Music theory · 6 min read
Improvisation basics for classical players
Improvising is a learnable skill, not a talent. Where to start if you read fluently but freeze without a score: ground bass, ornamentation and guide tones.
The problem is the training, not the player
Classical instrumental training is largely the art of playing exactly what is written, and it does that job superbly. The side effect is that a competent conservatory student can play a Bach partita from memory and go blank when asked to make up eight bars over a C major chord.
It is worth remembering that this is a recent situation. Bach, Mozart and Beethoven were all celebrated improvisers, and public improvisation was a normal part of a musician's work until the nineteenth century. Cadenzas were expected to be invented. Figured bass required a keyboard player to create a texture from a bass line and some numbers. The skill was standard equipment and then quietly dropped out of the curriculum.
The practical point is that the raw materials are already in your hands. If you can play scales and arpeggios in twelve keys and you know what a dominant seventh does, you have the vocabulary. What is missing is permission and a structure narrow enough to work inside.
Start with constraints, not freedom
Total freedom is paralysing. Give a student the instruction to improvise anything and you will usually get nothing, or a nervous run up and down a scale. Give them a hard constraint and the music appears.
A good first exercise: one note, free rhythm, four bars, over a repeating bass. Only one pitch is permitted, so the only decisions available are when to play and how. This sounds insultingly simple and is not. It teaches placement, silence, articulation and phrase shape, which are exactly the things that make improvisation sound intentional.
Then widen slowly. Three notes. Five notes of a pentatonic scale. Two bars of question and two bars of answer. A fixed rhythm with free pitches, then fixed pitches with free rhythm. Each stage removes one restriction, and at every stage you should be able to play for several minutes without running out of ideas before moving on.
The common mistake is jumping to a full jazz standard with a page of changes. The chords go past faster than you can think and the result is guesswork. Build the habit on a static harmony first.
Three structures that carry a beginner a long way
Ground bass. A short repeating bass line, four or eight bars, over which you invent. This is historically the oldest improvising frame in Western music, the basis of the chaconne and the passacaglia, and it works because the repetition gives both you and the listener something to hold. Pachelbel's famous eight-note bass is a perfectly good place to start.
Ornamentation of a known melody. Take a slow melody you can already play and decorate it. Add a passing note, then a turn, then fill a leap with a scale, then displace a note rhythmically. You are never inventing from nothing, only altering. This is exactly how Baroque performers approached a repeated section, and it produces musical results on the first attempt.
Guide tones. Over a chord progression, play only the third and the seventh of each chord, moving between them by the smallest possible step. Those two notes define the chord quality and the voice leading between them is the harmonic skeleton of the progression. Once you can hear the skeleton, adding notes around it is far easier than starting from a scale and hoping.
Improvising on accordion and bayan
The accordion is well suited to solo improvisation because the left hand supplies a complete accompaniment. A Stradella bass and chord pattern gives you a harmonic frame that runs without much attention, leaving the right hand free. Set a two-chord loop in the left hand, alternate bass and chord in a steady pattern, and improvise above it. That is an entire practice session and it needs no other musicians.
The bellows are an improvising resource that other instruments do not have. Because volume is continuous and under direct control, you can shape a phrase after it has started, swell into a note, fade out of one, or cut it dead with a sudden stop of the air. Improvisers who use only pitch are ignoring half the instrument.
Registers give you a third axis. Improvising the same four-bar idea in a high single-reed register, then in a low octave, then with a full coupling, changes the character entirely while the notes stay the same. This is a useful exercise in its own right: repeat one idea, vary only the sound.
Improvising on the double bass
The bass has an obvious entry point in the walking line. Four notes per bar, mostly by step, landing on a chord tone on beat one, using passing notes and chromatic approaches to get to the next root. It is genuine improvisation with a clear brief: get from this chord to the next one, smoothly, in time. Nearly every jazz bass player starts here, and the classical player who tries it discovers a great deal about harmony.
Open strings are your friends and your constraint. An open E, A, D or G rings freely and gives the left hand a moment to move, which is why so many good bass lines pass through them. They also fix the register, so a line built around open strings sits low. Moving up into thumb position changes the whole character of an improvisation and is worth practising separately.
Pizzicato and arco improvisation are different disciplines. Plucked, you get a strong attack and a fast decay, so rhythm dominates and long notes are not available. Bowed, you can sustain and shape, so melodic line matters more.
Both instruments profit from the same routine: fifteen minutes, one constraint, a recording device, and the willingness to play something bad. We set it as homework at A&G Academy alongside the graded repertoire, because it changes how students hear the pieces they are already learning.
Frequently asked
Can classically trained musicians learn to improvise?
Yes, and usually faster than they expect. The technique and theory are already in place; what is missing is the habit of making decisions in real time. Starting with severe constraints, such as improvising on three notes over a repeating bass, produces musical results within a few sessions.
What should I improvise over as a beginner?
A static or very slow harmony. One chord held for four bars, or a short repeating bass line, gives you time to think and lets you concentrate on rhythm and phrase shape. Fast chord changes force guessing. Add harmonic movement only once you can play for several minutes without running dry.
What are guide tones?
The third and seventh of each chord in a progression. They define whether a chord is major, minor or dominant, and they usually move to the next chord by a step or not at all. Improvising using only guide tones teaches you the harmonic skeleton, after which decorating it becomes far easier.
Improvisación básica para músicos clásicos
Improvisar se aprende, no es un don. Por dónde empezar si lees con soltura pero te bloqueas sin partitura: bajo obstinado, ornamentación y notas guía.
El problema es la formación, no el músico
La formación instrumental clásica es en gran medida el arte de tocar exactamente lo que está escrito, y ese trabajo lo hace de maravilla. El efecto secundario es que un estudiante competente de conservatorio puede tocar de memoria una partita de Bach y quedarse en blanco si le piden inventarse ocho compases sobre un acorde de do mayor.
Conviene recordar que esta situación es reciente. Bach, Mozart y Beethoven fueron todos improvisadores célebres, y la improvisación en público fue parte normal del trabajo de un músico hasta el siglo XIX. Se esperaba que las cadencias se inventaran. El bajo cifrado obligaba al teclista a crear una textura a partir de una línea de bajo y unos números. La destreza era equipamiento de serie y luego desapareció discretamente del plan de estudios.
Lo práctico del asunto es que ya tienes las materias primas en las manos. Si puedes tocar escalas y arpegios en doce tonalidades y sabes lo que hace una séptima de dominante, tienes el vocabulario. Lo que falta es permiso y una estructura lo bastante estrecha como para trabajar dentro de ella.
Empieza por las restricciones, no por la libertad
La libertad total paraliza. Dile a un alumno que improvise lo que quiera y normalmente no obtendrás nada, o una carrerilla nerviosa arriba y abajo por una escala. Ponle una restricción dura y aparece la música.
Un buen primer ejercicio: una nota, ritmo libre, cuatro compases, sobre un bajo que se repite. Solo se permite una altura, así que las únicas decisiones disponibles son cuándo tocar y cómo. Suena insultantemente simple y no lo es. Enseña colocación, silencio, articulación y forma de la frase, que son justo las cosas que hacen que una improvisación suene intencionada.
Después amplía despacio. Tres notas. Cinco notas de una escala pentatónica. Dos compases de pregunta y dos de respuesta. Un ritmo fijo con alturas libres, y luego alturas fijas con ritmo libre. Cada etapa quita una restricción, y en cada etapa deberías poder tocar varios minutos sin quedarte sin ideas antes de pasar a la siguiente.
El error habitual es saltar a un estándar de jazz entero con una página de cifrados. Los acordes pasan más rápido de lo que puedes pensar y el resultado es adivinar. Construye el hábito primero sobre una armonía estática.
Tres estructuras que llevan lejos a un principiante
Bajo obstinado. Una línea de bajo corta que se repite, de cuatro u ocho compases, sobre la que inventas. Es el marco de improvisación más antiguo de la música occidental, la base de la chacona y de la passacaglia, y funciona porque la repetición os da algo a lo que agarraros a ti y al oyente. El famoso bajo de ocho notas de Pachelbel es un sitio perfectamente bueno para empezar.
Ornamentación de una melodía conocida. Toma una melodía lenta que ya sepas tocar y adórnala. Añade una nota de paso, después un grupeto, después rellena un salto con una escala, después desplaza una nota rítmicamente. Nunca estás inventando de la nada, solo alterando. Así es exactamente como abordaban los intérpretes barrocos una sección repetida, y da resultados musicales al primer intento.
Notas guía. Sobre una progresión de acordes, toca solo la tercera y la séptima de cada acorde, moviéndote entre ellas por el menor paso posible. Esas dos notas definen la cualidad del acorde, y la conducción de voces entre ellas es el esqueleto armónico de la progresión. Cuando oigas el esqueleto, añadir notas a su alrededor es mucho más fácil que partir de una escala y confiar en la suerte.
Improvisar al acordeón y al bayán
El acordeón se presta bien a la improvisación en solitario porque la mano izquierda aporta un acompañamiento completo. Un patrón de bajo y acorde Stradella te da un marco armónico que sigue funcionando sin mucha atención y deja libre la mano derecha. Monta un bucle de dos acordes en la izquierda, alternando bajo y acorde con regularidad, e improvisa encima. Eso es una sesión de estudio entera y no hace falta ningún otro músico.
El fuelle es un recurso improvisatorio que los demás instrumentos no tienen. Como el volumen es continuo y está bajo control directo, puedes moldear una frase después de haberla empezado, crecer hacia una nota, desvanecer otra o cortarla en seco parando el aire de golpe. Quien improvisa usando solo las alturas está ignorando la mitad del instrumento.
Los registros dan un tercer eje. Improvisar la misma idea de cuatro compases en un registro agudo de una sola lengüeta, después en una octava grave y después con un acoplamiento completo cambia el carácter por entero mientras las notas siguen siendo las mismas. Es un ejercicio útil en sí mismo: repite una idea y varía solo el sonido.
Improvisar al contrabajo
El contrabajo tiene una puerta de entrada evidente en la línea de walking. Cuatro notas por compás, casi siempre por grados conjuntos, cayendo en una nota del acorde en el primer tiempo, y usando notas de paso y aproximaciones cromáticas para llegar a la fundamental siguiente. Es improvisación de verdad con un encargo claro: ir de este acorde al siguiente, con suavidad y a tiempo. Casi todos los contrabajistas de jazz empiezan aquí, y el músico clásico que lo prueba descubre muchísimo sobre armonía.
Las cuerdas al aire son tu aliada y tu limitación. Un mi, un la, un re o un sol al aire suenan libres y le dan a la mano izquierda un momento para moverse, y por eso tantas buenas líneas de bajo pasan por ellas. También fijan el registro, así que una línea construida alrededor de las cuerdas al aire queda grave. Subir a la posición de pulgar cambia por completo el carácter de una improvisación y merece practicarse aparte.
La improvisación en pizzicato y con arco son disciplinas distintas. Pellizcada, tienes un ataque fuerte y una caída rápida, así que manda el ritmo y las notas largas no están disponibles. Con arco puedes sostener y moldear, así que la línea melódica importa más.
Los dos instrumentos se benefician de la misma rutina: quince minutos, una restricción, un aparato para grabar y la disposición a tocar algo malo. Lo mandamos como deberes en A&G Academy junto al repertorio graduado, porque cambia cómo oyen los alumnos las piezas que ya están estudiando.
Frequently asked
¿Pueden aprender a improvisar los músicos de formación clásica?
Sí, y normalmente más rápido de lo que esperan. La técnica y la teoría ya están puestas; lo que falta es el hábito de tomar decisiones en tiempo real. Empezar con restricciones severas, como improvisar sobre tres notas encima de un bajo que se repite, da resultados musicales en pocas sesiones.
¿Sobre qué debería improvisar un principiante?
Sobre una armonía estática o muy lenta. Un acorde sostenido durante cuatro compases, o una línea de bajo corta que se repite, te da tiempo para pensar y te deja concentrarte en el ritmo y en la forma de la frase. Los cambios rápidos de acorde te obligan a adivinar. Añade movimiento armónico solo cuando puedas tocar varios minutos sin secarte.
¿Qué son las notas guía?
La tercera y la séptima de cada acorde de una progresión. Definen si un acorde es mayor, menor o de dominante, y normalmente se mueven al acorde siguiente por un grado o no se mueven. Improvisar usando solo las notas guía te enseña el esqueleto armónico, y después decorarlo resulta mucho más fácil.
