Music theory · 6 min read
How to read sheet music from scratch
Sheet music tells you which note, how long, and how loud. Here is how to read pitch, rhythm and the rest of the page, starting from nothing.
The staff and the clef
Music is written on a staff of five lines and the four spaces between them. Higher on the staff means higher in pitch. That much is intuitive, and it is the only intuitive part.
Which specific pitches those lines represent is decided by the clef, the symbol at the far left. The treble clef, which curls around the second line from the bottom, declares that line to be the G above middle C. Hence its other name, the G clef. The bass clef places its two dots around the second line from the top and declares it to be the F below middle C.
Accordionists read both: the right hand in treble, the left in bass. Double bassists read bass clef almost exclusively, with tenor clef appearing in higher solo writing to avoid the forest of ledger lines that high notes would otherwise require. Ledger lines are the short extra lines drawn above or below the staff for notes that run off the end of it. Middle C sits on one ledger line below the treble staff and one above the bass staff, which is where the two clefs meet.
Learn the clef you need first, and completely. Trying to learn both at once is how people end up hesitating over every note for a year.
Naming notes without counting
The traditional mnemonics work. In treble clef the lines from bottom to top are E, G, B, D, F, and the spaces spell FACE. In bass clef the lines are G, B, D, F, A and the spaces are A, C, E, G.
They work, but they are training wheels. A fluent reader does not recite a sentence; they recognise the position directly, the way you recognise a written word without spelling it. The route from one to the other is volume of exposure, not cleverness.
The practical method is landmark notes. Instead of counting up from the bottom line every time, memorise three or four anchors absolutely: middle C, the G on the treble clef's curl, the F on the bass clef's dots, and the top and bottom lines of each staff. Then read everything else as a small distance from the nearest anchor. Reading by interval rather than by letter is also faster in practice: if you know you are on G and the next note is two spaces up, you do not need its name to play it.
Rhythm: the second layer
Duration is shown by the notehead and its attachments, and the system is beautifully simple: every value is half the one before. A whole note is a hollow oval. A half note is hollow with a stem. A quarter note is filled with a stem. An eighth note adds one flag or beam, a sixteenth adds two, and so on down.
A dot after any note adds half its value again: a dotted half note lasts three beats where a half lasts two. A tie, the curved line joining two noteheads of the same pitch, means hold through both rather than playing twice. Rests use their own set of symbols for the same durations, and they are music, not gaps.
Read rhythm separately from pitch when learning a new piece. Clap or tap the rhythm alone, counting out loud, before touching the instrument. Most reading breakdowns in adult learners are rhythm failures wearing a pitch costume, and separating the two layers diagnoses the problem in a minute.
Everything else on the page
Around the notes sits a third layer. Dynamics are Italian abbreviations: p for piano, soft, f for forte, loud, with mp and mf for the moderate versions and hairpin wedges for gradual changes. Tempo is named at the top, Andante for a walking pace, Allegro for quick, often with a metronome number.
Articulation marks say how each note begins and ends. A dot above a notehead means staccato, detached. A slur, a curved line over several different pitches, means play them smoothly and connected. Accents mean give this one extra weight.
Then the navigation instructions, which confuse more people than anything else on the page: repeat barlines, first and second time endings, D.C. al Fine meaning go back to the beginning and stop at Fine. Work out the route with a pencil before you play. Everyone who skips this eventually gets lost in a rehearsal, usually loudly.
Reading at the instrument
For accordionists there is a specific hurdle: two staves, two hands, and two completely different logics. The right hand reads pitches and plays them. The left hand reads bass-clef notes that mostly indicate buttons, with letters such as M for major or m for minor printed beside them to name a chord rather than a set of pitches. Read the left hand as instructions rather than as notes, and it stops fighting you. Bellows direction is usually not notated at all, which means you mark it yourself in pencil: a small V or a bracket at each change, planned so that direction changes land at phrase ends rather than mid-note.
Double bassists have their own entry ticket, which is that written pitch and sounding pitch differ. The double bass sounds an octave lower than written, so what looks like a low E on the page comes out as the lowest note on the instrument. This is a notational convenience, not a puzzle, but it confuses everyone once.
The habit that builds reading fluency is sight-reading something easy every single day, one page, no repeats, no stopping to correct errors. Five minutes daily beats an hour on Sunday by a wide margin. A&G Academy publishes a free library of over 740 scores for exactly this purpose, graded so you can find material that is genuinely a little below your playing level, which is the level at which reading improves fastest.
Frequently asked
How long does it take to learn to read sheet music?
Most adults can name notes reliably in one clef within a few weeks of short daily practice, and can read simple pieces at sight within a few months. Fluency, meaning reading unfamiliar music at tempo without hesitating, takes a few years. The main variable is daily consistency, not talent or starting age.
Do I need to read music to play the accordion?
No. Plenty of excellent folk and tango players learn entirely by ear, and ear playing is a genuine skill worth developing. But reading opens the written repertoire, makes ensemble rehearsal far quicker, and lets you learn a piece without waiting for someone to demonstrate it. The two abilities support each other.
What is the fastest way to stop counting up from the bottom line?
Memorise three or four landmark notes absolutely, such as middle C and the note the clef names, then read everything else as a distance from the nearest landmark. Combine that with daily sight-reading of material slightly below your playing level. Recognition replaces counting through repeated exposure, not through more mnemonics.
Cómo leer partituras desde cero
Una partitura te dice qué nota, cuánto dura y cómo suena. Así se lee la altura, el ritmo y todo lo demás de la página, empezando desde nada.
El pentagrama y la clave
La música se escribe en un pentagrama de cinco líneas y los cuatro espacios que hay entre ellas. Más arriba en el pentagrama significa más agudo. Hasta ahí es intuitivo, y es la única parte intuitiva.
Qué alturas concretas representan esas líneas lo decide la clave, el signo del extremo izquierdo. La clave de sol, que se enrosca alrededor de la segunda línea desde abajo, declara que esa línea es el sol por encima del do central; de ahí su nombre. La clave de fa coloca sus dos puntos alrededor de la segunda línea desde arriba y declara que es el fa por debajo del do central.
Los acordeonistas leen las dos: la mano derecha en clave de sol y la izquierda en clave de fa. Los contrabajistas leen clave de fa casi en exclusiva, y en la escritura solista aguda aparece la clave de do en cuarta para evitar el bosque de líneas adicionales que exigirían las notas altas. Las líneas adicionales son esas rayitas que se dibujan encima o debajo del pentagrama para las notas que se salen de él. El do central se sitúa en una línea adicional por debajo del pentagrama en clave de sol y en una por encima del pentagrama en clave de fa, que es donde se encuentran las dos claves.
Aprende primero la clave que necesitas, y del todo. Intentar aprender las dos a la vez es como se acaba dudando ante cada nota durante un año.
Nombrar las notas sin contar
Las reglas mnemotécnicas de toda la vida funcionan. En clave de sol, las líneas de abajo arriba son mi, sol, si, re, fa, y los espacios fa, la, do, mi. En clave de fa las líneas son sol, si, re, fa, la y los espacios la, do, mi, sol.
Funcionan, pero son ruedines. Un lector fluido no recita una frase; reconoce la posición directamente, igual que reconoces una palabra escrita sin deletrearla. El camino de una cosa a la otra es cantidad de exposición, no astucia.
El método práctico son las notas de referencia. En vez de contar desde la línea de abajo cada vez, memoriza tres o cuatro anclas de forma absoluta: el do central, el sol del rizo de la clave de sol, el fa entre los puntos de la clave de fa, y las líneas superior e inferior de cada pentagrama. Después lee todo lo demás como una pequeña distancia desde el ancla más cercana. Leer por intervalos en vez de por nombres también es más rápido en la práctica: si sabes que estás en sol y la nota siguiente está dos espacios más arriba, no necesitas su nombre para tocarla.
El ritmo: la segunda capa
La duración se indica con la cabeza de la nota y lo que lleva pegado, y el sistema es de una simplicidad preciosa: cada valor es la mitad del anterior. La redonda es un óvalo hueco. La blanca es hueca con plica. La negra es rellena con plica. La corchea añade un corchete o una barra, la semicorchea añade dos, y así hacia abajo.
Un puntillo detrás de cualquier nota le añade la mitad de su valor: una blanca con puntillo dura tres tiempos donde la blanca dura dos. La ligadura, la línea curva que une dos cabezas de la misma altura, significa mantener a lo largo de las dos en vez de tocar dos veces. Los silencios usan su propio juego de signos para las mismas duraciones, y son música, no huecos.
Lee el ritmo aparte de las alturas cuando prepares una pieza nueva. Palmea o golpea el ritmo solo, contando en voz alta, antes de tocar el instrumento. La mayoría de los atascos de lectura en los adultos son fallos de ritmo disfrazados de fallos de altura, y separar las dos capas diagnostica el problema en un minuto.
Todo lo demás de la página
Alrededor de las notas hay una tercera capa. Las dinámicas son abreviaturas italianas: p de piano, suave, f de forte, fuerte, con mp y mf para las versiones moderadas y los reguladores en cuña para los cambios graduales. El tempo se indica arriba, Andante para un paso de caminata, Allegro para rápido, a menudo con una cifra de metrónomo.
Los signos de articulación dicen cómo empieza y cómo acaba cada nota. Un punto encima de la cabeza significa staccato, destacado. Una ligadura de expresión, la línea curva sobre varias alturas distintas, significa tocarlas de forma unida y fluida. Los acentos dicen que a esa nota se le dé un peso extra.
Y luego las instrucciones de recorrido, que confunden a más gente que ninguna otra cosa de la página: barras de repetición, casillas de primera y segunda vez, D.C. al Fine, que significa volver al principio y parar en Fine. Averigua el recorrido con un lápiz antes de tocar. Todo el que se salta esto acaba perdiéndose en un ensayo, normalmente en voz alta.
Leer con el instrumento delante
Los acordeonistas tienen un obstáculo propio: dos pentagramas, dos manos y dos lógicas completamente distintas. La mano derecha lee alturas y las toca. La izquierda lee notas en clave de fa que en su mayoría indican botones, con letras como M de mayor o m de menor escritas al lado para nombrar un acorde en vez de un conjunto de alturas. Lee la mano izquierda como instrucciones y no como notas, y dejará de pelearse contigo. La dirección del fuelle casi nunca viene indicada, lo que significa que la marcas tú a lápiz: una V pequeña o un corchete en cada cambio, planificados para que los cambios de dirección caigan al final de frase y no en mitad de una nota.
Los contrabajistas tienen su propia entrada obligatoria: la altura escrita y la altura que suena no coinciden. El contrabajo suena una octava por debajo de lo escrito, así que lo que parece un mi grave en la página sale como la nota más grave del instrumento. Es una comodidad de escritura, no un enigma, pero confunde a todo el mundo una vez.
El hábito que construye fluidez lectora es leer a primera vista algo fácil todos los días, una página, sin repetir y sin parar a corregir errores. Cinco minutos diarios ganan de largo a una hora el domingo. A&G Academy publica una biblioteca gratuita de más de 740 partituras justo para esto, graduadas para que encuentres material que quede de verdad un poco por debajo de tu nivel, que es el nivel al que más rápido mejora la lectura.
Frequently asked
¿Cuánto se tarda en aprender a leer partituras?
La mayoría de los adultos nombra notas con fiabilidad en una clave al cabo de unas semanas de práctica diaria breve, y lee piezas sencillas a primera vista en unos meses. La fluidez, es decir, leer música desconocida a tempo sin titubear, lleva unos años. La variable principal es la constancia diaria, no el talento ni la edad de inicio.
¿Hace falta leer música para tocar el acordeón?
No. Muchos folcloristas y tangueros excelentes aprenden enteramente de oído, y tocar de oído es una destreza real que merece la pena desarrollar. Pero leer abre el repertorio escrito, hace los ensayos de conjunto mucho más rápidos y te permite aprender una pieza sin esperar a que alguien te la enseñe. Las dos capacidades se apoyan entre sí.
¿Cuál es la forma más rápida de dejar de contar desde la línea de abajo?
Memoriza tres o cuatro notas de referencia de forma absoluta, como el do central y la nota que da nombre a la clave, y después lee todo lo demás como una distancia desde la referencia más cercana. Combínalo con lectura a primera vista diaria de material un poco por debajo de tu nivel. El reconocimiento sustituye al conteo por exposición repetida, no por más reglas mnemotécnicas.
