Buying guides · 6 min read
How to choose a double bass
Choosing a double bass means settling three things: body size, how the top and back are made, and who sets it up. A practical guide from a working player.
Three quarter is the normal size
Double bass sizing is misleading, because the fractions do not describe a fraction of anything. A 3/4 bass is the standard adult instrument and what almost every orchestral and jazz player uses, with a string length around 104 to 106 centimetres. A 7/8 is noticeably larger, closer to 110, and a full 4/4 is rare outside specialist solo work and some older German instruments.
The reason 3/4 dominates is the left hand. On a bass you cover a whole tone with four fingers across a stretch already at the edge of what a hand can do comfortably. Add three centimetres of string length and that becomes a genuine strain, particularly in the lower positions where the intervals are widest. Players with large hands sometimes prefer 7/8 for the extra depth and volume, but that is a choice made from strength, not a default.
Smaller fractions exist for students: 1/2, 1/4, and 1/8 basses with proportionally shorter string lengths. A child should be on one. The test is simple: standing behind the instrument, can they reach first position without their shoulder rising and can they get the bow to the bridge without leaning? If not, the bass is too big.
Plywood, hybrid, carved
Basses are built three ways, and the difference is in how the top and back are made. A plywood bass has laminated top, back and ribs, pressed into shape. It is tough, tolerates humidity swings well, and survives airports and clubs. The tone is more focused and less complex than a carved instrument, which many jazz players regard as a feature rather than a flaw, because it amplifies cleanly and does not feed back as easily.
A hybrid has a carved solid spruce top with laminated back and ribs. The top does most of the acoustic work, so a hybrid gives much of the tonal gain of a carved instrument at a fraction of the cost while keeping the back and ribs stable. For students moving past a first instrument, and for jazz players wanting warmth without fragility, hybrids are often the sensible answer.
A fully carved bass has top, back and ribs all cut from solid wood, usually spruce over maple. It projects better, has more colour in the sound, and responds more sensitively to the bow. It is also more vulnerable: seams open, cracks happen, and it needs a stable environment. This is what orchestral players use, and it is what you buy when tone is the priority and you can look after the thing.
Setup matters more than the label
A double bass arrives from the factory unfinished in an important sense. The bridge is a blank, the nut may be cut roughly, the fingerboard has not been planed true, and the soundpost is wherever it landed. A bass with mediocre wood and an excellent setup will play better and often sound better than a superior instrument left as it came.
The work means cutting and fitting the bridge to the exact curve of the top, setting string heights so the strings press down without a fight but do not buzz, planing the fingerboard for a slight scoop and no dead spots, fitting the soundpost, and checking the nut slots.
Budget for this separately and assume it is not optional on anything cheap. Ask whoever is selling the instrument whether a luthier has set it up, and if the answer is vague, assume nobody has. Strings are part of the same conversation: a set costs real money, and the difference between gut, steel orchestral and steel jazz strings changes the instrument's character more than most buyers expect.
Budget tiers, honestly
At the entry level you are looking at plywood student instruments, often sold as an outfit with a bag and a bow. These are fine for a beginner and genuinely useful for school and community orchestras. Expect the included bow to be barely serviceable and plan to replace it early; a decent bow transforms how a modest bass responds.
The middle tier is hybrids and the better plywood instruments from established workshops, where the setup is competent out of the box and the fittings are ebony rather than stained hardwood. This is where a serious student or a working jazz player can settle for a long time.
Above that, carved instruments start at several times the cost of a hybrid and run upward without an obvious ceiling, into old European instruments where provenance and repair history set the price as much as sound does. Old basses are not automatically better. A well-made new carved bass often outplays a tired hundred-year-old one that has been patched repeatedly.
How to try one
Play open strings first, slowly, with the bow. Listen for whether each string speaks immediately and whether the volume is even across all four. Then play the same note in different positions on different strings and listen for wolf notes, that strangled stuttering that happens when a body resonance fights the string. Every bass has some. The question is how bad and how badly placed.
Sight along the neck for a twist. Tap gently around the seams and edges, listening for the hollow buzz of an open seam. Look inside with a torch for cracks and old repairs, and check the soundpost stands upright rather than leaning.
Finally, play something you know well, in the register you actually use. A bass that sounds glorious on low open E may be dull in thumb position, and if you spend your life up there that matters. If you are in Singapore and want another pair of ears on a candidate instrument, that is a normal thing to ask a teacher for.
Frequently asked
Is a plywood bass bad?
No. A plywood bass is the right choice for a lot of working situations: touring, teaching, outdoor gigs, and any room where humidity swings. It resists cracks and open seams far better than carved wood. You give up tonal complexity, but plenty of respected jazz players have used laminated instruments their whole careers.
What size double bass does an adult need?
Three quarter, in almost all cases, with a string length of roughly 104 to 106 centimetres. Seven eighths is an option for players with large hands and enough strength, and gives more depth and volume. Four quarter instruments are rare and mostly historical. Children need half, quarter or eighth size depending on height.
How much should I spend on setup?
Treat it as a real line item, not an afterthought. Bridge fitting, fingerboard planing, string height adjustment and soundpost setting are skilled work, and on an inexpensive instrument the setup can reasonably cost a noticeable fraction of the purchase price. It is the single change that makes the biggest difference to how a bass plays.
Cómo elegir un contrabajo
Elegir un contrabajo es decidir tres cosas: el tamaño de la caja, cómo están hechos la tapa y el fondo, y quién lo ajusta. Guía práctica de un músico en activo.
Tres cuartos es el tamaño normal
Las tallas del contrabajo despistan, porque las fracciones no describen la fracción de nada. Un contrabajo 3/4 es el instrumento estándar de adulto y el que usa casi todo orquestal y casi todo jazzista, con una longitud de cuerda de entre 104 y 106 centímetros. Un 7/8 es claramente mayor, cerca de 110, y un 4/4 entero es raro fuera del trabajo solista especializado y de algunos instrumentos alemanes antiguos.
El 3/4 domina por la mano izquierda. En un contrabajo cubres un tono entero con cuatro dedos y una extensión que ya está en el límite de lo que una mano hace con comodidad. Añade tres centímetros de longitud de cuerda y eso se convierte en un esfuerzo real, sobre todo en las posiciones graves, donde los intervalos son más anchos. Quien tiene las manos grandes a veces prefiere el 7/8 por la profundidad y el volumen extra, pero esa es una elección hecha desde la fuerza, no una opción por defecto.
Hay fracciones menores para estudiantes: contrabajos 1/2, 1/4 y 1/8 con longitudes de cuerda proporcionalmente más cortas. Un niño debe tocar en uno de ellos. La prueba es sencilla: de pie detrás del instrumento, ¿llega a primera posición sin que se le suba el hombro y puede llevar el arco al puente sin inclinarse? Si no, el contrabajo es demasiado grande.
Laminado, híbrido, tallado
Los contrabajos se construyen de tres maneras, y la diferencia está en cómo se hacen la tapa y el fondo. Un contrabajo laminado tiene tapa, fondo y aros de contrachapado prensado en forma. Es resistente, aguanta bien los vaivenes de humedad y sobrevive a aeropuertos y clubes. El sonido es más centrado y menos complejo que el de uno tallado, cosa que muchos jazzistas consideran una virtud y no un defecto, porque se amplifica limpio y no se acopla con tanta facilidad.
Un híbrido lleva tapa tallada de abeto macizo con fondo y aros laminados. La tapa hace casi todo el trabajo acústico, así que un híbrido ofrece buena parte de la ganancia sonora de un instrumento tallado por una fracción del coste, manteniendo estables el fondo y los aros. Para quien deja atrás su primer instrumento, y para los jazzistas que quieren calidez sin fragilidad, el híbrido suele ser la respuesta sensata.
Un contrabajo tallado entero tiene tapa, fondo y aros cortados de madera maciza, normalmente abeto sobre arce. Proyecta mejor, tiene más color en el sonido y responde con más sensibilidad al arco. También es más vulnerable: se abren juntas, aparecen grietas y necesita un entorno estable. Es lo que usan los orquestales, y es lo que se compra cuando el sonido es la prioridad y puedes cuidar del instrumento.
El ajuste importa más que la etiqueta
Un contrabajo sale de fábrica sin terminar en un sentido importante. El puente es una pieza en bruto, la cejuela puede estar tallada de cualquier manera, el diapasón no se ha rectificado y el alma está donde cayó. Un contrabajo de madera mediocre con un ajuste excelente tocará mejor y a menudo sonará mejor que un instrumento superior dejado tal cual vino.
El trabajo consiste en cortar y ajustar el puente a la curva exacta de la tapa, fijar las alturas de cuerda para que se pisen sin pelea pero sin cerdear, rectificar el diapasón con una leve concavidad y sin puntos muertos, colocar el alma y revisar las ranuras de la cejuela.
Presupuesta esto aparte y da por hecho que no es opcional en nada barato. Pregunta a quien te venda el instrumento si lo ha ajustado un luthier, y si la respuesta es vaga, supón que no lo ha hecho nadie. Las cuerdas forman parte de la misma conversación: un juego cuesta dinero de verdad, y la diferencia entre tripa, acero orquestal y acero de jazz cambia el carácter del instrumento más de lo que la mayoría de los compradores espera.
Rangos de precio, con honestidad
En la entrada tienes instrumentos de estudio laminados, muchas veces vendidos como equipo con funda y arco. Están bien para empezar y son de verdad útiles para orquestas escolares y de aficionados. Cuenta con que el arco incluido apenas sirva y planea cambiarlo pronto; un arco decente transforma la respuesta de un contrabajo modesto.
El rango medio son los híbridos y los mejores laminados de talleres asentados, donde el ajuste viene competente de serie y los herrajes son de ébano y no de madera dura teñida. Aquí un estudiante serio o un jazzista en activo puede instalarse durante mucho tiempo.
Por encima, los instrumentos tallados empiezan en varias veces el precio de un híbrido y suben sin techo evidente, hasta llegar a los viejos instrumentos europeos, donde la procedencia y el historial de reparaciones fijan el precio tanto como el sonido. Los contrabajos antiguos no son automáticamente mejores. Un buen contrabajo tallado nuevo suele superar a uno cansado de cien años remendado una y otra vez.
Cómo probar uno
Toca primero las cuerdas al aire, despacio, con el arco. Escucha si cada cuerda habla de inmediato y si el volumen es parejo en las cuatro. Después toca la misma nota en posiciones distintas y en cuerdas distintas y escucha si hay notas lobo, ese tartamudeo estrangulado que aparece cuando una resonancia de la caja pelea con la cuerda. Todos los contrabajos tienen alguna. La pregunta es cuánto y dónde.
Mira a lo largo del mástil por si está torcido. Golpea suavemente alrededor de las juntas y los bordes, escuchando el zumbido hueco de una junta abierta. Mira dentro con una linterna en busca de grietas y reparaciones antiguas, y comprueba que el alma está derecha y no inclinada.
Por último, toca algo que conozcas bien, en el registro que de verdad usas. Un contrabajo que suena glorioso en el mi grave al aire puede resultar soso en posición de pulgar, y si te pasas la vida ahí arriba eso importa. Si estás en Singapur y quieres otro par de oídos sobre un instrumento candidato, eso es algo normal que pedirle a un profesor.
Frequently asked
¿Es malo un contrabajo laminado?
No. Un contrabajo laminado es la elección correcta en muchas situaciones de trabajo: giras, docencia, bolos al aire libre y cualquier sala con vaivenes de humedad. Resiste grietas y juntas abiertas mucho mejor que la madera tallada. Renuncias a complejidad sonora, pero muchos jazzistas respetados han usado instrumentos laminados toda su carrera.
¿Qué tamaño de contrabajo necesita un adulto?
Tres cuartos, en casi todos los casos, con una longitud de cuerda de entre 104 y 106 centímetros. El 7/8 es una opción para quien tiene manos grandes y fuerza suficiente, y da más profundidad y volumen. Los instrumentos 4/4 son raros y en su mayoría históricos. Los niños necesitan tallas 1/2, 1/4 o 1/8 según su estatura.
¿Cuánto debería gastar en el ajuste?
