Accordion · 6 min read
How an accordion actually works
Inside the box: free reeds riveted to plates, two per note, leather valves, a pallet board, reed blocks and register sliders. A plain mechanical explanation.
The reed is the whole instrument
Everything an accordion does comes down to a strip of hardened steel about the size of a fingernail clipping, riveted at one end over a rectangular slot in an aluminium plate. Air pushed through the slot drags the free end of the tongue with it, the tongue springs back, and the cycle repeats a few hundred times a second. That is the note. The reed is called free because it swings through its slot rather than beating against a surface, which is the difference between an accordion and a clarinet or an oboe.
Pitch depends on the mass and stiffness of the tongue, not on the size of the instrument or the length of any air column. A low reed is long and often has a blob of solder near the tip to slow it down. A high reed is short and thin. This is why a small 48-bass student box and a concert instrument can produce the same written notes, and why tuning an accordion means filing metal off a reed rather than turning a peg.
Reeds are usually mounted in pairs on a plate, one facing out and one facing in, and the plates are fixed to wooden reed blocks with wax. Good instruments use hand-finished reeds of harder steel with tighter slot tolerances; cheap ones use machine-stamped reeds that need more air and respond slowly at soft dynamics. The difference is audible in the first ten seconds of playing.
Two reeds per note, one each way
A free reed only speaks when air moves through it in one direction. So every note on the treble side needs two reeds per rank: one that sounds when you compress the bellows, one that sounds when you draw them open. They sit back to back on the same plate, facing opposite ways.
That would waste air, because the idle reed is just an open hole. The fix is a valve, a strip of leather or plastic glued along one edge of the plate so it lies flat over the slot of the reed that is not speaking and lifts away from the one that is. These valves are the first thing to fail in a neglected instrument. Curled or stiff valves cause slow response, a breathy leak, and the peculiar sensation that an accordion is fighting you.
On a well-set-up instrument the two reeds for a note are tuned to the same pitch within a cent or two, so the push and the pull sound identical. On a diatonic button accordion they are deliberately tuned to different pitches, which is why those instruments play a different note in each direction. Piano accordions and chromatic button accordions are unisonoric: same button, same note, both ways.
The bellows does the work your breath would
The bellows is not a bag you squeeze to make noise. It is a pressure regulator, and it is the only part of the instrument that controls dynamics. Fingers control which notes sound; the left arm controls how loud, how sudden, how sustained, and how the note dies. A player who has good fingers and a dead bellows arm sounds mechanical, and no amount of practising the notes fixes it.
Because reed response is pressure-dependent, an accordion can crescendo on a held chord, which a piano cannot. It can also articulate with the bellows alone, sharp jabs of pressure against stationary fingers, which is the basis of bellows shake and of most of the rhythmic vocabulary in the contemporary repertoire. There is an air button near the left strap that opens a large valve so you can reset the bellows without sounding anything.
Bellows are made from folded card, cloth and leather with metal corner protectors, and they are airtight only if every gusset and corner is sound. A bellows that bleeds air makes the instrument feel heavy and imprecise long before you can hear an actual hiss.
Keys, pallets and reed blocks
Press a treble key and a lever lifts a pallet, a felt-and-leather pad, off a hole in the pallet board. Air can then travel from the bellows through that hole into a chamber in the reed block behind it, where the reeds for that note are waiting. Release the key, a spring pulls the pallet back down, and the note stops. The whole mechanism is levers, springs and felt, with no electronics anywhere unless someone has added a microphone system.
The left hand works on the same principle but the linkage is far more elaborate. One bass button has to open several pallets at once so that a chord sounds, and the rods that do this are packed into the bass machine, a dense cage of pivoting metal that is the single most intimidating thing to look at inside an accordion. It also explains why a 120-bass instrument weighs what it does.
Registers, cassotto and why one box sounds like six
Most accordions carry several reed ranks per note: a low one at sixteen-foot pitch, one or two at eight-foot, and a high one at four-foot. Register switches move sliders that cover or uncover the chambers for each rank, so you can combine them. That is where names like bassoon, clarinet, musette and master come from. Two eight-foot ranks tuned slightly apart produce the beating wobble of musette tuning, beloved in French and Italian playing and tolerated less well in Bach.
Better instruments add a cassotto, a resonance chamber built into the body so that one or two ranks speak sideways through a wooden tone chamber before reaching the grille. The result is rounder and darker, and it is the main reason a concert instrument does not sound like a very good student model. Accordions we sell and service at A&G Academy in Singapore get checked on exactly these points, because a leaking valve or a sticky slider will undo any amount of practice.
Frequently asked
Does an accordion have strings inside?
No. There are no strings anywhere in an accordion. The sound comes from free reeds, small steel tongues riveted over slots in metal plates, set vibrating by air from the bellows. People often assume strings because the left-hand side is loud and percussive, but that is reeds too, just more of them sounding at once.
Why does an accordion sound different when you push and pull?
On a piano accordion or chromatic button accordion it should not. Each note has separate reeds for each direction tuned to the same pitch. If push and pull sound different, a valve is curled or the tuning has drifted. Diatonic button accordions are the exception: those are built to give different notes each way.