Apprendre à lire une partition en partant de zéro
Une partition dit quelle note, combien de temps et avec quelle intensité. Voici comment lire la hauteur, le rythme et le reste de la page, en partant de rien.
La portée et la clé
La musique s'écrit sur une portée de cinq lignes et des quatre interlignes qui les séparent. Plus haut sur la portée veut dire plus aigu. Voilà qui est intuitif, et c'est la seule partie intuitive.
Quelles hauteurs précises ces lignes représentent, c'est la clé qui en décide, le symbole tout à gauche. La clé de sol, qui s'enroule autour de la deuxième ligne en partant du bas, déclare que cette ligne est le sol au-dessus du do central. La clé de fa place ses deux points autour de la deuxième ligne en partant du haut et déclare que c'est le fa sous le do central.
Les accordéonistes lisent les deux : la main droite en clé de sol, la gauche en clé de fa. Les contrebassistes lisent la clé de fa presque exclusivement, la clé d'ut quatrième ligne apparaissant dans l'écriture soliste aiguë pour éviter la forêt de lignes supplémentaires qu'exigeraient sinon les notes hautes. Les lignes supplémentaires sont ces courts traits ajoutés au-dessus ou en dessous de la portée pour les notes qui en débordent. Le do central se pose sur une ligne supplémentaire sous la portée de sol et une au-dessus de la portée de fa, et c'est là que les deux clés se rejoignent.
Apprenez d'abord la clé dont vous avez besoin, et complètement. Vouloir apprendre les deux à la fois, c'est ainsi qu'on finit par hésiter sur chaque note pendant un an.
Nommer les notes sans compter
Les repères traditionnels fonctionnent. En clé de sol, les lignes de bas en haut sont mi, sol, si, ré, fa, et les interlignes fa, la, do, mi. En clé de fa, les lignes sont sol, si, ré, fa, la, et les interlignes la, do, mi, sol.
Ils fonctionnent, mais ce sont des roulettes de vélo. Un lecteur aisé ne récite pas une formule ; il reconnaît la position directement, comme vous reconnaissez un mot écrit sans l'épeler. Le chemin de l'un à l'autre est une question de volume d'exposition, pas d'intelligence.
La méthode pratique, ce sont les notes repères. Plutôt que de compter chaque fois depuis la ligne du bas, mémorisez trois ou quatre ancrages de façon absolue : le do central, le sol de la boucle de la clé de sol, le fa des points de la clé de fa, et les lignes du haut et du bas de chaque portée. Lisez ensuite tout le reste comme une petite distance depuis l'ancrage le plus proche. Lire par intervalle plutôt que par nom de note est aussi plus rapide en pratique : si vous savez que vous êtes sur sol et que la note suivante est deux interlignes plus haut, vous n'avez pas besoin de son nom pour la jouer.
Le rythme : la deuxième couche
La durée est donnée par la tête de note et ce qui lui est attaché, et le système est d'une belle simplicité : chaque valeur vaut la moitié de la précédente. La ronde est un ovale vide. La blanche est vide avec une hampe. La noire est pleine avec une hampe. La croche ajoute un crochet ou une ligature, la double croche en ajoute deux, et ainsi de suite.
Un point après une note lui ajoute la moitié de sa valeur : une blanche pointée dure trois temps là où une blanche en dure deux. La liaison de prolongation, ce trait courbe qui joint deux têtes de note de même hauteur, veut dire tenir à travers les deux plutôt que jouer deux fois. Les silences ont leur propre série de signes pour les mêmes durées, et ce sont de la musique, pas des trous.
Lisez le rythme séparément de la hauteur quand vous abordez un morceau neuf. Frappez ou tapez le rythme seul, en comptant à voix haute, avant de toucher l'instrument. Chez les adultes qui apprennent, la plupart des pannes de lecture sont des pannes de rythme déguisées en pannes de notes, et séparer les deux couches fait le diagnostic en une minute.
Tout le reste sur la page
Autour des notes se tient une troisième couche. Les nuances sont des abréviations italiennes : p pour piano, doux, f pour forte, fort, avec mp et mf pour les versions modérées et des soufflets en forme de coin pour les changements progressifs. Le tempo est nommé en haut, Andante pour une allure de marche, Allegro pour vif, souvent avec un chiffre de métronome.
Les signes d'articulation disent comment chaque note commence et finit. Un point au-dessus d'une tête de note signifie staccato, détaché. Une liaison, ce trait courbe couvrant plusieurs hauteurs différentes, demande de les jouer liées et coulées. Les accents demandent de peser davantage sur celle-ci.
Viennent enfin les indications de parcours, qui embrouillent plus de monde que tout le reste de la page : barres de reprise, première et deuxième fois, D.C. al Fine qui veut dire revenir au début et s'arrêter à Fine. Tracez l'itinéraire au crayon avant de jouer. Tous ceux qui sautent cette étape finissent par se perdre en répétition, et en général bruyamment.
Lire à l'instrument
Les accordéonistes ont un obstacle bien à eux : deux portées, deux mains et deux logiques complètement différentes. La main droite lit des hauteurs et les joue. La main gauche lit des notes en clé de fa qui désignent le plus souvent des boutons, avec des lettres comme M pour majeur ou m pour mineur imprimées à côté pour nommer un accord plutôt qu'un ensemble de hauteurs. Lisez la main gauche comme des instructions plutôt que comme des notes, et elle cesse de vous résister. Le sens du soufflet n'est d'ordinaire pas noté du tout, ce qui veut dire que vous l'inscrivez vous-même au crayon : un petit V ou un crochet à chaque changement, prévus pour que les changements de sens tombent en fin de phrase plutôt qu'au milieu d'une note.
Les contrebassistes ont leur propre droit d'entrée : la hauteur écrite et la hauteur entendue diffèrent. La contrebasse sonne une octave plus bas que ce qui est écrit, si bien que ce qui ressemble à un mi grave sur la page sort comme la note la plus basse de l'instrument. C'est une commodité de notation, pas une énigme, mais cela déroute tout le monde une fois.
L'habitude qui construit l'aisance en lecture, c'est de déchiffrer quelque chose de facile chaque jour, une page, sans reprise, sans s'arrêter pour corriger les erreurs. Cinq minutes par jour l'emportent largement sur une heure le dimanche. A&G Academy publie une bibliothèque gratuite de plus de 740 partitions exactement pour cela, classées par niveau, de sorte que vous trouviez du matériel réellement un peu en dessous de votre niveau de jeu, qui est le niveau où la lecture progresse le plus vite.
Frequently asked
Combien de temps faut-il pour apprendre à lire la musique ?
La plupart des adultes savent nommer les notes de façon fiable dans une clé en quelques semaines de travail quotidien bref, et déchiffrent des pièces simples en quelques mois. L'aisance, c'est-à-dire lire une musique inconnue au tempo sans hésiter, demande quelques années. La variable principale est la régularité quotidienne, ni le talent ni l'âge de départ.
Faut-il savoir lire la musique pour jouer de l'accordéon ?
Non. Quantité d'excellents joueurs de folk et de tango apprennent entièrement d'oreille, et jouer d'oreille est une vraie compétence qui mérite d'être développée. Mais la lecture ouvre le répertoire écrit, accélère beaucoup les répétitions d'ensemble et permet d'apprendre une pièce sans attendre que quelqu'un vous la montre. Les deux aptitudes se soutiennent l'une l'autre.
Quel est le moyen le plus rapide d'arrêter de compter depuis la ligne du bas ?
Mémorisez trois ou quatre notes repères de façon absolue, comme le do central et la note que nomme la clé, puis lisez tout le reste comme une distance depuis le repère le plus proche. Ajoutez-y du déchiffrage quotidien sur du matériel légèrement en dessous de votre niveau de jeu. La reconnaissance remplace le comptage par l'exposition répétée, pas par davantage de moyens mnémotechniques.
Noten lesen lernen von Grund auf
Noten sagen Ihnen, welcher Ton, wie lang und wie laut. So lesen Sie Tonhöhe, Rhythmus und den Rest der Seite, beginnend bei null.
Das Notensystem und der Schlüssel
Musik wird in einem System aus fünf Linien und den vier Zwischenräumen dazwischen geschrieben. Weiter oben im System heißt höher in der Tonhöhe. So weit ist es einleuchtend, und das ist auch der einzige einleuchtende Teil.
Welche Tonhöhen diese Linien konkret bedeuten, entscheidet der Schlüssel, das Zeichen ganz links. Der Violinschlüssel, der sich um die zweite Linie von unten windet, erklärt diese Linie zum g über dem eingestrichenen c. Daher sein anderer Name, G-Schlüssel. Der Bassschlüssel setzt seine beiden Punkte um die zweite Linie von oben und erklärt sie zum f unter dem eingestrichenen c.
Akkordeonisten lesen beides: die rechte Hand im Violinschlüssel, die linke im Bassschlüssel. Kontrabassisten lesen fast ausschließlich den Bassschlüssel, wobei in höherer solistischer Schreibweise der Tenorschlüssel auftaucht, um den Wald aus Hilfslinien zu vermeiden, den hohe Töne sonst nötig machen. Hilfslinien sind die kurzen zusätzlichen Striche über oder unter dem System für Töne, die darüber hinauslaufen. Das eingestrichene c liegt auf einer Hilfslinie unter dem Violinsystem und auf einer über dem Basssystem, und dort treffen sich die beiden Schlüssel.
Lernen Sie zuerst den Schlüssel, den Sie brauchen, und zwar vollständig. Beide auf einmal lernen zu wollen, ist der Weg, ein Jahr lang bei jedem Ton zu zögern.
Töne benennen, ohne zu zählen
Die überlieferten Merksätze helfen. Im Violinschlüssel heißen die Linien von unten nach oben e, g, h, d, f, und die Zwischenräume ergeben f, a, c, e. Im Bassschlüssel sind die Linien g, h, d, f, a und die Zwischenräume a, c, e, g.
Sie helfen, aber sie sind Stützräder. Wer flüssig liest, sagt keinen Satz auf, sondern erkennt die Position unmittelbar, so wie Sie ein geschriebenes Wort erkennen, ohne es zu buchstabieren. Der Weg vom einen zum anderen führt über die Menge an Übung und nicht über Klugheit.
Die praktische Methode sind Merkpunkte. Statt jedes Mal von der untersten Linie hochzuzählen, prägen Sie sich drei oder vier Anker absolut ein: das eingestrichene c, das g in der Schnecke des Violinschlüssels, das f zwischen den Punkten des Bassschlüssels sowie die oberste und unterste Linie jedes Systems. Alles andere lesen Sie dann als kleinen Abstand zum nächsten Anker. Nach Intervall statt nach Buchstaben zu lesen ist in der Praxis ebenfalls schneller: Wenn Sie wissen, dass Sie auf g sind und der nächste Ton zwei Zwischenräume höher liegt, brauchen Sie seinen Namen nicht, um ihn zu spielen.
Rhythmus: die zweite Schicht
Die Dauer zeigen der Notenkopf und das, was daran hängt, und das System ist wunderbar einfach: Jeder Wert ist die Hälfte des vorigen. Eine ganze Note ist ein hohles Oval. Eine halbe Note ist hohl mit Hals. Eine Viertelnote ist gefüllt mit Hals. Eine Achtelnote bekommt ein Fähnchen oder einen Balken, eine Sechzehntelnote zwei, und so weiter nach unten.
Ein Punkt hinter einer Note fügt die Hälfte ihres Wertes hinzu: Eine punktierte halbe Note dauert drei Schläge, wo eine halbe zwei dauert. Ein Haltebogen, die gekrümmte Linie zwischen zwei Notenköpfen derselben Tonhöhe, bedeutet durchhalten statt zweimal anschlagen. Pausen haben für dieselben Dauern eigene Zeichen, und sie sind Musik und keine Lücken.
Lesen Sie den Rhythmus getrennt von der Tonhöhe, wenn Sie ein neues Stück lernen. Klatschen oder klopfen Sie den Rhythmus allein und zählen Sie laut mit, bevor Sie das Instrument anfassen. Die meisten Lesepannen bei erwachsenen Lernenden sind Rhythmusfehler im Kostüm eines Tonhöhenfehlers, und die beiden Schichten zu trennen, stellt die Diagnose in einer Minute.