Les bases de l'improvisation pour les musiciens classiques
Improviser s'apprend, ce n'est pas un don. Par où commencer si vous lisez couramment mais bloquez sans partition : basse obstinée, ornementation, notes guides.
Le problème vient de la formation, pas du musicien
La formation instrumentale classique est pour l'essentiel l'art de jouer exactement ce qui est écrit, et elle fait ce travail à merveille. L'effet secondaire, c'est qu'un bon élève de conservatoire peut jouer une partita de Bach par cœur et rester sec quand on lui demande d'inventer huit mesures sur un accord de do majeur.
Il vaut la peine de rappeler que cette situation est récente. Bach, Mozart et Beethoven étaient tous des improvisateurs célébrés, et improviser en public faisait partie du travail normal d'un musicien jusqu'au XIXe siècle. Les cadences devaient être inventées. La basse chiffrée obligeait un claviériste à créer une texture à partir d'une ligne de basse et de quelques chiffres. Cette compétence faisait partie de l'équipement standard, puis elle a discrètement disparu des programmes.
Concrètement, la matière première est déjà entre vos mains. Si vous jouez les gammes et les arpèges dans les douze tonalités et que vous savez ce que fait une septième de dominante, vous avez le vocabulaire. Ce qui manque, c'est la permission, et un cadre assez étroit pour travailler dedans.
Commencez par des contraintes, pas par la liberté
La liberté totale paralyse. Dites à un élève d'improviser n'importe quoi et vous n'obtiendrez en général rien, ou un trait nerveux qui monte et descend une gamme. Donnez-lui une contrainte dure et la musique apparaît.
Un bon premier exercice : une note, rythme libre, quatre mesures, sur une basse qui se répète. Une seule hauteur est permise, les seules décisions disponibles sont donc quand jouer et comment. Cela paraît insultant de simplicité et ne l'est pas. Cela enseigne le placement, le silence, l'articulation et la forme de la phrase, c'est-à-dire exactement ce qui fait qu'une improvisation sonne intentionnelle.
Élargissez ensuite lentement. Trois notes. Les cinq notes d'une gamme pentatonique. Deux mesures de question et deux mesures de réponse. Un rythme fixe avec des hauteurs libres, puis des hauteurs fixes avec un rythme libre. Chaque étape lève une restriction, et à chaque étape vous devriez pouvoir jouer plusieurs minutes sans être à court d'idées avant de passer à la suivante.
L'erreur courante est de sauter à un standard de jazz complet avec une page de grille. Les accords défilent plus vite que vous ne pensez et le résultat n'est que devinette. Prenez d'abord l'habitude sur une harmonie immobile.
Trois cadres qui mènent loin un débutant
La basse obstinée. Une courte ligne de basse qui se répète, quatre ou huit mesures, sur laquelle vous inventez. C'est historiquement le plus ancien cadre d'improvisation de la musique occidentale, la base de la chaconne et de la passacaille, et il marche parce que la répétition vous donne, à vous comme à l'auditeur, quelque chose à quoi se tenir. La fameuse basse de huit notes de Pachelbel est un très bon point de départ.
L'ornementation d'une mélodie connue. Prenez une mélodie lente que vous savez déjà jouer et décorez-la. Ajoutez une note de passage, puis un grupetto, puis comblez un saut par une gamme, puis décalez une note rythmiquement. Vous n'inventez jamais à partir de rien, vous ne faites que modifier. C'est exactement ainsi que les interprètes baroques abordaient une reprise, et cela donne des résultats musicaux dès le premier essai.
Les notes guides. Sur un enchaînement d'accords, ne jouez que la tierce et la septième de chaque accord, en passant de l'une à l'autre par le plus petit pas possible. Ces deux notes définissent la nature de l'accord, et la conduite des voix entre elles est le squelette harmonique de l'enchaînement. Une fois que vous entendez le squelette, ajouter des notes autour est bien plus facile que de partir d'une gamme en espérant.
Improviser à l'accordéon et au bayan
L'accordéon se prête bien à l'improvisation en solo parce que la main gauche fournit un accompagnement complet. Un motif de basse et d'accord Stradella vous donne un cadre harmonique qui tourne sans exiger beaucoup d'attention, ce qui libère la main droite. Posez une boucle de deux accords à la main gauche, alternez basse et accord dans un motif régulier, et improvisez par-dessus. C'est une séance de travail entière, et elle ne demande aucun autre musicien.
Le soufflet est une ressource d'improvisation que les autres instruments n'ont pas. Comme le volume est continu et directement sous votre contrôle, vous pouvez modeler une phrase après l'avoir commencée, enfler dans une note, en sortir en fondu, ou la couper net par un arrêt brusque de l'air. Les improvisateurs qui n'emploient que les hauteurs ignorent la moitié de l'instrument.
Les registres vous donnent un troisième axe. Improviser la même idée de quatre mesures dans un registre aigu à un seul rang, puis une octave plus bas, puis avec un accouplement complet, en change entièrement le caractère alors que les notes restent les mêmes. C'est un exercice utile en soi : répétez une idée, ne faites varier que le son.
Improviser à la contrebasse
La contrebasse a une porte d'entrée évidente : la walking bass. Quatre notes par mesure, surtout par degrés conjoints, en tombant sur une note de l'accord au premier temps, avec des notes de passage et des approches chromatiques pour rejoindre la fondamentale suivante. C'est une vraie improvisation avec une consigne claire : aller de cet accord au suivant, en souplesse, dans le temps. Presque tous les contrebassistes de jazz commencent là, et le musicien classique qui s'y essaie apprend énormément sur l'harmonie.
Les cordes à vide sont votre amie et votre contrainte. Un mi, un la, un ré ou un sol à vide sonne librement et laisse à la main gauche un instant pour se déplacer, ce qui explique que tant de bonnes lignes de basse passent par elles. Elles fixent aussi le registre, si bien qu'une ligne bâtie autour des cordes à vide reste grave. Monter en position du pouce change tout le caractère d'une improvisation et mérite d'être travaillé à part.
L'improvisation en pizzicato et à l'archet sont deux disciplines différentes. En pincé, vous avez une attaque forte et une extinction rapide, le rythme domine donc et les notes longues ne sont pas disponibles. À l'archet, vous pouvez tenir et modeler, la ligne mélodique compte donc davantage.
Les deux instruments profitent de la même routine : quinze minutes, une contrainte, un enregistreur, et l'acceptation de jouer quelque chose de mauvais. Nous la donnons comme devoir à A&G Academy à côté du répertoire de grades, parce qu'elle change la façon dont les élèves entendent les pièces qu'ils travaillent déjà.
Frequently asked
Un musicien de formation classique peut-il apprendre à improviser ?
Oui, et en général plus vite qu'il ne l'imagine. La technique et la théorie sont déjà en place ; ce qui manque, c'est l'habitude de décider en temps réel. Commencer par des contraintes sévères, comme improviser sur trois notes au-dessus d'une basse qui se répète, donne des résultats musicaux en quelques séances.
Sur quoi improviser quand on débute ?
Sur une harmonie immobile ou très lente. Un accord tenu quatre mesures, ou une courte ligne de basse qui se répète, vous laisse le temps de penser et vous permet de vous concentrer sur le rythme et la forme de la phrase. Les changements d'accords rapides obligent à deviner. N'ajoutez du mouvement harmonique que lorsque vous pouvez jouer plusieurs minutes sans être à sec.
Que sont les notes guides ?
La tierce et la septième de chaque accord d'un enchaînement. Elles déterminent si un accord est majeur, mineur ou de dominante, et elles rejoignent d'ordinaire l'accord suivant par un pas ou pas du tout. Improviser avec les seules notes guides vous enseigne le squelette harmonique, après quoi le décorer devient bien plus facile.
Improvisation: Grundlagen für klassisch Ausgebildete
Improvisieren ist eine erlernbare Fähigkeit und kein Talent. Wo Sie anfangen, wenn Sie flüssig lesen, aber ohne Noten erstarren: Ostinato, Verzierung und Guide Tones.
Das Problem ist die Ausbildung, nicht der Mensch
Die klassische Instrumentalausbildung ist weitgehend die Kunst, genau das zu spielen, was dasteht, und diese Aufgabe erfüllt sie hervorragend. Die Nebenwirkung ist, dass ein tüchtiger Konservatoriumsstudent eine Bach-Partita auswendig spielen kann und einen leeren Kopf bekommt, wenn er acht Takte über einem C-Dur-Akkord erfinden soll.
Es lohnt sich zu erinnern, dass dieser Zustand jung ist. Bach, Mozart und Beethoven waren allesamt gefeierte Improvisatoren, und öffentliches Improvisieren gehörte bis ins 19. Jahrhundert zum normalen Handwerk eines Musikers. Kadenzen sollten erfunden werden. Der Generalbass verlangte von einem Tastenspieler, aus einer Basslinie und ein paar Ziffern einen Satz zu erzeugen. Die Fähigkeit war Standardausrüstung und verschwand dann still aus dem Lehrplan.
Der praktische Punkt ist, dass die Rohstoffe längst in Ihren Händen liegen. Wenn Sie Tonleitern und Dreiklangsbrechungen in zwölf Tonarten spielen können und wissen, was ein Dominantseptakkord tut, haben Sie den Wortschatz. Was fehlt, ist die Erlaubnis und ein Rahmen, der eng genug ist, um darin zu arbeiten.
Beginnen Sie mit Vorgaben, nicht mit Freiheit
Völlige Freiheit lähmt. Geben Sie einem Schüler die Anweisung, irgendetwas zu improvisieren, und Sie bekommen meist nichts oder einen nervösen Lauf die Tonleiter hinauf und hinunter. Geben Sie ihm eine harte Vorgabe, und die Musik erscheint.
Eine gute erste Übung: ein Ton, freier Rhythmus, vier Takte, über einem sich wiederholenden Bass. Nur eine Tonhöhe ist erlaubt, die einzigen Entscheidungen sind also, wann Sie spielen und wie. Das klingt beleidigend einfach und ist es nicht. Es lehrt Platzierung, Stille, Artikulation und Phrasenform, und genau das lässt eine Improvisation absichtsvoll klingen.
Dann erweitern Sie langsam. Drei Töne. Fünf Töne einer pentatonischen Tonleiter. Zwei Takte Frage und zwei Takte Antwort. Ein fester Rhythmus mit freien Tonhöhen, dann feste Tonhöhen mit freiem Rhythmus. Jede Stufe nimmt eine Beschränkung weg, und auf jeder Stufe sollten Sie mehrere Minuten spielen können, ohne dass Ihnen die Einfälle ausgehen, bevor Sie weitergehen.
Der übliche Fehler ist der Sprung zu einem vollständigen Jazzstandard mit einer Seite voller Akkorde. Die Harmonien ziehen schneller vorbei, als Sie denken können, und heraus kommt Raten. Bauen Sie die Gewohnheit zuerst auf einer stehenden Harmonie auf.
Drei Gerüste, die Anfänger weit tragen
Basso ostinato. Eine kurze, sich wiederholende Basslinie über vier oder acht Takte, über der Sie erfinden. Das ist historisch der älteste Improvisationsrahmen der abendländischen Musik, die Grundlage von Chaconne und Passacaglia, und er funktioniert, weil die Wiederholung Ihnen und dem Zuhörer etwas zum Festhalten gibt. Pachelbels berühmter Achttonbass ist ein völlig brauchbarer Anfang.
Verzierung einer bekannten Melodie. Nehmen Sie eine langsame Melodie, die Sie schon spielen können, und schmücken Sie sie aus. Fügen Sie einen Durchgangston hinzu, dann einen Doppelschlag, dann füllen Sie einen Sprung mit einer Tonleiter, dann verschieben Sie einen Ton rhythmisch. Sie erfinden nie aus dem Nichts, sondern verändern nur. Genau so gingen Musiker des Barock an einen wiederholten Teil heran, und es ergibt schon beim ersten Versuch musikalische Ergebnisse.
Guide Tones. Spielen Sie über einer Akkordfolge nur die Terz und die Septime jedes Akkords und bewegen Sie sich zwischen ihnen im kleinstmöglichen Schritt. Diese beiden Töne bestimmen die Akkordqualität, und die Stimmführung zwischen ihnen ist das harmonische Skelett der Folge. Wenn Sie das Skelett erst hören, ist es weit leichter, Töne darum herum zu ergänzen, als von einer Tonleiter aus zu beginnen und zu hoffen.