What do the switches on an accordion actually do?
They slide covers over the reed chambers, switching whole ranks of reeds in and out. A switch does not change the notes, only which combination of low, middle and high reeds speaks. Selecting one middle rank gives a clean clarinet tone; adding a second slightly detuned rank gives the wavering musette sound.
Cómo funciona de verdad un acordeón
Por dentro: lengüetas libres remachadas en placas, dos por nota, válvulas de piel, zapatillas, bloques de lengüetas y correderas. Explicación mecánica y llana.
La lengüeta es todo el instrumento
Todo lo que hace un acordeón se reduce a una tira de acero templado del tamaño de un recorte de uña, remachada por un extremo sobre una ranura rectangular en una placa de aluminio. El aire empujado a través de la ranura arrastra consigo el extremo libre de la lengüeta, la lengüeta vuelve por elasticidad y el ciclo se repite unos cientos de veces por segundo. Eso es la nota. La lengüeta se llama libre porque oscila a través de su ranura en vez de golpear contra una superficie, que es la diferencia entre un acordeón y un clarinete o un oboe.
La altura depende de la masa y la rigidez de la lengüeta, no del tamaño del instrumento ni de la longitud de ninguna columna de aire. Una lengüeta grave es larga y a menudo lleva una gota de estaño cerca de la punta para frenarla. Una lengüeta aguda es corta y delgada. Por eso un pequeño acordeón de estudio de 48 bajos y un instrumento de concierto pueden dar las mismas notas escritas, y por eso afinar un acordeón consiste en limar metal de una lengüeta y no en girar una clavija.
Las lengüetas suelen montarse por parejas en una placa, una hacia fuera y otra hacia dentro, y las placas se fijan con cera a los bloques de madera. Los buenos instrumentos usan lengüetas acabadas a mano, de acero más duro y con tolerancias de ranura más ajustadas; los baratos llevan lengüetas troqueladas a máquina que piden más aire y responden despacio en los matices suaves. La diferencia se oye en los diez primeros segundos.
Dos lengüetas por nota, una en cada sentido
Una lengüeta libre solo habla cuando el aire la atraviesa en un sentido. Por eso cada nota del lado derecho necesita dos lengüetas por juego: una que suena al comprimir el fuelle y otra que suena al abrirlo. Van espalda contra espalda en la misma placa, mirando en direcciones opuestas.
Eso desperdiciaría aire, porque la lengüeta en reposo no es más que un agujero abierto. La solución es una válvula, una tira de piel o de plástico pegada por un borde de la placa, que queda plana sobre la ranura de la lengüeta que no habla y se levanta de la que sí. Estas válvulas son lo primero que falla en un instrumento descuidado. Unas válvulas curvadas o endurecidas causan respuesta lenta, una fuga que suena a aire y esa sensación peculiar de que el acordeón se resiste.
En un instrumento bien puesto a punto, las dos lengüetas de una nota están afinadas a la misma altura con uno o dos cents de margen, así que abrir y cerrar suenan igual. En un acordeón diatónico de botones se afinan a propósito a alturas distintas, y por eso esos instrumentos dan una nota distinta en cada sentido. Los acordeones de piano y los cromáticos de botones son unisonoros: mismo botón, misma nota, en los dos sentidos.
El fuelle hace el trabajo que haría tu respiración
El fuelle no es una bolsa que aprietas para hacer ruido. Es un regulador de presión, y es la única parte del instrumento que controla la dinámica. Los dedos deciden qué notas suenan; el brazo izquierdo decide cuán fuerte, cuán repentino, cuánto se sostiene y cómo muere cada nota. Quien tiene buenos dedos y un brazo de fuelle muerto suena mecánico, y ninguna cantidad de estudiar las notas lo arregla.
Como la respuesta de la lengüeta depende de la presión, un acordeón puede hacer un crescendo sobre un acorde tenido, cosa que un piano no puede. También puede articular solo con el fuelle, con golpes secos de presión contra unos dedos quietos, que es la base del temblor de fuelle y de casi todo el vocabulario rítmico del repertorio contemporáneo. Junto a la correa izquierda hay un botón de aire que abre una válvula grande para recolocar el fuelle sin que suene nada.
Los fuelles se hacen de cartón plegado, tela y piel, con cantoneras metálicas, y solo son estancos si cada pliegue y cada esquina están sanos. Un fuelle que pierde aire hace que el instrumento se sienta pesado e impreciso mucho antes de que se oiga un silbido.
Teclas, zapatillas y bloques de lengüetas
Al pulsar una tecla de la mano derecha, una palanca levanta una zapatilla, una almohadilla de fieltro y piel, de un agujero de la tabla. El aire puede entonces pasar del fuelle por ese agujero a una cámara del bloque de lengüetas que hay detrás, donde esperan las lengüetas de esa nota. Al soltar la tecla, un muelle devuelve la zapatilla a su sitio y la nota se para. Todo el mecanismo son palancas, muelles y fieltro, sin electrónica por ninguna parte salvo que alguien le haya añadido un sistema de micrófonos.