Alles Übrige auf der Seite
Rund um die Noten liegt eine dritte Schicht. Die Dynamik besteht aus italienischen Abkürzungen: p für piano, leise, f für forte, laut, mit mp und mf für die gemäßigten Fassungen und Gabeln für allmähliche Änderungen. Das Tempo steht oben, Andante für Schritttempo, Allegro für schnell, oft mit einer Metronomzahl.
Artikulationszeichen sagen, wie jeder Ton beginnt und endet. Ein Punkt über dem Notenkopf bedeutet staccato, abgesetzt. Ein Bindebogen, eine gekrümmte Linie über mehreren verschiedenen Tonhöhen, bedeutet, sie geschmeidig und verbunden zu spielen. Akzente bedeuten, diesem einen Ton zusätzliches Gewicht zu geben.
Dann die Wegweiser, die mehr Leute verwirren als alles andere auf der Seite: Wiederholungszeichen, erste und zweite Klammer, D.C. al Fine, also zurück zum Anfang und bei Fine aufhören. Klären Sie den Weg mit einem Bleistift, bevor Sie spielen. Jeder, der das überspringt, verirrt sich irgendwann in einer Probe, meist hörbar.
Lesen am Instrument
Für Akkordeonisten gibt es eine besondere Hürde: zwei Systeme, zwei Hände und zwei völlig verschiedene Logiken. Die rechte Hand liest Tonhöhen und spielt sie. Die linke Hand liest Noten im Bassschlüssel, die meist Knöpfe bezeichnen, mit Buchstaben wie M für Dur oder m für Moll daneben, die einen Akkord benennen und keine Menge von Tonhöhen. Lesen Sie die linke Hand als Anweisungen statt als Noten, und sie hört auf, sich zu wehren. Die Balgrichtung ist meist überhaupt nicht notiert, das heißt, Sie tragen sie selbst mit Bleistift ein: ein kleines V oder eine Klammer bei jedem Wechsel, so geplant, dass die Richtungswechsel an Phrasenenden fallen und nicht mitten in einen Ton.
Kontrabassisten haben ihre eigene Eintrittskarte, nämlich dass notierte und klingende Tonhöhe auseinandergehen. Der Kontrabass klingt eine Oktave tiefer als notiert, was auf dem Papier wie ein tiefes E aussieht, kommt also als tiefster Ton des Instruments heraus. Das ist eine Bequemlichkeit der Notation und kein Rätsel, aber es verwirrt jeden einmal.
Die Gewohnheit, die Lesefluss aufbaut, ist tägliches Blattspiel von etwas Leichtem, eine Seite, ohne Wiederholungen, ohne Anhalten zum Ausbessern. Fünf Minuten täglich schlagen eine Stunde am Sonntag deutlich. A&G Academy stellt genau dafür eine freie Bibliothek von über 740 Noten bereit, nach Stufen geordnet, damit Sie Material finden, das wirklich etwas unter Ihrem Spielniveau liegt, denn auf diesem Niveau verbessert sich das Lesen am schnellsten.
Frequently asked
Wie lange dauert es, Noten lesen zu lernen?
Die meisten Erwachsenen benennen nach wenigen Wochen kurzen täglichen Übens die Töne in einem Schlüssel verlässlich und lesen nach einigen Monaten einfache Stücke vom Blatt. Flüssigkeit, also unbekannte Musik im Tempo ohne Zögern zu lesen, braucht einige Jahre. Die entscheidende Größe ist die tägliche Beständigkeit, nicht Talent oder Einstiegsalter.
Muss ich Noten lesen können, um Akkordeon zu spielen?
Nein. Viele ausgezeichnete Volksmusik- und Tangospieler lernen ganz nach Gehör, und nach Gehör zu spielen ist eine echte Fähigkeit, die sich zu entwickeln lohnt. Aber Lesen öffnet das geschriebene Repertoire, macht Ensembleproben weit schneller und lässt Sie ein Stück lernen, ohne darauf zu warten, dass es jemand vorspielt. Die beiden Fähigkeiten stützen einander.
Wie höre ich am schnellsten damit auf, von der untersten Linie hochzuzählen?
Prägen Sie sich drei oder vier Merkpunkte absolut ein, etwa das eingestrichene c und den Ton, den der Schlüssel benennt, und lesen Sie alles andere als Abstand zum nächsten Merkpunkt. Verbinden Sie das mit täglichem Blattspiel von Material, das etwas unter Ihrem Spielniveau liegt. Erkennen ersetzt Zählen durch wiederholte Begegnung, nicht durch weitere Merksätze.
Come leggere la musica partendo da zero
Lo spartito dice quale nota, quanto lunga e quanto forte. Ecco come leggere l'altezza, il ritmo e tutto il resto della pagina, partendo da zero.
Il pentagramma e la chiave
La musica si scrive su un pentagramma di cinque righe e i quattro spazi fra di esse. Più in alto sul pentagramma vuol dire più acuto. Fin qui è intuitivo, ed è l'unica parte intuitiva.
Quali altezze precise rappresentino quelle righe lo decide la chiave, il simbolo tutto a sinistra. La chiave di violino, che si arriccia attorno alla seconda riga dal basso, dichiara che quella riga è il Sol sopra il Do centrale. Da qui l'altro nome, chiave di Sol. La chiave di basso mette i suoi due punti attorno alla seconda riga dall'alto e dichiara che quella è il Fa sotto il Do centrale.
I fisarmonicisti leggono tutte e due: la mano destra in chiave di violino, la sinistra in chiave di basso. I contrabbassisti leggono quasi soltanto la chiave di basso, con la chiave di tenore che compare nella scrittura solistica acuta per evitare la foresta di tagli addizionali che le note alte richiederebbero altrimenti. I tagli addizionali sono le righe corte in più disegnate sopra o sotto il pentagramma per le note che escono dai suoi limiti. Il Do centrale sta su un taglio addizionale sotto il pentagramma di violino e su uno sopra quello di basso, ed è lì che le due chiavi si incontrano.
Impara prima la chiave che ti serve, e falla tua fino in fondo. Provare a impararle tutte e due insieme è il modo in cui si finisce a esitare su ogni nota per un anno.
Dare il nome alle note senza contare
Le filastrocche tradizionali funzionano. In chiave di violino le righe dal basso verso l'alto sono Mi, Sol, Si, Re, Fa, e gli spazi sono Fa, La, Do, Mi. In chiave di basso le righe sono Sol, Si, Re, Fa, La e gli spazi La, Do, Mi, Sol.
Funzionano, ma sono rotelle di supporto. Un lettore fluente non recita una frase; riconosce direttamente la posizione, come riconosci una parola scritta senza compitarla. La strada da una cosa all'altra è la quantità di esposizione, non l'intelligenza.
Il metodo pratico sono le note di riferimento. Invece di contare ogni volta dalla riga più bassa, impara in modo assoluto tre o quattro punti fissi: il Do centrale, il Sol del ricciolo della chiave di violino, il Fa dei due punti della chiave di basso, e la riga più alta e quella più bassa di ciascun pentagramma. Poi leggi tutto il resto come una piccola distanza dal punto fisso più vicino. Leggere per intervalli invece che per nomi è anche più rapido nella pratica: se sai di essere sul Sol e la nota dopo sta due spazi più su, per suonarla non ti serve il suo nome.
Il ritmo: il secondo strato
La durata è indicata dalla testa della nota e da quello che le sta attaccato, e il sistema è di una semplicità magnifica: ogni valore vale la metà del precedente. La semibreve è un ovale vuoto. La minima è vuota con il gambo. La semiminima è piena con il gambo. La croma aggiunge una coda o una travatura, la semicroma ne aggiunge due, e così via scendendo.
Un punto dopo una nota qualunque le aggiunge la metà del suo valore: una minima puntata dura tre movimenti dove la minima ne dura due. La legatura di valore, la linea curva che unisce due teste della stessa altezza, significa tenere per tutte e due invece di suonare due volte. Le pause hanno una loro serie di simboli per le stesse durate, e sono musica, non buchi.
Quando studi un pezzo nuovo leggi il ritmo separatamente dall'altezza. Batti le mani o picchietta il ritmo da solo contando a voce alta, prima di toccare lo strumento. Quasi tutti i cedimenti di lettura negli adulti che imparano sono problemi di ritmo travestiti da problemi di note, e separare i due strati diagnostica la cosa in un minuto.
Tutto il resto della pagina
Attorno alle note sta un terzo strato. Le dinamiche sono abbreviazioni: p sta per piano, cioè poco sonoro, f per forte, con mp e mf per le versioni intermedie e le forcelle per i cambi graduali. L'andamento è indicato in cima, Andante per un passo di camminata, Allegro per svelto, spesso con un numero di metronomo.
I segni di articolazione dicono come ogni nota comincia e finisce. Un punto sopra la testa di una nota significa staccato, distaccato. Una legatura di portamento, la linea curva sopra più note di altezza diversa, significa suonarle lisce e collegate. Gli accenti dicono di dare a quella nota un peso in più.
Poi ci sono le indicazioni di percorso, che confondono la gente più di qualunque altra cosa sulla pagina: le stanghette di ritornello, la prima e la seconda volta, D.C. al Fine, che vuol dire torna all'inizio e fermati al Fine. Ricostruisci il percorso con la matita prima di suonare. Chiunque salti questo passaggio prima o poi si perde in una prova, di solito rumorosamente.
Leggere allo strumento
Per i fisarmonicisti c'è un ostacolo specifico: due pentagrammi, due mani e due logiche completamente diverse. La mano destra legge altezze e le suona. La mano sinistra legge note in chiave di basso che in gran parte indicano dei bottoni, con accanto lettere come M per maggiore o m per minore, che danno il nome a un accordo e non a un insieme di altezze. Leggi la mano sinistra come istruzioni e non come note, e smette di farti resistenza. La direzione del mantice di solito non è scritta da nessuna parte, il che significa che la segni tu a matita: una piccola V o una parentesi a ogni cambio, pensata in modo che i cambi di direzione cadano alla fine delle frasi e non in mezzo a una nota.
I contrabbassisti hanno il loro biglietto d'ingresso, e cioè che l'altezza scritta e l'altezza reale non coincidono. Il contrabbasso suona un'ottava sotto rispetto a come è scritto, quindi quello che sulla pagina sembra un Mi grave esce come la nota più bassa dello strumento. È una comodità di notazione, non un rompicapo, ma confonde tutti almeno una volta.
L'abitudine che costruisce la fluidità di lettura è leggere a prima vista qualcosa di facile tutti i giorni, una pagina, senza ripetere e senza fermarsi a correggere gli errori. Cinque minuti al giorno battono un'ora la domenica, e di parecchio. La A&G Academy pubblica una biblioteca gratuita di oltre 740 spartiti esattamente per questo scopo, divisi per livello, così puoi trovare materiale davvero un po' sotto il tuo livello di esecuzione, che è il livello al quale la lettura migliora più in fretta.
Frequently asked
Quanto ci vuole a imparare a leggere la musica?
Quasi tutti gli adulti riescono a dare il nome alle note in una chiave con sicurezza dopo qualche settimana di studio breve e quotidiano, e a leggere pezzi semplici a prima vista in qualche mese. La fluidità, cioè leggere musica sconosciuta a tempo senza esitare, richiede qualche anno. La variabile principale è la costanza quotidiana, non il talento né l'età di partenza.
Serve saper leggere la musica per suonare la fisarmonica?
No. Tantissimi ottimi suonatori di musica popolare e di tango imparano solo a orecchio, e suonare a orecchio è una capacità vera che vale la pena sviluppare. Ma leggere apre il repertorio scritto, rende molto più rapide le prove d'insieme e ti permette di imparare un pezzo senza aspettare che qualcuno te lo faccia vedere. Le due capacità si sostengono a vicenda.
Qual è il modo più rapido per smettere di contare dalla riga più bassa?
Impara in modo assoluto tre o quattro note di riferimento, per esempio il Do centrale e la nota che dà il nome alla chiave, poi leggi tutto il resto come una distanza dal riferimento più vicino. Unisci a questo la lettura a prima vista quotidiana di materiale leggermente sotto il tuo livello. Il riconoscimento sostituisce il conteggio con l'esposizione ripetuta, non con altre filastrocche.
