，从一个小把戏变成一套系统。你会知道副低音排比低音排高一个大三度，知道整个布局是沿着五度圈排开的，也知道一旦掌握了二五一的手型，它在哪个调上都是那个手型。多数学生会在第三个月前后，忽然感觉左手一下子就对上了。
风箱技术在这时变成真正的功课：长音上均匀的压力、控制得住的渐强、乐句中间不出声的换向，以及不让每一次换向都正好撞在小节线上的那份自制。练了六个月的人和练了六年的人，区别就在这里，而它值得的注意力，比多数初学者肯给的要多。
在这段时间里的某个点上，你应该开始弹自己真的喜欢的曲子，而不只是练习曲。到第六个月，手上有两三首愿意拿出来演奏的曲子，是个合理的目标。
第十二个月，以及那时是什么样子
按大多数日子每天二十到三十分钟算，一年的课通常能把一个成年人带到二到三级的水平。具体说就是：常用调上的音阶和琶音、不用看就能在低音排之间移动、把变音开关的切换编进曲子里、两个谱号都读得稳，还有六到十首这个程度的曲目。
它同时还意味着，你对自己哪里不行有了一个清楚的概念，而这比听上去更有价值。几乎每个练到第十二个月的成年人，都有一块一直在悄悄绕开的弱项，通常是左手的跳进或者视奏，而把它说出来，正是打开第二年的那一步。
时间多一些，可以更快。每天一小时并且坚持下去，速度大约翻一倍。但星期天练四小时、其余六天不碰，在这件乐器上是行不通的，因为风箱控制是一种身体习惯，而习惯要的是频率，不是时长。
常见的错误，以及怎么避开
买了太多的琴。一台 120 贝斯的音乐会手风琴又重又贵，在第一年里一点忙也帮不上。72 贝斯或 96 贝斯的型号更轻、更便宜，初学者需要的东西它全都覆盖得到。以后再往上换就是了，小的那台也很容易出手。
练得太响。风箱就是力度控制，而初学者往往从头到尾只用一种压力，通常是强。小声练会逼着你去感觉簧片怎么反应，也正是这种控制，让响起来的时候值得一听。
从不看左手，又从不把眼睛从右手上挪开。实际情况和人们以为的正好相反：左手从一开始就该靠触觉去学，右手偶尔瞄一眼即可，而读谱应该占主导。在我们新加坡 A&G Academy 的初级课上，早早改掉这三个习惯的成年人，进度大约是那些拖到第二年才改的人的两倍。
Frequently asked
我年纪太大，学不了手风琴了吗？
不会。手风琴特别适合成年初学者，因为左手的低音系统从第一堂课起就提供完整的和声，你立刻就能做出真正的音乐。它要求的协调既是身体上的，更是分析上的，而这一点对成年人有利。限制因素是练习的频率，不是年龄。
学会手风琴要多久？
按大多数日子每天练二十到三十分钟算，六到十周能弹带低音伴奏的简单曲子，一年之后大约到二到三级的水平。坚持比单次时长更重要：每天短练胜过每周一次长练，因为风箱控制是一种身体习惯。
手风琴每天该练多久？
每天二十到三十分钟，是稳步进步的现实底线，每天一小时大约能让速度翻一倍。频率胜过时长。小声练比大声练更有用，因为它培养的是风箱压力的控制，而多数自学的人从来没有把这一项建立起来。
大人になってからアコーディオンを学ぶ
アコーディオンの最初の一年が実際にどう進むのか。1〜4週目、3か月目、12か月目の目安と、必要な練習時間、よくある失敗、そして正直な限界をまとめました。
遅く始めることの、悪くない話
アコーディオンは大人の初心者に驚くほど優しい楽器です。理由は才能とは何の関係もありません。和声を自分で供給してくれるからです。ベースのボタンと和音のボタンを交互に押すだけで、理論も仲間もなしに、その場で音楽らしく聞こえる伴奏ができます。最初のレッスンで完結した音楽の織りを手にできる楽器は、ほかにほとんどありません。
二つめの利点は、アコーディオンの演奏が本当に要求するもの——両手がまったく別の仕事をこなし、その下で第三の変数である蛇腹が動き続ける状態を、独立して管理すること——について、大人は子どもより得意だという点です。これは身体の問題であると同時に分析の問題で、大人はそれに向いています。
不利なのは能力ではなく、時間と忍耐です。大人は練習量が少ないのに期待が大きく、9歳の子どもなら気づきもせずに通り過ぎる停滞期で、やめてしまいます。
1週目から4週目
最初のレッスンは姿勢とストラップに費やします。些細なことに聞こえますが、そうではありません。肩ストラップが重さを受け止め、バックストラップが楽器のずれを止め、左手のストラップは、蛇腹を開く力を保ったまま手が自由に動く位置に調整します。調整の悪いストラップは肩の痛みと落ち着かない楽器を生みます。初期の不満のおよそ半分は、ここに行き着きます。