Improvisieren auf Akkordeon und Bajan
Das Akkordeon eignet sich gut für solistische Improvisation, weil die linke Hand eine vollständige Begleitung liefert. Ein Muster aus Stradella-Bass und Akkord gibt Ihnen einen harmonischen Rahmen, der ohne viel Aufmerksamkeit weiterläuft und die rechte Hand frei lässt. Legen Sie in der linken Hand eine Schleife aus zwei Akkorden an, wechseln Sie gleichmäßig zwischen Bass und Akkord und improvisieren Sie darüber. Das ist eine ganze Übeeinheit, und sie braucht keine weiteren Musiker.
Der Balg ist eine Improvisationsressource, die andere Instrumente nicht haben. Weil die Lautstärke stufenlos und unmittelbar steuerbar ist, können Sie eine Phrase formen, nachdem sie begonnen hat, in einen Ton hineinwachsen, aus einem herausgehen oder ihn mit einem plötzlichen Anhalten der Luft abschneiden. Wer nur mit Tonhöhen improvisiert, lässt das halbe Instrument liegen.
Die Register geben Ihnen eine dritte Achse. Dieselbe viertaktige Idee in einem hohen einchörigen Register zu improvisieren, dann eine Oktave tiefer, dann mit voller Koppel, verändert den Charakter vollständig, während die Töne gleich bleiben. Das ist für sich eine nützliche Übung: eine Idee wiederholen, nur den Klang verändern.
Improvisieren auf dem Kontrabass
Der Bass hat im Walking Bass einen naheliegenden Einstieg. Vier Töne pro Takt, überwiegend schrittweise, auf dem ersten Schlag auf einem Akkordton landend, mit Durchgangstönen und chromatischen Annäherungen zum nächsten Grundton. Das ist echte Improvisation mit einem klaren Auftrag: von diesem Akkord zum nächsten, geschmeidig, im Takt. Fast jeder Jazzbassist beginnt hier, und wer klassisch spielt und es versucht, lernt eine Menge über Harmonik.
Leere Saiten sind Ihr Freund und Ihre Beschränkung. Ein leeres E, A, D oder G klingt frei und gibt der linken Hand einen Augenblick zum Umsetzen, und deshalb führen so viele gute Basslinien über sie. Sie legen außerdem die Lage fest, eine Linie um leere Saiten herum sitzt also tief. Der Gang hinauf in die Daumenlage verändert den ganzen Charakter einer Improvisation und lohnt eigenes Üben.
Improvisation pizzicato und arco sind verschiedene Disziplinen. Gezupft bekommen Sie einen starken Anschlag und ein schnelles Verklingen, der Rhythmus beherrscht also das Geschehen, und lange Töne stehen nicht zur Verfügung. Gestrichen können Sie halten und formen, die melodische Linie zählt also mehr.
Beide Instrumente profitieren von derselben Routine: fünfzehn Minuten, eine Vorgabe, ein Aufnahmegerät und die Bereitschaft, etwas Schlechtes zu spielen. Bei A&G Academy geben wir das neben dem Repertoire der Prüfungsstufen als Hausaufgabe auf, weil es verändert, wie Schüler die Stücke hören, die sie ohnehin lernen.
Frequently asked
Können klassisch ausgebildete Musiker improvisieren lernen?
Ja, und meist schneller, als sie erwarten. Technik und Theorie sind bereits vorhanden; was fehlt, ist die Gewohnheit, in Echtzeit zu entscheiden. Mit strengen Vorgaben zu beginnen, etwa auf drei Tönen über einem sich wiederholenden Bass zu improvisieren, bringt innerhalb weniger Einheiten musikalische Ergebnisse.
Worüber soll ich als Anfänger improvisieren?
Über eine stehende oder sehr langsame Harmonie. Ein Akkord über vier Takte gehalten oder eine kurze, sich wiederholende Basslinie gibt Ihnen Zeit zum Denken und lässt Sie sich auf Rhythmus und Phrasenform konzentrieren. Schnelle Akkordwechsel erzwingen Raten. Fügen Sie harmonische Bewegung erst hinzu, wenn Sie mehrere Minuten spielen können, ohne zu versiegen.
Was sind Guide Tones?
Die Terz und die Septime jedes Akkords einer Folge. Sie bestimmen, ob ein Akkord Dur, Moll oder Dominante ist, und sie gehen zum nächsten Akkord meist einen Schritt weiter oder gar nicht. Nur mit Guide Tones zu improvisieren lehrt Sie das harmonische Skelett, und danach ist es weit leichter, es auszuschmücken.
Basi dell'improvvisazione per musicisti classici
Improvvisare è una capacità che si impara, non un talento. Da dove partire se leggi bene ma ti blocchi senza spartito: basso ostinato, abbellimenti, note guida.
Il problema è la formazione, non chi suona
La formazione strumentale classica è in gran parte l'arte di suonare esattamente quello che è scritto, e quel lavoro lo fa benissimo. L'effetto collaterale è che uno studente di conservatorio in gamba sa suonare a memoria una partita di Bach e rimane in bianco se gli chiedi di inventare otto battute su un accordo di Do maggiore.
Vale la pena ricordare che è una situazione recente. Bach, Mozart e Beethoven erano tutti improvvisatori celebri, e improvvisare in pubblico è stato un pezzo normale del lavoro del musicista fino all'Ottocento. Ci si aspettava che le cadenze venissero inventate. Il basso continuo chiedeva al tastierista di creare una tessitura partendo da una linea di basso e da qualche numero. Era attrezzatura di serie, e poi è uscita in sordina dai programmi di studio.
Il punto pratico è che la materia prima ce l'hai già nelle mani. Se sai suonare scale e arpeggi in dodici tonalità e sai che cosa fa una settima di dominante, il vocabolario ce l'hai. Quello che manca è il permesso, e una struttura abbastanza stretta da poterci lavorare dentro.
Parti dai vincoli, non dalla libertà
La libertà totale paralizza. Dai a uno studente l'istruzione di improvvisare qualunque cosa e di solito non ottieni niente, oppure una corsa nervosa su e giù per una scala. Dagli un vincolo rigido e la musica compare.
Un buon primo esercizio: una nota sola, ritmo libero, quattro battute, sopra un basso che si ripete. È ammessa una sola altezza, quindi le uniche decisioni disponibili sono quando suonare e come. Sembra offensivamente semplice e non lo è. Insegna la collocazione, il silenzio, l'articolazione e la forma della frase, che sono esattamente le cose che fanno sembrare intenzionale un'improvvisazione.
Poi allarga piano. Tre note. Cinque note di una scala pentatonica. Due battute di domanda e due di risposta. Un ritmo fisso con altezze libere, poi altezze fisse con ritmo libero. Ogni tappa toglie una restrizione, e a ogni tappa dovresti riuscire a suonare per parecchi minuti senza restare senza idee prima di andare avanti.
L'errore comune è saltare a uno standard jazz completo con una pagina di sigle. Gli accordi passano più in fretta di quanto tu riesca a pensare e il risultato è tirare a indovinare. Costruisci prima l'abitudine su un'armonia ferma.
Tre strutture che portano lontano un principiante
Basso ostinato. Una breve linea di basso che si ripete, quattro o otto battute, sopra la quale inventi. È storicamente la cornice per improvvisare più antica della musica occidentale, la base della ciaccona e della passacaglia, e funziona perché la ripetizione dà sia a te sia a chi ascolta qualcosa a cui aggrapparsi. Il famoso basso di otto note di Pachelbel è un punto di partenza perfettamente valido.
Abbellire una melodia nota. Prendi una melodia lenta che sai già suonare e decorala. Aggiungi una nota di passaggio, poi un gruppetto, poi riempi un salto con una scala, poi sposta una nota ritmicamente. Non inventi mai dal nulla, alteri soltanto. È esattamente così che gli esecutori barocchi affrontavano una sezione ripetuta, e dà risultati musicali fin dal primo tentativo.
Note guida. Su una progressione di accordi suona solo la terza e la settima di ogni accordo, muovendoti fra loro con il passo più piccolo possibile. Quelle due note definiscono la qualità dell'accordo, e la condotta delle parti fra loro è lo scheletro armonico della progressione. Una volta che riesci a sentire lo scheletro, aggiungerci note attorno è molto più facile che partire da una scala e sperare.
Improvvisare in fisarmonica e in bayan
La fisarmonica si presta bene all'improvvisazione solistica perché la mano sinistra fornisce un accompagnamento completo. Uno schema di basso e accordo Stradella ti dà una cornice armonica che va avanti senza troppa attenzione e lascia libera la destra. Imposta un giro di due accordi con la mano sinistra, alterna basso e accordo in uno schema regolare e improvvisa sopra. È un'intera sessione di studio e non richiede altri musicisti.
Il mantice è una risorsa per improvvisare che gli altri strumenti non hanno. Siccome il volume è continuo e sotto controllo diretto, puoi modellare una frase dopo che è cominciata, gonfiare dentro una nota, sfumarne fuori, oppure tagliarla di netto con un arresto improvviso dell'aria. Chi improvvisa usando solo le altezze sta ignorando metà dello strumento.
I registri ti danno un terzo asse. Improvvisare la stessa idea di quattro battute su un registro acuto a una sola fila di ance, poi un'ottava sotto, poi con un'accoppiata piena, ne cambia completamente il carattere mentre le note restano le stesse. È un esercizio utile di per sé: ripeti un'unica idea e cambia solo il suono.
Improvvisare al contrabbasso
Il contrabbasso ha una porta d'ingresso evidente nel walking bass. Quattro note per battuta, in gran parte per gradi, che cadono su una nota dell'accordo sul primo movimento, con note di passaggio e avvicinamenti cromatici per arrivare alla fondamentale successiva. È improvvisazione vera con una consegna chiara: arriva da questo accordo al prossimo, liscio e a tempo. Quasi ogni contrabbassista jazz comincia da qui, e il musicista classico che ci prova scopre moltissimo sull'armonia.
Le corde vuote sono le tue amiche e il tuo vincolo. Un Mi, un La, un Re o un Sol a vuoto risuonano liberi e danno alla mano sinistra un attimo per spostarsi, ed è per questo che tante buone linee di basso ci passano attraverso. Fissano anche il registro, quindi una linea costruita attorno alle corde vuote sta in basso. Salire in posizione del pollice cambia tutto il carattere di un'improvvisazione e vale la pena studiarlo a parte.
Improvvisare in pizzicato e improvvisare con l'arco sono due discipline diverse. Pizzicato hai un attacco forte e un decadimento rapido, quindi domina il ritmo e le note lunghe non sono disponibili. Con l'arco puoi tenere e modellare, quindi conta di più la linea melodica.
I due strumenti traggono profitto dalla stessa routine: quindici minuti, un vincolo, un registratore e la disponibilità a suonare qualcosa di brutto. Alla A&G Academy la diamo per compito insieme al repertorio per gradi, perché cambia il modo in cui gli allievi sentono i pezzi che stanno già studiando.
Frequently asked
Un musicista di formazione classica può imparare a improvvisare?
Sì, e di solito più in fretta di quanto si aspetti. La tecnica e la teoria ci sono già; quello che manca è l'abitudine a prendere decisioni in tempo reale. Partire da vincoli severi, per esempio improvvisare su tre note sopra un basso che si ripete, dà risultati musicali nel giro di poche sessioni.
Su che cosa devo improvvisare se sono all'inizio?
Su un'armonia ferma o molto lenta. Un accordo tenuto per quattro battute, o una breve linea di basso che si ripete, ti dà il tempo di pensare e ti lascia concentrare sul ritmo e sulla forma della frase. I cambi di accordo veloci ti costringono a tirare a indovinare. Aggiungi movimento armonico solo quando riesci a suonare per parecchi minuti senza restare a secco.
Che cosa sono le note guida?
Sono la terza e la settima di ogni accordo di una progressione. Definiscono se un accordo è maggiore, minore o di dominante, e di solito si spostano all'accordo successivo per grado, oppure restano ferme. Improvvisare usando solo le note guida ti insegna lo scheletro armonico, e dopo decorarlo diventa molto più facile.
Noções de improvisação para músicos clássicos
Improvisar aprende-se, não é um dom. Por onde começar se lê com fluência mas bloqueia sem partitura: baixo obstinado, ornamentação e notas-guia.
O problema é a formação, não o músico
A formação instrumental clássica é em grande parte a arte de tocar exatamente o que está escrito, e faz esse trabalho de forma soberba. O efeito secundário é que um aluno competente de conservatório consegue tocar uma partita de Bach de cor e fica em branco quando lhe pedem que invente oito compassos sobre um acorde de dó maior.