Como ler partituras do zero
Uma partitura diz-lhe que nota tocar, quanto tempo a segurar e com que intensidade. Como ler a altura, o ritmo e o resto da página, a começar do nada.
A pauta e a clave
A música escreve-se numa pauta de cinco linhas e nos quatro espaços entre elas. Mais acima na pauta significa mais agudo. Até aí é intuitivo, e é a única parte intuitiva.
Que alturas exatas essas linhas representam é decidido pela clave, o símbolo na extremidade esquerda. A clave de sol, que se enrola à volta da segunda linha a contar de baixo, declara que essa linha é o sol acima do dó central. Daí o nome. A clave de fá põe os seus dois pontos à volta da segunda linha a contar de cima e declara que essa linha é o fá abaixo do dó central.
Os acordeonistas leem as duas: a mão direita em clave de sol, a esquerda em clave de fá. Os contrabaixistas leem quase só clave de fá, com a clave de dó em tenor a aparecer na escrita solística mais aguda, para evitar a floresta de linhas suplementares que as notas agudas exigiriam de outro modo. As linhas suplementares são as pequenas linhas extra desenhadas acima ou abaixo da pauta para as notas que saem dela. O dó central fica numa linha suplementar abaixo da pauta em clave de sol e numa acima da pauta em clave de fá, que é onde as duas claves se encontram.
Aprenda primeiro a clave de que precisa, e por completo. Tentar aprender as duas ao mesmo tempo é a maneira de se ficar a hesitar em cada nota durante um ano.
Nomear notas sem contar
As referências tradicionais funcionam. Na clave de sol, as linhas de baixo para cima são mi, sol, si, ré, fá, e os espaços são fá, lá, dó, mi. Na clave de fá, as linhas são sol, si, ré, fá, lá e os espaços são lá, dó, mi, sol.
Funcionam, mas são rodinhas de apoio. Um leitor fluente não recita uma sequência; reconhece a posição diretamente, como reconhece uma palavra escrita sem a soletrar. O caminho de um estado para o outro é volume de exposição, não esperteza.
O método prático são as notas de referência. Em vez de contar a partir da linha de baixo de cada vez, memorize três ou quatro âncoras de forma absoluta: o dó central, o sol do enrolamento da clave de sol, o fá dos pontos da clave de fá, e as linhas de cima e de baixo de cada pauta. Depois leia tudo o resto como uma pequena distância a partir da âncora mais próxima. Ler por intervalo em vez de por nome é também mais rápido na prática: se sabe que está no sol e a nota seguinte está dois espaços acima, não precisa do nome dela para a tocar.
Ritmo: a segunda camada
A duração mostra-se pela cabeça da nota e pelos seus acrescentos, e o sistema é lindamente simples: cada valor é metade do anterior. A semibreve é um oval vazado. A mínima é vazada com haste. A semínima é preenchida com haste. A colcheia acrescenta um colchete ou uma barra, a semicolcheia acrescenta dois, e assim por diante.
Um ponto a seguir a qualquer nota acrescenta metade do seu valor: uma mínima pontuada dura três tempos, onde a mínima dura dois. A ligadura de prolongação, a linha curva que une duas cabeças da mesma altura, quer dizer segurar através das duas em vez de tocar duas vezes. As pausas usam os seus próprios símbolos para as mesmas durações, e são música, não buracos.
Leia o ritmo em separado da altura quando aprende uma peça nova. Bata ou marque o ritmo sozinho, a contar em voz alta, antes de tocar no instrumento. A maior parte das falhas de leitura nos adultos são falhas de ritmo disfarçadas de falhas de notas, e separar as duas camadas diagnostica o problema num minuto.
Tudo o resto na página
À volta das notas fica uma terceira camada. As dinâmicas são abreviaturas italianas: p de piano, suave, f de forte, forte, com mp e mf para as versões moderadas e as forquilhas para as mudanças graduais. O andamento vem indicado no topo, Andante para um passo de caminhada, Allegro para rápido, muitas vezes com um número de metrónomo.
Os sinais de articulação dizem como cada nota começa e acaba. Um ponto por cima da cabeça significa staccato, destacado. Uma ligadura de expressão, a linha curva sobre várias alturas diferentes, significa tocar de forma ligada e contínua. Os acentos mandam dar mais peso a essa nota.
Depois vêm as instruções de percurso, que confundem mais gente do que tudo o resto na página: barras de repetição, primeira e segunda vez, D.C. al Fine, que manda voltar ao princípio e parar em Fine. Trace o percurso a lápis antes de tocar. Quem salta este passo acaba por se perder num ensaio, normalmente em voz alta.
Ler ao instrumento
Para os acordeonistas há um obstáculo específico: duas pautas, duas mãos e duas lógicas completamente diferentes. A mão direita lê alturas e toca-as. A mão esquerda lê notas em clave de fá que, na maior parte, indicam botões, com letras como M de maior ou m de menor impressas ao lado para nomear um acorde e não um conjunto de alturas. Leia a mão esquerda como instruções e não como notas, e deixa de lutar consigo. O sentido do fole normalmente não está escrito, o que significa que o marca você mesmo a lápis: um pequeno V ou um parêntesis em cada mudança, planeado para que as mudanças de sentido caiam em fins de frase e não a meio de uma nota.
Os contrabaixistas têm o seu próprio bilhete de entrada: a altura escrita e a altura real são diferentes. O contrabaixo soa uma oitava abaixo do escrito, por isso o que parece um mi grave na página sai como a nota mais grave do instrumento. É uma conveniência de notação e não um enigma, mas confunde toda a gente uma vez.
O hábito que constrói fluência de leitura é ler à primeira vista alguma coisa fácil todos os dias, uma página, sem repetir, sem parar para corrigir erros. Cinco minutos diários batem uma hora ao domingo por larga margem. A A&G Academy mantém uma biblioteca gratuita de mais de 740 partituras exatamente para isto, graduadas para que encontre material genuinamente um pouco abaixo do seu nível, que é o nível a que a leitura melhora mais depressa.
Frequently asked
Quanto tempo leva a aprender a ler partituras?
A maioria dos adultos consegue nomear notas com segurança numa clave ao fim de algumas semanas de estudo diário curto, e consegue ler peças simples à primeira vista ao fim de alguns meses. A fluência, ou seja, ler música desconhecida em andamento sem hesitar, leva alguns anos. A variável principal é a consistência diária, não o talento nem a idade de início.
Preciso de ler música para tocar acordeão?
Não. Muitos excelentes músicos de tradicional e de tango aprendem inteiramente de ouvido, e tocar de ouvido é uma competência genuína que vale a pena desenvolver. Mas ler abre o repertório escrito, torna os ensaios de conjunto muito mais rápidos e permite aprender uma peça sem esperar que alguém a demonstre. As duas capacidades apoiam-se uma à outra.
Qual é a maneira mais rápida de deixar de contar a partir da linha de baixo?
Memorize três ou quatro notas de referência de forma absoluta, como o dó central e a nota que dá nome à clave, e depois leia tudo o resto como uma distância a partir da referência mais próxima. Junte a isso leitura à primeira vista diária de material ligeiramente abaixo do seu nível. O reconhecimento substitui a contagem pela exposição repetida, não por mais regras de memorização.
Как научиться читать ноты с нуля
Ноты сообщают, какой звук взять, как долго его держать и как громко. Разбираем высоту, ритм и всё остальное на странице, начиная с полного нуля.
Нотоносец и ключ
Музыку записывают на нотоносце из пяти линеек и четырёх промежутков между ними. Выше на нотоносце — выше по высоте. Это понятно само собой, и это единственная часть, которая понятна сама собой.
Какие именно звуки означают эти линейки, решает ключ — знак в самом начале строки. Скрипичный ключ, завиток которого обвивает вторую линейку снизу, объявляет её звуком соль первой октавы. Отсюда его второе имя — ключ соль. Басовый ключ ставит свои две точки вокруг второй линейки сверху и объявляет её звуком фа малой октавы.
Аккордеонисты читают оба: правая рука в скрипичном, левая в басовом. Контрабасисты читают почти исключительно басовый, а в более высоком сольном письме появляется теноровый ключ, чтобы избежать частокола добавочных линеек, которого иначе потребовали бы верхние ноты. Добавочные линейки — это короткие дополнительные черты, которые рисуют над нотоносцем или под ним для нот, выходящих за его пределы. До первой октавы стоит на одной добавочной линейке под скрипичным нотоносцем и на одной над басовым — там оба ключа и встречаются.
Сначала выучите нужный вам ключ, и выучите его полностью. Попытка осваивать оба сразу — именно то, из-за чего люди потом год запинаются на каждой ноте.
Называть ноты, не отсчитывая
Традиционные запоминалки работают. В скрипичном ключе линейки снизу вверх — это ми, соль, си, ре, фа, а промежутки — фа, ля, до, ми. В басовом ключе линейки — соль, си, ре, фа, ля, а промежутки — ля, до, ми, соль.
Они работают, но это тренировочные колёсики. Беглый читатель не проговаривает считалку: он узнаёт положение напрямую, как вы узнаёте написанное слово, не читая его по буквам. Путь от первого ко второму — это объём насмотренности, а не сообразительность.
Практический способ — опорные ноты. Вместо того чтобы каждый раз отсчитывать вверх от нижней линейки, выучите намертво три-четыре опоры: до первой октавы, соль на завитке скрипичного ключа, фа между точками басового и верхнюю с нижней линейки каждого нотоносца. Всё остальное читайте как небольшое расстояние от ближайшей опоры. Чтение по интервалам, а не по названиям, к тому же на практике быстрее: если вы знаете, что стоите на соль, а следующая нота на два промежутка выше, её название вам не нужно, чтобы её сыграть.
Ритм: второй слой
Длительность показывают головка ноты и то, что к ней приделано, и система тут прекрасно проста: каждая следующая величина вдвое меньше предыдущей. Целая — пустой овал. Половинная — пустая со штилем. Четверть — закрашенная со штилем. Восьмая добавляет хвостик или ребро, шестнадцатая — два, и так далее вниз.
Точка после любой ноты прибавляет к ней ещё половину её длительности: половинная с точкой длится три доли там, где половинная длится две. Лига, дугообразная черта, соединяющая две головки одной высоты, означает тянуть через обе, а не брать дважды. У пауз свой набор знаков для тех же длительностей, и паузы — это музыка, а не дырки.
Разучивая новую пьесу, читайте ритм отдельно от высоты. Прохлопайте или простучите один ритм вслух со счётом, ещё не прикасаясь к инструменту. Большинство срывов в чтении у взрослых — это ритмические провалы, переодетые в звуковысотные, и разделение двух слоёв ставит диагноз за минуту.
Всё остальное на странице
Вокруг нот лежит третий слой. Динамика — это итальянские сокращения: p, пиано, тихо, f, форте, громко, с mp и mf для умеренных вариантов и с вилочками для постепенных изменений. Темп назван сверху: Andante — шагом, Allegro — быстро, часто с цифрой метронома.
Штриховые знаки говорят, как нота начинается и заканчивается. Точка над головкой означает стаккато, отрывисто. Лига над несколькими разными звуками означает играть их связно и плавно. Акцент означает дать этой ноте дополнительный вес.
Дальше указания о маршруте, которые сбивают людей с толку сильнее всего остального на странице: знаки репризы, первая и вторая вольты, D.C. al Fine — вернуться к началу и остановиться на слове Fine. Разберите маршрут карандашом до того, как играть. Всякий, кто это пропускает, рано или поздно теряется на репетиции, обычно громко.
Чтение за инструментом
У аккордеонистов есть особое препятствие: два нотоносца, две руки и две совершенно разные логики. Правая рука читает звуки и берёт их. Левая читает ноты в басовом ключе, которые в основном обозначают кнопки, а рядом напечатаны буквы вроде M для мажора или m для минора, и они называют аккорд, а не набор звуков. Читайте левую руку как указания, а не как ноты, — и она перестанет с вами бороться. Направление меха обычно не выписано вовсе, а значит, вы сами размечаете его карандашом: маленькая галочка или скобка на каждой смене, спланированная так, чтобы смена направления попадала на конец фразы, а не в середину ноты.