La mano izquierda funciona con el mismo principio, pero la transmisión es mucho más elaborada. Un solo botón de bajo tiene que abrir varias zapatillas a la vez para que suene un acorde, y las varillas que lo hacen van apretadas dentro de la máquina de bajos, una jaula densa de metal articulado que es lo más intimidante que se puede ver dentro de un acordeón. También explica por qué un instrumento de 120 bajos pesa lo que pesa.
Registros, cassotto y por qué una caja suena como seis
La mayoría de los acordeones llevan varios juegos de lengüetas por nota: uno grave a dieciséis pies, uno o dos a ocho pies y uno agudo a cuatro pies. Los registros mueven correderas que tapan o destapan las cámaras de cada juego, de modo que puedes combinarlos. De ahí vienen nombres como fagot, clarinete, musette y master. Dos juegos de ocho pies afinados ligeramente distintos producen el batido tembloroso de la afinación musette, adorado en el estilo francés e italiano y bastante peor tolerado en Bach.
Los mejores instrumentos añaden un cassotto, una cámara de resonancia integrada en la caja para que uno o dos juegos hablen de lado a través de una cámara de madera antes de llegar a la rejilla. El resultado es más redondo y más oscuro, y es la razón principal de que un instrumento de concierto no suene como un modelo de estudio muy bueno. Los acordeones que vendemos y revisamos en A&G Academy, en Singapur, se comprueban exactamente en estos puntos, porque una válvula que pierde o una corredera que se agarra echan por tierra cualquier cantidad de estudio.
Frequently asked
¿Un acordeón lleva cuerdas dentro?
No. No hay cuerdas por ninguna parte en un acordeón. El sonido viene de lengüetas libres, pequeñas lengüetas de acero remachadas sobre ranuras en placas de metal, que el aire del fuelle pone a vibrar. La gente suele suponer que hay cuerdas porque el lado izquierdo suena fuerte y percusivo, pero eso también son lengüetas, solo que más sonando a la vez.
¿Por qué un acordeón suena distinto al abrir y al cerrar?
En un acordeón de piano o en un cromático de botones no debería. Cada nota tiene lengüetas separadas para cada sentido, afinadas a la misma altura. Si abrir y cerrar suenan distinto, hay una válvula curvada o la afinación se ha desviado. Los acordeones diatónicos de botones son la excepción: están hechos para dar notas distintas en cada sentido.
¿Qué hacen realmente los registros de un acordeón?
Deslizan tapas sobre las cámaras de las lengüetas y meten o sacan juegos enteros. Un registro no cambia las notas, solo qué combinación de lengüetas graves, medias y agudas habla. Seleccionar un solo juego medio da un sonido limpio de clarinete; añadir un segundo juego ligeramente desafinado da el sonido ondulante del musette.
Comment fonctionne réellement un accordéon
Dans la caisse : des anches libres rivetées sur des plaques, deux par note, des peaux de cuir, des soupapes, des sommiers et des registres coulissants.
L'anche, c'est tout l'instrument
Tout ce que fait un accordéon se ramène à une lamelle d'acier trempé de la taille d'une rognure d'ongle, rivetée par un bout au-dessus d'une fente rectangulaire dans une plaque d'aluminium. L'air poussé à travers la fente entraîne avec lui l'extrémité libre de la lamelle, celle-ci revient d'un coup, et le cycle se répète quelques centaines de fois par seconde. C'est la note. On dit que l'anche est libre parce qu'elle oscille à travers sa fente au lieu de battre contre une surface, et c'est là toute la différence entre un accordéon et une clarinette ou un hautbois.
La hauteur dépend de la masse et de la raideur de la lamelle, pas de la taille de l'instrument ni de la longueur d'une colonne d'air. Une anche grave est longue et porte souvent une goutte de soudure près de la pointe pour la ralentir. Une anche aiguë est courte et mince. C'est pourquoi un petit 48 basses d'étude et un instrument de concert peuvent produire les mêmes notes écrites, et pourquoi accorder un accordéon consiste à limer du métal sur une anche plutôt qu'à tourner une cheville.
Les anches sont généralement montées par paires sur une plaque, l'une tournée vers l'extérieur et l'autre vers l'intérieur, et les plaques sont fixées à la cire sur des sommiers de bois. Les bons instruments emploient des anches finies à la main, en acier plus dur, avec des jeux de fente plus serrés ; les instruments bon marché ont des anches estampées à la machine, qui demandent plus d'air et répondent lentement dans les nuances douces. La différence s'entend dans les dix premières secondes de jeu.
Deux anches par note, une dans chaque sens
Une anche libre ne parle que si l'air la traverse dans un sens. Chaque note du côté droit a donc besoin de deux anches par rang : l'une qui sonne quand vous comprimez le soufflet, l'autre quand vous l'ouvrez. Elles sont dos à dos sur la même plaque, tournées en sens contraires.