Vale a pena lembrar que esta situação é recente. Bach, Mozart e Beethoven foram todos improvisadores celebrados, e improvisar em público foi parte normal do trabalho de um músico até ao século XIX. Esperava-se que as cadências fossem inventadas. O baixo cifrado exigia que o tecladista criasse uma textura a partir de uma linha de baixo e de alguns números. A competência era equipamento de série e depois saiu discretamente do currículo.
O ponto prático é que as matérias-primas já estão nas suas mãos. Se toca escalas e arpejos nas doze tonalidades e sabe o que faz uma sétima da dominante, tem o vocabulário. O que falta é autorização e uma estrutura suficientemente apertada para se trabalhar dentro dela.
Comece por restrições, não por liberdade
A liberdade total paralisa. Dê a um aluno a instrução de improvisar o que quiser e o mais provável é não sair nada, ou uma corrida nervosa para cima e para baixo numa escala. Dê-lhe uma restrição dura e a música aparece.
Um bom primeiro exercício: uma nota, ritmo livre, quatro compassos, sobre um baixo que se repete. Só é permitida uma altura, portanto as únicas decisões disponíveis são quando tocar e como. Isto parece insultuosamente simples e não é. Ensina colocação, silêncio, articulação e desenho de frase, que são exatamente as coisas que fazem a improvisação soar intencional.
Depois alargue devagar. Três notas. Cinco notas de uma escala pentatónica. Dois compassos de pergunta e dois de resposta. Um ritmo fixo com alturas livres, depois alturas fixas com ritmo livre. Cada etapa retira uma restrição, e em cada etapa deve conseguir tocar vários minutos sem ficar sem ideias antes de avançar.
O erro comum é saltar para um standard de jazz com uma página de acordes. As mudanças passam mais depressa do que se consegue pensar e o resultado é adivinhação. Construa o hábito primeiro sobre uma harmonia parada.
Três estruturas que levam um principiante longe
Baixo obstinado. Uma linha de baixo curta que se repete, de quatro ou oito compassos, sobre a qual se inventa. É historicamente a moldura de improvisação mais antiga da música ocidental, a base da chacona e da passacaglia, e funciona porque a repetição dá a si e ao ouvinte alguma coisa a que agarrar. O famoso baixo de oito notas de Pachelbel é um sítio perfeitamente bom para começar.
Ornamentação de uma melodia conhecida. Pegue numa melodia lenta que já saiba tocar e decore-a. Acrescente uma nota de passagem, depois um grupeto, depois preencha um salto com uma escala, depois desloque uma nota ritmicamente. Nunca está a inventar do nada, apenas a alterar. Foi exatamente assim que os intérpretes barrocos abordavam uma secção repetida, e dá resultados musicais logo à primeira tentativa.
Notas-guia. Sobre uma progressão de acordes, toque apenas a terceira e a sétima de cada acorde, passando de umas para as outras pelo menor movimento possível. Essas duas notas definem a qualidade do acorde, e a condução das vozes entre elas é o esqueleto harmónico da progressão. Assim que conseguir ouvir o esqueleto, acrescentar notas à volta é muito mais fácil do que partir de uma escala e ficar à espera.
Improvisar no acordeão e no bayan
O acordeão presta-se bem à improvisação a solo porque a mão esquerda fornece um acompanhamento completo. Um padrão de baixo e acorde no Stradella dá-lhe uma moldura harmónica que anda sem exigir muita atenção, deixando a mão direita livre. Ponha um ciclo de dois acordes na mão esquerda, alternando baixo e acorde num padrão regular, e improvise por cima. É uma sessão de estudo inteira e não precisa de mais ninguém.
O fole é um recurso de improvisação que os outros instrumentos não têm. Como o volume é contínuo e está sob controlo direto, pode moldar uma frase depois de ela começar, crescer para dentro de uma nota, desvanecer outra, ou cortá-la a seco com uma paragem súbita do ar. Quem improvisa só com alturas está a ignorar metade do instrumento.
Os registos dão-lhe um terceiro eixo. Improvisar a mesma ideia de quatro compassos num registo agudo de uma só palheta, depois numa oitava grave, depois com um acoplamento completo, muda o carácter por inteiro enquanto as notas ficam iguais. É um exercício útil por si só: repetir uma ideia e variar apenas o som.
Improvisar no contrabaixo
O contrabaixo tem um ponto de entrada evidente na linha caminhante. Quatro notas por compasso, sobretudo por graus conjuntos, a cair numa nota do acorde no primeiro tempo, usando notas de passagem e aproximações cromáticas para chegar à fundamental seguinte. É improvisação genuína com um objetivo claro: ir deste acorde ao próximo, com suavidade, a tempo. Quase todos os contrabaixistas de jazz começam aqui, e o músico clássico que experimenta descobre imenso sobre harmonia.
As cordas soltas são amigas e são restrição. Um mi, lá, ré ou sol solto soa livremente e dá à mão esquerda um instante para se deslocar, que é a razão por que tantas boas linhas de baixo passam por elas. Fixam também o registo, por isso uma linha construída à volta de cordas soltas fica no grave. Subir para posição de polegar muda o carácter inteiro de uma improvisação e vale a pena estudar isso em separado.
Improvisar em pizzicato e com arco são disciplinas diferentes. Em pizzicato há um ataque forte e uma extinção rápida, por isso o ritmo domina e as notas longas não estão disponíveis. Com arco pode sustentar e moldar, por isso a linha melódica conta mais.
Os dois instrumentos aproveitam a mesma rotina: quinze minutos, uma restrição, um gravador e a disponibilidade para tocar alguma coisa má. Na A&G Academy damos isto como trabalho de casa a par do repertório graduado, porque muda a maneira como os alunos ouvem as peças que já estão a aprender.
Frequently asked
Os músicos de formação clássica conseguem aprender a improvisar?
Conseguem, e normalmente mais depressa do que esperam. A técnica e a teoria já estão no sítio; o que falta é o hábito de tomar decisões em tempo real. Começar com restrições severas, como improvisar com três notas sobre um baixo que se repete, dá resultados musicais em poucas sessões.
Sobre o que devo improvisar como principiante?
Sobre uma harmonia parada ou muito lenta. Um acorde sustentado durante quatro compassos, ou uma linha de baixo curta que se repete, dá-lhe tempo para pensar e deixa-o concentrar-se no ritmo e no desenho da frase. Mudanças rápidas de acorde obrigam a adivinhar. Acrescente movimento harmónico só quando conseguir tocar vários minutos sem ficar sem ideias.
O que são notas-guia?
A terceira e a sétima de cada acorde de uma progressão. Definem se um acorde é maior, menor ou de dominante, e costumam passar ao acorde seguinte por grau conjunto ou ficar paradas. Improvisar usando apenas notas-guia ensina-lhe o esqueleto harmónico, e depois disso decorá-lo torna-se muito mais fácil.
Основы импровизации для академических музыкантов
Импровизация — навык, которому учатся, а не талант. С чего начать, если вы бегло читаете, но цепенеете без нот: остинатный бас, орнаментика, опорные тоны.
Дело в обучении, а не в музыканте
Академическое обучение игре — это по большей части искусство играть в точности написанное, и с этой задачей оно справляется превосходно. Побочный эффект в том, что крепкий студент консерватории играет наизусть баховскую партиту и впадает в ступор, когда его просят придумать восемь тактов на аккорде до мажор.
Стоит помнить, что положение это недавнее. Бах, Моцарт и Бетховен были прославленными импровизаторами, а публичная импровизация оставалась обычной частью работы музыканта до XIX века. Каденции полагалось сочинять на месте. Генерал-бас требовал от клавириста построить фактуру из басовой линии и нескольких цифр. Навык был стандартным оснащением, а потом тихо выпал из учебных планов.
Практический вывод: сырьё уже у вас в руках. Если вы играете гаммы и арпеджио в двенадцати тональностях и понимаете, что делает доминантсептаккорд, словарь у вас есть. Не хватает разрешения и достаточно тесной рамки, внутри которой можно работать.
Начинайте с ограничений, а не со свободы
Полная свобода парализует. Скажите ученику импровизировать что угодно — и обычно не получите ничего или нервный пробег вверх и вниз по гамме. Дайте жёсткое ограничение — и музыка появится.
Хорошее первое упражнение: одна нота, свободный ритм, четыре такта, поверх повторяющегося баса. Разрешён только один звук, так что решать можно лишь одно — когда взять и как. Звучит оскорбительно просто, но это не так. Упражнение учит расположению во времени, тишине, артикуляции и форме фразы — ровно тому, от чего импровизация звучит осмысленной.
Дальше расширяйте медленно. Три ноты. Пять звуков пентатоники. Два такта вопроса и два такта ответа. Фиксированный ритм при свободных звуках, потом фиксированные звуки при свободном ритме. Каждая ступень снимает по одному ограничению, и на каждой вы должны суметь играть несколько минут, не исчерпав идей, прежде чем двигаться дальше.
Обычная ошибка — сразу прыгнуть к джазовому стандарту с целой страницей гармоний. Аккорды проходят быстрее, чем вы успеваете думать, и получается угадайка. Сначала выработайте привычку на неподвижной гармонии.
Три опоры, которых начинающему хватит надолго
Остинатный бас. Короткая повторяющаяся басовая линия в четыре или восемь тактов, поверх которой вы сочиняете. Исторически это старейшая импровизационная рамка европейской музыки, основа чаконы и пассакальи, и работает она потому, что повторение даёт опору и вам, и слушателю. Знаменитый восьмизвучный бас Пахельбеля — вполне достойное место для старта.
Орнаментика знакомой мелодии. Возьмите медленную мелодию, которую уже умеете играть, и украсьте её. Добавьте проходящий звук, потом группетто, потом заполните скачок гаммой, потом сдвиньте ноту ритмически. Вы ничего не сочиняете из пустоты, вы только изменяете. Именно так барочные исполнители подходили к повторению раздела, и музыкальный результат получается с первой попытки.
Опорные тоны. Поверх аккордовой последовательности играйте только терцию и септиму каждого аккорда, переходя между ними наименьшим возможным шагом. Эти два звука определяют вид аккорда, а голосоведение между ними — гармонический скелет последовательности. Как только вы услышите скелет, наращивать вокруг него звуки будет куда легче, чем отталкиваться от гаммы и надеяться.
Импровизация на аккордеоне и баяне
Аккордеон хорошо приспособлен к сольной импровизации, потому что левая рука даёт полноценный аккомпанемент. Фигура из баса и аккорда по системе Страделла даёт гармоническую рамку, которая идёт почти без вашего внимания и освобождает правую руку. Заведите в левой руке петлю из двух аккордов, чередуйте бас и аккорд в ровной фигуре и импровизируйте сверху. Это целое занятие, и никакие другие музыканты для него не нужны.
Мех — импровизационный ресурс, которого у других инструментов нет. Поскольку громкость непрерывна и под прямым управлением, вы можете лепить фразу уже после её начала: вырасти в ноту, растаять из неё или обрубить её внезапной остановкой воздуха. Импровизаторы, работающие только высотой звука, не замечают половины инструмента.
Регистры дают третью ось. Сыграйте одну и ту же четырёхтактовую мысль в высоком одноголосном регистре, потом низкой октавой, потом полным сочетанием — характер меняется целиком, а ноты остаются прежними. Это и само по себе полезное упражнение: повторяйте одну мысль, меняя только звук.
Импровизация на контрабасе
У контрабаса есть очевидная точка входа — шагающая линия. Четыре ноты в такте, в основном поступенно, с попаданием на аккордовый звук на первую долю, с проходящими нотами и хроматическими подходами к следующему основному тону. Это настоящая импровизация с ясным заданием: добраться от этого аккорда к следующему плавно и вовремя. Почти каждый джазовый контрабасист начинает отсюда, а академический музыкант, который попробует, узнает о гармонии очень много.
Открытые струны вам и друг, и ограничение. Открытые ми, ля, ре или соль звенят свободно и дают левой руке мгновение на переход — поэтому столько хороших басовых линий проходит через них. Они же закрепляют регистр, так что линия, построенная вокруг открытых струн, лежит низко. Уход вверх в позицию большого пальца меняет характер импровизации целиком, и его стоит отрабатывать отдельно.