続いて、右手だけで簡単な旋律、左手だけでベースの列を手の感覚で探ること、そしてフレーズの終わりでの蛇腹の方向転換です。ぎこちなく感じて当然です。都合の悪いところで蛇腹が尽きるのも当たり前で、だからこそ楽譜には蛇腹の変え所が書き込まれています。
4週目までに、たいていの生徒はCとGで、簡単な民謡の旋律をベースと和音の伴奏つきで弾けるようになります。テンポは遅く、蛇腹の切り替えは耳に聞こえるはずです。それが正しい到達点です。
2か月目から6か月目
ここでストラデラ・ベースが、その場しのぎの芸から一つのシステムに変わります。カウンターベースの列が基本ベースの長3度上にあること、配列が五度圏に従っていること、そしてツー・ファイブ・ワンの形を一度覚えれば、それがどの調でも通用することを学びます。たいていの生徒は3か月目あたりで、左手が急にはまる瞬間を迎えます。
本当の仕事になるのは蛇腹の技術です。長い音での均一な圧力、制御されたクレッシェンド、フレーズの途中での音を立てない方向転換、そして方向転換を毎回小節線に合わせてしまわない自制。半年弾いてきた人と六年弾いてきた人の差はここにあり、初心者が払っている以上の注意を向ける価値があります。
このあたりで、練習曲だけでなく自分が本当に好きな曲を弾いているべきです。人前で弾いてもいいと思える曲が2、3曲。6か月目の目標としては妥当なところです。
12か月目に見えてくるもの
ほとんどの日に20〜30分。それで一年レッスンを続けると、大人はたいていグレード2から3あたりに届きます。具体的には、よく使う調での音階とアルペッジョ、見ないでベースの列を動けること、曲の中に組み込まれたレジスターの変更、両方の譜表での確かな読譜、そしてその水準の曲が6〜10曲、というところです。
同時に、自分が何が下手なのかが分かるようになります。これは聞こえる以上に価値があります。12か月目の大人はほぼ全員、静かに避けてきた弱点を一つ抱えていて、たいていは左手の跳躍か初見です。それを言葉にすることが、二年目を開く鍵になります。
時間を増やせば、もっと速く進めます。毎日1時間を欠かさなければ、進み方はおよそ倍になります。ただし、日曜に4時間、あとの日はゼロ、というやり方はこの楽器では通用しません。蛇腹の制御は身体の習慣で、習慣に必要なのは長さではなく頻度だからです。
よくある失敗と、その避け方
楽器を買いすぎること。120ベースのコンサート用アコーディオンは重く、高く、一年目には何の助けにもなりません。72ベースや96ベースのほうが軽く、安く、初心者に必要なことはすべてまかなえます。あとから買い替えればいいですし、小さいほうは簡単に売れます。
大きな音で練習すること。強弱を決めているのは蛇腹ですが、初心者は何もかも同じ圧力で、たいていはフォルテで弾いてしまいます。小さな音で練習すると、リードが応える感触を否応なく感じ取ることになり、強い音を聴くに値するものにする制御が育ちます。
左手を決して見ないこと、右手から決して目を離さないこと。多くの人が思うのと逆です。左手は最初から触覚で覚え、右手はときどき確認する程度にして、視線は楽譜に置くべきです。シンガポールの A&G Academy の初心者レッスンで、この三つの癖を早い段階で直した大人は、二年目に直した人のおよそ倍の速さで進みます。
Frequently asked
アコーディオンを始めるには年を取りすぎていますか？
いいえ。アコーディオンは大人の初心者にとくに向いています。左手のベース・システムが最初のレッスンから完結した和声を供給してくれるので、すぐに本物の音楽が作れるからです。求められる協調も、身体的であると同時に分析的で、これは大人に有利です。制約になるのは年齢ではなく、練習の頻度です。
アコーディオンはどのくらいで弾けるようになりますか？
ほとんどの日に20〜30分練習するなら、ベース伴奏つきの簡単な曲で6〜10週間、一年でおよそグレード2から3の水準です。一回の長さより続けることが大事で、週に一度まとめて弾くより毎日少しずつのほうが効きます。蛇腹の制御が身体の習慣だからです。
アコーディオンは一日どのくらい練習すべきですか？
着実に進むための現実的な最低ラインは毎日20〜30分で、一日1時間にすれば進み方はおよそ倍になります。長さより頻度です。小さな音での練習は大きな音での練習より役に立ちます。独学の奏者がまず身につけない、蛇腹の圧力の制御が育つからです。
어른이 되어 아코디언을 배우기
아코디언 첫 1년의 실제 모습을 정리했습니다. 1~4주, 3개월, 12개월에 무엇이 되는지, 연습 시간은 얼마나 필요한지, 흔한 실수와 솔직한 한계는 무엇인지.