Cela gaspillerait de l'air, car l'anche au repos n'est qu'un trou ouvert. La parade est la peau, une fine lamelle de cuir ou de plastique collée le long d'un bord de la plaque, qui se couche à plat sur la fente de l'anche qui ne parle pas et se soulève devant celle qui parle. Ces peaux sont la première chose qui lâche dans un instrument négligé. Des peaux recroquevillées ou raides provoquent une réponse lente, une fuite soufflante, et cette curieuse impression que l'accordéon vous résiste.
Sur un instrument bien réglé, les deux anches d'une note sont accordées à la même hauteur, à un ou deux cents près, si bien que le poussé et le tiré sonnent pareil. Sur un accordéon diatonique, elles sont volontairement accordées à des hauteurs différentes, et c'est pourquoi ces instruments donnent une note différente dans chaque sens. Les accordéons à clavier piano et les chromatiques à boutons sont unisonores : même bouton, même note, dans les deux sens.
Le soufflet fait le travail du souffle
Le soufflet n'est pas un sac que l'on presse pour faire du bruit. C'est un régulateur de pression, et c'est la seule partie de l'instrument qui commande les nuances. Les doigts décident quelles notes sonnent ; le bras gauche décide du volume, de la soudaineté, de la tenue et de la façon dont la note s'éteint. Un joueur aux bons doigts et au bras gauche mort sonne mécanique, et aucune quantité de travail des notes n'y change rien.
Comme la réponse des anches dépend de la pression, un accordéon peut faire un crescendo sur un accord tenu, ce qu'un piano ne peut pas. Il peut aussi articuler au seul soufflet, par coups de pression brefs sur des doigts immobiles, ce qui est la base du tremblement de soufflet et de l'essentiel du vocabulaire rythmique du répertoire contemporain. Près de la sangle gauche, un bouton d'air ouvre une large soupape pour remettre le soufflet en place sans rien faire sonner.
Les soufflets sont faits de carton plié, de toile et de cuir avec des coins protégés de métal, et ils ne sont étanches que si chaque pli et chaque coin tiennent. Un soufflet qui fuit rend l'instrument lourd et imprécis bien avant qu'on entende le moindre sifflement.
Touches, soupapes et sommiers
Appuyez sur une touche du côté droit et un levier soulève une soupape, une pastille de feutre et de cuir, au-dessus d'un trou de la table. L'air peut alors passer du soufflet par ce trou jusque dans une chambre du sommier situé derrière, où les anches de cette note attendent. Relâchez la touche, un ressort ramène la soupape, et la note s'arrête. Tout le mécanisme n'est que leviers, ressorts et feutre, sans la moindre électronique, sauf si quelqu'un y a ajouté un système de micros.
La main gauche marche sur le même principe, mais la tringlerie est bien plus compliquée. Un seul bouton de basse doit ouvrir plusieurs soupapes à la fois pour qu'un accord sonne, et les tiges qui s'en chargent sont tassées dans la mécanique de basses, une cage dense de métal articulé, ce qu'il y a de plus intimidant à regarder dans un accordéon. Cela explique aussi le poids d'un 120 basses.
Registres, cassotto, et pourquoi une caisse sonne comme six
La plupart des accordéons portent plusieurs rangs d'anches par note : un grave à seize pieds, un ou deux à huit pieds, un aigu à quatre pieds. Les boutons de registre déplacent des réglettes qui couvrent ou découvrent les chambres de chaque rang, ce qui permet de les combiner. C'est de là que viennent des noms comme basson, clarinette, musette et master. Deux rangs de huit pieds légèrement décalés produisent le battement ondoyant de l'accord musette, adoré dans le jeu français et italien, et bien moins toléré chez Bach.
Les meilleurs instruments ajoutent un cassotto, une chambre de résonance aménagée dans la caisse, où un ou deux rangs parlent de côté à travers une chambre de bois avant d'atteindre la grille. Le résultat est plus rond et plus sombre, et c'est la raison principale pour laquelle un instrument de concert ne sonne pas comme un très bon modèle d'étude. Les accordéons que nous vendons et révisons à A&G Academy à Singapour sont contrôlés exactement sur ces points, car une peau qui fuit ou une tirette qui colle annulent n'importe quelle somme de travail.
Frequently asked
Y a-t-il des cordes dans un accordéon ?
Non. Il n'y a aucune corde dans un accordéon. Le son vient d'anches libres, de petites lamelles d'acier rivetées au-dessus de fentes dans des plaques de métal, mises en vibration par l'air du soufflet. On suppose souvent des cordes parce que le côté gauche est fort et percussif, mais ce sont encore des anches, simplement plus nombreuses à sonner à la fois.
Pourquoi un accordéon sonne-t-il différemment en poussant et en tirant ?
Sur un accordéon à clavier piano ou un chromatique à boutons, il ne devrait pas. Chaque note a des anches distinctes pour chaque sens, accordées à la même hauteur. Si le poussé et le tiré diffèrent, une peau est recroquevillée ou l'accord a dérivé. Les accordéons diatoniques font exception : ils sont conçus pour donner des notes différentes dans chaque sens.
Que font réellement les boutons de registre d'un accordéon ?