У контрабасистов свой входной билет: написанная высота и звучащая не совпадают. Контрабас звучит октавой ниже написанного, поэтому то, что выглядит на бумаге как нижнее ми, выходит самым низким звуком инструмента. Это удобство записи, а не загадка, но один раз оно сбивает с толку каждого.
Привычка, которая делает чтение беглым, — каждый божий день читать с листа что-нибудь лёгкое: одну страницу, без повторов, без остановок на исправление ошибок. Пять минут ежедневно с большим отрывом обыгрывают час в воскресенье. A&G Academy выкладывает бесплатную библиотеку из более чем 740 нот ровно для этого, с разбивкой по классам, чтобы вы находили материал действительно чуть ниже своего уровня игры, — на этом уровне чтение растёт быстрее всего.
Frequently asked
Сколько времени нужно, чтобы научиться читать ноты?
Большинство взрослых начинают уверенно называть ноты в одном ключе за несколько недель коротких ежедневных занятий и читают с листа простые пьесы через несколько месяцев. На беглость — чтение незнакомой музыки в темпе без запинок — уходит несколько лет. Главная переменная здесь ежедневная регулярность, а не талант и не возраст, в котором вы начали.
Нужно ли читать ноты, чтобы играть на аккордеоне?
Нет. Немало прекрасных фольклорных и танго-музыкантов учатся исключительно на слух, и игра по слуху — настоящее умение, которое стоит развивать. Но чтение открывает письменный репертуар, сильно ускоряет ансамблевые репетиции и позволяет разучить пьесу, не дожидаясь, пока кто-нибудь её покажет. Эти два умения поддерживают друг друга.
Как быстрее всего перестать отсчитывать от нижней линейки?
Выучите намертво три-четыре опорные ноты, например до первой октавы и звук, который называет сам ключ, а всё остальное читайте как расстояние от ближайшей опоры. Соедините это с ежедневным чтением с листа материала чуть ниже вашего уровня игры. Счёт сменяется узнаванием от повторяющейся насмотренности, а не от новых запоминалок.
从零开始学看五线谱
乐谱告诉你三件事：哪个音、多长、多响。怎样从一无所知开始，读懂音高、节奏，以及谱面上其余的东西。
谱表与谱号
音乐写在由五条线和中间四个间组成的谱表上。在谱表上位置越高，音高就越高。这一点是直觉的，而且也是唯一直觉的一点。
这些线具体代表哪些音高，由谱号决定，也就是最左边那个符号。高音谱号绕着从下往上第二条线打转，宣告那条线是中央 C 之上的 G。它还有一个名字叫 G 谱号，就是这么来的。低音谱号把两个点放在从上往下第二条线的两侧，宣告那条线是中央 C 之下的 F。
手风琴手两种都要读：右手读高音谱号，左手读低音谱号。低音提琴手几乎只读低音谱号，在音区较高的独奏写作里会出现次中音谱号，用来避开高音本来会带来的那一片加线。加线就是为跑出谱表的音，在谱表上方或下方画的那些短短的额外线条。中央 C 在高音谱表下方第一条加线上，也在低音谱表上方第一条加线上，那正是两个谱号相接的地方。
先学你需要的那个谱号，而且学彻底。想两个一起学，结果就是整整一年每个音都要迟疑一下。
不靠数就能叫出音名
传统的口诀管用。高音谱号上，线从下到上是 E、G、B、D、F，间从下到上拼成 FACE。低音谱号上，线是 G、B、D、F、A，间是 A、C、E、G。
它们管用，但那是辅助轮。读谱流利的人不会在心里背一句话；他们直接认出位置，就像你认出一个写下来的词而不必把字母拼一遍。从前者走到后者靠的是接触量，不是聪明。
实用的办法是地标音。与其每次都从最下面一条线往上数，不如把三四个锚点记得死死的：中央 C、高音谱号那个圈所在的 G、低音谱号两点之间的 F，以及每个谱表最上和最下的那条线。然后把其余一切都读成离最近那个锚点的一小段距离。按音程读而不是按字母读，在实践中也更快：如果你知道自己在 G 上，下一个音在上方两个间，你不需要知道它叫什么就能奏出来。
节奏：第二层
时值由符头和它身上的那些附件表示，而这个体系漂亮地简单：每一个值都是前一个的一半。全音符是一个空心的椭圆。二分音符是空心加一根符干。四分音符是实心加符干。八分音符加一条符尾或符杠，十六分音符加两条，依此往下。
任何音符后面加一个附点，就把它的时值再加一半：附点二分音符持续三拍，而二分音符是两拍。延音线是连接两个同高符头的弧线，意思是一直按住而不是奏两次。休止符用自己的一套符号表示同样的时值，而它们是音乐，不是空白。
学一首新曲子时，把节奏和音高分开读。先单独拍或敲节奏，出声地数拍子，然后再碰乐器。成人学习者的读谱崩溃，大多是节奏问题披着音高的外衣，而把这两层分开，一分钟就能把病因诊断出来。
谱面上其余的一切
音符周围还有第三层。力度是意大利文的缩写：p 是 piano，弱，f 是 forte，强，mp 和 mf 是各自的中等版本，楔形的发夹记号表示渐变。速度写在最上面，Andante 是行板那样的步行速度，Allegro 是快板，常常还附一个节拍器数字。
奏法记号说的是每个音怎么开始、怎么结束。符头上方一个点表示断奏，分开。连线是画在若干个不同音高上方的弧线，表示平滑地、连起来奏。重音记号表示这一个要多给一点分量。
然后是那些导航指示，它们比谱面上任何别的东西都更让人犯糊涂：反复记号、一房二房、D.C. al Fine 表示回到开头、到 Fine 处停止。演奏之前先拿铅笔把路线理清楚。凡是跳过这一步的人，迟早会在排练中迷路，而且通常是很响地迷。
在乐器上读谱
对手风琴手来说有一道特有的坎：两行谱表，两只手，两套完全不同的逻辑。右手读音高，然后把它们弹出来。左手读的是低音谱号上的音，但那些音多半指的是按钮，旁边印着 M 表示大三和弦、m 表示小三和弦之类的字母，命名的是一个和弦而不是一组音高。把左手读成指令而不是读成音符，它就不再跟你较劲。风箱方向一般根本不记谱，这意味着要你自己用铅笔标：每次换向处画一个小 V 或者一个方括号，并且要安排得让换向落在乐句末尾而不是一个音的中间。
低音提琴手有自己的入场券，那就是记谱音高和实际音高不一样。低音提琴比记谱低八度发声，所以谱面上看着是一个低音 E，出来的是这件乐器上最低的那个音。这是记谱上的方便，不是什么谜题，但每个人都会被它弄糊涂一次。
真正建立读谱流利度的习惯，是每天视奏一点简单的东西，一页，不反复，出了错也不停下来改。每天五分钟远胜过星期天练一小时。A&G Academy 免费公开了一个超过 740 份乐谱的库，正是为这个目的而设，而且分了级，好让你找到确实略低于自己演奏水平的材料——而读谱进步最快的，正是在这个水平上。
Frequently asked
学会看五线谱要多久？
多数成人在每天短时间练习几个星期之后，就能可靠地叫出一个谱号上的音名，几个月内能视奏简单的曲子。流利，也就是按速度读陌生的乐谱而不迟疑，要几年。主要变量是每天的坚持，不是天赋或起步年龄。
弹手风琴一定要会看谱吗？
不一定。有不少出色的民间音乐和探戈演奏者完全靠耳朵学，而凭耳朵演奏本身就是值得培养的真本事。但读谱打开了书面曲目，让合奏排练快得多，也让你不必等别人示范就能学会一首曲子。这两种能力是互相支撑的。
怎样最快地摆脱从最下面一条线往上数？
把三四个地标音记得死死的，比如中央 C 和谱号所命名的那个音，然后把其余一切都读成离最近地标的距离。再配上每天视奏略低于自己演奏水平的材料。用认出来取代数出来，靠的是反复接触，不是更多的口诀。
楽譜の読み方をゼロから
楽譜は、どの音を、どれだけの長さで、どう鳴らすかを伝えます。音の高さ、リズム、そしてページ上の残りのすべてを、何も知らないところから読む方法です。
五線と音部記号
音楽は5本の線と、そのあいだの4つの間からなる五線の上に書かれます。五線の上のほうにあれば音も高い。そこまでは直感的で、直感が効くのはそこだけです。
その線がどの高さを表すのかを決めるのは、いちばん左にある記号、音部記号です。ト音記号は下から2本目の線を巻き込むように書かれ、その線を中央ハの上のGだと宣言します。だからG記号という別名もあります。ヘ音記号は上から2本目の線を二つの点で挟み、その線を中央ハの下のFだと宣言します。
アコーディオン奏者は両方を読みます。右手はト音記号、左手はヘ音記号です。コントラバス奏者はほぼヘ音記号だけを読み、高い独奏の書法では、そのままだと加線の森になってしまうのを避けるためにテノール記号が出てきます。加線とは、五線からはみ出した音のために、上や下に書き足される短い線のことです。中央ハはト音記号の五線の下の加線1本、ヘ音記号の五線の上の加線1本の上にあり、そこが二つの音部記号の出会う場所です。
まず自分に必要な音部記号を、完全に覚えてください。両方を一度に覚えようとすると、1年のあいだ音符ごとにためらうことになります。
数えずに音名を言う
昔ながらの語呂合わせは役に立ちます。ト音記号では下から線がE、G、B、D、F、間はFACEと読めます。ヘ音記号では線がG、B、D、F、A、間がA、C、E、Gです。
役には立ちますが、これは補助輪です。すらすら読める人は文章を唱えたりしません。書かれた単語を一文字ずつ綴らずに認識するのと同じように、位置をそのまま認識しています。前者から後者への道は、賢さではなく、触れた量です。
実際的なやり方は、目印になる音を作ることです。毎回いちばん下の線から数え上げるかわりに、三つか四つの錨を絶対的に覚えてしまいます。中央ハ、ト音記号の巻きが示すG、ヘ音記号の点が示すF、そして各五線のいちばん上と下の線。あとはすべて、いちばん近い錨からの小さな距離として読みます。文字ではなく音程で読むのも、実際には速い方法です。いまGにいて次の音が2つ上の間なら、その音の名前を知らなくても弾けます。
リズム、第二の層
長さは符頭とそれに付くもので示され、このしくみは見事なほど単純です。どの長さも、一つ前の半分になっています。全音符は白抜きの楕円。二分音符は白抜きに符尾が付いたもの。四分音符は塗りつぶしに符尾。八分音符は旗か連桁が1本増え、十六分音符は2本、以下同様です。
音符の後ろの付点は、その音符の半分をもう一度足します。付点二分音符は、二分音符が2拍のところで3拍になります。同じ高さの符頭二つを結ぶ曲線、タイは、2回弾くのではなく通して保つという意味です。休符は同じ長さを表す独自の記号を使い、これは隙間ではなく音楽です。
新しい曲を覚えるときは、リズムを音の高さと切り離して読んでください。楽器に触る前に、声に出して数えながらリズムだけを手で打ちます。大人の学習者の読譜のつまずきは、音の高さの衣を着たリズムの失敗であることがほとんどで、二つの層を分けてみれば1分で診断がつきます。
ページ上のそのほかすべて
音符の周りには第三の層があります。強弱はイタリア語の略号です。p はピアノ、弱く。f はフォルテ、強く。中くらいの度合いには mp と mf があり、少しずつ変えるには松葉形の記号を使います。テンポは冒頭に書かれ、歩く速さなら Andante、速ければ Allegro、メトロノームの数字が添えられることもよくあります。
アーティキュレーションの記号は、一つ一つの音がどう始まり、どう終わるかを指示します。符頭の上の点はスタッカート、切って。異なる高さの音をまたぐ曲線のスラーは、なめらかにつなげて。アクセントは、この音に余分な重みを、という意味です。
そして進行の指示。ページの上で、ほかの何よりも多くの人を混乱させるものです。反復の縦線、1番カッコと2番カッコ、D.C. al Fine、つまり冒頭に戻って Fine で止まれ。弾く前に、鉛筆で道順を割り出しておいてください。これを省いた人は、いずれリハーサルで迷子になります。たいてい、派手に。
楽器の前で読む
アコーディオン奏者には固有の関門があります。二段の譜表、二つの手、そしてまったく違う二つの理屈です。右手は音の高さを読んで、それを弾きます。左手が読むヘ音記号の音符は、ほとんどが ボタン を指していて、傍らにメジャーならM、マイナーならmといった文字が印刷され、音の集まりではなく和音の名前を伝えます。左手を音符ではなく指示として読めば、楽譜は抵抗しなくなります。蛇腹の方向はたいてい書かれていないので、自分で鉛筆で書き込むことになります。方向を変えるところに小さなVかかぎ括弧を、しかも音の途中ではなくフレーズの切れ目に変わるように計画して。
コントラバス奏者にも入場券があって、それは書かれた音と鳴る音が違うということです。コントラバスは記譜より1オクターヴ低く鳴るので、ページ上では低いEに見えるものが、楽器のいちばん低い音として出てきます。これは記譜上の便宜であって謎かけではありませんが、誰でも一度は混乱します。
読譜のなめらかさを作る習慣は、毎日やさしいものを初見で弾くことです。1ページ、繰り返しなし、間違いを直すために止まらない。日曜日の1時間より、毎日5分のほうがはるかに勝ります。A&G Academy がまさにこの目的のために740点を超える無料の楽譜ライブラリーを公開しています。グレード別に整理してあるので、自分の演奏水準より本当に少し下の教材が見つかります。読譜がいちばん速く伸びるのは、その水準です。
Frequently asked
楽譜が読めるようになるまでどれくらいかかりますか？
たいていの大人は、毎日短く練習すれば数週間で一つの音部記号の音名を確実に言えるようになり、数か月で簡単な曲を初見で読めるようになります。すらすら読める段階、つまり初めて見る楽譜をためらわずにテンポで読める段階には数年かかります。いちばん効く変数は才能や始めた年齢ではなく、毎日続けることです。
アコーディオンを弾くのに楽譜を読む必要はありますか？
いいえ。優れた民俗音楽やタンゴの奏者の多くが完全に耳で覚えていますし、耳で弾くことは本物の技術で、伸ばす価値があります。ただ読めるようになると、書かれたレパートリーが開け、アンサンブルのリハーサルははるかに速くなり、誰かが弾いて見せてくれるのを待たずに曲を覚えられます。この二つの力は、互いを支え合います。
いちばん下の線から数え上げるのをやめる、いちばん速い方法は何ですか？
中央ハや音部記号が名指す音など、目印になる音を三つか四つ絶対的に覚え、あとはすべていちばん近い目印からの距離として読むことです。それに、自分の演奏水準より少し下の教材を毎日初見で弾くことを組み合わせてください。数えることを認識が置き換えるのは、語呂合わせを増やすからではなく、繰り返し触れるからです。
악보 읽는 법, 맨바닥에서 시작하기
악보는 어떤 음을, 얼마나 길게, 얼마나 크게 연주할지를 알려 줍니다. 아무것도 모르는 상태에서 음높이와 리듬과 나머지 지시들을 읽어 나가는 법을 정리했습니다.