늦게 시작하는 사람에게 유리한 점
아코디언은 어른 초보자에게 유난히 너그러운 악기인데, 그 이유는 재능과 아무 상관이 없습니다. 악기가 스스로 화성을 만들어 주기 때문입니다. 베이스 버튼 하나와 화음 버튼 하나를 번갈아 누르기만 해도 음악처럼 들리는 반주가 곧바로 생깁니다. 이론도 앙상블도 필요 없습니다. 첫 레슨에서 초보자에게 완결된 음악의 결을 내주는 악기는 이것 말고 거의 없습니다.
둘째 이점은, 아코디언 연주가 실제로 요구하는 일을 어른이 아이보다 잘한다는 것입니다. 그 일이란 서로 다른 일을 하는 두 손을 따로 관리하면서, 그 아래로 벨로즈라는 세 번째 변수를 계속 흘려보내는 것입니다. 이것은 몸의 문제인 만큼이나 분석의 문제이고, 어른은 거기에 알맞게 갖춰져 있습니다.
불리한 점은 능력이 아니라 시간과 인내입니다. 어른은 연습은 덜 하면서 기대는 더 하고, 아홉 살짜리라면 눈치도 못 채고 그냥 통과해 버리는 정체기에서 그만둡니다.
1주에서 4주까지
첫 레슨은 자세와 멜빵에 씁니다. 사소해 보이지만 그렇지 않습니다. 어깨 멜빵이 무게를 받고, 등 멜빵이 악기가 미끄러지지 않게 잡아 주며, 왼쪽 손목 벨트는 손이 자유롭게 움직이면서도 벨로즈를 당겨 열 수 있도록 조절합니다. 잘못 맞춘 멜빵은 어깨를 쑤시게 하고 악기를 자꾸 흘러내리게 만듭니다. 초반의 답답함 가운데 절반쯤은 여기서 비롯됩니다.
그다음은 오른손만으로 단순한 선율, 왼손만으로 감각에 기대어 베이스 열 찾기, 그리고 악구 끝에서 벨로즈 방향 바꾸기입니다. 서툴게 느껴질 것을 각오하십시오. 하필 곤란한 순간에 벨로즈가 다 떨어지는 것도 각오하십시오. 정상이며, 악보에 벨로즈 바꿈을 표시해 두는 이유가 바로 그것입니다.
4주째면 대부분의 학생이 다장조와 사장조에서 베이스와 화음 반주를 붙여 간단한 민요 선율을 칠 수 있습니다. 느릴 것이고 벨로즈 바꿈이 귀에 들릴 것입니다. 그것이 맞는 결과입니다.
2개월에서 6개월까지
이 시기에 스트라델라 베이스는 재주 부리기를 그만두고 하나의 체계가 되기 시작합니다. 카운터베이스 열이 베이스 열보다 장3도 위에 있다는 것, 배열이 5도권을 따른다는 것, 그리고 2-5-1의 모양을 한 번 알면 어디서든 안다는 것을 배웁니다. 대부분의 학생은 3개월 무렵에 왼손이 꽤 갑작스럽게 제자리를 찾는다고 말합니다.
이제 벨로즈 기술이 진짜 과제가 됩니다. 긴 음에서 고른 압력, 통제된 크레셴도, 악구 중간에서 소리 없이 방향 바꾸기, 그리고 모든 방향 바꿈이 마디선과 겹치지 않게 하는 절제입니다. 여섯 달 친 사람과 여섯 해 친 사람을 가르는 것이 바로 이것이고, 대부분의 초보자가 쏟는 것보다 훨씬 많은 관심을 기울일 값어치가 있습니다.
이 무렵에는 연습곡만이 아니라 정말 마음에 드는 곡을 치고 있어야 합니다. 6개월이면 기꺼이 남 앞에서 칠 만한 곡 두세 개가 알맞은 목표입니다.
12개월째, 그때의 모습
거의 매일 20~30분씩 하면 1년의 레슨으로 어른은 대개 2급에서 3급 수준에 이릅니다. 실제로는 이런 뜻입니다. 흔한 조의 음계와 아르페지오, 보지 않고도 편하게 오가는 베이스 열, 곡 안에 녹여 넣은 레지스터 변경, 두 음자리표 모두에서 믿을 만한 독보, 그리고 그 수준의 곡 여섯에서 열 개의 레퍼토리입니다.
또 하나, 자기가 무엇에 약한지 제대로 알게 된다는 뜻이기도 한데, 이것은 들리는 것보다 값집니다. 12개월째의 어른은 거의 누구나 조용히 피해 온 약한 구석이 하나씩 있고, 보통은 왼손 도약이나 초견입니다. 그것을 이름 붙여 말하는 일이 2년 차를 여는 열쇠입니다.
시간을 더 쓰면 더 빠를 수 있습니다. 하루 한 시간을 꾸준히 하면 속도가 대략 두 배가 됩니다. 그러나 일요일에 네 시간, 나머지 엿새는 아무것도 하지 않는 방식은 이 악기에서는 통하지 않습니다. 벨로즈 조절은 몸에 붙는 습관이고, 습관에는 길이가 아니라 빈도가 필요하기 때문입니다.