Trátalo como una partida real y no como una ocurrencia tardía. Ajustar el puente, rectificar el diapasón, regular la altura de las cuerdas y colocar el alma son trabajos de oficio, y en un instrumento barato el ajuste puede costar razonablemente una fracción apreciable del precio de compra. Es el cambio que más diferencia marca en cómo toca un contrabajo.
Comment choisir une contrebasse
Choisir une contrebasse, c'est trancher trois questions : la taille de la caisse, la façon dont table et fond sont faits, et qui la règle. Guide pratique.
Le 3/4 est la taille normale
Les tailles de contrebasse induisent en erreur, car les fractions ne décrivent la fraction de rien du tout. Une 3/4 est l'instrument adulte standard, celui qu'emploient presque tous les orchestraux et les jazzmen, avec une longueur vibrante d'environ 104 à 106 centimètres. Une 7/8 est nettement plus grande, autour de 110, et une vraie 4/4 est rare en dehors du jeu soliste spécialisé et de certains vieux instruments allemands.
Si la 3/4 domine, c'est à cause de la main gauche. Sur une contrebasse, on couvre un ton entier avec quatre doigts dans un écart déjà à la limite du confortable. Ajoutez trois centimètres de longueur vibrante et cela devient un véritable effort, surtout dans les positions basses, là où les intervalles sont les plus larges. Les joueurs aux grandes mains préfèrent parfois la 7/8 pour la profondeur et le volume, mais c'est un choix fait par force, pas un réglage par défaut.
Il existe des fractions plus petites pour les élèves : des contrebasses 1/2, 1/4 et 1/8 aux longueurs vibrantes proportionnellement plus courtes. Un enfant doit en avoir une. Le test est simple : debout derrière l'instrument, atteint-il la première position sans lever l'épaule, et amène-t-il l'archet au chevalet sans se pencher ? Si non, la contrebasse est trop grande.
Lamellé, hybride, sculpté
Les contrebasses se font de trois façons, et la différence tient à la fabrication de la table et du fond. Une contrebasse en contreplaqué a table, fond et éclisses lamellés, pressés en forme. Elle est solide, supporte bien les écarts d'humidité et survit aux aéroports et aux clubs. Le son est plus resserré et moins complexe que celui d'un instrument sculpté, ce que beaucoup de jazzmen tiennent pour une qualité plutôt qu'un défaut, parce qu'elle s'amplifie proprement et entre moins facilement en larsen.
Une hybride a une table sculptée dans l'épicéa massif, avec fond et éclisses lamellés. C'est la table qui fait l'essentiel du travail acoustique, si bien qu'une hybride offre une bonne part du gain sonore d'un instrument sculpté pour une fraction du prix, tout en gardant un fond et des éclisses stables. Pour les élèves qui quittent leur premier instrument, et pour les jazzmen qui veulent de la chaleur sans la fragilité, l'hybride est souvent la réponse raisonnable.
Une contrebasse entièrement sculptée a table, fond et éclisses taillés dans du bois massif, en général de l'épicéa sur de l'érable. Elle projette mieux, a plus de couleur dans le son et répond plus finement à l'archet. Elle est aussi plus vulnérable : les joints s'ouvrent, les fentes arrivent, et il lui faut un environnement stable. C'est ce qu'emploient les orchestraux, et c'est ce que l'on achète quand le son passe avant tout et qu'on est capable de s'occuper de l'objet.
Le réglage compte plus que l'étiquette
Une contrebasse sort d'usine inachevée, en un sens important. Le chevalet est un brut, le sillet peut être taillé grossièrement, la touche n'a pas été rectifiée et l'âme est là où elle est tombée. Une contrebasse au bois médiocre bien réglée jouera mieux, et sonnera souvent mieux, qu'un instrument supérieur laissé tel qu'il est arrivé.
Le travail consiste à tailler et ajuster le chevalet à la courbe exacte de la table, à régler la hauteur des cordes pour qu'elles s'enfoncent sans combat mais ne frisent pas, à rectifier la touche pour lui donner un léger creux sans point mort, à poser l'âme et à vérifier les encoches du sillet.
Prévoyez cette dépense à part et partez du principe qu'elle n'est pas facultative sur un instrument bon marché. Demandez au vendeur si un luthier a réglé l'instrument, et si la réponse est vague, supposez que personne ne l'a fait. Les cordes font partie de la même discussion : un jeu coûte de l'argent réel, et la différence entre boyau, cordes d'orchestre en acier et cordes de jazz en acier change le caractère de l'instrument plus que la plupart des acheteurs ne l'imaginent.
Les paliers de budget, honnêtement
À l'entrée de gamme, on trouve des instruments d'étude en contreplaqué, souvent vendus en ensemble avec une housse et un archet. Ils font très bien l'affaire pour un débutant et rendent de vrais services dans les orchestres scolaires et associatifs. Attendez-vous à un archet fourni à peine utilisable et prévoyez de le remplacer tôt ; un archet correct transforme la réponse d'une contrebasse modeste.
Le milieu de gamme, ce sont les hybrides et les meilleurs instruments lamellés d'ateliers établis, réglés correctement dès la sortie du carton, avec des garnitures en ébène plutôt qu'en bois dur teinté. C'est là qu'un élève sérieux ou un jazzman en activité peut s'installer longtemps.
Au-dessus, les instruments sculptés commencent à plusieurs fois le prix d'une hybride et montent sans plafond évident, jusqu'aux vieux instruments européens dont la provenance et l'historique de réparations font le prix autant que le son. Les vieilles contrebasses ne sont pas automatiquement meilleures. Une contrebasse sculptée neuve et bien faite l'emporte souvent sur une centenaire fatiguée et rafistolée cent fois.
Comment en essayer une
Jouez d'abord les cordes à vide, lentement, à l'archet. Écoutez si chaque corde parle tout de suite et si le volume est égal sur les quatre. Jouez ensuite la même note dans différentes positions sur différentes cordes et guettez les notes de loup, ce bégaiement étranglé qui survient quand une résonance de la caisse se bat avec la corde. Toutes les contrebasses en ont. La question est de savoir à quel point, et à quel endroit.
Visez le long du manche pour repérer une torsion. Tapotez doucement autour des joints et des bords en écoutant le bourdonnement creux d'un joint ouvert. Regardez dedans à la lampe pour chercher fentes et vieilles réparations, et vérifiez que l'âme est bien droite et non penchée.
Enfin, jouez quelque chose que vous connaissez bien, dans le registre que vous employez vraiment. Une contrebasse superbe sur le mi grave à vide peut être terne en position du pouce, et si vous passez votre vie là-haut, cela compte. Si vous êtes à Singapour et voulez une deuxième paire d'oreilles sur un instrument candidat, c'est une chose normale à demander à un professeur.
Frequently asked
Une contrebasse en contreplaqué, c'est mauvais ?
Non. Une contrebasse en contreplaqué est le bon choix dans quantité de situations de travail : tournée, enseignement, concerts en plein air, et toute salle où l'humidité varie. Elle résiste aux fentes et aux joints ouverts bien mieux que le bois sculpté. On perd en complexité sonore, mais beaucoup de jazzmen respectés ont joué toute leur carrière sur un instrument lamellé.
Quelle taille de contrebasse faut-il à un adulte ?
Une 3/4 dans presque tous les cas, avec une longueur vibrante d'environ 104 à 106 centimètres. La 7/8 est une option pour les joueurs aux grandes mains et assez solides, et elle donne plus de profondeur et de volume. Les 4/4 sont rares et surtout historiques. Les enfants ont besoin d'une 1/2, d'une 1/4 ou d'une 1/8 selon leur taille.
Combien faut-il mettre dans le réglage ?
Traitez-le comme une vraie ligne de budget, pas comme une réflexion après coup. Ajuster le chevalet, rectifier la touche, régler la hauteur des cordes et poser l'âme sont un travail de spécialiste, et sur un instrument bon marché le réglage peut raisonnablement coûter une fraction notable du prix d'achat. C'est le seul changement qui modifie le plus la façon dont une contrebasse joue.
Wie Sie einen Kontrabass auswählen
Einen Kontrabass zu wählen heißt, drei Dinge zu klären: Korpusgröße, die Bauart von Decke und Boden und wer ihn einrichtet. Ein praktischer Leitfaden aus der Spielpraxis.
Drei Viertel ist die normale Größe
Die Größenangaben beim Kontrabass führen in die Irre, denn die Brüche beschreiben keinen Bruchteil von irgendetwas. Ein 3/4-Bass ist das übliche Erwachseneninstrument und das, was fast jeder Orchester- und Jazzmusiker spielt, mit einer Mensur von etwa 104 bis 106 Zentimetern. Ein 7/8 ist spürbar größer, eher bei 110, und ein volles 4/4 ist außerhalb spezieller Solistenarbeit und einiger älterer deutscher Instrumente selten.
Der Grund für die Vorherrschaft von 3/4 ist die linke Hand. Auf dem Bass decken Sie einen Ganzton mit vier Fingern über eine Spanne ab, die ohnehin am Rand dessen liegt, was eine Hand bequem schafft. Rechnen Sie drei Zentimeter Mensur dazu, und daraus wird eine echte Belastung, besonders in den unteren Lagen, wo die Abstände am größten sind. Spieler mit großen Händen bevorzugen manchmal 7/8 wegen der zusätzlichen Tiefe und Lautstärke, aber das ist eine Wahl aus Kraft heraus und kein Normalfall.
Für Schülerinnen und Schüler gibt es kleinere Brüche: 1/2, 1/4 und 1/8 mit entsprechend kürzerer Mensur. Ein Kind gehört auf so eines. Die Probe ist einfach: Kann es hinter dem Instrument stehend die erste Lage erreichen, ohne dass die Schulter hochgeht, und kommt es mit dem Bogen an den Steg, ohne sich hinüberzulehnen? Wenn nicht, ist der Bass zu groß.
Sperrholz, Hybrid, vollmassiv
Bässe werden auf drei Arten gebaut, und der Unterschied liegt darin, wie Decke und Boden gemacht sind. Ein Sperrholzbass hat laminierte Decke, laminierten Boden und laminierte Zargen, in Form gepresst. Er ist robust, verträgt Schwankungen der Luftfeuchtigkeit gut und übersteht Flughäfen und Clubs. Der Klang ist fokussierter und weniger vielschichtig als bei einem massiven Instrument, was viele Jazzmusiker eher als Vorzug denn als Mangel sehen, denn er lässt sich sauber verstärken und neigt weniger zu Rückkopplungen.
Ein Hybrid hat eine massive, ausgearbeitete Fichtendecke mit laminiertem Boden und laminierten Zargen. Die Decke leistet den größten Teil der akustischen Arbeit, ein Hybrid bringt also einen guten Teil des klanglichen Gewinns eines massiven Instruments zu einem Bruchteil der Kosten und hält Boden und Zargen zugleich stabil. Für Lernende, die über ihr erstes Instrument hinauswachsen, und für Jazzmusiker, die Wärme ohne Empfindlichkeit wollen, ist der Hybrid oft die vernünftige Antwort.
Ein vollmassiver Bass hat Decke, Boden und Zargen aus massivem Holz geschnitten, meist Fichte über Ahorn. Er trägt besser, hat mehr Farbe im Klang und reagiert feiner auf den Bogen. Er ist auch anfälliger: Fugen gehen auf, Risse kommen vor, und er braucht eine stabile Umgebung. Das ist es, was Orchestermusiker spielen, und das kaufen Sie, wenn der Klang Vorrang hat und Sie sich um das Instrument kümmern können.
Die Einrichtung zählt mehr als das Etikett
Ein Kontrabass kommt aus der Werkstatt in einem wichtigen Sinn unfertig. Der Steg ist ein Rohling, der Sattel ist vielleicht grob geschnitten, das Griffbrett ist nicht sauber abgezogen, und der Stimmstock steht dort, wo er gerade gelandet ist. Ein Bass aus mittelmäßigem Holz mit hervorragender Einrichtung spielt sich besser und klingt oft besser als ein überlegenes Instrument, das so blieb, wie es kam.
Die Arbeit besteht darin, den Steg genau auf die Wölbung der Decke zu schneiden und anzupassen, die Saitenlage so einzustellen, dass die Saiten sich ohne Kampf niederdrücken lassen und trotzdem nicht schnarren, das Griffbrett mit einer leichten Hohlkehle und ohne tote Stellen abzuziehen, den Stimmstock zu setzen und die Sattelkerben zu prüfen.