오선과 음자리표
음악은 다섯 줄과 그 사이의 네 칸으로 이루어진 오선 위에 적습니다. 오선에서 위쪽에 있을수록 음이 높습니다. 여기까지는 직관적이고, 직관적인 부분은 그것뿐입니다.
그 줄들이 정확히 어떤 음높이를 가리키는지는 맨 왼쪽의 기호, 곧 음자리표가 정합니다. 아래에서 둘째 줄을 감아 도는 높은음자리표는 그 줄을 가온다 위의 사 음으로 선언합니다. 사 음자리표라는 다른 이름이 여기서 나옵니다. 낮은음자리표는 위에서 둘째 줄 둘레에 점 두 개를 찍어 그 줄을 가온다 아래의 바 음으로 선언합니다.
아코디언 연주자는 둘 다 읽습니다. 오른손은 높은음자리표, 왼손은 낮은음자리표입니다. 더블베이스 연주자는 거의 전적으로 낮은음자리표를 읽고, 높은 음역의 독주곡에서는 높은 음들이 부르고 말 덧줄의 숲을 피하려고 테너 음자리표가 등장합니다. 덧줄은 오선 밖으로 벗어나는 음을 위해 위나 아래에 짧게 그어 주는 여분의 줄입니다. 가온다는 높은음자리표 아래 덧줄 하나 위에, 낮은음자리표 위 덧줄 하나 위에 앉으며, 두 음자리표가 만나는 지점이 바로 거기입니다.
필요한 음자리표를 먼저, 완전히 익히십시오. 둘을 한꺼번에 배우려다가 일 년 내내 음표 하나하나에서 머뭇거리게 됩니다.
세지 않고 음이름 부르기
전통적인 암기법은 효과가 있습니다. 높은음자리표에서 줄은 아래에서 위로 미, 솔, 시, 레, 파이고 칸은 파, 라, 도, 미입니다. 낮은음자리표에서 줄은 솔, 시, 레, 파, 라이고 칸은 라, 도, 미, 솔입니다.
효과는 있지만 보조 바퀴입니다. 익숙한 독보자는 문장을 외워 읊지 않습니다. 글자를 하나씩 세지 않고 단어를 알아보듯 위치를 곧바로 알아봅니다. 거기까지 가는 길은 영리함이 아니라 노출량입니다.
실용적인 방법은 기준음입니다. 매번 맨 아랫줄부터 세어 올라가는 대신 서너 개의 닻을 완전히 외워 두십시오. 가온다, 높은음자리표가 감아 도는 사 음, 낮은음자리표의 점이 가리키는 바 음, 그리고 각 오선의 맨 윗줄과 맨 아랫줄입니다. 그다음에는 나머지를 모두 가장 가까운 닻에서 얼마나 떨어져 있는지로 읽습니다. 음이름이 아니라 음정으로 읽는 것도 실제로 더 빠릅니다. 지금 사 음에 있고 다음 음이 두 칸 위라는 것을 알면, 그 음의 이름을 몰라도 연주할 수 있습니다.
리듬, 두 번째 겹
길이는 음표 머리와 거기 달린 것들로 나타내며, 그 체계는 아름다울 만큼 단순합니다. 모든 길이가 바로 앞의 절반입니다. 온음표는 속이 빈 타원입니다. 2분음표는 속이 비고 기둥이 있습니다. 4분음표는 속이 차고 기둥이 있습니다. 8분음표는 꼬리나 이음보를 하나 붙이고 16분음표는 둘을 붙이며, 아래로 계속 이어집니다.
어떤 음표든 뒤에 점을 찍으면 원래 길이의 절반이 더해집니다. 2분음표가 두 박이라면 점2분음표는 세 박입니다. 같은 음높이의 음표 둘을 잇는 곡선인 붙임줄은 두 번 치지 말고 그대로 이어서 붙잡으라는 뜻입니다. 쉼표는 같은 길이들에 대해 자기만의 기호를 쓰며, 빈틈이 아니라 음악입니다.
새 곡을 익힐 때는 리듬을 음높이와 따로 읽으십시오. 악기에 손을 대기 전에 소리 내어 세면서 리듬만 손뼉 치거나 두드려 보십시오. 성인 학습자에게 일어나는 독보 붕괴의 대부분은 음높이 탈을 쓴 리듬 실패이고, 두 겹을 갈라놓으면 1분 만에 원인이 드러납니다.
악보 위의 나머지 전부
음표 둘레에 세 번째 겹이 놓여 있습니다. 셈여림은 이탈리아어 약자입니다. 여리게는 피아노의 p, 세게는 포르테의 f이고, 그 중간 단계로 mp와 mf가 있으며 점진적인 변화는 벌어지는 쐐기 모양으로 나타냅니다. 빠르기는 맨 위에 이름으로 적습니다. 걷는 속도면 Andante, 빠르면 Allegro이고, 메트로놈 숫자가 함께 붙는 경우가 많습니다.
아티큘레이션 기호는 각 음이 어떻게 시작하고 끝나는지를 말해 줍니다. 음표 머리 위의 점은 스타카토, 곧 떼어서 치라는 뜻입니다. 서로 다른 여러 음 위에 걸친 곡선인 이음줄은 매끄럽게 이어서 연주하라는 뜻입니다. 악센트는 이 음에 힘을 더 실으라는 뜻입니다.
그다음이 진행 지시인데, 악보 위의 무엇보다도 많은 사람을 헷갈리게 합니다. 도돌이표, 첫째 번과 둘째 번 괄호, 처음으로 돌아가 Fine에서 멈추라는 D.C. al Fine 같은 것들입니다. 연주하기 전에 연필로 진행 경로를 정리해 두십시오. 이 과정을 건너뛴 사람은 언젠가 합주 도중에 길을 잃고, 대개 아주 크게 잃습니다.
악기 앞에서 읽기
아코디언 연주자에게는 특별한 관문이 하나 있습니다. 두 개의 보표, 두 손, 그리고 완전히 다른 두 가지 논리입니다. 오른손은 음높이를 읽고 그대로 연주합니다. 왼손은 낮은음자리표로 적혀 있지만 대개 버튼을 가리키는 음표를 읽으며, 음높이의 묶음이 아니라 화음 이름을 알려 주려고 옆에 장화음의 M이나 단화음의 m 같은 글자가 인쇄되어 있습니다. 왼손을 음이 아니라 지시로 읽으면 더 이상 연주자와 싸우지 않습니다. 벨로즈 방향은 대개 아예 적혀 있지 않으므로 직접 연필로 표시해야 합니다. 바뀌는 자리마다 작은 V나 꺾쇠를 넣되, 방향 전환이 음 한가운데가 아니라 악구 끝에 놓이도록 계획하십시오.
더블베이스 연주자에게도 자기만의 입장권이 있는데, 적힌 음높이와 울리는 음높이가 다르다는 것입니다. 더블베이스는 적힌 것보다 한 옥타브 낮게 울리므로, 악보에서 낮은 마 음처럼 보이는 것이 실제로는 악기의 가장 낮은 음으로 나옵니다. 수수께끼가 아니라 기보상의 편의이지만, 누구나 한 번은 여기서 헷갈립니다.
독보 실력을 키우는 습관은 쉬운 것을 날마다 초견으로 읽는 것입니다. 한 쪽, 반복 없이, 틀린 데를 고치려고 멈추지 않고 읽습니다. 하루 5분이 일요일 한 시간을 큰 차이로 이깁니다. A&G Academy는 바로 이 목적을 위해 740곡이 넘는 무료 악보 자료실을 운영하며, 난이도가 매겨져 있어 자기 연주 수준보다 정말로 조금 아래인 곡을 찾을 수 있습니다. 독보가 가장 빨리 느는 것이 바로 그 수준입니다.
Frequently asked
악보 읽는 법을 익히는 데 얼마나 걸리나요?
대부분의 성인은 날마다 짧게 연습하면 몇 주 안에 한 음자리표의 음이름을 안정적으로 부를 수 있고, 몇 달 안에 쉬운 곡을 초견으로 읽을 수 있습니다. 처음 보는 악보를 제 속도로 머뭇거리지 않고 읽는 유창함에는 몇 해가 걸립니다. 가장 큰 변수는 재능이나 시작한 나이가 아니라 날마다의 꾸준함입니다.
아코디언을 연주하려면 악보를 읽어야 하나요?
아닙니다. 훌륭한 민속음악과 탱고 연주자 상당수가 전적으로 귀로 배우며, 귀로 연주하는 것은 길러 둘 만한 진짜 기술입니다. 하지만 독보는 기보된 레퍼토리를 열어 주고 합주 연습을 훨씬 빠르게 만들며, 누군가 시범을 보여 주기를 기다리지 않고 곡을 익힐 수 있게 해 줍니다. 두 능력은 서로를 받쳐 줍니다.
맨 아랫줄부터 세어 올라가는 버릇을 가장 빨리 없애려면 어떻게 하나요?
가온다와 음자리표가 이름 붙이는 음처럼 서너 개의 기준음을 완전히 외운 다음, 나머지는 모두 가장 가까운 기준음에서의 거리로 읽으십시오. 여기에 자기 연주 수준보다 조금 낮은 곡을 날마다 초견으로 읽는 것을 더하십시오. 세는 대신 알아보게 되는 것은 암기법을 더 외워서가 아니라 반복된 노출로 이루어집니다.