Ils font coulisser des volets devant les chambres d'anches et mettent des rangs entiers en service ou hors service. Un registre ne change pas les notes, seulement la combinaison d'anches graves, médiums et aiguës qui parle. Choisir un seul rang médium donne un timbre de clarinette net ; ajouter un second rang légèrement désaccordé donne le son ondoyant du musette.
Wie ein Akkordeon tatsächlich funktioniert
Im Inneren: durchschlagende Zungen auf Stimmplatten, zwei pro Ton, Lederventile, Klappenbrett, Stimmstöcke und Registerschieber. Eine schlichte mechanische Erklärung.
Die Stimmzunge ist das ganze Instrument
Alles, was ein Akkordeon tut, läuft auf einen Streifen gehärteten Stahls hinaus, ungefähr so groß wie ein abgeschnittener Fingernagel, an einem Ende über einem rechteckigen Schlitz in einer Aluminiumplatte vernietet. Luft, die durch den Schlitz gedrückt wird, zieht das freie Ende der Zunge mit, die Zunge federt zurück, und das wiederholt sich einige hundert Mal pro Sekunde. Das ist der Ton. Die Zunge heißt durchschlagend, weil sie durch ihren Schlitz hindurchschwingt, statt gegen eine Fläche zu schlagen, und darin liegt der Unterschied zwischen einem Akkordeon und einer Klarinette oder Oboe.
Die Tonhöhe hängt von Masse und Steifigkeit der Zunge ab, nicht von der Größe des Instruments und nicht von der Länge irgendeiner Luftsäule. Eine tiefe Zunge ist lang und trägt nahe der Spitze oft einen Tropfen Lot, der sie verlangsamt. Eine hohe Zunge ist kurz und dünn. Deshalb können ein kleines 48-Bass-Schülerinstrument und ein Konzertinstrument dieselben notierten Töne hervorbringen, und deshalb heißt ein Akkordeon stimmen, Metall von einer Zunge zu feilen, und nicht, an einem Wirbel zu drehen.
Die Zungen sitzen in der Regel paarweise auf einer Platte, eine nach außen und eine nach innen gerichtet, und die Platten sind mit Wachs auf hölzerne Stimmstöcke gesetzt. Gute Instrumente haben handgearbeitete Zungen aus härterem Stahl mit engeren Schlitztoleranzen; billige haben maschinell gestanzte Zungen, die mehr Luft brauchen und im Leisen träge ansprechen. Der Unterschied ist in den ersten zehn Sekunden Spiel hörbar.
Zwei Zungen pro Ton, eine je Richtung
Eine durchschlagende Zunge spricht nur an, wenn die Luft in einer Richtung durch sie strömt. Jeder Ton auf der Diskantseite braucht also zwei Zungen pro Chor: eine, die klingt, wenn Sie den Balg zusammendrücken, und eine, die klingt, wenn Sie ihn auseinanderziehen. Sie sitzen Rücken an Rücken auf derselben Platte, in entgegengesetzte Richtungen weisend.
Das würde Luft verschwenden, denn die ruhende Zunge ist nichts als ein offenes Loch. Die Lösung ist ein Ventil, ein Streifen Leder oder Kunststoff, entlang einer Kante der Platte aufgeklebt, sodass er flach über dem Schlitz der gerade nicht klingenden Zunge liegt und sich von der klingenden abhebt. Diese Ventile geben in einem vernachlässigten Instrument als Erstes nach. Eingerollte oder steife Ventile führen zu träger Ansprache, zu einem hauchenden Leck und zu dem eigentümlichen Gefühl, dass das Akkordeon gegen einen arbeitet.
Auf einem gut eingerichteten Instrument sind die beiden Zungen eines Tons auf ein oder zwei Cent genau gleich gestimmt, Druck und Zug klingen also identisch. Auf einem diatonischen Knopfakkordeon sind sie absichtlich verschieden gestimmt, und deshalb geben diese Instrumente in jeder Richtung einen anderen Ton. Pianoakkordeons und chromatische Knopfakkordeons sind gleichtönig: derselbe Knopf, derselbe Ton, in beide Richtungen.
Der Balg leistet, was sonst der Atem täte
Der Balg ist kein Sack, den man drückt, um Lärm zu machen. Er ist ein Druckregler und der einzige Teil des Instruments, der die Dynamik steuert. Die Finger bestimmen, welche Töne klingen; der linke Arm bestimmt, wie laut, wie plötzlich, wie lang gehalten und wie der Ton erlischt. Wer gute Finger und einen toten Balgarm hat, klingt mechanisch, und noch so viel Üben der Töne ändert daran nichts.
Weil die Ansprache der Zungen vom Druck abhängt, kann ein Akkordeon auf einem gehaltenen Akkord ein Crescendo machen, was ein Klavier nicht kann. Es kann auch allein mit dem Balg artikulieren, mit scharfen Druckstößen gegen stehende Finger, und darauf beruhen der Balgschüttler und ein Großteil des rhythmischen Vokabulars im zeitgenössischen Repertoire. Nahe dem linken Riemen sitzt ein Luftknopf, der ein großes Ventil öffnet, damit Sie den Balg zurücksetzen können, ohne dass etwas klingt.