Planen Sie das getrennt ein und gehen Sie davon aus, dass es bei allem Günstigen nicht optional ist. Fragen Sie den Verkäufer, ob ein Geigenbauer das Instrument eingerichtet hat, und wenn die Antwort vage bleibt, nehmen Sie an, dass es niemand getan hat. Saiten gehören zum selben Gespräch: Ein Satz kostet richtig Geld, und der Unterschied zwischen Darm, Orchesterstahl und Jazzstahl verändert den Charakter des Instruments stärker, als die meisten Käufer erwarten.
Preisklassen, ehrlich betrachtet
Im Einstiegsbereich finden Sie Sperrholzinstrumente für Lernende, oft als Set mit Hülle und Bogen verkauft. Die sind für den Anfang in Ordnung und in Schul- und Laienorchestern wirklich nützlich. Rechnen Sie damit, dass der beiliegende Bogen kaum brauchbar ist, und planen Sie, ihn früh zu ersetzen; ein anständiger Bogen verändert grundlegend, wie ein einfacher Bass anspricht.
Die mittlere Klasse sind Hybride und die besseren Sperrholzinstrumente aus etablierten Werkstätten, bei denen die Einrichtung ab Werk kompetent ist und die Garnitur aus Ebenholz statt aus gebeiztem Hartholz besteht. Hier kann ein ernsthaft Lernender oder ein berufstätiger Jazzmusiker lange bleiben.
Darüber beginnen massive Instrumente beim Mehrfachen eines Hybrids und laufen ohne erkennbare Obergrenze weiter, hinein in alte europäische Instrumente, bei denen Herkunft und Reparaturgeschichte den Preis ebenso bestimmen wie der Klang. Alte Bässe sind nicht automatisch besser. Ein gut gebauter neuer massiver Bass übertrifft oft einen müden hundertjährigen, der immer wieder geflickt wurde.
Wie Sie einen ausprobieren
Spielen Sie zuerst leere Saiten, langsam, mit dem Bogen. Hören Sie, ob jede Saite sofort anspricht und ob die Lautstärke über alle vier gleichmäßig ist. Spielen Sie dann denselben Ton in verschiedenen Lagen auf verschiedenen Saiten und hören Sie auf Wolfstöne, dieses gewürgte Stottern, das entsteht, wenn eine Korpusresonanz gegen die Saite arbeitet. Jeder Bass hat welche. Die Frage ist, wie schlimm sie sind und wie ungünstig sie liegen.
Peilen Sie am Hals entlang, um eine Verdrehung zu erkennen. Klopfen Sie sanft rund um Fugen und Ränder und hören Sie auf das hohle Scheppern einer offenen Fuge. Leuchten Sie mit einer Lampe hinein und suchen Sie nach Rissen und alten Reparaturen, und prüfen Sie, ob der Stimmstock aufrecht steht und nicht schief.
Spielen Sie zuletzt etwas, das Sie gut kennen, in der Lage, die Sie wirklich benutzen. Ein Bass, der auf dem tiefen leeren E herrlich klingt, kann in der Daumenlage stumpf sein, und wenn Sie dort oben Ihr Leben verbringen, zählt das. Wenn Sie in Singapur sind und ein zweites Paar Ohren für ein Instrument in der engeren Wahl möchten, ist es völlig normal, eine Lehrkraft darum zu bitten.
Frequently asked
Ist ein Sperrholzbass schlecht?
Nein. Ein Sperrholzbass ist für viele Arbeitssituationen die richtige Wahl: Tourneen, Unterricht, Auftritte im Freien und jeder Raum, in dem die Luftfeuchtigkeit schwankt. Er widersteht Rissen und offenen Fugen weit besser als massives Holz. Sie geben klangliche Vielschichtigkeit auf, aber viele angesehene Jazzmusiker haben ihr ganzes Berufsleben lang laminierte Instrumente gespielt.
Welche Kontrabassgröße braucht ein Erwachsener?
Fast immer 3/4, mit einer Mensur von etwa 104 bis 106 Zentimetern. 7/8 ist eine Möglichkeit für Spieler mit großen Händen und genug Kraft und gibt mehr Tiefe und Lautstärke. 4/4-Instrumente sind selten und überwiegend historisch. Kinder brauchen je nach Körpergröße 1/2, 1/4 oder 1/8.
Wie viel sollte ich für die Einrichtung ausgeben?
Behandeln Sie sie als echten Posten und nicht als Nachgedanken. Steg anpassen, Griffbrett abziehen, Saitenlage einstellen und Stimmstock setzen sind Facharbeit, und bei einem günstigen Instrument darf die Einrichtung durchaus einen spürbaren Anteil des Kaufpreises kosten. Sie ist die eine Änderung, die am meisten dafür ausmacht, wie sich ein Bass spielt.
Come scegliere un contrabbasso
Scegliere un contrabbasso vuol dire decidere tre cose: la misura della cassa, come sono fatti tavola e fondo, e chi lo regola. Guida pratica di chi ci lavora.
Il tre quarti è la misura normale
Le misure del contrabbasso ingannano, perché le frazioni non descrivono la frazione di niente. Un 3/4 è lo strumento standard per un adulto ed è quello che usa quasi ogni contrabbassista d'orchestra o di jazz, con una lunghezza vibrante fra i 104 e i 106 centimetri. Un 7/8 è nettamente più grande, vicino ai 110, e un 4/4 intero è raro fuori dal lavoro solistico specializzato e da certi vecchi strumenti tedeschi.
Il motivo per cui domina il 3/4 è la mano sinistra. Su un contrabbasso copri un tono intero con quattro dita in un'apertura già al limite di quello che una mano fa comodamente. Aggiungi tre centimetri di lunghezza vibrante e diventa uno sforzo vero, soprattutto nelle posizioni basse, dove gli intervalli sono più larghi. Chi ha mani grandi a volte preferisce il 7/8 per la profondità e il volume in più, ma è una scelta che si fa per forza fisica, non un punto di partenza.
Per gli studenti esistono frazioni più piccole: contrabbassi 1/2, 1/4 e 1/8 con lunghezze vibranti proporzionalmente più corte. Un bambino deve stare su uno di quelli. La prova è semplice: in piedi dietro lo strumento, arriva alla prima posizione senza alzare la spalla e riesce a portare l'arco al ponticello senza sbilanciarsi? Se no, il contrabbasso è troppo grande.
Compensato, ibrido, scavato
I contrabbassi si costruiscono in tre modi, e la differenza sta in come sono fatti la tavola e il fondo. Un contrabbasso in compensato ha tavola, fondo e fasce laminati e pressati in forma. È robusto, sopporta bene gli sbalzi di umidità e sopravvive ad aeroporti e locali. Il suono è più concentrato e meno complesso di quello di uno strumento scavato, cosa che molti jazzisti considerano un pregio e non un difetto, perché si amplifica pulito e non va in feedback con facilità.
Un ibrido ha la tavola in abete massello scavato e fondo e fasce laminati. È la tavola a fare quasi tutto il lavoro acustico, quindi un ibrido dà buona parte del guadagno di suono di uno strumento scavato a una frazione del costo, tenendo fondo e fasce stabili. Per gli studenti che superano il primo strumento, e per i jazzisti che vogliono calore senza fragilità, l'ibrido è spesso la risposta ragionevole.
Un contrabbasso tutto scavato ha tavola, fondo e fasce ricavati dal legno massello, di solito abete sopra acero. Proietta meglio, ha più colore nel suono e risponde con più sensibilità all'arco. È anche più vulnerabile: le commessure si aprono, le crepe capitano e vuole un ambiente stabile. È quello che usano gli orchestrali, ed è quello che compri quando il suono viene prima di tutto e sai prenderti cura dello strumento.
La regolazione conta più dell'etichetta
Un contrabbasso esce dalla fabbrica incompiuto, in un senso che conta. Il ponticello è un pezzo grezzo, il capotasto può essere intagliato alla buona, la tastiera non è stata spianata come si deve e l'anima sta dove è capitata. Un contrabbasso con legno mediocre e una regolazione eccellente si suona meglio, e spesso suona meglio, di uno strumento superiore lasciato com'è arrivato.
Il lavoro consiste nel tagliare e adattare il ponticello alla curva esatta della tavola, nel fissare le altezze delle corde perché si premano senza combattere ma non frullino, nello spianare la tastiera con una leggera concavità e senza punti morti, nel collocare l'anima e nel controllare le sedi del capotasto.
Mettilo a bilancio a parte e dai per scontato che su qualunque strumento economico non sia facoltativo. Chiedi a chi ti vende lo strumento se un liutaio l'ha regolato, e se la risposta è vaga, dai per scontato che non l'abbia fatto nessuno. Le corde fanno parte dello stesso discorso: un set costa soldi veri, e la differenza fra budello, acciaio da orchestra e acciaio da jazz cambia il carattere dello strumento più di quanto quasi tutti gli acquirenti si aspettino.
Le fasce di prezzo, senza giri di parole
Nella fascia d'ingresso trovi strumenti da studio in compensato, spesso venduti in kit con custodia e arco. Vanno bene per chi comincia e sono davvero utili nelle orchestre scolastiche e amatoriali. Aspettati che l'arco incluso sia appena utilizzabile e mettiti in conto di sostituirlo presto; un arco decente trasforma la risposta di un contrabbasso modesto.
La fascia media è quella degli ibridi e dei migliori strumenti in compensato delle botteghe affermate, dove la regolazione è già competente alla consegna e la minuteria è in ebano e non in legno duro tinto. È la fascia in cui uno studente serio o un jazzista di professione può fermarsi a lungo.
Sopra, gli strumenti scavati partono da diverse volte il costo di un ibrido e salgono senza un tetto evidente, fino ai vecchi strumenti europei, dove la provenienza e la storia delle riparazioni pesano sul prezzo quanto il suono. I contrabbassi vecchi non sono automaticamente migliori. Uno scavato nuovo fatto bene spesso batte un centenario stanco e rappezzato più volte.
Come provarne uno
Prima suona le corde vuote, lente, con l'arco. Ascolta se ogni corda parla subito e se il volume è uniforme su tutte e quattro. Poi suona la stessa nota in posizioni diverse su corde diverse e cerca le note lupo, quel balbettio strozzato che si produce quando una risonanza della cassa combatte con la corda. Ogni contrabbasso ne ha qualcuna. La domanda è quanto sono brutte e quanto sono messe male.
Guarda lungo il manico per vedere se è storto. Batti piano lungo le commessure e i bordi, ascoltando il ronzio vuoto di una commessura aperta. Guarda dentro con una torcia in cerca di crepe e vecchie riparazioni, e controlla che l'anima stia dritta e non inclinata.
Infine suona qualcosa che conosci bene, nel registro che usi davvero. Un contrabbasso magnifico sul Mi grave a vuoto può essere spento in posizione del pollice, e se passi la vita lassù la cosa conta. Se sei a Singapore e vuoi un secondo paio di orecchie su uno strumento che stai valutando, è una cosa del tutto normale da chiedere a un insegnante.
Frequently asked
Un contrabbasso in compensato è scadente?
No. Un contrabbasso in compensato è la scelta giusta in molte situazioni di lavoro: tournée, didattica, concerti all'aperto e qualunque sala in cui l'umidità oscilla. Resiste alle crepe e alle commessure aperte molto meglio del legno scavato. Rinunci a complessità di suono, ma parecchi jazzisti stimati hanno usato strumenti laminati per tutta la carriera.
Che misura di contrabbasso serve a un adulto?
Un tre quarti, in quasi tutti i casi, con una lunghezza vibrante di circa 104-106 centimetri. Il sette ottavi è un'opzione per chi ha mani grandi e abbastanza forza, e dà più profondità e più volume. Gli strumenti interi sono rari e per lo più storici. I bambini hanno bisogno di un mezzo, un quarto o un ottavo a seconda dell'altezza.
Quanto devo spendere per la regolazione?
Trattala come una voce di spesa vera, non come un ripensamento. Adattamento del ponticello, spianatura della tastiera, regolazione dell'altezza delle corde e collocazione dell'anima sono lavoro specializzato, e su uno strumento economico la regolazione può ragionevolmente costare una frazione non trascurabile del prezzo d'acquisto. È l'intervento singolo che cambia di più il modo in cui un contrabbasso si suona.