Cara membaca not muzik dari sifar
Not muzik memberitahu anda not yang mana, berapa panjang, dan sekuat mana. Inilah cara membaca pic, ritma dan selebihnya pada halaman itu, bermula daripada sifar.
Baluk dan klef
Muzik ditulis pada baluk lima garis dan empat ruang di antaranya. Lebih tinggi pada baluk bermakna lebih tinggi picnya. Sebanyak itu memang intuitif, dan itulah satu-satunya bahagian yang intuitif.
Pic khusus yang diwakili garis-garis itu ditentukan oleh klef, iaitu simbol di hujung kiri sekali. Klef trebel, yang melingkar mengelilingi garis kedua dari bawah, mengisytiharkan garis itu sebagai G di atas C tengah. Dari situlah nama lainnya, klef G. Klef bes meletakkan dua titiknya mengapit garis kedua dari atas dan mengisytiharkannya sebagai F di bawah C tengah.
Pemain akordion membaca kedua-duanya: tangan kanan dalam trebel, tangan kiri dalam bes. Pemain bes berganda membaca klef bes hampir secara eksklusif, dengan klef tenor muncul dalam penulisan solo yang lebih tinggi untuk mengelakkan hutan garis leger yang sebaliknya akan diperlukan not tinggi. Garis leger ialah garis tambahan pendek yang dilukis di atas atau di bawah baluk bagi not yang terkeluar daripadanya. C tengah duduk pada satu garis leger di bawah baluk trebel dan satu di atas baluk bes, dan di situlah kedua-dua klef itu bertemu.
Pelajari klef yang anda perlukan dahulu, dan sehabis tuntas. Cuba mempelajari kedua-duanya serentak ialah punca orang teragak-agak pada setiap not selama setahun.
Menamakan not tanpa mengira
Mnemonik tradisional itu memang berkesan. Dalam klef trebel, garisnya dari bawah ke atas ialah E, G, B, D, F, dan ruangnya mengeja FACE. Dalam klef bes, garisnya ialah G, B, D, F, A dan ruangnya ialah A, C, E, G.
Ia berkesan, tetapi ia roda latihan. Pembaca yang fasih tidak melafazkan sesuatu ayat; mereka mengecam kedudukannya terus, sebagaimana anda mengecam sepatah perkataan bertulis tanpa mengejanya. Jalan dari satu ke satu lagi ialah jumlah pendedahan, bukan kepintaran.
Kaedah praktikalnya ialah not mercu tanda. Daripada mengira ke atas dari garis paling bawah setiap kali, hafal tiga atau empat sauh sepenuhnya: C tengah, G pada lingkaran klef trebel, F pada titik klef bes, serta garis atas dan bawah setiap baluk. Kemudian baca segala yang lain sebagai jarak kecil daripada sauh yang terdekat. Membaca mengikut selang dan bukan mengikut huruf juga lebih pantas dalam amalan: jika anda tahu anda berada pada G dan not seterusnya dua ruang ke atas, anda tidak perlu tahu namanya untuk memainkannya.
Ritma: lapisan kedua
Tempoh ditunjukkan oleh kepala not dan lampirannya, dan sistemnya indah kerana ringkas: setiap nilai ialah separuh daripada yang sebelumnya. Semibrif ialah bujur berongga. Minim berongga dengan batang. Krocet berisi dengan batang. Kuaver menambah satu bendera atau palang, semikuaver menambah dua, dan begitulah ke bawah.
Titik selepas mana-mana not menambah separuh nilainya sekali lagi: minim bertitik bertahan tiga detik sedangkan minim bertahan dua. Tanda ikat, iaitu garis melengkung yang menyambung dua kepala not berpic sama, bermakna tahan menerusi kedua-duanya dan bukan memainkannya dua kali. Tanda rehat menggunakan set simbolnya sendiri bagi tempoh yang sama, dan ia muzik, bukan kekosongan.
Baca ritma berasingan daripada pic apabila mempelajari karya baharu. Tepuk atau ketuk ritmanya sahaja, sambil mengira dengan kuat, sebelum menyentuh alat. Kebanyakan kegagalan membaca dalam kalangan pelajar dewasa ialah kegagalan ritma yang menyamar sebagai kegagalan pic, dan memisahkan kedua-dua lapisan itu mengesan masalahnya dalam seminit.
Segala yang lain pada halaman itu
Di sekeliling notnya duduk lapisan ketiga. Dinamik ialah singkatan Itali: p untuk piano, iaitu lembut, f untuk forte, iaitu kuat, dengan mp dan mf untuk versi sederhananya serta baji rambut untuk perubahan beransur. Tempo dinamakan di bahagian atas, Andante untuk rentak berjalan, Allegro untuk pantas, selalunya dengan angka metronom.
Tanda artikulasi memberitahu bagaimana setiap not bermula dan berakhir. Titik di atas kepala not bermakna stakato, iaitu terpisah. Slur, iaitu garis melengkung di atas beberapa pic yang berlainan, bermakna mainkannya dengan licin dan bersambung. Aksen bermakna beri yang satu ini berat tambahan.
Kemudian arahan navigasi, yang mengelirukan lebih ramai orang daripada apa-apa jua pada halaman itu: garis bar ulangan, penamat kali pertama dan kedua, D.C. al Fine yang bermaksud kembali ke permulaan dan berhenti pada Fine. Rungkaikan laluannya dengan pensel sebelum anda bermain. Semua orang yang melangkau langkah ini akhirnya sesat dalam latihan, dan biasanya dengan kuat.
Membaca di depan alat
Bagi pemain akordion ada satu rintangan khusus: dua baluk, dua tangan, dan dua logik yang sama sekali berbeza. Tangan kanan membaca pic dan memainkannya. Tangan kiri membaca not klef bes yang kebanyakannya menunjukkan butang, dengan huruf seperti M untuk major atau m untuk minor dicetak di sebelahnya untuk menamakan sebuah kord dan bukan satu set pic. Baca tangan kiri sebagai arahan dan bukan sebagai not, maka ia berhenti melawan anda. Arah belos biasanya tidak dinotasikan langsung, yang bermakna anda menandakannya sendiri dengan pensel: sebuah V kecil atau kurungan pada setiap pertukaran, dirancang supaya pertukaran arah mendarat di hujung frasa dan bukan di tengah not.
Pemain bes berganda mempunyai tiket masuk mereka sendiri, iaitu pic tertulis dan pic berbunyi yang berbeza. Bes berganda berbunyi satu oktaf lebih rendah daripada yang ditulis, jadi apa yang kelihatan seperti E rendah pada halaman itu keluar sebagai not paling rendah pada alat itu. Ini kemudahan notasi, bukan teka-teki, tetapi ia mengelirukan semua orang sekali.
Tabiat yang membina kefasihan membaca ialah membaca pandang sesuatu yang mudah setiap hari tanpa gagal, satu halaman, tanpa ulangan, tanpa berhenti membetulkan kesilapan. Lima minit sehari mengalahkan sejam pada hari Ahad dengan jurang yang lebar. A&G Academy menerbitkan perpustakaan percuma lebih 740 skor tepat untuk tujuan ini, bergred supaya anda boleh mencari bahan yang benar-benar sedikit di bawah aras permainan anda, iaitu aras yang membuatkan bacaan bertambah baik paling pantas.
Frequently asked
Berapa lama masa diperlukan untuk belajar membaca not muzik?
Kebanyakan orang dewasa boleh menamakan not dengan yakin dalam satu klef dalam beberapa minggu latihan harian yang pendek, dan boleh membaca karya mudah secara pandang dalam beberapa bulan. Kefasihan, iaitu membaca muzik yang tidak dikenali pada tempo tanpa teragak-agak, mengambil masa beberapa tahun. Pemboleh ubah utamanya ialah ketekalan harian, bukan bakat atau umur mula.
Perlukah saya membaca muzik untuk bermain akordion?
Tidak. Ramai pemain rakyat dan tango yang hebat belajar sepenuhnya dengan telinga, dan bermain dengan telinga ialah kemahiran tulen yang berbaloi dibangunkan. Tetapi membaca membuka repertoir bertulis, menjadikan latihan ensemble jauh lebih pantas, dan membolehkan anda mempelajari sesebuah karya tanpa menunggu seseorang menunjukkannya. Kedua-dua kebolehan itu saling menyokong.
Apakah cara paling pantas untuk berhenti mengira dari garis paling bawah?
Hafal tiga atau empat not mercu tanda sepenuhnya, seperti C tengah dan not yang dinamakan oleh klefnya, kemudian baca segala yang lain sebagai jarak daripada mercu tanda yang terdekat. Gabungkan itu dengan bacaan pandang harian bahan yang sedikit di bawah aras permainan anda. Pengecaman menggantikan pengiraan melalui pendedahan berulang, bukan melalui lebih banyak mnemonik.
இசை நோட்ஸை ஆரம்பத்திலிருந்து படிப்பது எப்படி
நோட்ஸ் எந்தச் சுரம், எவ்வளவு நேரம், எவ்வளவு உரக்க என்பதைச் சொல்கிறது. சுருதி, தாளம், பக்கத்தில் உள்ள மற்றவை ஆகியவற்றை பூஜ்ஜியத்திலிருந்து படிப்பது எப்படி என்பது இங்கே.
ஸ்டாஃப்பும் க்ளெஃப்பும்
இசை, ஐந்து கோடுகளும் அவற்றுக்கு இடையிலான நான்கு இடைவெளிகளும் கொண்ட ஒரு ஸ்டாஃப்பில் எழுதப்படுகிறது. ஸ்டாஃப்பில் மேலே என்றால் சுருதியில் உயரம். அவ்வளவு உள்ளுணர்வுக்கு உட்பட்டது, மேலும் அதுவே ஒரே உள்ளுணர்வுப் பகுதி.
அந்தக் கோடுகள் எந்தக் குறிப்பிட்ட சுருதிகளைக் குறிக்கின்றன என்பதை, இடது ஓரத்தில் உள்ள குறியான க்ளெஃப் தீர்மானிக்கிறது. அடியிலிருந்து இரண்டாவது கோட்டைச் சுற்றிச் சுருளும் ட்ரெபிள் க்ளெஃப், அந்தக் கோடு நடு C-க்கு மேலுள்ள G என்று அறிவிக்கிறது. அதனால்தான் அதற்கு G க்ளெஃப் என்ற மற்றொரு பெயர். பாஸ் க்ளெஃப் தன் இரு புள்ளிகளையும் மேலிருந்து இரண்டாவது கோட்டைச் சுற்றி வைத்து, அது நடு C-க்குக் கீழுள்ள F என்று அறிவிக்கிறது.
அக்கார்டியன் வாசிப்பாளர்கள் இரண்டையும் படிக்கிறார்கள்: வலது கை ட்ரெபிளில், இடது கை பாஸில். டபுள் பாஸ் வாசிப்பாளர்கள் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகப் பாஸ் க்ளெஃப்பையே படிக்கிறார்கள்; உயர் தனிவாசிப்பு எழுத்தில் டெனர் க்ளெஃப் தோன்றுகிறது, இல்லாவிட்டால் உயர் சுரங்கள் கோரும் லெட்ஜர் கோடுகளின் காடு தேவைப்படும். ஸ்டாஃப்பின் எல்லைக்கு வெளியே ஓடும் சுரங்களுக்காக அதற்கு மேலோ கீழோ வரையப்படும் குறுகிய கூடுதல் கோடுகளே லெட்ஜர் கோடுகள். நடு C, ட்ரெபிள் ஸ்டாஃப்புக்குக் கீழே ஒரு லெட்ஜர் கோட்டிலும் பாஸ் ஸ்டாஃப்புக்கு மேலே ஒன்றிலும் அமர்கிறது; அங்கேதான் இரு க்ளெஃப்களும் சந்திக்கின்றன.
உங்களுக்குத் தேவையான க்ளெஃப்பை முதலில், முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் கற்க முயல்வதுதான், ஓராண்டு முழுவதும் ஒவ்வொரு சுரத்திலும் தயங்குவதற்கான வழி.
எண்ணாமல் சுரங்களுக்குப் பெயரிடுவது
பாரம்பரிய நினைவூட்டல்கள் வேலை செய்கின்றன. ட்ரெபிள் க்ளெஃப்பில் கீழிருந்து மேலாகக் கோடுகள் E, G, B, D, F; இடைவெளிகள் FACE என்று உச்சரிக்கின்றன. பாஸ் க்ளெஃப்பில் கோடுகள் G, B, D, F, A; இடைவெளிகள் A, C, E, G.