Импровизация пиццикато и смычком — разные дисциплины. Щипком вы получаете сильную атаку и быстрое затухание, так что правит ритм, а длинных нот у вас нет. Смычком можно тянуть и лепить, так что важнее мелодическая линия.
Обоим инструментам полезен один и тот же распорядок: пятнадцать минут, одно ограничение, диктофон и готовность сыграть что-нибудь плохое. В A&G Academy мы задаём это на дом наравне с программным репертуаром, потому что это меняет то, как ученики слышат пьесы, которые уже учат.
Frequently asked
Может ли академически обученный музыкант научиться импровизировать?
Да, и обычно быстрее, чем он ожидает. Техника и теория уже на месте; не хватает привычки принимать решения в реальном времени. Начало с жёстких ограничений — например, импровизация на трёх звуках поверх повторяющегося баса — даёт музыкальный результат за несколько занятий.
На чём импровизировать начинающему?
На неподвижной или очень медленной гармонии. Один аккорд, выдержанный четыре такта, или короткая повторяющаяся басовая линия дают время подумать и позволяют сосредоточиться на ритме и форме фразы. Быстрые смены аккордов вынуждают угадывать. Добавляйте гармоническое движение только тогда, когда сможете играть несколько минут, не иссякая.
Что такое опорные тоны?
Это терция и септима каждого аккорда в последовательности. Они определяют, мажорный аккорд, минорный или доминантовый, и обычно переходят в следующий аккорд шагом или вовсе остаются на месте. Импровизация на одних опорных тонах учит гармоническому скелету, а украшать его после этого становится намного проще.
给古典演奏者的即兴入门
即兴是可以学会的技能，不是天赋。如果你读谱流利、没有谱子却发懵，就从固定低音、加花和引导音开始。
问题出在训练上，不在人身上
古典器乐训练在很大程度上是把写下来的东西一丝不差地奏出来的艺术，而它把这件事做得极好。副作用是，一个称职的音乐学院学生能背谱演奏一首巴赫的组曲，却在被要求在 C 大三和弦上编出八小节时一片空白。
值得记住的是，这是晚近才有的局面。巴赫、莫扎特和贝多芬都是著名的即兴家，而在十九世纪之前，当众即兴是音乐家工作中平常的一部分。华彩段是要即兴编出来的。数字低音要求键盘演奏者从一条低音线和一些数字里造出织体来。这项技能本来是标准配置，后来悄悄从课程里掉了出去。
实际的要点是，原材料已经在你手上了。如果你能在十二个调上奏音阶和琶音，又知道属七和弦要干什么，你已经有了词汇。缺的是许可，以及一个窄到能在里面干活的结构。
从限制开始，不是从自由开始
彻底的自由使人瘫痪。你让一个学生随便即兴点什么，通常什么也得不到，或者得到一段紧张的音阶上下跑。给他一个硬性的限制，音乐就出现了。
一个很好的入门练习：一个音，节奏自由，四小节，在一条重复的低音之上。只许用一个音高，所以你能做的决定只剩下什么时候奏、怎么奏。这听起来简单得近乎侮辱人，其实不是。它教的是位置感、静默、奏法和乐句形状，而恰恰是这些东西让即兴听起来是有意为之的。
然后慢慢放宽。三个音。五声音阶的五个音。两小节问，两小节答。固定节奏配自由音高，再固定音高配自由节奏。每一步去掉一条限制，而在每一步上，你都应该能连奏好几分钟而不至于没词了，然后再往下走。
常犯的错误是一下子跳到一首满页和弦的爵士标准曲上。和弦跑得比你想得还快，结果只能靠猜。先在静止的和声上把习惯建立起来。
三个能带初学者走很远的结构
固定低音。一条短短的反复的低音线，四小节或八小节，你在它上面编。这是西方音乐里历史最悠久的即兴框架，也是恰空和帕萨卡利亚的基础，它之所以管用，是因为这种重复给了你和听者都能抓住的东西。帕赫贝尔那条著名的八音低音，就是一个完全说得过去的起点。
给熟悉的旋律加花。取一段你已经会奏的慢旋律，给它加装饰。先加一个经过音，再加一个回音，再用音阶把一个跳进填起来，再把某个音在节奏上错开。你从来不是无中生有，只是在改动。巴洛克时期的演奏者处理反复段落用的正是这个办法，而它第一次尝试就能出音乐。
引导音。在一串和弦进行之上，只奏每个和弦的三音和七音，并且用尽可能小的步伐在它们之间移动。这两个音决定了和弦的性质，而它们之间的声部进行就是整串进行的和声骨架。一旦你能听见骨架，围着它加音要比从一个音阶出发瞎碰运气容易得多。
在手风琴和巴扬上即兴
手风琴很适合独自即兴，因为左手供得起一套完整的伴奏。一个斯特拉德拉的低音加和弦音型，给你一个不太需要照看就能自己跑下去的和声框架，右手于是腾了出来。在左手上设一个两和弦的循环，低音和和弦按稳定的音型交替，然后在它上面即兴。这就是一整个练习时段，而且不需要别的乐手。
风箱是别的乐器没有的一项即兴资源。因为音量是连续的、直接受你控制的，你可以在一个乐句开始之后再去塑造它，推进一个音里去、从一个音里淡出，或者用突然断气把它一刀切断。只用音高去即兴的人，忽略了这件乐器的一半。
变音器给你第三个维度。把同一个四小节的想法，先在高音区单排簧片上即兴一遍，再在低八度上来一遍，再用全部簧片接通来一遍，音不变，性格却整个变了。这本身就是一个有用的练习：重复一个想法，只变声音。
在低音提琴上即兴
低音提琴有一个明摆着的入口，就是行走低音线。每小节四个音，多半是级进，第一拍落在一个和弦音上，用经过音和半音接近音走到下一个根音。这是货真价实的即兴，任务书也很清楚：从这个和弦，平顺地、准时地走到下一个。几乎每个爵士低音提琴手都从这里起步，而试一试的古典演奏者会从中弄明白很多关于和声的事。
空弦既是你的朋友，也是你的限制。空弦 E、A、D 或 G 会自由地共鸣，给左手一点移动的时间，很多好的低音线之所以会经过它们，原因就在这里。它们也把音区钉死了，所以围着空弦搭起来的线条位置偏低。上到拇指把位会把一段即兴的整个性格改掉，值得单独练。
拨奏和弓奏的即兴是两门不同的功课。拨出来的音起音强、衰减快，所以节奏占主导，长音是没有的。拉出来的音可以持续、可以塑形，所以旋律线条更要紧。
这两件乐器都受益于同一套日常：十五分钟，一条限制，一台录音设备，以及愿意弹出点难听的东西来。在 A&G Academy，我们把它和分级曲目一起布置成作业，因为它会改变学生听自己正在学的那些曲子的方式。
Frequently asked
受古典训练的音乐家能学会即兴吗？
能，而且通常比他们预想的快。技术和理论都已经就位；缺的是实时做决定的习惯。从很严格的限制开始，比如在一条重复的低音之上用三个音即兴，几次练习之内就能出音乐。
初学即兴，该在什么上面即兴？
在静止或者变得很慢的和声上。一个和弦持续四小节，或者一条短短的反复低音线，给你时间去想，也让你能专心在节奏和乐句形状上。快速的和弦变换逼你去猜。等你能连奏好几分钟而不枯竭，再加上和声的运动。
什么是引导音？
就是一串和弦进行里每个和弦的三音和七音。它们决定这个和弦是大、是小还是属和弦，而且到下一个和弦时通常只走一步，或者干脆不动。只用引导音来即兴，能让你学会和声的骨架，之后再给它加装饰就容易多了。
クラシック奏者のための即興入門
即興は才能ではなく、身につけられる技術です。楽譜はすらすら読めるのに、楽譜がないと固まってしまう人へ。グラウンド・バス、装飾、ガイドトーンから始めます。
問題は訓練のほうで、奏者ではない
クラシックの器楽の訓練は、その大部分が書かれたとおりに正確に弾く技術であり、その仕事は見事にこなします。副作用として、力のある音楽院の学生が、バッハのパルティータを暗譜で弾けるのに、Cメジャーの和音の上で8小節作ってくれと言われると頭が真っ白になります。
これがごく最近の事態だ、ということは覚えておく価値があります。バッハもモーツァルトもベートーヴェンも、名高い即興の名手でしたし、人前での即興は19世紀まで音楽家の仕事の当たり前の一部でした。カデンツァは自分で作るものとされていました。数字付き低音は、低音の線といくつかの数字から鍵盤奏者が響きを組み立てることを求めました。この技術は標準装備で、そのあと静かに教程から抜け落ちたのです。
実際的な点は、原材料はすでに自分の手の中にあるということです。12の調で音階とアルペジオが弾けて、属七の和音が何をするかを知っているなら、語彙はもうあります。足りないのは、やってよいという許可と、その中で作業できるだけの狭い枠組みです。
自由ではなく、制約から始める
完全な自由は人を麻痺させます。生徒に何でも好きに即興してごらんと言えば、たいてい何も出てこないか、音階を不安そうに上下するだけです。厳しい制約を与えれば、音楽のほうが出てきます。
最初の練習によいのはこれです。1つの音、リズムは自由、4小節、繰り返す低音の上で。許される高さは一つだけなので、決められるのはいつ弾くかと、どう弾くかだけ。侮辱的なほど単純に聞こえますが、そうではありません。これは音の置き方、沈黙、発音、フレーズの形を教えます。即興が意図あるものに聞こえるかどうかを決める、まさにその要素です。
そこから少しずつ広げます。3つの音。ペンタトニックの5つの音。2小節の問いと2小節の答え。リズムを固定して高さを自由に、次は高さを固定してリズムを自由に。段階ごとに制限を一つ外していき、どの段階でも、次へ進む前にアイデアが尽きずに数分弾き続けられるようになっていてください。
よくある失敗は、コードが1ページ書かれたジャズのスタンダードにいきなり跳ぶことです。和音は考えるより速く過ぎていき、出てくるのは当てずっぽうになります。まずは動かない和声の上で、習慣を作ってください。
初心者を遠くまで運ぶ三つの枠組み
グラウンド・バス。 4小節か8小節の短い、繰り返す低音の線で、その上に即興します。西洋音楽でもっとも古い即興の枠組みで、シャコンヌとパッサカリアの土台でもあります。うまくいくのは、繰り返しが弾き手にも聴き手にもつかまるものを与えるからです。パッヘルベルの有名な8音の低音から始めるのは、まったく悪くない選択です。
知っている旋律の装飾。 すでに弾けるゆっくりした旋律を取って、飾ります。経過音を足し、次にターンを足し、跳躍を音階で埋め、さらに音をリズム上でずらします。何もないところから作るのではなく、変えているだけです。バロックの奏者が繰り返しの箇所に対してやっていたのはまさにこれで、最初の一回から音楽的な結果が出ます。
ガイドトーン。 和音進行の上で、各和音の第3音と第7音だけを弾き、そのあいだをできるだけ小さな動きでつないでいきます。この二つの音が和音の種類を決めており、そのあいだの声部の運びが、その進行の和声的な骨格です。骨格が聴こえるようになれば、その周りに音を足すのは、音階から始めて祈るよりずっと簡単です。
アコーディオンとバヤンでの即興
アコーディオンは独りでの即興に向いています。左手が伴奏を丸ごと供給してくれるからです。ストラデラのベースと和音の型は、あまり注意を向けなくても回り続ける和声の枠を与えてくれるので、右手が自由になります。左手に二つの和音のループを組み、ベースと和音を一定の型で交互に弾き、その上で即興する。それだけで練習が一回ぶん成立しますし、ほかの奏者は要りません。
蛇腹は、ほかの楽器にはない即興の資源です。音量が連続していて直接制御できるので、音が始まったあとでフレーズを形づくれます。音へ膨らませ、音から消えていき、あるいは空気を急に止めてばっさり切る。高さだけを使う即興者は、この楽器の半分を無視しています。
レジスターは第三の軸を与えます。同じ4小節の思いつきを、高いリードセット1つの音で、次に低いオクターヴで、次にフルに重ねて即興してみると、音符は同じまま性格がすっかり変わります。これ自体が役に立つ練習です。一つのアイデアを繰り返し、変えるのは音色だけ。
コントラバスでの即興
コントラバスには、ウォーキングベースという分かりやすい入口があります。1小節に4音、ほとんど順次進行で、1拍目に和音構成音へ着地し、経過音と半音階の接近音を使って次の根音へたどり着く。これは指示のはっきりした本物の即興です。この和音から次の和音へ、なめらかに、テンポの中で行くこと。ジャズのベース奏者はほぼ全員ここから始めますし、これを試したクラシックの奏者は、和声について実に多くを発見します。
開放弦は味方であり、制約でもあります。開放のE、A、D、Gは自由に響き、左手が動く一瞬をくれます。よいベースラインの多くがそこを通るのは、そのためです。同時に音域を固定してしまうので、開放弦を軸に組んだ線は低いところに居座ります。サムポジションへ上がると即興の性格はまるごと変わるので、これは別に練習する価値があります。
ピッツィカートの即興と弓の即興は、別の種目です。はじけば当たりが強く減衰も速いので、リズムが支配的になり、長い音は使えません。弓なら音を保ち、形づくれるので、旋律の線がより重要になります。
どちらの楽器も、同じ手順で伸びます。15分、制約を一つ、録音する道具、そして下手なものを弾く覚悟。A&G Academy では、グレード別のレパートリーと並べてこれを宿題に出しています。いま取り組んでいる曲の聴こえ方そのものが変わるからです。
Frequently asked
クラシックの訓練を受けた人でも即興はできるようになりますか？
なります。しかも、たいていは本人が思うより速く。技術も理論もすでにそろっていて、足りないのはその場で判断する習慣だけです。繰り返す低音の上で3つの音だけで即興するような、きつい制約から始めれば、数回の練習で音楽的な結果が出てきます。
初心者は何の上で即興すればいいですか？
動かない、あるいは非常にゆっくり動く和声の上です。4小節保たれる一つの和音や、短い繰り返しの低音の線なら、考える時間ができ、リズムとフレーズの形に集中できます。速い和音の移り変わりは当てずっぽうを強います。和声を動かすのは、数分弾いてもアイデアが尽きなくなってからにしてください。
ガイドトーンとは何ですか？
進行の中の各和音の第3音と第7音のことです。この二つが和音がメジャーかマイナーか属和音かを決めており、たいていは次の和音へ2度で動くか、まったく動きません。ガイドトーンだけで即興すると和声の骨格が身につき、そのあとでそれを飾るのは、はるかに簡単になります。
클래식 연주자를 위한 즉흥연주 기초
즉흥연주는 타고나는 재능이 아니라 배울 수 있는 기술입니다. 악보는 술술 읽는데 악보가 없으면 얼어붙는 사람을 위한 출발점인 그라운드 베이스, 장식, 가이드 톤을 다룹니다.