Como escolher um contrabaixo
Escolher um contrabaixo é decidir três coisas: o tamanho da caixa, como são feitos o tampo e o fundo, e quem faz a montagem. Um guia prático de quem toca.
Três quartos é o tamanho normal
Os tamanhos do contrabaixo são enganadores, porque as frações não descrevem fração nenhuma de nada. Um contrabaixo 3/4 é o instrumento adulto padrão e o que quase todos os instrumentistas de orquestra e de jazz usam, com um comprimento vibrante entre 104 e 106 centímetros. Um 7/8 é visivelmente maior, mais perto dos 110, e um 4/4 completo é raro fora do trabalho solístico especializado e de alguns instrumentos alemães antigos.
A razão por que o 3/4 domina é a mão esquerda. Num contrabaixo cobre-se um tom inteiro com quatro dedos, numa extensão que já está no limite do que uma mão consegue fazer com conforto. Acrescente três centímetros de comprimento vibrante e isso passa a ser um esforço a sério, sobretudo nas posições graves, onde os intervalos são mais largos. Quem tem mãos grandes por vezes prefere o 7/8 pela profundidade e pelo volume extra, mas essa é uma escolha feita a partir da força, não uma opção por omissão.
Existem frações mais pequenas para alunos: contrabaixos 1/2, 1/4 e 1/8, com comprimentos vibrantes proporcionalmente mais curtos. Uma criança deve estar num deles. O teste é simples: de pé atrás do instrumento, consegue chegar à primeira posição sem levantar o ombro e consegue levar o arco ao cavalete sem se inclinar? Se não, o contrabaixo é grande demais.
Contraplacado, híbrido, esculpido
Os contrabaixos constroem-se de três maneiras, e a diferença está em como são feitos o tampo e o fundo. Um contrabaixo de contraplacado tem tampo, fundo e faixas laminados, prensados em forma. É resistente, tolera bem as oscilações de humidade e sobrevive a aeroportos e a clubes. O som é mais focado e menos complexo do que num instrumento esculpido, o que muitos músicos de jazz consideram uma vantagem e não um defeito, porque amplifica com limpeza e entra menos facilmente em realimentação.
Um híbrido tem tampo esculpido em abeto maciço com fundo e faixas laminados. É o tampo que faz a maior parte do trabalho acústico, por isso um híbrido dá grande parte do ganho sonoro de um instrumento esculpido por uma fração do custo, mantendo o fundo e as faixas estáveis. Para alunos que passam do primeiro instrumento, e para músicos de jazz que querem calor sem fragilidade, o híbrido é muitas vezes a resposta sensata.
Um contrabaixo totalmente esculpido tem tampo, fundo e faixas cortados em madeira maciça, normalmente abeto sobre bordo. Projeta melhor, tem mais cor no som e responde com mais sensibilidade ao arco. Também é mais vulnerável: as juntas abrem, aparecem fendas, e precisa de um ambiente estável. É o que usam os instrumentistas de orquestra, e é o que se compra quando o som é a prioridade e se consegue cuidar da coisa.
A montagem conta mais do que o rótulo
Um contrabaixo chega da fábrica por acabar, num sentido importante. O cavalete é um bloco em bruto, a pestana pode estar cortada grosseiramente, a escala não foi aplainada a direito, e a alma está onde calhou. Um contrabaixo de madeira medíocre com uma montagem excelente toca melhor, e muitas vezes soa melhor, do que um instrumento superior deixado como veio.
O trabalho consiste em cortar e ajustar o cavalete à curvatura exata do tampo, regular a altura das cordas para que estas se pisem sem luta mas não ronquem, aplainar a escala com uma ligeira concavidade e sem pontos mortos, montar a alma e verificar os entalhes da pestana.
Conte com isto à parte e parta do princípio de que não é opcional em nada que seja barato. Pergunte a quem vende o instrumento se um luthier o montou, e se a resposta for vaga, assuma que ninguém o fez. As cordas fazem parte da mesma conversa: um jogo custa dinheiro a sério, e a diferença entre cordas de tripa, de aço para orquestra e de aço para jazz muda o carácter do instrumento mais do que a maioria dos compradores espera.
Escalões de orçamento, com honestidade
No nível de entrada está a falar de instrumentos de estudo em contraplacado, muitas vezes vendidos em conjunto, com saco e arco. Servem bem a um principiante e são genuinamente úteis em orquestras de escola e de comunidade. Conte com um arco incluído que mal serve e planeie substituí-lo cedo; um arco decente transforma a maneira como um contrabaixo modesto responde.
O escalão intermédio são os híbridos e os melhores instrumentos de contraplacado de oficinas estabelecidas, onde a montagem vem competente de origem e os acessórios são de ébano e não de madeira tingida. É aqui que um aluno sério ou um músico de jazz em atividade podem ficar durante muito tempo.
Acima disso, os instrumentos esculpidos começam em várias vezes o custo de um híbrido e sobem sem teto evidente, até aos instrumentos europeus antigos, onde a proveniência e o historial de reparações determinam o preço tanto quanto o som. Os contrabaixos antigos não são automaticamente melhores. Um contrabaixo esculpido novo e bem feito bate muitas vezes um cansado de cem anos que já foi remendado vezes sem conta.
Como experimentar um
Toque primeiro as cordas soltas, devagar, com o arco. Ouça se cada corda fala de imediato e se o volume é uniforme nas quatro. Depois toque a mesma nota em posições diferentes e em cordas diferentes e ouça se há notas-lobo, aquele gaguejar estrangulado que acontece quando uma ressonância da caixa luta com a corda. Todos os contrabaixos têm algumas. A questão é quão más são e quão mal colocadas estão.
Olhe ao longo do braço para ver se está torcido. Bata ao de leve à volta das juntas e das bordas, à escuta do zumbido oco de uma junta aberta. Espreite lá dentro com uma lanterna à procura de fendas e reparações antigas, e confirme que a alma está de pé e não inclinada.
Por fim, toque qualquer coisa que conheça bem, no registo que usa de facto. Um contrabaixo que soa glorioso no mi grave solto pode ser baço em posição de polegar, e se passa a vida lá em cima isso importa. Se estiver em Singapura e quiser um segundo par de ouvidos num instrumento candidato, é perfeitamente normal pedir isso a um professor.
Frequently asked
Um contrabaixo de contraplacado é mau?
Não. Um contrabaixo de contraplacado é a escolha certa para muitas situações de trabalho: digressões, ensino, concertos ao ar livre e qualquer sala onde a humidade oscile. Resiste a fendas e a juntas abertas muito melhor do que a madeira esculpida. Perde-se complexidade tímbrica, mas muitos músicos de jazz respeitados usaram instrumentos laminados a vida inteira.
Que tamanho de contrabaixo precisa um adulto?
Três quartos, em quase todos os casos, com um comprimento vibrante de cerca de 104 a 106 centímetros. Sete oitavos é uma opção para quem tem mãos grandes e força suficiente, e dá mais profundidade e volume. Os instrumentos 4/4 são raros e sobretudo históricos. As crianças precisam de meio, um quarto ou um oitavo, consoante a altura.
Quanto devo gastar na montagem?
Trate-a como uma rubrica real e não como uma coisa secundária. Ajustar o cavalete, aplainar a escala, regular a altura das cordas e montar a alma é trabalho especializado, e num instrumento barato a montagem pode custar, com razão, uma fração apreciável do preço de compra. É a única mudança que faz a maior diferença na maneira como um contrabaixo toca.
Как выбрать контрабас
Выбрать контрабас — значит решить три вопроса: размер корпуса, как сделаны деки и кто отладит инструмент. Практическое руководство от действующего музыканта.
Три четверти — это и есть нормальный размер
Размеры контрабаса сбивают с толку, потому что дроби не обозначают долю чего бы то ни было. Контрабас 3/4 — стандартный взрослый инструмент, на нём играют почти все оркестранты и джазмены; мензура у него примерно 104-106 сантиметров. Размер 7/8 заметно крупнее, ближе к 110, а полный 4/4 встречается редко — разве что в специальной сольной работе и у некоторых старых немецких инструментов.
Преобладание 3/4 объясняется левой рукой. На контрабасе вы берёте целый тон четырьмя пальцами при растяжке, уже стоящей на грани того, что рука выдерживает без напряжения. Добавьте три сантиметра мензуры — и это станет настоящей нагрузкой, особенно в нижних позициях, где интервалы шире всего. Игроки с крупными руками иногда предпочитают 7/8 ради глубины и громкости, но это выбор от силы, а не вариант по умолчанию.
Для учеников существуют меньшие дроби: 1/2, 1/4 и 1/8 с пропорционально более короткой мензурой. Ребёнку нужен именно такой. Проверка простая: стоя за инструментом, дотягивается ли он до первой позиции без поднятия плеча и доводит ли смычок до подставки, не наклоняясь? Если нет, контрабас великоват.
Фанера, гибрид, массив
Контрабасы делают тремя способами, и разница в том, как сделаны верхняя и нижняя деки. У фанерного контрабаса деки и обечайки клееные, выгнутые под прессом. Он крепок, хорошо переносит перепады влажности, выживает в аэропортах и клубах. Тембр у него собраннее и проще, чем у резного инструмента, и многие джазмены считают это достоинством, а не изъяном: он чисто усиливается и не так легко идёт в самовозбуждение.
У гибрида резная верхняя дека из массива ели, а нижняя дека и обечайки клееные. Основную акустическую работу делает верхняя дека, поэтому гибрид даёт большую часть тембрового выигрыша резного инструмента за долю его цены и при этом сохраняет стабильность низа и обечаек. Для учеников, переросших первый инструмент, и для джазменов, которым нужна теплота без хрупкости, гибрид часто и есть разумный ответ.
У полностью резного контрабаса обе деки и обечайки вырезаны из массива, обычно ель по клёну. Он лучше летит в зал, у него богаче краски в звуке и тоньше отклик на смычок. Он же и уязвимее: швы расходятся, появляются трещины, ему нужна стабильная среда. Именно такими играют в оркестре, и такой покупают, когда тембр в приоритете и вы способны за инструментом ухаживать.
Отладка важнее надписи на этикетке
С фабрики контрабас приезжает недоделанным в одном важном смысле. Подставка — заготовка, верхний порожек может быть пропилен грубо, гриф не прострожен начисто, а душка стоит там, где встала. Контрабас из посредственного дерева с отличной отладкой будет играть лучше, а часто и звучать лучше, чем инструмент классом выше, оставленный как есть.
Работа включает подгонку и вырезание подставки точно по изгибу деки, выставление высоты струн так, чтобы они прижимались без борьбы, но не дребезжали, прострожку грифа с небольшим прогибом и без мёртвых точек, установку душки и проверку пазов верхнего порожка.
Заложите на это отдельные деньги и считайте, что на чём-то дешёвом отладка не опция. Спросите у продавца, отлаживал ли инструмент мастер, и если ответ уклончивый — считайте, что никто. Струны из того же разговора: комплект стоит ощутимых денег, а разница между жильными, стальными оркестровыми и стальными джазовыми струнами меняет характер инструмента сильнее, чем большинство покупателей ожидает.
Ценовые уровни, честно
На входном уровне вам предложат фанерные ученические инструменты, часто комплектом с чехлом и смычком. Для начинающего они годятся и всерьёз полезны в школьных и любительских оркестрах. Рассчитывайте, что вложенный смычок едва работоспособен, и планируйте заменить его пораньше: приличный смычок преображает отклик даже скромного контрабаса.
Средний уровень — это гибриды и фанерные инструменты получше из устоявшихся мастерских, где отладка из коробки сделана грамотно, а фурнитура из чёрного дерева, а не из крашеной твёрдой древесины. Здесь серьёзный ученик или работающий джазмен может задержаться надолго.
Выше начинаются резные инструменты — от нескольких цен гибрида и дальше вверх без очевидного потолка, вплоть до старых европейских контрабасов, где цену определяют провенанс и история ремонтов не меньше, чем звук. Старый контрабас не лучше автоматически. Хорошо сделанный новый резной инструмент нередко переигрывает усталый столетний, который многократно латали.