흔한 실수와 피하는 법
악기를 지나치게 큰 것으로 사는 일입니다. 120베이스 연주회용 아코디언은 무겁고 비싸며 첫해에는 아무 도움이 되지 않습니다. 72베이스나 96베이스가 가볍고 싸며 초보자에게 필요한 것을 다 덮습니다. 나중에 올라가면 되고, 작은 악기는 쉽게 팔립니다.
크게만 연습하는 일입니다. 벨로즈가 셈여림을 맡는데도 초보자는 모든 것을 한 가지 압력, 대개 포르테로 칩니다. 작게 연습하면 리드가 반응하는 것을 몸으로 느끼게 되고, 크게 칠 때 들을 만한 소리를 내주는 그 조절력이 길러집니다.
왼손은 한 번도 보지 않고 오른손에서는 눈을 떼지 않는 일입니다. 사람들이 짐작하는 것과 정반대입니다. 왼손은 처음부터 감각으로 익혀야 하고, 오른손은 가끔 확인하면 되며, 악보 읽기가 중심이어야 합니다. 싱가포르 A&G Academy의 초급 레슨에서 이 세 가지 습관을 일찍 고친 어른은 2년 차에 가서야 고치는 사람보다 대략 두 배 빨리 나아갑니다.
Frequently asked
아코디언을 배우기에 나이가 너무 많은 건 아닐까요?
아닙니다. 왼손 베이스 체계가 첫 레슨부터 완결된 화성을 내주기 때문에 아코디언은 어른 초보자에게 특히 잘 맞고, 곧바로 진짜 음악을 만들게 됩니다. 여기에 필요한 협응은 몸의 문제인 만큼이나 분석의 문제라 어른에게 유리합니다. 발목을 잡는 것은 나이가 아니라 연습의 빈도입니다.
아코디언을 배우는 데 얼마나 걸리나요?
거의 매일 20~30분씩 연습하면 6~10주에 베이스 반주를 붙인 간단한 곡을, 1년 뒤에는 대략 2급에서 3급 수준을 기대할 수 있습니다. 한 번에 얼마나 오래 하느냐보다 꾸준함이 중요합니다. 벨로즈 조절은 몸에 붙는 습관이라, 짧게 매일 하는 편이 주 1회 길게 하는 것을 이깁니다.
아코디언은 하루에 얼마나 연습해야 하나요?
꾸준히 나아가려면 하루 20~30분이 현실적인 최소치이고, 하루 한 시간이면 속도가 대략 두 배가 됩니다. 길이보다 빈도입니다. 크게 연습하는 것보다 작게 연습하는 편이 더 쓸모 있습니다. 독학한 연주자 대부분이 끝내 기르지 못하는 벨로즈 압력 조절이 거기서 자라기 때문입니다.
Belajar akordion ketika dewasa
Rupa sebenar tahun pertama di akordion: minggu satu hingga empat, bulan ketiga, bulan kedua belas, berserta masa latihan, silap biasa dan batas yang jujur.
Berita baik tentang bermula lewat
Akordion luar biasa baik hati terhadap pemula dewasa, atas sebab yang tiada kaitan langsung dengan bakat. Ia membekalkan harmoninya sendiri. Tekan satu butang bes dan satu butang kord berselang-seli dan anda sudah mempunyai iringan yang berbunyi seperti muzik, serta-merta, tanpa teori dan tanpa ensembel. Hampir tiada alat lain memberikan seorang pemula tekstur muzik yang lengkap dalam pelajaran pertama.
Kelebihan kedua ialah orang dewasa lebih baik daripada kanak-kanak dalam perkara yang sebenarnya dituntut oleh permainan akordion, iaitu pengurusan berasingan dua tangan yang melakukan tugas tidak berkaitan sementara pemboleh ubah ketiga, iaitu belos, berjalan di bawahnya. Itu masalah analitikal sebanyak mana ia masalah fizikal, dan orang dewasa memang terlengkap untuknya.
Kelemahannya ialah masa dan kesabaran, bukan keupayaan. Orang dewasa berlatih lebih sedikit dan mengharapkan lebih banyak, dan mereka berhenti kerana takung kemajuan yang dilalui seorang budak sembilan tahun begitu sahaja tanpa perasan.
Minggu satu hingga empat
Pelajaran pertama dihabiskan pada postur dan tali, yang kedengaran remeh tetapi sebenarnya tidak. Tali bahu menanggung berat, tali belakang menghalang alat daripada tergelincir, dan tali kiri dilaraskan supaya tangan boleh bergerak bebas sambil masih menarik belos terbuka. Tali yang dilaraskan dengan buruk menghasilkan bahu lenguh dan alat yang mengembara, dan lebih kurang separuh daripada segala kekecewaan awal berpunca daripadanya.