문제는 연주자가 아니라 훈련이다
클래식 기악 훈련은 대체로 적힌 것을 정확히 연주하는 기술이고, 그 일을 아주 훌륭하게 해냅니다. 부작용은, 유능한 음악원 학생이 바흐 파르티타를 외워서 연주할 수 있으면서도 다장조 화음 위에 여덟 마디를 지어 보라고 하면 머릿속이 하얘진다는 것입니다.
이것이 최근에 생긴 상황임을 기억해 둘 만합니다. 바흐와 모차르트와 베토벤은 모두 이름난 즉흥연주자였고, 사람들 앞에서의 즉흥연주는 19세기까지 음악가가 하는 일의 평범한 일부였습니다. 카덴차는 그 자리에서 지어내는 것이 당연했습니다. 숫자저음은 건반 연주자에게 베이스 선과 숫자 몇 개로 짜임새를 만들어 내라고 요구했습니다. 기본 장비였던 그 기술이 조용히 교과 과정에서 빠져나갔습니다.
실질적인 요점은 재료가 이미 손안에 있다는 것입니다. 열두 조에서 음계와 아르페지오를 칠 수 있고 딸림7화음이 무슨 일을 하는지 안다면 어휘는 갖춘 것입니다. 없는 것은 허락과, 그 안에서 움직일 만큼 좁은 틀입니다.
자유가 아니라 제약에서 시작하라
완전한 자유는 사람을 마비시킵니다. 학생에게 아무거나 즉흥으로 해 보라고 하면 대개 아무것도 나오지 않거나, 음계를 긴장해서 오르내리는 소리만 나옵니다. 단단한 제약을 주면 그제야 음악이 나타납니다.
좋은 첫 연습이 하나 있습니다. 되풀이되는 베이스 위에서 한 음만, 리듬은 자유롭게, 네 마디입니다. 쓸 수 있는 음높이가 하나뿐이니 남은 결정은 언제 연주할 것인가와 어떻게 연주할 것인가뿐입니다. 모욕적으로 단순하게 들리지만 실제로는 그렇지 않습니다. 이 연습은 배치와 침묵과 아티큘레이션과 악구의 모양을 가르치는데, 즉흥연주가 의도를 가진 것처럼 들리게 만드는 것이 바로 그것들입니다.
그다음에 천천히 넓히십시오. 세 음. 5음 음계의 다섯 음. 두 마디 질문과 두 마디 대답. 리듬은 고정하고 음높이는 자유롭게, 그다음에는 음높이를 고정하고 리듬을 자유롭게. 단계마다 제약을 하나씩 걷어 내되, 다음 단계로 넘어가기 전에 그 단계에서 아이디어가 바닥나지 않고 몇 분은 연주할 수 있어야 합니다.
흔한 실수는 한 쪽 가득한 코드 진행이 있는 재즈 스탠더드로 곧장 건너뛰는 것입니다. 화음이 생각보다 빨리 지나가 버려서 결국 찍기가 됩니다. 먼저 움직이지 않는 화성 위에서 습관을 만드십시오.
초보자를 멀리 데려가 주는 세 가지 틀
그라운드 베이스. 네 마디나 여덟 마디로 되풀이되는 짧은 베이스 선이고, 그 위에서 지어냅니다. 역사적으로 서양 음악에서 가장 오래된 즉흥연주 틀이며 샤콘과 파사칼리아의 바탕입니다. 되풀이가 연주자에게도 듣는 사람에게도 붙잡을 것을 주기 때문에 제대로 작동합니다. 파헬벨의 유명한 여덟 음 베이스도 시작하기에 아주 좋은 자리입니다.
아는 선율에 장식 붙이기. 이미 연주할 수 있는 느린 선율을 하나 잡고 꾸며 보십시오. 경과음을 하나 넣고, 그다음 턴을 넣고, 그다음 도약을 음계로 채우고, 그다음 음 하나를 리듬상 옮겨 보십시오. 맨바닥에서 지어내는 것이 아니라 고치기만 하는 것입니다. 바로크 연주자가 되풀이되는 부분을 대하던 방식이 정확히 이것이고, 첫 시도부터 음악다운 결과가 나옵니다.
가이드 톤. 화음 진행 위에서 각 화음의 3음과 7음만 연주하되, 가장 짧은 거리로 옮겨 가십시오. 그 두 음이 화음의 성격을 정하고, 그 사이의 성부 진행이 진행 전체의 화성적 뼈대입니다. 뼈대가 들리기 시작하면 그 둘레에 음을 덧붙이는 일이 음계에서 출발해 요행을 바라는 것보다 훨씬 쉬워집니다.
아코디언과 바얀에서의 즉흥연주
아코디언은 왼손이 완결된 반주를 대 주기 때문에 혼자 하는 즉흥연주에 잘 맞습니다. 스트라델라의 베이스와 화음 패턴은 크게 신경 쓰지 않아도 굴러가는 화성 틀을 만들어 주고, 그만큼 오른손이 자유로워집니다. 왼손에 두 화음짜리 고리를 걸어 놓고 베이스와 화음을 고른 패턴으로 번갈아 치면서 그 위에서 즉흥연주하십시오. 그것만으로 연습 한 시간이 되고, 다른 연주자는 필요 없습니다.
벨로즈는 다른 악기에는 없는 즉흥연주의 자원입니다. 음량이 끊기지 않고 직접 손에 잡혀 있기 때문에, 이미 시작한 악구를 나중에 빚을 수 있습니다. 음 안으로 부풀려 들어가거나, 음에서 빠져나오며 사그라지게 하거나, 공기를 갑자기 끊어 음을 딱 죽일 수 있습니다. 음높이만 쓰는 즉흥연주자는 악기의 절반을 버려 두고 있는 것입니다.
레지스터가 세 번째 축을 더해 줍니다. 같은 네 마디 아이디어를 높은 홑리드 레지스터로, 그다음 낮은 옥타브로, 그다음 전부 켠 소리로 즉흥연주해 보면 음은 그대로인데 성격이 완전히 달라집니다. 이것만으로도 쓸모 있는 연습입니다. 아이디어 하나를 되풀이하면서 소리만 바꿔 보는 것입니다.
더블베이스에서의 즉흥연주
베이스에는 워킹 라인이라는 분명한 입구가 있습니다. 한 마디에 네 음, 대체로 순차 진행으로, 첫 박에 화음 구성음에 내려앉고, 경과음과 반음 접근음으로 다음 근음까지 가는 것입니다. 이것은 과제가 뚜렷한 진짜 즉흥연주입니다. 이 화음에서 다음 화음까지 매끄럽게, 박자 안에서 가는 일입니다. 거의 모든 재즈 베이스 연주자가 여기서 출발하고, 이것을 해 보는 클래식 연주자는 화성에 관해 아주 많은 것을 알게 됩니다.
개방현은 친구이자 제약입니다. 개방현 E나 A나 D나 G는 자유롭게 울리며 왼손에게 움직일 틈을 줍니다. 좋은 베이스 선이 그토록 자주 그 음들을 지나가는 이유입니다. 동시에 음역을 고정해 버리기 때문에 개방현을 중심으로 짠 선은 낮은 자리에 머뭅니다. 엄지 포지션으로 올라가면 즉흥연주의 성격이 통째로 달라지므로 따로 연습해 둘 만합니다.
피치카토 즉흥연주와 활 즉흥연주는 서로 다른 종목입니다. 뜯으면 어택이 강하고 소리가 빨리 사그라들어 리듬이 주도하고 긴 음은 쓸 수 없습니다. 활로 켜면 음을 이어 가며 빚을 수 있으니 선율의 선이 더 중요해집니다.
두 악기 모두 같은 일과에서 이득을 봅니다. 15분, 제약 하나, 녹음 장치 하나, 그리고 형편없는 것을 연주할 각오입니다. A&G Academy에서는 급수 레퍼토리와 나란히 이것을 숙제로 냅니다. 학생이 이미 배우고 있는 곡을 듣는 방식이 달라지기 때문입니다.
Frequently asked
클래식 훈련을 받은 연주자도 즉흥연주를 배울 수 있나요?
배울 수 있고, 대개 본인이 예상하는 것보다 빠릅니다. 기술과 이론은 이미 갖춰져 있고, 없는 것은 실시간으로 결정을 내리는 습관입니다. 되풀이되는 베이스 위에서 세 음으로 즉흥연주하는 식의 엄격한 제약에서 시작하면 몇 번의 연습 안에 음악다운 결과가 나옵니다.
초보자는 무엇 위에서 즉흥연주해야 하나요?
움직이지 않거나 아주 느리게 움직이는 화성입니다. 네 마디 동안 붙잡고 있는 화음 하나나 되풀이되는 짧은 베이스 선은 생각할 시간을 주고 리듬과 악구의 모양에 집중하게 해 줍니다. 빠른 화음 변화는 찍기를 강요합니다. 몇 분 동안 마르지 않고 연주할 수 있게 된 뒤에야 화성의 움직임을 더하십시오.
가이드 톤이란 무엇인가요?
화음 진행에서 각 화음의 3음과 7음입니다. 그 화음이 장화음인지 단화음인지 딸림화음인지를 정해 주고, 대개 다음 화음으로 한 음만 움직이거나 아예 움직이지 않습니다. 가이드 톤만으로 즉흥연주해 보면 화성의 뼈대를 익히게 되고, 그 뒤에는 뼈대를 꾸미는 일이 훨씬 쉬워집니다.
Asas improvisasi untuk pemain klasik
Berimprovisasi ialah kemahiran yang boleh dipelajari, bukan bakat. Di mana bermula jika anda fasih membaca tetapi beku tanpa skor: ground bass, hiasan, nada panduan.
Masalahnya pada latihan, bukan pada pemainnya
Latihan alat muzik klasik sebahagian besarnya ialah seni memainkan tepat apa yang tertulis, dan ia melakukan tugas itu dengan unggul. Kesan sampingannya ialah seorang pelajar konservatori yang kompeten boleh memainkan partita Bach daripada ingatan lalu menjadi kosong apabila diminta mereka-reka lapan bar di atas kord C major.