Как пробовать инструмент
Сначала сыграйте смычком открытые струны, медленно. Послушайте, сразу ли говорит каждая струна и ровная ли громкость на всех четырёх. Потом сыграйте одну и ту же ноту в разных позициях на разных струнах и послушайте, нет ли волчьих тонов — того сдавленного заикания, которое возникает, когда резонанс корпуса спорит со струной. Они есть у каждого контрабаса. Вопрос в том, насколько они сильны и насколько неудачно расположены.
Посмотрите вдоль грифа, нет ли винта. Легко простучите швы и края, прислушиваясь к глухому дребезгу разошедшегося шва. Загляните внутрь с фонариком в поисках трещин и старых ремонтов и проверьте, что душка стоит прямо, а не заваливается.
Напоследок сыграйте что-нибудь хорошо знакомое в том регистре, в котором вы действительно работаете. Контрабас, роскошный на открытой нижней ми, может оказаться тусклым в позиции большого пальца, а если вы живёте именно там, это важно. Если вы в Сингапуре и хотите, чтобы кандидата послушала ещё одна пара ушей, попросить об этом преподавателя — совершенно нормально.
Frequently asked
Фанерный контрабас — это плохо?
Нет. Для множества рабочих ситуаций фанерный контрабас — правильный выбор: гастроли, преподавание, игра на улице и любой зал с перепадами влажности. Он куда лучше массива сопротивляется трещинам и расхождению швов. Вы теряете сложность тембра, но немало уважаемых джазменов всю жизнь играли на клееных инструментах.
Какой размер контрабаса нужен взрослому?
Почти во всех случаях 3/4, с мензурой примерно 104-106 сантиметров. Размер 7/8 — вариант для игроков с крупными руками и достаточной силой, он даёт больше глубины и громкости. Инструменты 4/4 редки и в основном исторические. Детям нужны 1/2, 1/4 или 1/8 в зависимости от роста.
Сколько стоит заложить на отладку?
Считайте её отдельной строкой расходов, а не мелочью напоследок. Подгонка подставки, прострожка грифа, выставление высоты струн и установка душки — квалифицированная работа, и на недорогом инструменте отладка вполне может стоить заметную долю его цены. Это единственное изменение, которое сильнее всего влияет на то, как контрабас играет.
怎么挑一把低音提琴
挑低音提琴要定下三件事：琴体尺寸、面板与背板的做法，以及由谁来装配调整。一份来自在职演奏者的实用指南。
3/4 才是正常尺寸
低音提琴的尺寸标法有误导性，因为那些分数并不是谁的几分之几。3/4 是标准的成人乐器，几乎所有乐队和爵士演奏者用的都是它，弦长大约 104 到 106 厘米。7/8 明显更大，接近 110，而整个 4/4 除了专门的独奏用途和一些老德国琴之外很少见。
3/4 之所以占主流，原因在左手。在低音提琴上，你要用四根手指跨一个已经逼近手的舒适极限的距离去覆盖一个全音。再加三厘米弦长，这就变成实打实的劳损，在音程最宽的低把位上尤其如此。手大的演奏者有时偏爱 7/8，为的是更多的厚度和音量，但那是凭实力做的选择，不是默认项。
更小的分数是给学生用的：1/2、1/4 和 1/8 的琴，弦长按比例缩短。孩子就该用这些。检验方法很简单：站在琴后面，他能不能在肩膀不抬起来的情况下够到第一把位，能不能不侧身就把弓送到琴码附近？做不到，这把琴就太大了。
胶合板、混合板、全实木挖制
低音提琴有三种做法，区别在面板和背板是怎么做的。胶合板琴的面板、背板和侧板都是层压板压制成形的。它结实，很能扛湿度变化，经得起机场和夜店。音色比挖制琴更集中、层次更少，而许多爵士演奏者把这当成优点而不是缺点，因为它扩声干净，也不那么容易啸叫。
混合板琴是实木挖制的云杉面板配层压的背板和侧板。面板承担了大部分发声工作，所以混合板琴以挖制琴零头的价钱，给出挖制琴音色上的大半好处，同时背板和侧板保持稳定。对于要换掉第一把琴的学生，以及想要温暖又不想太娇气的爵士演奏者来说，混合板往往是明智的答案。
全实木挖制的琴，面板、背板和侧板全部用整块木料切削而成，通常是云杉配枫木。它穿透力更好，音色里颜色更多，对弓的反应也更敏感。它同时也更脆弱：缝口会开，裂会出现，需要稳定的环境。这是乐队演奏者用的琴，也是当音色是首要考虑、而你又照看得了它的时候该买的琴。
装配比牌子更要紧
低音提琴从工厂出来时，在一个重要的意义上是没做完的。琴码是一块毛坯，弦枕可能开得很粗，指板没有刨平，音柱落在哪儿就是哪儿。一把木料一般但装配出色的琴，会比一把更好却原样未动的琴更好弹，而且往往更好听。
这份活包括：把琴码切削、贴合到面板的确切弧度；把弦高设到按下去不费劲又不打品；把指板刨出一点凹度、没有死点；装好音柱；检查弦枕的槽。
把这笔钱单列进预算，并且假定在任何便宜的琴上它都不是可选项。问问卖琴的人有没有制琴师做过装配，如果答案含糊，就当作没人做过。琴弦属于同一场对话：一套弦要花实打实的钱，而羊肠弦、钢制乐队弦和钢制爵士弦之间的差别，对乐器性格的改变超过多数买家的预期。
老老实实说各个价位
入门一档是胶合板学生琴，常常配琴套和琴弓打包出售。这些对初学者足够，对学校和社区乐队也真的好用。随琴那把弓估计勉强能用，做好早点换掉的打算；一把像样的弓能彻底改变一把普通琴的反应。
中间一档是混合板琴和有口碑的作坊做的较好的胶合板琴，出厂装配是称职的，配件是乌木而不是染色硬木。认真的学生或在职的爵士演奏者可以在这一档待很久。
再往上，挖制琴的起价是混合板琴的好几倍，一路上去没有明显的天花板，直到那些来历和修复史与音色同样决定价格的欧洲老琴。老琴并不自动更好。一把做工好的新挖制琴，常常胜过一把补了又补、已经累了的百年老琴。
怎么试琴
先用弓慢慢拉空弦。听每根弦是不是立刻出声，四根弦的音量是不是均匀。然后在不同的弦、不同的把位上奏同一个音，听有没有狼音，就是琴体共振和弦较劲时那种被掐住的结巴声。每把琴都有一些。问题是有多糟、位置有多碍事。
顺着琴颈看过去，看有没有扭曲。沿缝口和边缘轻轻敲一敲，听有没有缝口开裂那种空洞的嗡声。拿手电往里面看，找裂和旧修补，再看看音柱是直立的还是歪着的。
最后，用你真正常用的音区，奏一首你很熟的曲子。一把在低音空弦 E 上辉煌无比的琴，到了拇指把位可能很闷，而如果你一辈子都待在上面，这就要紧。如果你在新加坡，想找人再帮着听一听某把候选的琴，向老师提这个要求是再正常不过的事。
Frequently asked
胶合板低音提琴不好吗？
不是。在很多实际场合里，胶合板琴都是对的选择：巡演、教学、户外演出，以及任何湿度会剧烈变化的场地。它抗开裂、抗缝口开胶的能力远强于挖制木。你放弃的是音色的层次，但不少受人尊敬的爵士演奏者一辈子都在用层压琴。
成人需要多大的低音提琴？
几乎所有情况下都是 3/4，弦长大约 104 到 106 厘米。7/8 是留给手大、力气也够的演奏者的选项，能给出更多厚度和音量。4/4 的琴很少见，多半属于历史遗存。孩子按身高选 1/2、1/4 或 1/8。
装配该花多少钱？
把它当成一笔真实的开支，而不是事后想起来的事。切配琴码、刨指板、调弦高、立音柱都是手艺活，在一把便宜的琴上，装配费用占到购琴价里一个相当可观的比例是合理的。它是对一把琴手感影响最大的那一项改变。
コントラバスの選び方
コントラバス選びで決めるのは三つ。胴のサイズ、表板と裏板の作り、そして誰が調整するか。現役の奏者による実際的な手引きです。
3/4が普通のサイズ
コントラバスのサイズ表記は誤解を招きます。この分数は、何かの何分の一も表していないからです。3/4は大人が使う標準の楽器で、オーケストラでもジャズでもほぼ全員がこれを使い、弦長はおよそ104から106センチです。7/8は目に見えて大きく、110センチ近く。4/4のフルサイズは、専門的な独奏の仕事や一部の古いドイツの楽器を除けば、めったに見ません。
3/4が主流なのは左手のためです。コントラバスでは四本の指で全音ぶんをカバーしますが、その広がりはすでに、手が無理なくできる限界のあたりにあります。弦長が3センチ増えれば、それは本物の負担になります。音程の幅がいちばん広い低いポジションでは、なおさらです。手の大きい奏者が、深みと音量を求めて7/8を選ぶことはありますが、それは強みから来る選択であって、既定値ではありません。
学習者のために、もっと小さい分数のサイズもあります。1/2、1/4、1/8で、弦長も比例して短くなっています。子どもはこれを使うべきです。判定は簡単です。楽器の後ろに立って、肩が上がらずに第1ポジションに届くか。前かがみにならずに弓を駒のところまで持っていけるか。どちらかができなければ、その楽器は大きすぎます。
合板、ハイブリッド、削り出し
コントラバスの作りは三通りあり、違いは表板と裏板の作り方にあります。合板の楽器は表板、裏板、側板がすべて積層材をプレス成形したものです。丈夫で、湿度の変化によく耐え、空港やクラブを生き延びます。音は削り出しの楽器より輪郭がはっきりしていて複雑さに欠けますが、ジャズの奏者の多くはこれを欠点ではなく長所と見ています。アンプできれいに増幅でき、ハウリングも起きにくいからです。
ハイブリッドは、削り出した無垢のスプルースの表板に、積層の裏板と側板を組み合わせたものです。音響の仕事の大半は表板がやっているので、ハイブリッドなら削り出しの楽器の音の利点の多くを、はるかに安い費用で手に入れつつ、裏板と側板の安定は保てます。最初の一台を卒業する学習者にも、壊れやすさなしに温かさがほしいジャズの奏者にも、ハイブリッドはたいてい妥当な答えです。
総削り出しの楽器は、表板、裏板、側板がすべて無垢材から削り出されていて、ふつうはスプルースにメイプルの組み合わせです。よく飛び、音に色があり、弓に対して敏感に反応します。その分もろくもあります。接ぎ目は開き、割れも起き、安定した環境が必要です。オーケストラの奏者が使うのはこれで、音が最優先で、しかも面倒を見てやれるときに買うものです。
ラベルより調整のほうが効く
コントラバスは、ある重要な意味で未完成のまま工場から出てきます。駒は削り出す前のブランクで、ナットの溝は荒いかもしれず、指板は平面が出ておらず、魂柱はたまたま立った場所に立っています。並の材で調整の行き届いた楽器のほうが、上等でも出荷のままの楽器より弾きやすく、しばしば音もよくなります。
その作業とは、表板の曲面にぴったり合うように駒を削って合わせること、弦を押さえるのに苦労せず、しかもびびらない弦高にすること、指板をわずかなすくいを付けて平面を出し、デッドスポットをなくすこと、魂柱を立てること、そしてナットの溝を点検することです。
この費用は別に見積もり、安い楽器では必ず必要だと考えてください。売り手には、弦楽器の製作者が調整をしたかどうかを聞きましょう。答えが曖昧なら、誰もしていないと考えるべきです。弦も同じ話の一部です。一組は本当にお金がかかりますし、ガット、スチールのオーケストラ弦、スチールのジャズ弦の違いは、たいていの買い手が思っている以上に楽器の性格を変えます。
価格帯を、正直に
入門の価格帯で見ることになるのは合板の学習用の楽器で、ケースと弓の付いたセットで売られていることが多いものです。初心者には十分ですし、学校や市民オーケストラでは本当に役に立ちます。付属の弓はかろうじて使える程度だと思っておき、早めに買い替える計画を立ててください。まともな弓は、控えめな楽器の反応をまるごと変えます。
中の価格帯は、ハイブリッドと、名の通った工房のよい合板の楽器です。箱から出した時点で調整がきちんとしていて、付属部品は染めた堅木ではなく黒檀になります。真剣な学習者や現役のジャズ奏者が、長く落ち着ける場所です。
その上、削り出しの楽器はハイブリッドの数倍から始まり、はっきりした上限もなく上がっていきます。ヨーロッパの古い楽器の領域では、来歴と修理の履歴が音と同じくらい値段を決めます。古いコントラバスが自動的によいわけではありません。よくできた新しい削り出しの楽器が、何度も継ぎ当てされて疲れた100年前の楽器を上回ることはよくあります。
試奏のしかた
まず開放弦を、ゆっくり、弓で弾いてください。どの弦もすぐに発音するか、四本のあいだで音量がそろっているかを聴きます。次に同じ音を別の弦の別のポジションで弾いて、ウルフ音を探します。胴の共鳴が弦とぶつかって出る、あの詰まってどもるような音です。どのコントラバスにも多少はあります。問題は、どれほどひどいか、どれほど悪い場所にあるかです。
ネックをねじれがないか目で見通してください。接ぎ目と縁を軽く叩いて、接ぎ目が開いているときの空ろなびびり音がしないか聴きます。懐中電灯で中をのぞいて割れと古い修理を確認し、魂柱が傾かずまっすぐ立っているかを見ます。
最後に、自分のよく知っている曲を、自分が実際に使う音域で弾いてみてください。低い開放のEでは見事に鳴るのに、サムポジションでは冴えないコントラバスもあります。その高さで一生を過ごすなら、それは重大です。シンガポールにいて、候補の楽器にもう一組の耳がほしければ、それは先生に頼んで当たり前のことです。
Frequently asked
合板のコントラバスは悪いのですか？
いいえ。合板の楽器は、実際の仕事の多くの場面で正しい選択です。ツアー、レッスン、屋外の本番、湿度の振れる部屋。割れや接ぎ目の開きに、削り出しの材よりはるかによく耐えます。音の複雑さは諦めることになりますが、尊敬されるジャズ奏者の多くが、生涯を通じて積層の楽器を使ってきました。
大人にはどのサイズのコントラバスが必要ですか？
ほぼすべての場合で3/4、弦長はおよそ104から106センチです。7/8は、手が大きく力も足りている奏者の選択肢で、深みと音量が増します。4/4はまれで、ほとんどは歴史的な楽器です。子どもは身長に応じて1/2、1/4、1/8が必要になります。
調整にはいくらかけるべきですか？
思いつきの追加ではなく、正式な費目として扱ってください。駒合わせ、指板の削り直し、弦高の調整、魂柱の設置は熟練の仕事で、安い楽器なら調整費が購入価格のかなりの割合になっても不思議ではありません。コントラバスの弾き心地をいちばん大きく変える、ただ一つの変更です。
더블베이스 고르는 법
더블베이스를 고르는 일은 세 가지를 정하는 일입니다. 몸통 크기, 앞판과 뒤판을 만든 방식, 그리고 셋업을 누가 하느냐입니다. 현역 연주자의 실전 안내입니다.