Kemudian: tangan kanan sahaja pada melodi mudah, tangan kiri sahaja mencari baris bes dengan rasa, dan pertukaran arah belos di hujung frasa. Jangkakan rasa kekok. Jangkakan belos kehabisan pada saat yang menyusahkan, yang memang normal dan itulah sebabnya pertukaran belos ditandakan dalam skor.
Menjelang minggu keempat kebanyakan pelajar mampu memainkan melodi rakyat yang mudah dengan iringan bes-kord dalam C dan G. Ia akan perlahan dan pertukaran belos akan kedengaran. Itulah hasil yang betul.
Bulan kedua hingga keenam
Di sinilah bes Stradella berhenti menjadi helah majlis dan mula menjadi sebuah sistem. Anda belajar bahawa baris bes lawan duduk satu ketiga major di atas baris bes, bahawa susun aturnya mengikut bulatan kelima, dan bahawa sebaik anda tahu bentuk sebuah dua-lima-satu anda tahu ia di mana-mana. Kebanyakan pelajar mendapati tangan kiri mereka jatuh ke tempatnya di sekitar bulan ketiga, secara agak mengejut.
Teknik belos menjadi kerja yang sebenar. Tekanan sekata pada not panjang, krescendo terkawal, pertukaran arah yang senyap di tengah frasa, dan disiplin untuk tidak membiarkan setiap pertukaran bertepatan dengan garis bar. Inilah perbezaan antara pelajar yang telah bermain enam bulan dan pelajar yang telah bermain enam tahun, dan ia berbaloi diberi perhatian lebih daripada yang diberikan kebanyakan pemula.
Di suatu tempat di sini anda sepatutnya sudah memainkan karya yang anda benar-benar suka, bukan sekadar latihan. Dua atau tiga lagu yang anda sanggup persembahkan ialah sasaran yang munasabah menjelang bulan keenam.
Bulan kedua belas dan rupanya
Dengan dua puluh hingga tiga puluh minit pada kebanyakan hari, setahun pelajaran biasanya meletakkan seorang dewasa pada sekitar taraf Gred 2 hingga Gred 3. Dalam praktiknya itu bermakna: skala dan arpeggio dalam kunci lazim, pergerakan selesa di sekitar baris bes tanpa melihat, pertukaran register yang disebatikan ke dalam karya, bacaan yang boleh dipercayai dalam kedua-dua klef, dan repertoir enam hingga sepuluh karya pada aras itu.
Ia juga bermakna rasa yang berfungsi tentang apa yang anda lemah, dan itu lebih berharga daripada bunyinya. Hampir setiap orang dewasa pada bulan kedua belas mempunyai satu bidang lemah yang telah mereka elakkan secara senyap, biasanya lompatan tangan kiri atau bacaan pandang, dan menamakannya itulah yang membuka tahun kedua.
Lebih pantas memang mungkin dengan lebih banyak masa. Sejam sehari, secara konsisten, lebih kurang menggandakan kadarnya. Tetapi empat jam pada hari Ahad dan tiada apa-apa sepanjang minggu tidak berkesan pada alat ini, kerana kawalan belos ialah tabiat fizikal dan tabiat memerlukan kekerapan, bukan tempoh.
Silap biasa dan cara mengelaknya
Membeli alat yang terlalu besar. Akordion konsert 120 bes itu berat, mahal, dan langsung tidak membantu pada tahun pertama. Model 72 bes atau 96 bes lebih ringan, lebih murah, dan merangkumi segala yang diperlukan seorang pemula. Anda boleh naik taraf kemudian dan anda akan menjual yang kecil itu dengan mudah.
Berlatih dengan kuat. Belos ialah kawalan dinamik dan pemula cenderung memainkan segalanya pada satu tekanan, biasanya forte. Berlatih secara lembut memaksa anda merasakan lidah bertindak balas dan membina kawalan yang menjadikan permainan kuat itu berbaloi didengar.
Tidak pernah melihat tangan kiri dan tidak pernah mengalih pandangan daripada tangan kanan. Terbalik daripada apa yang orang jangka: tangan kiri patut dipelajari melalui sentuhan dari mula, tangan kanan boleh disemak sekali-sekala, dan bacaan skor patut mendominasi. Orang dewasa dalam pelajaran pemula kami di A&G Academy di Singapura yang membetulkan tiga tabiat ini lebih awal bergerak lebih kurang dua kali lebih pantas daripada mereka yang membetulkannya pada tahun kedua.
Frequently asked
Adakah saya terlalu tua untuk belajar akordion?
Tidak. Akordion amat sesuai untuk pemula dewasa kerana sistem bes tangan kiri membekalkan harmoni yang lengkap dari pelajaran pertama, jadi anda menghasilkan muzik sebenar serta-merta. Koordinasi yang terlibat bersifat analitikal sebanyak mana ia fizikal, dan itu memihak kepada orang dewasa. Faktor pembatasnya ialah kekerapan latihan, bukan usia.
Berapa lama masa diperlukan untuk belajar akordion?