Elok diingat bahawa keadaan ini agak baharu. Bach, Mozart dan Beethoven kesemuanya pengimprovisasi yang disanjung, dan improvisasi di khalayak ramai ialah sebahagian biasa daripada kerja seorang pemuzik sehingga abad kesembilan belas. Kadensa memang dijangka dicipta sendiri. Bes berangka menuntut pemain papan kekunci mencipta sesuatu tekstur daripada satu garis bes dan beberapa nombor. Kemahiran itu kelengkapan piawai, kemudian secara senyap tercicir daripada kurikulum.
Titik praktikalnya ialah bahan mentahnya sudah pun ada dalam tangan anda. Jika anda boleh memainkan skala dan arpeggio dalam dua belas kunci dan anda tahu apa yang dilakukan ketujuh dominan, anda sudah mempunyai perbendaharaannya. Yang tiada ialah keizinan dan sebuah struktur yang cukup sempit untuk bekerja di dalamnya.
Mulakan dengan kekangan, bukan kebebasan
Kebebasan mutlak melumpuhkan. Beri seorang pelajar arahan untuk berimprovisasi apa-apa sahaja dan anda biasanya tidak akan mendapat apa-apa, atau satu larian gugup naik turun sesuatu skala. Beri mereka kekangan yang keras dan muziknya muncul.
Latihan pertama yang baik: satu not, ritma bebas, empat bar, di atas bes yang berulang. Hanya satu pic dibenarkan, jadi satu-satunya keputusan yang ada ialah bila hendak bermain dan bagaimana. Ini berbunyi mudah sehingga menghina dan sebenarnya tidak. Ia mengajar penempatan, kesenyapan, artikulasi dan bentuk frasa, iaitu tepatnya perkara yang menjadikan improvisasi berbunyi bersengaja.
Kemudian luaskan perlahan-lahan. Tiga not. Lima not skala pentatonik. Dua bar soalan dan dua bar jawapan. Ritma tetap dengan pic bebas, kemudian pic tetap dengan ritma bebas. Setiap peringkat membuang satu sekatan, dan pada setiap peringkat anda sepatutnya boleh bermain selama beberapa minit tanpa kehabisan idea sebelum beralih ke hadapan.
Kesilapan yang lazim ialah melompat terus kepada sebuah standard jaz penuh dengan sehalaman pertukaran kord. Kordnya berlalu lebih pantas daripada anda boleh berfikir dan hasilnya ialah tekaan. Bina tabiat itu di atas harmoni yang statik dahulu.
Tiga struktur yang membawa pemula jauh
Ground bass. Satu garis bes pendek yang berulang, empat atau lapan bar, dan di atasnya anda mencipta. Dari segi sejarah inilah rangka improvisasi tertua dalam muzik Barat, asas chaconne dan passacaglia, dan ia berkesan kerana pengulangannya memberi anda dan pendengar sesuatu untuk dipegang. Garis bes lapan not Pachelbel yang terkenal itu tempat permulaan yang cukup baik.
Menghiasi melodi yang dikenali. Ambil sebuah melodi perlahan yang sudah boleh anda mainkan dan hiaskannya. Tambah not lintas, kemudian satu turn, kemudian isi sebuah lompatan dengan skala, kemudian anjakkan sesuatu not dari segi ritma. Anda tidak pernah mencipta daripada kekosongan, hanya mengubah suai. Inilah tepatnya cara pemain Baroque mendekati bahagian yang berulang, dan ia menghasilkan keputusan yang bermuzik pada percubaan pertama.
Nada panduan. Di atas sesuatu progresi kord, mainkan hanya ketiga dan ketujuh setiap kord, bergerak antaranya dengan langkah sekecil mungkin. Dua not itu mentakrifkan mutu kordnya dan pimpinan suara antaranya ialah rangka harmoni progresi tersebut. Sebaik anda dapat mendengar rangka itu, menambah not di sekelilingnya jauh lebih mudah daripada bermula dari sesuatu skala sambil berharap.
Berimprovisasi pada akordion dan bayan
Akordion amat sesuai untuk improvisasi solo kerana tangan kiri membekalkan iringan yang lengkap. Corak bes dan kord Stradella memberi anda rangka harmoni yang berjalan tanpa banyak perhatian, membebaskan tangan kanan. Tetapkan satu gelung dua kord di tangan kiri, silih gantikan bes dan kord dalam corak yang mantap, dan berimprovisasi di atasnya. Itu satu sesi latihan yang penuh dan ia tidak memerlukan pemuzik lain.
Belos ialah sumber improvisasi yang tiada pada alat lain. Kerana kelantangannya berterusan dan di bawah kawalan langsung, anda boleh membentuk sesebuah frasa selepas ia bermula, membuak ke dalam sesuatu not, pudar keluar daripadanya, atau memotongnya mati dengan hentian udara yang mengejut. Pengimprovisasi yang menggunakan pic sahaja sedang mengabaikan separuh daripada alat itu.
Register memberi anda paksi ketiga. Berimprovisasi idea empat bar yang sama dalam register satu lidah yang tinggi, kemudian dalam oktaf rendah, kemudian dengan gabungan penuh, mengubah perwatakannya sepenuhnya sedangkan notnya kekal sama. Ini latihan yang berguna dengan sendirinya: ulang satu idea, ubah bunyinya sahaja.
Berimprovisasi pada bes berganda
Bes mempunyai titik masuk yang nyata dalam garis berjalan. Empat not setiap bar, kebanyakannya melangkah, mendarat pada sesuatu nada kord pada detik satu, menggunakan not lintas dan pendekatan kromatik untuk sampai ke akar seterusnya. Ia improvisasi yang tulen dengan taklimat yang jelas: pergi dari kord ini ke kord berikutnya, dengan licin, dalam masa. Hampir setiap pemain bes jaz bermula di sini, dan pemain klasik yang mencubanya menemui banyak perkara tentang harmoni.
Tali terbuka ialah kawan sekali gus kekangan anda. E, A, D atau G yang terbuka berdering bebas dan memberi tangan kiri seketika untuk bergerak, dan itulah sebabnya begitu banyak garis bes yang baik melaluinya. Ia juga menetapkan registernya, jadi garis yang dibina sekeliling tali terbuka duduk rendah. Naik ke kedudukan ibu jari mengubah keseluruhan perwatakan sesuatu improvisasi dan berbaloi dilatih secara berasingan.
Improvisasi pizzicato dan arco ialah disiplin yang berbeza. Dipetik, anda mendapat serangan yang kuat dan pereputan yang pantas, jadi ritma mendominasi dan not panjang tidak tersedia. Digesek, anda boleh menahan dan membentuk, jadi garis melodi lebih penting.
Kedua-dua alat itu mendapat manfaat daripada rutin yang sama: lima belas minit, satu kekangan, sebuah alat rakaman, dan kesudian memainkan sesuatu yang buruk. Kami menetapkannya sebagai kerja rumah di A&G Academy bersama repertoir bergred, kerana ia mengubah cara pelajar mendengar karya yang sedang mereka pelajari.
Frequently asked
Bolehkah pemuzik terlatih klasik belajar berimprovisasi?
Boleh, dan biasanya lebih pantas daripada jangkaan mereka. Teknik dan teorinya sudah ada; yang tiada ialah tabiat membuat keputusan secara masa nyata. Bermula dengan kekangan yang ketat, seperti berimprovisasi pada tiga not di atas bes yang berulang, menghasilkan keputusan yang bermuzik dalam beberapa sesi.
Saya patut berimprovisasi di atas apa sebagai pemula?
Harmoni yang statik atau sangat perlahan. Satu kord yang ditahan selama empat bar, atau satu garis bes pendek yang berulang, memberi anda masa berfikir dan membolehkan anda menumpukan pada ritma dan bentuk frasa. Pertukaran kord yang pantas memaksa tekaan. Tambah gerakan harmoni hanya setelah anda boleh bermain beberapa minit tanpa kekeringan.
Apakah nada panduan?
Ketiga dan ketujuh setiap kord dalam sesuatu progresi. Ia menentukan sama ada sesebuah kord itu major, minor atau dominan, dan ia biasanya bergerak ke kord seterusnya sejauh satu langkah atau tidak bergerak langsung. Berimprovisasi menggunakan nada panduan sahaja mengajar anda rangka harmoninya, dan selepas itu menghiasinya menjadi jauh lebih mudah.
செவ்வியல் வாசிப்பாளர்களுக்கான இம்ப்ரொவைசேஷன் அடிப்படைகள்
இம்ப்ரொவைசேஷன் பிறவித் திறமை அல்ல, கற்கக்கூடிய திறன். ஸ்கோர் இல்லாமல் உறைகிறீர்களா? கிரவுண்ட் பாஸ், அலங்காரம், கைடு டோன்களில் தொடங்குங்கள்.
பிரச்சினை வாசிப்பவரில் அல்ல, பயிற்சியில்
செவ்வியல் கருவிப் பயிற்சி என்பது பெரும்பாலும் எழுதப்பட்டதைச் சரியாக வாசிக்கும் கலை; அந்த வேலையை அது மிகச் சிறப்பாகச் செய்கிறது. பக்கவிளைவு இதுதான்: திறமையான கன்சர்வேட்டரி மாணவர் ஒருவர் Bach பார்ட்டிடா ஒன்றை நினைவிலிருந்து வாசிக்க முடியும், ஆனால் C மேஜர் கார்டுக்கு மேல் எட்டு பார்களை உருவாக்கச் சொன்னால் வெறுமையாகி நிற்பார்.
இது சமீபகால நிலைமை என்பதை நினைவில் கொள்வது மதிப்புக்குரியது. Bach, Mozart, Beethoven மூவருமே கொண்டாடப்பட்ட இம்ப்ரொவைசர்கள்; பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை பொது இடத்தில் இம்ப்ரொவைஸ் செய்வது ஓர் இசைக்கலைஞரின் வேலையின் சாதாரணப் பகுதியாக இருந்தது. கடென்சாக்கள் அப்போதைக்கப்போது உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்றே எதிர்பார்க்கப்பட்டன. ஃபிகர்டு பாஸ், ஒரு பாஸ் வரியிலிருந்தும் சில எண்களிலிருந்தும் ஒரு நெசவை உருவாக்கக் கீபோர்டு வாசிப்பாளரைக் கோரியது. அந்தத் திறன் நிலையான உபகரணமாக இருந்தது, பிறகு அமைதியாகப் பாடத்திட்டத்திலிருந்து விலகியது.
நடைமுறைப் புள்ளி இதுதான்: மூலப்பொருட்கள் ஏற்கெனவே உங்கள் கைகளில் இருக்கின்றன. பன்னிரண்டு கீகளிலும் ஸ்கேல்களையும் ஆர்பெஜியோக்களையும் வாசிக்க முடிந்து, ஒரு டாமினன்ட் செவன்த் என்ன செய்கிறது என்று தெரிந்தால், உங்களிடம் சொற்களஞ்சியம் இருக்கிறது. இல்லாதது அனுமதியும், அதனுள் வேலை செய்யும் அளவுக்குக் குறுகிய ஓர் அமைப்பும் மட்டுமே.
சுதந்திரத்தில் அல்ல, கட்டுப்பாடுகளில் தொடங்குங்கள்
முழுச் சுதந்திரம் முடக்குகிறது. எதையாவது இம்ப்ரொவைஸ் செய்யுங்கள் என்று ஒரு மாணவருக்கு அறிவுறுத்தினால், பொதுவாக ஒன்றுமே கிடைக்காது, அல்லது ஒரு ஸ்கேலில் மேலும் கீழும் ஒரு பதற்றமான ஓட்டம் கிடைக்கும். ஒரு கடுமையான கட்டுப்பாட்டைக் கொடுங்கள், இசை தோன்றும்.
ஒரு நல்ல முதல் பயிற்சி: மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரு பாஸுக்கு மேல், ஒரு சுரம், சுதந்திரமான தாளம், நான்கு பார்கள். ஒரே ஒரு சுருதிதான் அனுமதிக்கப்படுகிறது, எனவே எடுக்கக்கூடிய முடிவுகள் எப்போது வாசிப்பது, எப்படி வாசிப்பது என்பவை மட்டுமே. இது அவமானகரமான அளவுக்கு எளிமையாகத் தெரிகிறது, ஆனால் அப்படியல்ல. இது இடநிலை, மௌனம், ஆர்ட்டிகுலேஷன், சொற்றொடர் வடிவம் ஆகியவற்றைக் கற்பிக்கிறது; இம்ப்ரொவைசேஷனை நோக்கத்துடன் கூடியதாக ஒலிக்கச் செய்வது சரியாக இவைதான்.