3/4가 보통 크기다
더블베이스의 크기 표기는 오해를 부릅니다. 그 분수가 무엇의 몇 분의 몇을 가리키는 것이 아니기 때문입니다. 3/4 베이스가 표준 성인 악기이며 오케스트라와 재즈 연주자 거의 전부가 쓰는 크기로, 현 길이는 104에서 106센티미터쯤입니다. 7/8은 눈에 띄게 커서 110에 가깝고, 4/4는 전문 독주 작업이나 오래된 독일 악기 일부를 빼면 보기 드뭅니다.
3/4가 주류인 이유는 왼손입니다. 베이스에서는 이미 손이 편하게 벌릴 수 있는 한계에 걸친 폭으로 네 손가락을 펴서 온음 하나를 덮습니다. 여기에 현 길이 3센티미터를 더하면 진짜 무리가 되고, 음정 사이가 가장 넓은 낮은 포지션에서 특히 그렇습니다. 손이 큰 연주자는 더 깊은 소리와 음량을 얻으려고 7/8을 택하기도 하지만, 그것은 힘이 있어서 내리는 선택이지 기본값이 아닙니다.
학생용으로는 더 작은 분수도 있습니다. 1/2, 1/4, 1/8 베이스는 현 길이가 그만큼 짧습니다. 아이라면 그런 악기를 써야 합니다. 판단 기준은 단순합니다. 악기 뒤에 서서, 어깨가 올라가지 않은 채 제1포지션에 손이 닿는가, 그리고 몸을 기울이지 않고 활을 브리지까지 가져갈 수 있는가입니다. 그러지 못하면 그 베이스는 너무 큽니다.
합판, 하이브리드, 통판
베이스를 만드는 방식은 세 가지이고, 차이는 앞판과 뒤판을 어떻게 만드느냐에 있습니다. 합판 베이스는 앞판과 뒤판과 옆판을 모두 여러 겹으로 붙여 틀에 눌러 모양을 잡습니다. 튼튼하고 습도 변화를 잘 견디며 공항과 클럽에서도 살아남습니다. 음색은 깎아 만든 악기보다 더 모여 있고 덜 복잡한데, 많은 재즈 연주자는 이것을 흠이 아니라 장점으로 봅니다. 앰프로 깨끗하게 증폭되고 하울링도 덜 나기 때문입니다.
하이브리드는 앞판만 통 가문비나무를 깎아 쓰고 뒤판과 옆판은 합판입니다. 소리의 일은 앞판이 대부분 하기 때문에, 하이브리드는 통판 악기가 주는 음색상의 이득을 훨씬 적은 값에 상당 부분 가져오면서 뒤판과 옆판은 안정적으로 유지합니다. 첫 악기를 졸업하는 학생에게도, 약한 악기를 감당하지 않으면서 따뜻한 소리를 원하는 재즈 연주자에게도 하이브리드가 합리적인 답인 경우가 많습니다.
전부 깎아 만든 베이스는 앞판과 뒤판과 옆판을 모두 통나무에서 잘라 냅니다. 보통 가문비나무 위에 단풍나무입니다. 소리가 더 멀리 뻗고 색이 더 풍부하며 활에 더 예민하게 반응합니다. 대신 더 약합니다. 이음매가 벌어지고 금이 가며 안정된 환경이 필요합니다. 오케스트라 연주자가 쓰는 것이 이것이고, 음색이 최우선이고 악기를 돌볼 수 있을 때 사는 것이 이것입니다.
이름표보다 셋업이 중요하다
더블베이스는 중요한 의미에서 미완성인 채로 공장에서 나옵니다. 브리지는 깎지 않은 판이고, 너트는 거칠게 파여 있을 수 있으며, 지판은 평탄하게 다듬어지지 않았고, 사운드포스트는 어쩌다 선 자리에 그냥 서 있습니다. 나무가 그저 그렇더라도 셋업이 훌륭한 베이스가, 나온 그대로 둔 더 좋은 악기보다 더 잘 연주되고 대개 더 좋은 소리를 냅니다.
그 작업이란 앞판의 곡면에 딱 맞게 브리지를 깎아 세우고, 현이 싸우지 않고 눌리면서도 잡음이 나지 않도록 현 높이를 잡고, 지판을 살짝 오목하고 죽은 자리 없이 대패질하고, 사운드포스트를 세우고, 너트 홈을 점검하는 일입니다.
이 비용은 따로 잡고, 값싼 악기라면 선택 사항이 아니라고 여기십시오. 악기를 파는 쪽에 현악기 제작자가 셋업을 했는지 물어보고, 대답이 모호하면 아무도 하지 않았다고 보면 됩니다. 현도 같은 이야기의 일부입니다. 한 세트 값이 적지 않고, 거트현과 오케스트라용 강철현과 재즈용 강철현의 차이는 대부분의 구매자가 짐작하는 것보다 악기의 성격을 크게 바꿉니다.
예산 구간, 솔직하게
입문 구간에서는 합판 학생용 악기를 보게 되고, 가방과 활을 묶은 세트로 파는 경우가 많습니다. 초보자에게는 충분하고 학교와 지역 오케스트라에서 실제로 쓸모가 있습니다. 딸려 오는 활은 겨우 쓸 만한 수준이라고 생각하고 일찍 바꿀 계획을 세우십시오. 괜찮은 활 하나가 평범한 베이스의 반응을 완전히 바꿔 놓습니다.
중간 구간은 하이브리드와 이름 있는 공방의 더 나은 합판 악기입니다. 상자에서 꺼낸 상태로도 셋업이 제대로 되어 있고, 부속이 물들인 활엽수가 아니라 흑단입니다. 진지한 학생이나 현역 재즈 연주자가 오랫동안 머물 수 있는 자리입니다.
그 위로는 깎아 만든 악기가 하이브리드의 몇 배에서 시작해 뚜렷한 천장 없이 올라가고, 결국 내력과 수리 이력이 소리만큼이나 값을 정하는 오래된 유럽 악기까지 이어집니다. 오래된 베이스가 자동으로 더 좋은 것은 아닙니다. 잘 만든 새 통판 베이스가, 여기저기 기운 채 지쳐 있는 백 년 된 악기보다 나은 경우가 흔합니다.
어떻게 시연해 볼 것인가
먼저 개방현을 활로 천천히 켜 보십시오. 현마다 소리가 바로 나오는지, 네 현의 음량이 고른지 들어 보십시오. 그다음 같은 음을 여러 현의 여러 포지션에서 연주하며 늑대음을 들어 보십시오. 몸통의 공명이 현과 싸울 때 생기는, 목이 졸린 듯 더듬거리는 그 소리 말입니다. 모든 베이스에 어느 정도는 있습니다. 문제는 얼마나 심한지, 그리고 얼마나 나쁜 자리에 있는지입니다.
목을 눈으로 훑어 비틀림이 있는지 보십시오. 이음매와 가장자리를 따라 가볍게 두드리며 이음매가 벌어졌을 때 나는 빈 소리를 들어 보십시오. 손전등으로 안쪽을 들여다보며 금과 옛 수리 자국을 살피고, 사운드포스트가 기울지 않고 똑바로 서 있는지 확인하십시오.
마지막으로 잘 아는 곡을, 실제로 자기가 쓰는 음역에서 연주해 보십시오. 낮은 개방현 E에서 근사하게 울리는 베이스가 엄지 포지션에서는 밋밋할 수 있고, 그 위에서 평생을 보내는 사람이라면 그것이 중요합니다. 싱가포르에 계시고 후보 악기를 들어 줄 귀가 하나 더 필요하다면, 선생에게 부탁하는 것은 아주 흔한 일입니다.
Frequently asked
합판 베이스는 나쁜가요?
아닙니다. 합판 베이스는 많은 현실적인 상황에서 옳은 선택입니다. 투어, 레슨, 야외 공연, 그리고 습도가 오르내리는 모든 공간이 그렇습니다. 금이 가거나 이음매가 벌어지는 일이 깎아 만든 나무보다 훨씬 적습니다. 음색의 복잡함은 포기하게 되지만, 존경받는 재즈 연주자 상당수가 평생 합판 악기를 썼습니다.
성인에게는 어떤 크기의 더블베이스가 필요한가요?
거의 모든 경우 3/4이고, 현 길이는 대략 104에서 106센티미터입니다. 7/8은 손이 크고 힘이 충분한 연주자에게 선택지가 되며 더 깊은 소리와 큰 음량을 줍니다. 4/4 악기는 드물고 대체로 역사적인 물건입니다. 아이는 키에 따라 1/2, 1/4, 1/8 크기가 필요합니다.
셋업에는 얼마를 써야 하나요?
나중에 생각할 일이 아니라 실제 예산 항목으로 잡으십시오. 브리지 깎기, 지판 대패질, 현 높이 조정, 사운드포스트 세우기는 숙련된 작업이고, 값싼 악기라면 셋업 비용이 구입가의 눈에 띄는 비율을 차지하는 것도 무리가 아닙니다. 베이스가 연주되는 방식을 가장 크게 바꾸는 단 하나의 변화입니다.
Cara memilih bes berganda
Memilih bes berganda bermakna memutuskan tiga perkara: saiz badan, cara papan atas dan belakangnya dibuat, dan siapa yang melakukan setupnya. Panduan praktikal.