Bälge bestehen aus gefaltetem Karton, Stoff und Leder mit metallenen Eckschonern, und sie sind nur dann luftdicht, wenn jeder Zwickel und jede Ecke in Ordnung ist. Ein Balg, der Luft verliert, lässt das Instrument schwer und ungenau wirken, lange bevor man ein Zischen wirklich hört.
Tasten, Klappen und Stimmstöcke
Drücken Sie eine Diskanttaste, hebt ein Hebel eine Klappe, ein Polster aus Filz und Leder, von einem Loch im Klappenbrett. Luft kann dann vom Balg durch dieses Loch in eine Kammer des dahinterliegenden Stimmstocks strömen, wo die Zungen für diesen Ton warten. Lassen Sie die Taste los, zieht eine Feder die Klappe zurück, und der Ton hört auf. Die ganze Mechanik besteht aus Hebeln, Federn und Filz, ohne jede Elektronik, sofern nicht jemand ein Mikrofonsystem eingebaut hat.
Die linke Hand arbeitet nach demselben Prinzip, aber das Gestänge ist weit aufwendiger. Ein einziger Bassknopf muss mehrere Klappen gleichzeitig öffnen, damit ein Akkord erklingt, und die Stangen, die das tun, sind in der Bassmechanik zusammengedrängt, einem dichten Käfig aus schwenkendem Metall, dem einschüchterndsten Anblick im Inneren eines Akkordeons. Das erklärt auch, warum ein 120-Bass-Instrument so viel wiegt.
Register, Cassotto und warum ein Kasten nach sechs klingt
Die meisten Akkordeons tragen mehrere Zungenchöre pro Ton: einen tiefen in 16-Fuß-Lage, einen oder zwei in 8-Fuß-Lage und einen hohen in 4-Fuß-Lage. Registerschalter bewegen Schieber, die die Kammern der einzelnen Chöre abdecken oder freigeben, sodass Sie sie kombinieren können. Daher kommen Namen wie Fagott, Klarinette, Musette und Master. Zwei leicht gegeneinander verstimmte 8-Fuß-Chöre ergeben das Schweben der Musette-Stimmung, in Frankreich und Italien geliebt und bei Bach weniger gut ertragen.
Bessere Instrumente haben zusätzlich ein Cassotto, eine Resonanzkammer im Korpus, in der ein oder zwei Chöre seitlich durch einen hölzernen Tonkanal sprechen, bevor sie das Verdeck erreichen. Das Ergebnis ist runder und dunkler, und das ist der Hauptgrund, warum ein Konzertinstrument nicht wie ein sehr gutes Schülermodell klingt. Akkordeons, die wir bei A&G Academy in Singapur verkaufen und warten, werden genau auf diese Punkte geprüft, denn ein undichtes Ventil oder ein klemmender Schieber macht jede Menge Übung zunichte.
Frequently asked
Sind im Akkordeon Saiten verbaut?
Nein. In einem Akkordeon gibt es nirgends Saiten. Der Klang kommt von durchschlagenden Zungen, kleinen Stahlzungen, die über Schlitzen in Metallplatten vernietet sind und von der Luft aus dem Balg in Schwingung versetzt werden. Viele vermuten Saiten, weil die linke Seite laut und perkussiv ist, aber auch das sind Zungen, nur mehrere gleichzeitig.
Warum klingt ein Akkordeon auf Druck anders als auf Zug?
Auf einem Pianoakkordeon oder einem chromatischen Knopfakkordeon sollte es das nicht. Jeder Ton hat für jede Richtung eigene Zungen, die auf dieselbe Tonhöhe gestimmt sind. Klingen Druck und Zug verschieden, ist ein Ventil eingerollt oder die Stimmung hat sich verzogen. Diatonische Knopfakkordeons sind die Ausnahme: Die sind gebaut, um in jeder Richtung andere Töne zu geben.
Was machen die Schalter an einem Akkordeon eigentlich?
Sie schieben Abdeckungen über die Stimmkammern und nehmen damit ganze Zungenchöre hinzu oder heraus. Ein Schalter verändert nicht die Töne, sondern nur, welche Kombination aus tiefen, mittleren und hohen Zungen klingt. Ein einzelner mittlerer Chor gibt einen klaren Klarinettenton; ein zweiter, leicht verstimmter Chor dazu gibt den schwebenden Musette-Klang.
Come funziona davvero una fisarmonica
Dentro la cassa: ance libere su piastrine, due per nota, ventilli di pelle, tavola delle valvole, somieri e stecche dei registri. Una spiegazione meccanica.
L'ancia è tutto lo strumento
Tutto quello che fa una fisarmonica si riduce a una striscia di acciaio temprato grande più o meno come un ritaglio di unghia, ribattuta a un'estremità sopra una feritoia rettangolare ricavata in una piastrina di alluminio. L'aria spinta attraverso la feritoia trascina con sé l'estremità libera della linguetta, la linguetta torna indietro di scatto e il ciclo si ripete qualche centinaio di volte al secondo. Quella è la nota. L'ancia si dice libera perché oscilla attraverso la propria feritoia invece di battere contro una superficie, ed è questa la differenza fra una fisarmonica e un clarinetto o un oboe.