Dengan dua puluh hingga tiga puluh minit latihan pada kebanyakan hari, jangkakan lagu mudah dengan iringan bes dalam enam hingga sepuluh minggu, dan lebih kurang taraf Gred 2 hingga Gred 3 selepas setahun. Konsistensi lebih penting daripada panjang sesi: latihan harian yang pendek mengalahkan satu sesi mingguan yang panjang, kerana kawalan belos ialah tabiat fizikal.
Berapa lama saya patut berlatih akordion setiap hari?
Dua puluh hingga tiga puluh minit sehari ialah minimum realistik untuk kemajuan yang mantap, dan sejam sehari lebih kurang menggandakan kadarnya. Kekerapan mengalahkan tempoh. Berlatih secara lembut lebih berguna daripada berlatih dengan kuat, kerana ia membina kawalan tekanan belos yang tidak pernah dibina oleh kebanyakan pemain belajar sendiri.
பெரியவராக அக்கார்டியன் கற்பது
அக்கார்டியனில் முதல் ஆண்டு உண்மையில் எப்படி இருக்கும்: முதல் நான்கு வாரங்கள், மூன்றாம் மாதம், பன்னிரண்டாம் மாதம், வழக்கமான தவறுகள், நேர்மையான எல்லைகள்.
தாமதமாகத் தொடங்குவதில் உள்ள நல்ல செய்தி
திறமையுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒரு காரணத்துக்காக, அக்கார்டியன் பெரியவர் தொடக்க மாணவர்களிடம் வழக்கத்துக்கு மாறாக இரக்கமாக நடந்துகொள்கிறது. அது தனக்குத் தேவையான ஹார்மனியைத் தானே தருகிறது. ஒரு பாஸ் பொத்தானையும் ஒரு கார்ட் பொத்தானையும் மாறி மாறி அழுத்துங்கள், உடனடியாக, எந்தக் கோட்பாடும் இல்லாமல், எந்தக் குழுவும் இல்லாமல், இசையாக ஒலிக்கும் ஒரு துணை உங்களுக்குக் கிடைக்கிறது. முதல் பாடத்திலேயே ஒரு தொடக்க மாணவருக்கு முழுமையான இசை அமைப்பைத் தரும் கருவி வேறெதுவும் கிட்டத்தட்ட இல்லை.
இரண்டாவது சாதகம் இதுதான்: அக்கார்டியன் வாசிப்பதற்கு உண்மையில் தேவைப்படுவது என்ன என்றால், இரு கைகளும் தொடர்பற்ற வேலைகளைத் தனித்தனியாகச் செய்வது, அதற்கு அடியில் மூன்றாவது மாறியான காற்றுப்பை ஓடிக்கொண்டிருப்பது. இதில் பெரியவர்கள் குழந்தைகளை விடச் சிறந்தவர்கள். இது உடல்ரீதியான பிரச்சினை எவ்வளவோ அவ்வளவு பகுப்பாய்வுப் பிரச்சினையும்கூட, பெரியவர்களிடம் அதற்கான தகுதி இருக்கிறது.
பாதகம் திறனில் அல்ல, நேரத்திலும் பொறுமையிலும். பெரியவர்கள் குறைவாகப் பயிற்சி செய்து அதிகமாக எதிர்பார்க்கிறார்கள்; ஒன்பது வயதுக் குழந்தை கவனிக்கக்கூட இல்லாமல் கடந்து செல்லும் தேக்க நிலைகளில் அவர்கள் விட்டுவிடுகிறார்கள்.
முதல் நான்கு வாரங்கள்
முதல் பாடம் முழுவதும் உடல்நிலைப்பாட்டுக்கும் பட்டைகளுக்கும் செல்கிறது. இது அற்பமானதுபோல் தோன்றும், ஆனால் இல்லை. தோள்பட்டைகள் எடையைத் தாங்குகின்றன, முதுகுப் பட்டை கருவி நழுவாமல் பிடித்து வைக்கிறது, இடது பட்டை காற்றுப்பையைத் திறக்க இழுக்கும் அதே வேளையில் கை சுதந்திரமாக நகரும்படி சரிசெய்யப்படுகிறது. தவறாகச் சரிசெய்யப்பட்ட பட்டைகள் தோள்வலியையும் அலைகிற கருவியையும் உருவாக்குகின்றன; தொடக்கக்கால விரக்தியில் கிட்டத்தட்ட பாதி இவற்றிலிருந்தே வருகிறது.
பிறகு: வலது கை மட்டும் எளிய மெட்டுகளில், இடது கை மட்டும் தொடு உணர்வால் பாஸ் வரிசைகளைக் கண்டறிவது, சொற்றொடர்களின் முடிவில் காற்றுப்பைத் திசை மாற்றங்கள். விகாரமாக உணர்வீர்கள், அது இயல்பு. வசதியில்லாத தருணங்களில் காற்றுப்பை தீர்ந்துபோகும் என்றும் எதிர்பாருங்கள்; அதுவும் இயல்புதான், காற்றுப்பை மாற்றங்கள் ஸ்கோரில் குறிக்கப்படுவதற்குக் காரணமும் அதுவே.