Tiga suku ialah saiz biasa
Penyaizan bes berganda mengelirukan, kerana pecahan itu tidak menggambarkan pecahan apa-apa pun. Bes 3/4 ialah alat dewasa piawai dan itulah yang digunakan hampir setiap pemain orkestra dan jaz, dengan panjang tali sekitar 104 hingga 106 sentimeter. Bes 7/8 ketara lebih besar, lebih hampir kepada 110, dan 4/4 penuh jarang ditemui di luar kerja solo khusus dan beberapa alat Jerman yang lama.
Sebab 3/4 mendominasi ialah tangan kiri. Pada sebuah bes anda meliputi satu nada penuh dengan empat jari merentasi regangan yang sudah pun berada di pinggir kemampuan tangan untuk selesa. Tambah tiga sentimeter panjang tali dan itu menjadi ketegangan yang sebenar, terutamanya dalam kedudukan bawah tempat selangnya paling lebar. Pemain bertangan besar kadangkala lebih gemar 7/8 kerana kedalaman dan kelantangan tambahan, tetapi itu pilihan yang dibuat atas kekuatan, bukan tetapan lalai.
Pecahan yang lebih kecil wujud untuk pelajar: bes 1/2, 1/4 dan 1/8 dengan panjang tali yang lebih pendek secara berkadaran. Seorang kanak-kanak patut menggunakannya. Ujiannya mudah: berdiri di belakang alat itu, bolehkah mereka mencapai kedudukan pertama tanpa bahu terangkat dan bolehkah mereka membawa bow ke bridge tanpa mencondong? Jika tidak, besnya terlalu besar.
Papan lapis, hibrid, ukiran
Bes dibina dengan tiga cara, dan perbezaannya terletak pada cara papan atas dan belakangnya dibuat. Bes papan lapis mempunyai papan atas, belakang dan rusuk berlamina yang ditekan menjadi bentuk. Ia lasak, bertolak ansur dengan ayunan kelembapan, dan bertahan di lapangan terbang dan kelab. Warna nadanya lebih terfokus dan kurang rencam berbanding alat ukiran, satu perkara yang dianggap banyak pemain jaz sebagai kelebihan dan bukan kekurangan, kerana ia menguatkan dengan bersih dan tidak mudah menghasilkan dengung suap balik.
Bes hibrid mempunyai papan atas spruce pejal yang diukir dengan belakang dan rusuk berlamina. Papan atas melakukan sebahagian besar kerja akustiknya, jadi hibrid memberi sebahagian besar keuntungan nada alat ukiran pada sepersekian kosnya sambil mengekalkan kestabilan papan belakang dan rusuk. Bagi pelajar yang meninggalkan alat pertama mereka, dan bagi pemain jaz yang mahukan kehangatan tanpa kerapuhan, hibrid selalunya jawapan yang waras.
Bes ukiran penuh mempunyai papan atas, belakang dan rusuk yang semuanya dipotong daripada kayu pejal, biasanya spruce di atas maple. Ia mengunjur lebih baik, mempunyai lebih banyak warna dalam bunyinya, dan bertindak balas lebih peka terhadap bow. Ia juga lebih terdedah: sambungan terbuka, retak berlaku, dan ia memerlukan persekitaran yang stabil. Inilah yang digunakan pemain orkestra, dan inilah yang anda beli apabila warna nada menjadi keutamaan dan anda mampu menjaganya.
Setup lebih penting daripada labelnya
Sebuah bes berganda tiba dari kilang dalam keadaan belum siap dalam satu erti yang penting. Bridge-nya masih kosong, nutnya mungkin dipotong kasar, papan jarinya belum diketam lurus, dan tiang bunyinya berada di mana-mana ia terjatuh. Sebuah bes berkayu sederhana dengan setup yang cemerlang akan bermain lebih baik dan selalunya berbunyi lebih baik daripada alat yang lebih unggul tetapi dibiarkan seperti keadaan asalnya.
Kerjanya bermaksud memotong dan memadankan bridge kepada lengkung tepat papan atas, menetapkan ketinggian tali supaya talinya boleh ditekan tanpa bergelut tetapi tidak berdengung, mengetam papan jari supaya ada cekung sedikit dan tiada titik mati, memasang tiang bunyi, dan memeriksa alur nut.
Peruntukkan belanja untuk ini secara berasingan dan anggap ia tidak pilihan pada apa-apa alat yang murah. Tanya sesiapa yang menjual alat itu sama ada seorang luthier telah melakukan setupnya, dan jika jawapannya kabur, anggap tiada sesiapa yang melakukannya. Tali sebahagian daripada perbualan yang sama: satu set berharga wang yang nyata, dan perbezaan antara tali usus, tali orkestra keluli dan tali jaz keluli mengubah perwatakan alat itu lebih daripada jangkaan kebanyakan pembeli.
Peringkat belanjawan, secara jujur
Pada peringkat kemasukan anda melihat alat pelajar papan lapis, selalunya dijual sebagai satu pakej dengan beg dan bow. Ini memadai bagi pemula dan benar-benar berguna untuk orkestra sekolah dan komuniti. Jangkakan bow yang disertakan itu cuma sekadar boleh digunakan dan rancang untuk menggantikannya awal-awal; sebatang bow yang elok mengubah cara sebuah bes sederhana bertindak balas.
Peringkat pertengahan ialah hibrid dan alat papan lapis yang lebih baik daripada bengkel yang mapan, tempat setupnya sudah kompeten sebaik keluar kotak dan kelengkapannya ebony dan bukan kayu keras bercelup. Di sinilah pelajar yang serius atau pemain jaz yang bekerja boleh menetap untuk tempoh yang lama.
Di atas itu, alat ukiran bermula pada beberapa kali ganda kos hibrid dan naik tanpa siling yang jelas, sehingga ke alat Eropah lama yang harganya ditetapkan oleh asal usul dan sejarah pembaikan sama banyak dengan bunyinya. Bes lama tidak secara automatik lebih baik. Sebuah bes ukiran baharu yang dibuat dengan baik selalunya mengalahkan bes berusia seratus tahun yang sudah letih dan ditampal berulang kali.
Cara mencubanya
Mainkan tali terbuka dahulu, perlahan-lahan, dengan bow. Dengar sama ada setiap tali bersuara serta-merta dan sama ada kelantangannya sekata merentasi keempat-empatnya. Kemudian mainkan not yang sama dalam kedudukan berlainan pada tali berlainan dan dengar wolf note, iaitu tergagap tercekik yang berlaku apabila resonans badan bergelut dengan talinya. Setiap bes ada sedikit. Soalannya ialah seteruk mana dan seburuk mana kedudukannya.
Bidik di sepanjang leher untuk melihat pintalan. Ketuk perlahan di sekitar sambungan dan tepinya, dengarkan dengungan berongga sambungan yang terbuka. Tengok ke dalam dengan lampu suluh untuk mencari retak dan pembaikan lama, dan periksa tiang bunyi berdiri tegak dan bukan senget.
Akhir sekali, mainkan sesuatu yang anda kenal betul-betul, dalam register yang benar-benar anda gunakan. Sebuah bes yang berbunyi hebat pada E terbuka yang rendah mungkin pudar dalam kedudukan ibu jari, dan jika anda menghabiskan hidup di situ hal itu penting. Jika anda berada di Singapura dan mahukan sepasang telinga lain untuk menilai alat yang dipertimbangkan, itu perkara biasa untuk diminta daripada seorang guru.
Frequently asked
Adakah bes papan lapis teruk?
Tidak. Bes papan lapis ialah pilihan yang tepat untuk banyak keadaan kerja: jelajah, mengajar, gig luaran, dan mana-mana ruang yang kelembapannya berayun. Ia menahan retak dan sambungan terbuka jauh lebih baik daripada kayu ukiran. Anda melepaskan kerencaman warna nada, tetapi ramai pemain jaz yang dihormati menggunakan alat berlamina sepanjang kerjaya mereka.
Saiz bes berganda apakah yang diperlukan orang dewasa?
Tiga suku, dalam hampir semua kes, dengan panjang tali kira-kira 104 hingga 106 sentimeter. Tujuh lapan ialah pilihan bagi pemain bertangan besar dan cukup kuat, dan ia memberi lebih kedalaman dan kelantangan. Alat empat suku jarang ditemui dan kebanyakannya bersejarah. Kanak-kanak memerlukan saiz separuh, satu suku atau satu lapan bergantung pada ketinggian.
Berapa banyak patut saya belanjakan untuk setup?
Anggap ia satu butiran belanja yang nyata, bukan renungan selepas fikir. Pemadanan bridge, pengetaman papan jari, pelarasan ketinggian tali dan pemasangan tiang bunyi ialah kerja mahir, dan pada alat yang murah setupnya boleh memakan sebahagian ketara harga belian secara munasabah. Itulah satu perubahan yang memberi kesan terbesar kepada cara sebuah bes bermain.
டபுள் பாஸை எப்படித் தேர்ந்தெடுப்பது
டபுள் பாஸ் தேர்வு என்பது மூன்றைத் தீர்மானிப்பது: உடல் அளவு, மேல் தகடும் முதுகும் எப்படிச் செய்யப்படுகின்றன, யார் அதைச் செட் செய்கிறார் என்பது.
முக்கால் அளவே இயல்பான அளவு
டபுள் பாஸ் அளவிடல் தவறாக வழிநடத்தக்கூடியது, ஏனெனில் அந்தப் பின்னங்கள் எதனுடைய பின்னத்தையும் விவரிப்பதில்லை. 3/4 பாஸ்தான் நிலையான பெரியவர் கருவி, கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு இசைக்குழு, ஜாஸ் வாசிப்பாளரும் பயன்படுத்துவது; அதன் கம்பி நீளம் சுமார் 104 முதல் 106 சென்டிமீட்டர். 7/8 வெளிப்படையாகப் பெரியது, 110-க்கு நெருக்கமானது; முழு 4/4, சிறப்புத் தனிவாசிப்பு வேலைக்கும் சில பழைய ஜெர்மானியக் கருவிகளுக்கும் வெளியே அரிது.
3/4 ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்குக் காரணம் இடது கை. பாஸில் நான்கு விரல்களைக் கொண்டு ஒரு முழுச் சுரத்தை மூட வேண்டும்; அந்த நீட்டிப்பே ஒரு கை வசதியாகச் செய்யக்கூடியதன் விளிம்பில் இருக்கிறது. கம்பி நீளத்தில் மூன்று சென்டிமீட்டர் சேர்த்தால் அது உண்மையான அழுத்தமாகிறது, குறிப்பாக இடைவெளிகள் மிக அகலமாக இருக்கும் தாழ் நிலைகளில். பெரிய கைகள் கொண்ட வாசிப்பாளர்கள் சில சமயம் கூடுதல் ஆழத்துக்காகவும் ஒலியளவுக்காகவும் 7/8-ஐ விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அது வலிமையிலிருந்து எடுக்கப்படும் தேர்வு, ஒரு முன்னிருப்பு அல்ல.
மாணவர்களுக்குச் சிறிய பின்னங்களும் உண்டு: விகிதாசாரமாகக் குறுகிய கம்பி நீளங்கள் கொண்ட 1/2, 1/4, 1/8 பாஸ்கள். ஒரு குழந்தை அவற்றில் ஒன்றில்தான் இருக்க வேண்டும். சோதனை எளிது: கருவிக்குப் பின்னால் நின்றபடி, தோள் உயராமல் முதல் நிலையை எட்ட முடிகிறதா, சாயாமல் வில்லைப் பிரிட்ஜுக்குக் கொண்டு வர முடிகிறதா? முடியவில்லை என்றால், பாஸ் மிகப் பெரியது.