L'altezza del suono dipende dalla massa e dalla rigidità della linguetta, non dalle dimensioni dello strumento né dalla lunghezza di una colonna d'aria. Un'ancia grave è lunga e spesso porta vicino alla punta una goccia di stagno che la rallenta. Un'ancia acuta è corta e sottile. È per questo che una piccola fisarmonica da studio a 48 bassi e uno strumento da concerto possono produrre le stesse note scritte, ed è per questo che accordare una fisarmonica significa limare via metallo da un'ancia e non girare un pirolo.
Le ance sono di solito montate a coppie su una piastrina, una rivolta verso l'esterno e una verso l'interno, e le piastrine sono fissate con la cera ai somieri di legno. Gli strumenti buoni usano ance rifinite a mano in acciaio più duro, con tolleranze più strette nelle feritoie; quelli economici usano ance stampate a macchina, che chiedono più aria e rispondono lente sulle dinamiche piano. La differenza si sente nei primi dieci secondi che suoni.
Due ance per nota, una per ogni verso
Un'ancia libera parla solo quando l'aria la attraversa in un verso. Quindi ogni nota del lato canti ha bisogno di due ance per fila: una che suona quando chiudi il mantice e una che suona quando lo apri. Stanno schiena contro schiena sulla stessa piastrina, rivolte in direzioni opposte.
Così però si sprecherebbe aria, perché l'ancia ferma è solo un buco aperto. Il rimedio è il ventillo, una striscia di pelle o di plastica incollata lungo un bordo della piastrina, che resta piatta sopra la feritoia dell'ancia che non sta parlando e si solleva da quella che parla. I ventilli sono la prima cosa che cede in uno strumento trascurato. Ventilli arricciati o induriti danno risposta lenta, una perdita d'aria soffiata e quella strana sensazione che la fisarmonica ti stia facendo resistenza.
Su uno strumento regolato bene le due ance di una nota sono accordate alla stessa altezza entro un cent o due, così la spinta e la tirata suonano identiche. Su una fisarmonica diatonica a bottoni sono accordate di proposito ad altezze diverse, ed è per questo che quegli strumenti danno una nota diversa in ciascuna direzione. Le fisarmoniche a piano e quelle cromatiche a bottoni sono unisonore: stesso bottone, stessa nota, in tutti e due i versi.
Il mantice fa il lavoro che farebbe il fiato
Il mantice non è un sacco che si schiaccia per fare rumore. È un regolatore di pressione, ed è l'unica parte dello strumento che comanda la dinamica. Le dita decidono quali note suonano; il braccio sinistro decide quanto forte, quanto improvviso, quanto tenuto e come la nota si spegne. Chi ha dita brave e un braccio del mantice morto suona meccanico, e nessuna quantità di studio sulle note lo sistema.
Siccome la risposta dell'ancia dipende dalla pressione, una fisarmonica può fare un crescendo su un accordo tenuto, cosa che un pianoforte non può. Può anche articolare con il solo mantice, colpi secchi di pressione contro dita ferme, ed è la base del bellows shake e di quasi tutto il vocabolario ritmico del repertorio contemporaneo. Vicino alla cinghia sinistra c'è il bottone dell'aria, che apre una grande valvola e ti permette di rimettere a posto il mantice senza far suonare niente.
I mantici sono fatti di cartone piegato, tela e pelle con gli angoli protetti da metallo, e tengono l'aria solo se ogni soffietto e ogni angolo sono sani. Un mantice che perde fa sembrare lo strumento pesante e impreciso molto prima che si riesca a sentire un sibilo vero e proprio.
Tasti, valvole e somieri
Premi un tasto del lato canti e una leva solleva una valvola, un cuscinetto di feltro e pelle, da un foro nella tavola delle valvole. L'aria può allora passare dal mantice attraverso quel foro fino a una camera del somiere che sta dietro, dove aspettano le ance di quella nota. Lasci il tasto, una molla riporta giù la valvola e la nota si ferma. Tutta la meccanica è fatta di leve, molle e feltro, senza un solo componente elettronico, a meno che qualcuno non abbia aggiunto un sistema di microfoni.
La mano sinistra funziona sullo stesso principio, ma i collegamenti sono molto più complicati. Un solo bottone dei bassi deve aprire più valvole insieme perché suoni un accordo, e le astine che lo fanno sono stipate nella meccanica dei bassi, una gabbia fitta di metallo imperniato che è la cosa più intimidatoria da guardare dentro una fisarmonica. Spiega anche perché uno strumento a 120 bassi pesa quello che pesa.
Registri, cassotto e perché una cassa sola suona come sei
Quasi tutte le fisarmoniche portano più file di ance per nota: una grave a sedici piedi, una o due a otto piedi e una acuta a quattro piedi. I registri muovono delle stecche che coprono o scoprono le camere di ogni fila, così le puoi combinare. Da lì vengono nomi come bassoon, clarinetto, musette e master. Due file da otto piedi accordate leggermente distanti producono l'ondeggiare battente dell'accordatura musette, amata nel repertorio francese e italiano e sopportata molto meno in Bach.