நான்காவது வாரத்துக்குள் பெரும்பாலான மாணவர்கள் C-யிலும் G-யிலும் ஒரு எளிய நாட்டுப்புற மெட்டை பாஸ்-கார்ட் துணையுடன் வாசிக்க முடியும். அது மெதுவாக இருக்கும், காற்றுப்பை மாற்றங்கள் காதில் விழும். அதுதான் சரியான விளைவு.
இரண்டு முதல் ஆறு மாதங்கள்
இங்குதான் ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸ் ஒரு சாமர்த்தியக் காட்சியாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டு ஒரு அமைப்பாக மாறுகிறது. கௌன்டர்-பாஸ் வரிசை பாஸ் வரிசைக்கு ஒரு மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளி மேலே அமர்ந்திருக்கிறது என்பதையும், அமைப்பு ஐந்துகளின் வட்டத்தைப் பின்பற்றுகிறது என்பதையும், ஒரு டூ-ஃபைவ்-ஒன்னின் வடிவம் தெரிந்துவிட்டால் அது எல்லா இடத்திலும் தெரியும் என்பதையும் கற்றுக்கொள்கிறீர்கள். பெரும்பாலான மாணவர்களுக்கு மூன்றாம் மாதத்தைச் சுற்றி, மிகத் திடீரென்று, இடது கை இடத்தில் பொருந்திவிடுகிறது.
காற்றுப்பை நுட்பம்தான் உண்மையான வேலையாக மாறுகிறது. நீண்ட சுரங்களில் சீரான அழுத்தம், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட க்ரெஷெண்டோ, சொற்றொடருக்கு நடுவே சத்தமில்லாத திசை மாற்றங்கள், ஒவ்வொரு மாற்றமும் ஒரு பார் கோட்டோடு சேர்ந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒழுக்கம். ஆறு மாதம் வாசித்தவருக்கும் ஆறு ஆண்டு வாசித்தவருக்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுதான்; பெரும்பாலான தொடக்க மாணவர்கள் தருவதை விட அதிகக் கவனத்துக்கு இது தகுதியானது.
இந்தக் காலகட்டத்தில் எங்கோ நீங்கள் வெறும் பயிற்சிகளை அல்ல, உண்மையில் உங்களுக்குப் பிடித்த படைப்புகளை வாசித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆறாவது மாதத்துக்குள் நீங்கள் விரும்பி மேடையில் வாசிக்கத் தயாராக இருக்கும் இரண்டு அல்லது மூன்று மெட்டுகள் ஒரு நியாயமான இலக்கு.
பன்னிரண்டாம் மாதம் எப்படி இருக்கும்
பெரும்பாலான நாட்களில் இருபது முதல் முப்பது நிமிடம் என்றால், ஓராண்டு பாடங்கள் ஒரு பெரியவரை பொதுவாக கிரேடு 2 முதல் கிரேடு 3 தரத்துக்குக் கொண்டுவருகின்றன. நடைமுறையில் அதன் அர்த்தம்: வழக்கமான கீகளில் ஸ்கேல்களும் ஆர்பெஜியோக்களும், பார்க்காமலேயே பாஸ் வரிசைகளைச் சுற்றி சௌகரியமான நகர்வு, படைப்புகளுக்குள் பொருத்தப்பட்ட ரெஜிஸ்டர் மாற்றங்கள், இரு க்ளெஃப்களிலும் நம்பகமான வாசிப்பு, அந்த நிலையில் ஆறு முதல் பத்து படைப்புகள் கொண்ட ரெபர்ட்டோ.
உங்களுக்கு எதில் திறமை இல்லை என்ற தெளிவும் அதற்குள் வந்துவிடும்; அது கேட்பதைவிட மதிப்பு மிக்கது. பன்னிரண்டாம் மாதத்தில் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு பெரியவரிடமும் அவர் அமைதியாகத் தவிர்த்துவந்த ஒரு பலவீனமான பகுதி இருக்கும் — பொதுவாக இடது கைத் தாவல்கள் அல்லது சைட்-ரீடிங் — அதைப் பெயரிட்டுச் சொல்வதுதான் இரண்டாம் ஆண்டைத் திறக்கிறது.
அதிக நேரம் இருந்தால் வேகமாகவும் முடியும். தொடர்ச்சியாக நாளொன்றுக்கு ஒரு மணி நேரம் என்றால் வேகம் ஏறக்குறைய இரட்டிப்பாகும். ஆனால் ஞாயிறு அன்று நான்கு மணி நேரம், மற்ற நாட்களில் ஒன்றுமில்லை என்பது இந்தக் கருவியில் வேலைக்கு ஆகாது; ஏனெனில் காற்றுப்பைக் கட்டுப்பாடு ஒரு உடல் பழக்கம், பழக்கங்களுக்கு நீளம் அல்ல, அடிக்கடித் தேவை.