பிளைவுட், ஹைப்ரிட், செதுக்கப்பட்டது
பாஸ்கள் மூன்று வழிகளில் கட்டப்படுகின்றன; வேறுபாடு மேல் தகடும் முதுகும் எப்படிச் செய்யப்படுகின்றன என்பதில் இருக்கிறது. பிளைவுட் பாஸுக்கு அடுக்கப்பட்ட மேல் தகடு, முதுகு, விலா மரங்கள் உண்டு, அழுத்தி வடிவமைக்கப்பட்டவை. அது உறுதியானது, ஈரப்பத ஏற்ற இறக்கங்களை நன்கு தாங்குகிறது, விமான நிலையங்களையும் கிளப்புகளையும் தப்பிப்பிழைக்கிறது. தொனி, செதுக்கப்பட்ட கருவியைவிட மையப்படுத்தப்பட்டதாகவும் குறைவான சிக்கலானதாகவும் இருக்கிறது; பல ஜாஸ் வாசிப்பாளர்கள் இதைக் குறையாக அல்லாமல் ஒரு சிறப்பம்சமாகவே கருதுகிறார்கள், ஏனெனில் அது சுத்தமாகப் பெருக்கப்படுகிறது, எளிதில் ஃபீட்பேக் தருவதில்லை.
ஹைப்ரிட்டுக்குச் செதுக்கப்பட்ட திட ஸ்ப்ரூஸ் மேல் தகடும், அடுக்கப்பட்ட முதுகும் விலா மரங்களும் உண்டு. ஒலி வேலையில் பெரும்பகுதியை மேல் தகடே செய்வதால், முதுகையும் விலா மரங்களையும் நிலையானதாக வைத்துக்கொண்டே, செதுக்கப்பட்ட கருவியின் தொனி ஆதாயத்தில் பெரும்பகுதியை ஹைப்ரிட் ஒரு சிறு பகுதி விலையில் தருகிறது. முதல் கருவியைக் கடந்து செல்லும் மாணவர்களுக்கும், உடையும் தன்மை இல்லாமல் வெப்பத்தை விரும்பும் ஜாஸ் வாசிப்பாளர்களுக்கும், ஹைப்ரிட்கள் பெரும்பாலும் நியாயமான பதில்.
முழுமையாகச் செதுக்கப்பட்ட பாஸில் மேல் தகடு, முதுகு, விலா மரங்கள் அனைத்தும் திட மரத்திலிருந்து வெட்டப்பட்டவை, பொதுவாக மேப்பிளின் மேல் ஸ்ப்ரூஸ். அது சிறப்பாக ஊடுருவுகிறது, ஒலியில் அதிக நிறம் கொண்டது, வில்லுக்கு மிகவும் உணர்ச்சிகரமாகப் பதிலளிக்கிறது. அது மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியதும்கூட: மூட்டுகள் விரிகின்றன, வெடிப்புகள் ஏற்படுகின்றன, நிலையான சூழல் தேவைப்படுகிறது. இசைக்குழு வாசிப்பாளர்கள் பயன்படுத்துவது இதைத்தான்; தொனியே முன்னுரிமை என்றும், அந்தப் பொருளைப் பராமரிக்க முடியும் என்றும் இருந்தால் நீங்கள் வாங்குவதும் இதைத்தான்.
பெயர்ப்பட்டையைவிடச் செட்அப்பே முக்கியம்
ஒரு முக்கியமான பொருளில், டபுள் பாஸ் தொழிற்சாலையிலிருந்து முழுமையடையாமலேயே வருகிறது. பிரிட்ஜ் ஒரு வெற்றுத் துண்டு, நட் கரடுமுரடாக வெட்டப்பட்டிருக்கலாம், விரல்பலகை சீராகச் சீவப்படவில்லை, சவுண்ட்போஸ்ட் எங்கே விழுந்ததோ அங்கே இருக்கும். சாதாரண மரமும் சிறந்த செட்அப்பும் கொண்ட பாஸ், வந்தபடியே விடப்பட்ட உயர்ந்த கருவியைவிட நன்றாக வாசிக்கும், பெரும்பாலும் நன்றாக ஒலிக்கவும் செய்யும்.
அந்த வேலை என்பது பிரிட்ஜை மேல் தகட்டின் சரியான வளைவுக்கு வெட்டிப் பொருத்துவது, கம்பிகள் போராட்டமின்றி அழுத்தப்படும் ஆனால் ரீங்காரமிடாத அளவுக்குக் கம்பி உயரங்களை அமைப்பது, சிறிதளவு குழிவுடனும் எந்தச் செத்த இடமும் இல்லாமலும் விரல்பலகையைச் சீவுவது, சவுண்ட்போஸ்டைப் பொருத்துவது, நட் பிளவுகளைச் சரிபார்ப்பது.
இதற்குத் தனியே பட்ஜெட் ஒதுக்குங்கள்; மலிவான எதிலும் இது விருப்பத் தேர்வு அல்ல என்றே கருதுங்கள். கருவியை விற்பவரிடம் ஒரு லூதியர் அதைச் செட் செய்திருக்கிறாரா என்று கேளுங்கள்; பதில் தெளிவற்றதாக இருந்தால், யாரும் செய்யவில்லை என்றே கொள்ளுங்கள். கம்பிகளும் இதே உரையாடலின் பகுதிதான்: ஒரு தொகுப்புக்கு உண்மையான பணம் ஆகிறது, மேலும் குடல் நாண், எஃகு இசைக்குழு, எஃகு ஜாஸ் கம்பிகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடு, பெரும்பாலான வாங்குபவர்கள் எதிர்பார்ப்பதைவிட அதிகமாகவே கருவியின் இயல்பை மாற்றுகிறது.
பட்ஜெட் நிலைகள், நேர்மையாக
நுழைவு நிலையில் நீங்கள் பார்ப்பது பிளைவுட் மாணவர் கருவிகள்; அவை பெரும்பாலும் ஒரு பையும் வில்லும் சேர்ந்த தொகுப்பாக விற்கப்படுகின்றன. தொடக்கநிலையாளருக்கு இவை பரவாயில்லை, பள்ளி, சமூக இசைக்குழுக்களுக்கு உண்மையிலேயே பயனுள்ளவை. உடன் வரும் வில் அரிதாகவே பயன்படக்கூடியது என்று எதிர்பாருங்கள், அதை விரைவில் மாற்றத் திட்டமிடுங்கள்; ஒரு நல்ல வில், சாதாரணமான பாஸ் எப்படிப் பதிலளிக்கிறது என்பதையே மாற்றிவிடும்.
நடு நிலை என்பது ஹைப்ரிட்களும், நிலைபெற்ற பட்டறைகளின் சிறந்த பிளைவுட் கருவிகளும்; அங்கே பெட்டியிலிருந்து வெளிவரும்போதே செட்அப் திறமையாக இருக்கும், பொருத்துகள் சாயமிட்ட கடின மரமாக அல்லாமல் கருங்காலியாக இருக்கும். ஒரு தீவிர மாணவரோ தொழில்முறை ஜாஸ் வாசிப்பாளரோ நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கக்கூடிய இடம் இதுதான்.
அதற்கு மேல், செதுக்கப்பட்ட கருவிகள் ஹைப்ரிட்டின் விலையைப் பல மடங்காகத் தொடங்கி, தெளிவான உச்சவரம்பு இல்லாமல் மேலே செல்கின்றன — பழைய ஐரோப்பியக் கருவிகள் வரை; அங்கே ஒலியைப் போலவே வம்சாவளியும் பழுதுபார்ப்பு வரலாறும் விலையை நிர்ணயிக்கின்றன. பழைய பாஸ்கள் தானாகவே சிறந்தவை அல்ல. நன்றாகச் செய்யப்பட்ட புதிய செதுக்கப்பட்ட பாஸ், மீண்டும் மீண்டும் ஒட்டுப்போடப்பட்ட களைத்த நூறாண்டு பழமையான ஒன்றைவிடப் பெரும்பாலும் சிறப்பாக வாசிக்கும்.
ஒன்றை எப்படிச் சோதிப்பது
முதலில் திறந்த கம்பிகளை, மெதுவாக, வில்லால் வாசியுங்கள். ஒவ்வொரு கம்பியும் உடனடியாக ஒலிக்கிறதா, நான்கிலும் ஒலியளவு சமமாக இருக்கிறதா என்று கேளுங்கள். பிறகு அதே சுரத்தை வெவ்வேறு கம்பிகளில் வெவ்வேறு நிலைகளில் வாசித்து ஓநாய்ச் சுரங்களைக் கேளுங்கள் — உடலின் எதிரொலி கம்பியுடன் சண்டையிடும்போது ஏற்படும் அந்த நெரிக்கப்பட்ட தடுமாற்றம். ஒவ்வொரு பாஸுக்கும் ஓரளவு உண்டு. கேள்வி, எவ்வளவு மோசமாக, எந்த இடத்தில் என்பதே.
கழுத்தில் திருகல் இருக்கிறதா என்று அதன் நீளம் வழியே பார்வையிடுங்கள். மூட்டுகளையும் விளிம்புகளையும் சுற்றி மெதுவாகத் தட்டி, விரிந்த மூட்டின் வெற்று ரீங்காரம் கேட்கிறதா என்று கவனியுங்கள். ஒரு விளக்குடன் உள்ளே பார்த்து வெடிப்புகளையும் பழைய பழுதுகளையும் தேடுங்கள், சவுண்ட்போஸ்ட் சாயாமல் நிமிர்ந்து நிற்கிறதா என்று சரிபாருங்கள்.
கடைசியாக, உங்களுக்கு நன்கு தெரிந்த ஒன்றை, நீங்கள் உண்மையில் பயன்படுத்தும் ரெஜிஸ்டரில் வாசியுங்கள். தாழ் திறந்த E-யில் அற்புதமாக ஒலிக்கும் பாஸ் கட்டைவிரல் நிலையில் மந்தமாக இருக்கலாம்; உங்கள் வாழ்க்கையை அங்கே செலவிடுவீர்கள் என்றால் அது முக்கியம். நீங்கள் சிங்கப்பூரில் இருந்து, ஒரு கருவியின் மீது இன்னொரு ஜோடிக் காதுகள் வேண்டும் என்றால், ஓர் ஆசிரியரிடம் அதைக் கேட்பது சகஜம்.
Frequently asked
பிளைவுட் பாஸ் மோசமானதா?
இல்லை. பல நடைமுறைச் சூழல்களுக்குப் பிளைவுட் பாஸே சரியான தேர்வு: சுற்றுப்பயணம், கற்பித்தல், வெளியரங்க நிகழ்ச்சிகள், ஈரப்பதம் ஏறி இறங்கும் எந்த அறையும். செதுக்கப்பட்ட மரத்தைவிட வெடிப்புகளையும் விரிந்த மூட்டுகளையும் அது மிகச் சிறப்பாக எதிர்க்கிறது. தொனிச் சிக்கலை விட்டுக்கொடுக்கிறீர்கள், ஆனால் மதிக்கப்படும் பல ஜாஸ் வாசிப்பாளர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அடுக்குக் கருவிகளையே பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
பெரியவருக்கு எந்த அளவு டபுள் பாஸ் தேவை?
கிட்டத்தட்ட எல்லா நிலைகளிலும் முக்கால், அதாவது சுமார் 104 முதல் 106 சென்டிமீட்டர் கம்பி நீளத்துடன். பெரிய கைகளும் போதிய வலிமையும் கொண்ட வாசிப்பாளர்களுக்கு எட்டில் ஏழு ஒரு விருப்பம், அது அதிக ஆழத்தையும் ஒலியளவையும் தருகிறது. முழு அளவுக் கருவிகள் அரிதானவை, பெரும்பாலும் வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்தவை. குழந்தைகளுக்கு உயரத்தைப் பொறுத்து அரை, கால், அல்லது எட்டில் ஒரு பங்கு அளவு தேவை.
செட்அப்புக்கு எவ்வளவு செலவிட வேண்டும்?
அதைப் பின்னோக்கிய எண்ணமாக அல்லாமல் உண்மையான செலவுப் பொருளாகக் கருதுங்கள். பிரிட்ஜ் பொருத்துதல், விரல்பலகை சீவுதல், கம்பி உயரச் சரிசெய்தல், சவுண்ட்போஸ்ட் நிறுவுதல் ஆகியவை திறன் சார்ந்த வேலை; விலை குறைந்த கருவியில் செட்அப் செலவு, வாங்கும் விலையின் கணிசமான பகுதியாக நியாயமாகவே இருக்கலாம். ஒரு பாஸ் எப்படி வாசிக்கிறது என்பதில் மிகப் பெரிய வேறுபாட்டை ஏற்படுத்தும் ஒற்றை மாற்றம் இதுவே.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.