அவை வேலை செய்கின்றன, ஆனால் அவை பயிற்சிச் சக்கரங்கள். சரளமாகப் படிப்பவர் ஒரு வாக்கியத்தை ஒப்புவிப்பதில்லை; எழுதப்பட்ட ஒரு சொல்லை எழுத்துக்கூட்டாமல் அடையாளம் காண்பதுபோல, அவர் இடத்தை நேரடியாகவே அடையாளம் காண்கிறார். ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கான வழி புத்திசாலித்தனம் அல்ல, வெளிப்பாட்டின் அளவே.
நடைமுறை முறை அடையாளச் சுரங்கள். ஒவ்வொரு முறையும் கீழ்க் கோட்டிலிருந்து மேலே எண்ணுவதற்குப் பதிலாக, மூன்று நான்கு நங்கூரங்களை முழுமையாக மனப்பாடம் செய்யுங்கள்: நடு C, ட்ரெபிள் க்ளெஃப்பின் சுருளில் உள்ள G, பாஸ் க்ளெஃப்பின் புள்ளிகளில் உள்ள F, ஒவ்வொரு ஸ்டாஃப்பின் மேல், கீழ்க் கோடுகள். பிறகு மற்ற எல்லாவற்றையும் அருகிலுள்ள நங்கூரத்திலிருந்து ஒரு சிறு தூரமாகப் படியுங்கள். எழுத்தைக் காட்டிலும் இடைவெளியால் படிப்பதும் நடைமுறையில் வேகமானது: நீங்கள் G-யில் இருக்கிறீர்கள் என்றும் அடுத்த சுரம் இரண்டு இடைவெளிகள் மேலே என்றும் தெரிந்தால், அதை வாசிக்க அதன் பெயர் தேவையில்லை.
தாளம்: இரண்டாவது அடுக்கு
கால அளவு சுரத்தலையாலும் அதன் இணைப்புகளாலும் காட்டப்படுகிறது; இந்த அமைப்பு அழகாக எளிமையானது: ஒவ்வொரு மதிப்பும் அதற்கு முந்தையதில் பாதி. முழுச் சுரம் ஒரு வெற்று நீள்வட்டம். அரைச் சுரம் ஒரு தண்டுடன் கூடிய வெற்று நீள்வட்டம். கால் சுரம் நிரப்பப்பட்டது, தண்டுடன். எட்டில் ஒரு சுரம் ஒரு கொடியையோ விட்டத்தையோ சேர்க்கிறது, பதினாறில் ஒன்று இரண்டைச் சேர்க்கிறது, இப்படியே கீழே.
எந்தச் சுரத்துக்குப் பின்னும் வரும் ஒரு புள்ளி அதன் மதிப்பில் பாதியை மீண்டும் சேர்க்கிறது: அரைச் சுரம் இரண்டு தாள அடிகள் நீடித்தால், புள்ளியிட்ட அரைச் சுரம் மூன்று நீடிக்கும். ஒரே சுருதியில் உள்ள இரு சுரத்தலைகளை இணைக்கும் வளைந்த கோடான டை, இரண்டு முறை வாசிக்காமல் இரண்டின் ஊடாகவும் பிடித்திருங்கள் என்று பொருள். ஓய்வுகள் அதே கால அளவுகளுக்குத் தமக்கே உரிய குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துகின்றன; அவை இடைவெளிகள் அல்ல, அவையும் இசையே.
புதிய படைப்பைக் கற்கும்போது தாளத்தைச் சுருதியிலிருந்து தனியாகப் படியுங்கள். கருவியைத் தொடுவதற்கு முன், உரக்க எண்ணிக்கொண்டே தாளத்தை மட்டும் தட்டுங்கள் அல்லது கைதட்டுங்கள். வயது வந்த கற்பவர்களிடம் ஏற்படும் பெரும்பாலான படிப்புச் சிக்கல்கள், சுருதி உடையணிந்த தாளத் தோல்விகளே; இரு அடுக்குகளையும் பிரிப்பது ஒரு நிமிடத்தில் பிரச்சினையைக் கண்டறிகிறது.
பக்கத்தில் உள்ள மற்ற எல்லாம்
சுரங்களைச் சுற்றி மூன்றாவது அடுக்கு அமர்ந்திருக்கிறது. டைனமிக்ஸ் இத்தாலியச் சுருக்கங்கள்: மென்மைக்கு, அதாவது பியானோவுக்கு, p; உரத்ததற்கு, அதாவது ஃபோர்டேவுக்கு, f; மிதமான வடிவங்களுக்கு mp, mf; படிப்படியான மாற்றங்களுக்கு ஹேர்பின் ஆப்புகள். டெம்போ மேலே பெயரிடப்படுகிறது, நடை வேகத்துக்கு Andante, விரைவுக்கு Allegro, அடிக்கடி ஒரு மெட்ரோனோம் எண்ணுடன்.
ஆர்ட்டிகுலேஷன் குறிகள் ஒவ்வொரு சுரமும் எப்படித் தொடங்கி எப்படி முடிகிறது என்பதைச் சொல்கின்றன. சுரத்தலைக்கு மேல் ஒரு புள்ளி என்றால் ஸ்டக்காட்டோ, துண்டிக்கப்பட்டது. பல வெவ்வேறு சுருதிகளுக்கு மேல் வரையப்படும் வளைந்த கோடான ஸ்லர் என்றால், அவற்றை மென்மையாக இணைத்து வாசியுங்கள் என்று பொருள். அக்ஸென்ட்கள் என்றால் இந்தச் சுரத்துக்குக் கூடுதல் எடை கொடுங்கள்.
பிறகு வழிசெலுத்தல் அறிவுறுத்தல்கள்; பக்கத்தில் உள்ள வேறு எதையும்விட இவைதான் அதிகம் பேரைக் குழப்புகின்றன: மீள் பார் கோடுகள், முதல் மற்றும் இரண்டாம் முறை முடிவுகள், தொடக்கத்துக்குத் திரும்பிச் சென்று Fine-இல் நிறுத்துங்கள் என்று பொருள்படும் D.C. al Fine. வாசிப்பதற்கு முன் ஒரு பென்சிலால் வழியைக் கண்டுபிடியுங்கள். இதைத் தவிர்க்கும் ஒவ்வொருவரும் இறுதியில் ஓர் ஒத்திகையில் வழிதவறுகிறார்கள், பொதுவாக உரக்கவே.
கருவியில் படிப்பது
அக்கார்டியன் வாசிப்பாளர்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட தடை உண்டு: இரண்டு ஸ்டாஃப்கள், இரண்டு கைகள், முற்றிலும் வேறுபட்ட இரு தர்க்கங்கள். வலது கை சுருதிகளைப் படித்து அவற்றை வாசிக்கிறது. இடது கை படிக்கும் பாஸ் க்ளெஃப் சுரங்கள் பெரும்பாலும் பொத்தான்களையே குறிக்கின்றன; அவற்றுக்குப் பக்கத்தில் மேஜருக்கு M, மைனருக்கு m போன்ற எழுத்துகள் அச்சிடப்பட்டு, ஒரு சுரத் தொகுப்பை அல்ல, ஒரு கார்டையே பெயரிடுகின்றன. இடது கையைச் சுரங்களாக அல்லாமல் அறிவுறுத்தல்களாகப் படியுங்கள், அது உங்களுடன் சண்டையிடுவதை நிறுத்தும். காற்றுப்பையின் திசை பொதுவாக எழுதப்படுவதே இல்லை, அதாவது அதை நீங்களே பென்சிலால் குறிக்க வேண்டும்: ஒவ்வொரு மாற்றத்திலும் ஒரு சிறிய V அல்லது ஓர் அடைப்புக்குறி, திசை மாற்றங்கள் சுரத்தின் நடுவில் அல்லாமல் சொற்றொடர் முடிவுகளில் விழும்படித் திட்டமிட்டு.
டபுள் பாஸ் வாசிப்பாளர்களுக்கு அவர்களுக்கே உரிய நுழைவுச் சீட்டு உண்டு: எழுதப்பட்ட சுருதியும் ஒலிக்கும் சுருதியும் வேறுபடுகின்றன. டபுள் பாஸ் எழுதப்பட்டதைவிட ஓர் ஆக்டேவ் கீழே ஒலிக்கிறது, எனவே பக்கத்தில் தாழ் E போலத் தெரிவது கருவியின் மிகத் தாழ்ந்த சுரமாக வெளிவருகிறது. இது ஒரு புதிர் அல்ல, ஒரு குறியீட்டு வசதி, ஆனால் இது ஒருமுறை எல்லாரையும் குழப்புகிறது.
படிக்கும் சரளத்தைக் கட்டியெழுப்பும் பழக்கம், தினமும் ஏதாவது எளிதான ஒன்றைப் பார்த்து வாசிப்பதுதான் — ஒரு பக்கம், மீள்வாசிப்பு இல்லை, பிழைகளைத் திருத்த நிற்பதில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு மணி நேரத்தைவிடத் தினமும் ஐந்து நிமிடங்கள் வெகுதூரம் சிறந்தவை. சரியாக இந்த நோக்கத்துக்காகவே A&G Academy 740-க்கும் மேற்பட்ட ஸ்கோர்கள் கொண்ட இலவச நூலகத்தை வெளியிடுகிறது; உங்கள் வாசிப்பு நிலைக்குச் சற்றே கீழே உள்ள பொருளை நீங்கள் கண்டுபிடிக்கும்படி அவை கிரேடு வாரியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன — படிப்புத் திறன் மிக வேகமாக மேம்படும் நிலை அதுவே.
Frequently asked
நோட்ஸ் படிக்கக் கற்க எவ்வளவு காலம் ஆகும்?
தினமும் குறுகிய பயிற்சி செய்தால், பெரும்பாலான பெரியவர்கள் சில வாரங்களுக்குள் ஒரு க்ளெஃப்பில் சுரங்களுக்கு நம்பகமாகப் பெயரிட முடியும், சில மாதங்களுக்குள் எளிய படைப்புகளைப் பார்த்தபடியே வாசிக்க முடியும். சரளம், அதாவது அறிமுகமில்லாத இசையைத் தயங்காமல் டெம்போவில் படிப்பது, சில ஆண்டுகள் எடுக்கும். முக்கியமான மாறி திறமையோ தொடங்கும் வயதோ அல்ல, தினசரித் தொடர்ச்சியே.
அக்கார்டியன் வாசிக்க நோட்ஸ் படிக்கத் தெரிய வேண்டுமா?
தேவையில்லை. சிறந்த நாட்டுப்புற, டாங்கோ வாசிப்பாளர்கள் பலர் முழுமையாகக் காதால் கற்கிறார்கள்; காதால் வாசிப்பது வளர்க்கத் தகுந்த உண்மையான திறன். ஆனால் படிப்பது எழுதப்பட்ட ரெபர்ட்டோவைத் திறக்கிறது, குழு ஒத்திகையை மிக வேகமாக்குகிறது, யாராவது செய்து காட்டுவதற்குக் காத்திராமல் ஒரு படைப்பைக் கற்க வைக்கிறது. இரு திறன்களும் ஒன்றுக்கொன்று ஆதரவு தருகின்றன.
கீழ்க் கோட்டிலிருந்து மேலே எண்ணுவதை நிறுத்த வேகமான வழி என்ன?
நடு C, க்ளெஃப் பெயரிடும் சுரம் போன்ற மூன்று நான்கு அடையாளச் சுரங்களை முழுமையாக மனப்பாடம் செய்யுங்கள்; பிறகு மற்ற எல்லாவற்றையும் அருகிலுள்ள அடையாளத்திலிருந்து ஒரு தூரமாகப் படியுங்கள். உங்கள் வாசிப்பு நிலைக்குச் சற்றே கீழே உள்ள பொருளைத் தினமும் பார்த்து வாசிப்பதோடு அதை இணையுங்கள். எண்ணுவதற்குப் பதிலாக அடையாளம் காணல் வருவது கூடுதல் நினைவூட்டல்களால் அல்ல, மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுவதால்.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.