வழக்கமான தவறுகளும் அவற்றைத் தவிர்க்கும் வழியும்
தேவைக்கு அதிகமான கருவியை வாங்குவது. 120-பாஸ் கச்சேரி அக்கார்டியன் கனமானது, விலை உயர்ந்தது, முதல் ஆண்டில் எந்தப் பயனும் இல்லாதது. 72-பாஸ் அல்லது 96-பாஸ் மாடல் இலகுவானது, மலிவானது, ஒரு தொடக்க மாணவருக்குத் தேவையான அனைத்தையும் கொண்டது. பிறகு மேலே செல்லலாம், சிறிய கருவியை எளிதாக விற்றுவிடவும் முடியும்.
சத்தமாகப் பயிற்சி செய்வது. காற்றுப்பைதான் டைனமிக் கட்டுப்பாடு, ஆனால் தொடக்க மாணவர்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரே அழுத்தத்தில், பொதுவாக ஃபோர்ட்டேவில் வாசிக்கிறார்கள். மெதுவாகப் பயிற்சி செய்வது நாவுகள் எப்படிப் பதிலளிக்கின்றன என்பதை உணரக் கட்டாயப்படுத்துகிறது, சத்தமான வாசிப்பைக் கேட்கத் தகுதியாக்கும் கட்டுப்பாட்டையும் கட்டியெழுப்புகிறது.
இடது கையைப் பார்க்கவே பார்க்காமல் இருப்பது, வலது கையிலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல் இருப்பது. மக்கள் எதிர்பார்ப்பதற்கு நேர் எதிர்தான் சரி: இடது கையை முதலிலிருந்தே தொடு உணர்வால் கற்க வேண்டும், வலது கையை அவ்வப்போது பார்த்தால் போதும், ஸ்கோரைப் படிப்பதுதான் மேலோங்க வேண்டும். சிங்கப்பூரில் A&G Academy-யின் தொடக்க நிலைப் பாடங்களில், இந்த மூன்று பழக்கங்களையும் ஆரம்பத்திலேயே சரிசெய்யும் பெரியவர்கள், இரண்டாம் ஆண்டில் சரிசெய்பவர்களைவிட ஏறக்குறைய இரு மடங்கு வேகமாக முன்னேறுகிறார்கள்.
Frequently asked
அக்கார்டியன் கற்க எனக்கு வயது அதிகமாகிவிட்டதா?
இல்லை. இடது கைப் பாஸ் அமைப்பு முதல் பாடத்திலிருந்தே முழுமையான ஹார்மனியைத் தருவதால், அக்கார்டியன் பெரியவர் தொடக்க மாணவர்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமானது; உடனடியாக நீங்கள் உண்மையான இசையை உருவாக்குகிறீர்கள். இதில் தேவைப்படும் ஒருங்கிணைப்பு உடல்ரீதியானது எவ்வளவோ அவ்வளவு பகுப்பாய்வு சார்ந்ததும்கூட, அது பெரியவர்களுக்குச் சாதகம். வரம்பாக இருப்பது வயது அல்ல, பயிற்சியின் அடிக்கடித்தன்மை.
அக்கார்டியன் கற்க எவ்வளவு காலம் ஆகும்?
பெரும்பாலான நாட்களில் இருபது முதல் முப்பது நிமிடம் பயிற்சி என்றால், ஆறு முதல் பத்து வாரங்களில் பாஸ் துணையுடன் எளிய மெட்டுகளையும், ஓராண்டுக்குப் பிறகு ஏறக்குறைய கிரேடு 2 முதல் கிரேடு 3 தரத்தையும் எதிர்பார்க்கலாம். அமர்வின் நீளத்தைவிடத் தொடர்ச்சிதான் முக்கியம்: காற்றுப்பைக் கட்டுப்பாடு ஒரு உடல் பழக்கம் என்பதால், தினசரி குறுகிய பயிற்சி வாரத்துக்கு ஒரு நீண்ட அமர்வைவிட மேலானது.
தினமும் எவ்வளவு நேரம் அக்கார்டியன் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்?
நிலையான முன்னேற்றத்துக்கு தினமும் இருபது முதல் முப்பது நிமிடம்தான் நடைமுறைக் குறைந்தபட்சம்; நாளொன்றுக்கு ஒரு மணி நேரம் அந்த வேகத்தை ஏறக்குறைய இரட்டிப்பாக்கும். நீளத்தைவிட அடிக்கடித்தன்மை முக்கியம். சத்தமாகப் பயிற்சி செய்வதைவிட மெதுவாகப் பயிற்சி செய்வது பயனுள்ளது, ஏனெனில் அது சுயமாகக் கற்கும் பெரும்பாலானோர் ஒருபோதும் கட்டியெழுப்பாத காற்றுப்பை அழுத்தக் கட்டுப்பாட்டை வளர்க்கிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.