பிறகு மெதுவாக விரிவுபடுத்துங்கள். மூன்று சுரங்கள். ஒரு பெண்டடோனிக் ஸ்கேலின் ஐந்து சுரங்கள். இரண்டு பார் கேள்வி, இரண்டு பார் பதில். நிலையான தாளத்துடன் சுதந்திரமான சுருதிகள், பிறகு நிலையான சுருதிகளுடன் சுதந்திரமான தாளம். ஒவ்வொரு படியும் ஒரு கட்டுப்பாட்டை நீக்குகிறது; அடுத்ததற்கு நகர்வதற்கு முன், ஒவ்வொரு படியிலும் கருத்துகள் தீர்ந்துபோகாமல் பல நிமிடங்கள் வாசிக்க முடிய வேண்டும்.
பொதுவான தவறு, ஒரு பக்கம் நிறைய கார்டு மாற்றங்கள் கொண்ட முழு ஜாஸ் ஸ்டாண்டர்டுக்குத் தாவுவது. நீங்கள் யோசிக்க முடிவதைவிட வேகமாகக் கார்டுகள் கடந்து செல்கின்றன, விளைவு ஊகமே. முதலில் நிலையான ஹார்மனியில் பழக்கத்தைக் கட்டுங்கள்.
தொடக்கநிலையாளரை வெகுதூரம் கொண்டு செல்லும் மூன்று அமைப்புகள்
கிரவுண்ட் பாஸ். நான்கு அல்லது எட்டு பார்கள் நீளமுள்ள, மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரு குறுகிய பாஸ் வரி; அதற்கு மேல் நீங்கள் உருவாக்குகிறீர்கள். மேற்கத்திய இசையில் இதுவே வரலாற்றில் மிகப் பழமையான இம்ப்ரொவைசிங் கட்டமைப்பு, சக்கோன், பஸ்ஸகாலியா ஆகியவற்றின் அடிப்படை; அந்த மீள்வருகை உங்களுக்கும் கேட்பவருக்கும் பற்றிக்கொள்ள ஒன்றைத் தருவதால் அது வேலை செய்கிறது. Pachelbel-இன் புகழ்பெற்ற எட்டுச் சுரப் பாஸ் தொடங்குவதற்கு மிகச் சரியான இடம்.
தெரிந்த ஒரு மெலடியை அலங்கரிப்பது. உங்களால் ஏற்கெனவே வாசிக்க முடிந்த ஒரு மெதுவான மெலடியை எடுத்து அதை அலங்கரியுங்கள். ஒரு கடந்து செல்லும் சுரத்தைச் சேருங்கள், பிறகு ஒரு டர்ன், பிறகு ஒரு தாவலை ஒரு ஸ்கேலால் நிரப்புங்கள், பிறகு ஒரு சுரத்தைத் தாள ரீதியாக இடம் மாற்றுங்கள். நீங்கள் ஒருபோதும் வெறுமையிலிருந்து உருவாக்கவில்லை, மாற்றுகிறீர்கள் அவ்வளவே. மீண்டும் வரும் ஒரு பகுதியை பரோக் நிகழ்த்துநர்கள் அணுகிய விதம் சரியாக இதுதான், முதல் முயற்சியிலேயே இது இசைத்தன்மையான விளைவுகளைத் தருகிறது.
கைடு டோன்கள். ஒரு கார்டு வரிசைக்கு மேல், ஒவ்வொரு கார்டின் மூன்றாவது, ஏழாவது சுரங்களை மட்டும் வாசியுங்கள், அவற்றுக்கு இடையே சாத்தியமான மிகச் சிறிய படியில் நகருங்கள். அந்த இரு சுரங்களே கார்டின் தரத்தை வரையறுக்கின்றன; அவற்றுக்கு இடையிலான குரல் நகர்த்தல்தான் அந்த வரிசையின் ஹார்மனி எலும்புக்கூடு. அந்த எலும்புக்கூட்டைக் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டால், ஒரு ஸ்கேலில் தொடங்கி நம்பிக்கையில் ஓடுவதைவிட அதைச் சுற்றிச் சுரங்களைச் சேர்ப்பது மிக எளிது.
அக்கார்டியனிலும் பயானிலும் இம்ப்ரொவைஸ் செய்வது
தனி இம்ப்ரொவைசேஷனுக்கு அக்கார்டியன் நன்கு பொருந்துகிறது, ஏனெனில் இடது கை முழுமையான பக்கவாத்தியத்தை வழங்குகிறது. ஒரு ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸ்-கார்டு வடிவம், அதிகக் கவனம் இல்லாமலேயே ஓடும் ஹார்மனிக் கட்டமைப்பைத் தருகிறது, வலது கையை விடுவிக்கிறது. இடது கையில் இரு கார்டு சுழற்சியை அமைத்து, பாஸையும் கார்டையும் நிலையான வடிவத்தில் மாற்றி மாற்றி வாசித்து, அதற்கு மேல் இம்ப்ரொவைஸ் செய்யுங்கள். அது ஒரு முழுப் பயிற்சி அமர்வு, வேறு எந்த இசைக்கலைஞரும் தேவையில்லை.
மற்ற கருவிகளுக்கு இல்லாத ஓர் இம்ப்ரொவைசிங் வளம் காற்றுப்பை. ஒலியளவு தொடர்ச்சியானது, நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பது; எனவே ஒரு சொற்றொடர் தொடங்கிய பிறகும் அதை வடிவமைக்க முடியும் — ஒரு சுரத்துக்குள் பெருகலாம், ஒன்றிலிருந்து மங்கலாம், அல்லது காற்றைத் திடீரென நிறுத்தி அதைக் கொல்லலாம். சுருதியை மட்டும் பயன்படுத்தும் இம்ப்ரொவைசர்கள் கருவியில் பாதியைப் புறக்கணிக்கிறார்கள்.
ரெஜிஸ்டர்கள் மூன்றாவது அச்சைத் தருகின்றன. அதே நான்கு பார் கருத்தை ஓர் உயர் ஒற்றை நாவு ரெஜிஸ்டரில், பிறகு ஒரு தாழ் ஆக்டேவில், பிறகு முழு இணைப்புடன் இம்ப்ரொவைஸ் செய்வது, சுரங்கள் அப்படியே இருக்கும்போதே இயல்பை முற்றிலுமாக மாற்றுகிறது. இது தனியாகவே ஒரு பயனுள்ள பயிற்சி: ஒரு கருத்தை மீண்டும் செய்யுங்கள், ஒலியை மட்டும் மாற்றுங்கள்.
டபுள் பாஸில் இம்ப்ரொவைஸ் செய்வது
வாக்கிங் வரியில் பாஸுக்கு ஒரு வெளிப்படையான நுழைவுப் புள்ளி இருக்கிறது. ஒரு பாருக்கு நான்கு சுரங்கள், பெரும்பாலும் படியாக, முதல் அடியில் ஒரு கார்டு சுரத்தில் இறங்குவது, அடுத்த மூலச் சுரத்தை அடையக் கடந்து செல்லும் சுரங்களையும் க்ரோமாடிக் அணுகுதல்களையும் பயன்படுத்துவது. இது தெளிவான பணியுடன் கூடிய உண்மையான இம்ப்ரொவைசேஷன்: இந்தக் கார்டிலிருந்து அடுத்ததற்கு, மென்மையாக, நேரத்தில் செல்லுங்கள். கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு ஜாஸ் பாஸ் வாசிப்பாளரும் இங்கேதான் தொடங்குகிறார்; இதை முயற்சிக்கும் செவ்வியல் வாசிப்பாளர் ஹார்மனியைப் பற்றி நிறையக் கண்டுபிடிக்கிறார்.
திறந்த கம்பிகள் உங்கள் நண்பர்களும் உங்கள் கட்டுப்பாடும். திறந்த E, A, D அல்லது G சுதந்திரமாக ஒலித்து, இடது கைக்கு நகர ஒரு கணத்தைத் தருகிறது; அதனால்தான் இத்தனை நல்ல பாஸ் வரிகள் அவற்றின் வழியாகச் செல்கின்றன. அவை ரெஜிஸ்டரையும் நிலைப்படுத்துகின்றன, எனவே திறந்த கம்பிகளைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்ட வரி தாழ்வாகவே அமர்கிறது. கட்டைவிரல் நிலைக்கு மேலே நகர்வது ஓர் இம்ப்ரொவைசேஷனின் முழு இயல்பையும் மாற்றுகிறது, அதைத் தனியாகப் பயிற்சி செய்வது மதிப்புக்குரியது.
பிட்ஸிகாட்டோ இம்ப்ரொவைசேஷனும் ஆர்கோ இம்ப்ரொவைசேஷனும் வெவ்வேறு துறைகள். மீட்டும்போது வலுவான ஆரம்பமும் வேகமான அணைவும் கிடைக்கின்றன, எனவே தாளம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது, நீண்ட சுரங்கள் கிடைப்பதில்லை. வில்லால் வாசிக்கும்போது நீடிக்கவும் வடிவமைக்கவும் முடியும், எனவே மெலடி வரி மிகவும் முக்கியமாகிறது.
இரு கருவிகளுமே ஒரே வழக்கத்திலிருந்து பயன் பெறுகின்றன: பதினைந்து நிமிடங்கள், ஒரு கட்டுப்பாடு, ஒரு பதிவுக் கருவி, மோசமான ஒன்றை வாசிக்கும் மனத்தயார்ப்பு. கிரேடு ரெபர்ட்டோவுக்கு இணையாக A&G Academy-யில் இதை வீட்டுப்பாடமாகக் கொடுக்கிறோம், ஏனெனில் மாணவர்கள் ஏற்கெனவே கற்றுக்கொண்டிருக்கும் படைப்புகளை அவர்கள் கேட்கும் விதத்தையே அது மாற்றுகிறது.
Frequently asked
செவ்வியல் பயிற்சி பெற்ற இசைக்கலைஞர்கள் இம்ப்ரொவைஸ் செய்யக் கற்க முடியுமா?
முடியும், பொதுவாக அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதைவிட வேகமாகவே. நுட்பமும் கோட்பாடும் ஏற்கெனவே இடத்தில் இருக்கின்றன; இல்லாதது நிகழ் நேரத்தில் முடிவெடுக்கும் பழக்கம். மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரு பாஸுக்கு மேல் மூன்று சுரங்களில் இம்ப்ரொவைஸ் செய்வது போன்ற கடுமையான கட்டுப்பாடுகளுடன் தொடங்குவது, சில அமர்வுகளுக்குள் இசைத்தன்மையான விளைவுகளைத் தருகிறது.
தொடக்கநிலையாளராக எதற்கு மேல் இம்ப்ரொவைஸ் செய்ய வேண்டும்?
நிலையான அல்லது மிக மெதுவான ஹார்மனிக்கு மேல். நான்கு பார்களுக்குப் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு கார்டு, அல்லது மீண்டும் மீண்டும் வரும் ஒரு குறுகிய பாஸ் வரி, யோசிக்க உங்களுக்கு நேரம் தருகிறது, தாளத்திலும் சொற்றொடர் வடிவத்திலும் கவனம் செலுத்த விடுகிறது. வேகமான கார்டு மாற்றங்கள் ஊகத்தைக் கட்டாயப்படுத்துகின்றன. கருத்துகள் தீராமல் பல நிமிடங்கள் வாசிக்க முடிந்த பிறகே ஹார்மனி நகர்வைச் சேருங்கள்.
கைடு டோன்கள் என்றால் என்ன?
ஒரு வரிசையில் உள்ள ஒவ்வொரு கார்டின் மூன்றாவது, ஏழாவது சுரங்கள். ஒரு கார்டு மேஜரா, மைனரா, டாமினன்டா என்பதை அவை வரையறுக்கின்றன; அடுத்த கார்டுக்கு அவை பொதுவாக ஒரு படியில் நகர்கின்றன அல்லது அசையாமல் இருக்கின்றன. கைடு டோன்களை மட்டும் பயன்படுத்தி இம்ப்ரொவைஸ் செய்வது ஹார்மனி எலும்புக்கூட்டைக் கற்பிக்கிறது; அதற்குப் பிறகு அதை அலங்கரிப்பது மிக எளிதாகிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.