Gli strumenti migliori aggiungono un cassotto, una camera di risonanza ricavata nella cassa in cui una o due file parlano di lato attraverso una camera di legno prima di arrivare alla griglia. Il risultato è più rotondo e più scuro, ed è il motivo principale per cui uno strumento da concerto non suona come un ottimo modello da studio. Le fisarmoniche che vendiamo e revisioniamo alla A&G Academy a Singapore vengono controllate esattamente su questi punti, perché un ventillo che perde o una stecca che si inceppa mandano all'aria qualunque quantità di studio.
Frequently asked
Ci sono corde dentro una fisarmonica?
No. Dentro una fisarmonica non c'è nessuna corda. Il suono viene dalle ance libere, piccole linguette d'acciaio ribattute sopra le feritoie di piastrine di metallo, messe in vibrazione dall'aria del mantice. Molti pensano alle corde perché il lato sinistro è forte e percussivo, ma anche quello sono ance, solo che ne suonano di più tutte insieme.
Perché la fisarmonica suona diversa in spinta e in tirata?
Su una fisarmonica a piano o su una cromatica a bottoni non dovrebbe. Ogni nota ha ance separate per ciascuna direzione, accordate alla stessa altezza. Se la spinta e la tirata suonano diverse, c'è un ventillo arricciato oppure l'accordatura è calata. Le fisarmoniche diatoniche a bottoni sono l'eccezione: quelle sono costruite apposta per dare note diverse nei due versi.
Che cosa fanno davvero i registri della fisarmonica?
Fanno scorrere delle stecche sopra le camere delle ance, inserendo e disinserendo intere file di ance. Un registro non cambia le note, solo quale combinazione di ance gravi, medie e acute parla. Selezionare una sola fila media dà un suono pulito di clarinetto; aggiungere una seconda fila leggermente scordata dà il suono ondeggiante del musette.
Como funciona de facto um acordeão
Por dentro da caixa: palhetas livres rebitadas em placas, duas por nota, válvulas de pele, sapatilhas, blocos de palhetas e corrediças de registo. Só mecânica.
A palheta é o instrumento todo
Tudo o que um acordeão faz se resume a uma tira de aço temperado do tamanho de um pedaço de unha, rebitada numa ponta sobre uma ranhura retangular numa placa de alumínio. O ar empurrado pela ranhura arrasta consigo a extremidade livre da lâmina, a lâmina salta de volta, e o ciclo repete-se algumas centenas de vezes por segundo. A nota é isso. A palheta chama-se livre porque oscila através da ranhura em vez de bater contra uma superfície, que é a diferença entre um acordeão e um clarinete ou um oboé.
A altura depende da massa e da rigidez da lâmina, e não do tamanho do instrumento nem do comprimento de qualquer coluna de ar. Uma palheta grave é comprida e leva muitas vezes uma gota de solda perto da ponta para a atrasar. Uma palheta aguda é curta e fina. É por isso que uma pequena caixa de estudo de 48 baixos e um instrumento de concerto podem produzir as mesmas notas escritas, e por isso que afinar um acordeão é limar metal a uma palheta e não rodar uma cravelha.
As palhetas montam-se normalmente aos pares numa placa, uma virada para fora e outra para dentro, e as placas fixam-se com cera a blocos de madeira. Os bons instrumentos usam palhetas acabadas à mão, em aço mais duro e com tolerâncias de ranhura mais apertadas; os baratos usam palhetas estampadas à máquina, que precisam de mais ar e respondem devagar nas dinâmicas suaves. A diferença ouve-se nos primeiros dez segundos.
Duas palhetas por nota, uma para cada sentido
Uma palheta livre só fala quando o ar a atravessa num sentido. Por isso todas as notas do lado direito precisam de duas palhetas por fileira: uma que soa quando se comprime o fole e outra que soa quando se abre. Ficam costas com costas na mesma placa, viradas em sentidos opostos.
Isso desperdiçaria ar, porque a palheta parada é apenas um buraco aberto. A solução é uma válvula, uma tira de pele ou de plástico colada ao longo de uma das margens da placa, que fica assente sobre a ranhura da palheta que não está a falar e se levanta da que está. Estas válvulas são a primeira coisa a falhar num instrumento mal cuidado. Válvulas enroladas ou rijas provocam resposta lenta, uma fuga com ar e aquela sensação estranha de que o acordeão está a lutar contra si.
Num instrumento bem regulado, as duas palhetas de uma nota estão afinadas na mesma altura, com um ou dois cents de diferença, por isso empurrar e puxar soam iguais. Num acordeão diatónico de botões estão deliberadamente afinadas em alturas diferentes, e é por isso que esses instrumentos dão uma nota diferente em cada sentido. Os acordeões de teclas e os acordeões cromáticos de botões são unissonoros: mesmo botão, mesma nota, nos dois sentidos.
O fole faz o trabalho que a respiração faria
O fole não é um saco que se aperta para fazer barulho. É um regulador de pressão, e é a única parte do instrumento que controla a dinâmica. Os dedos controlam que notas soam; o braço esquerdo controla quão forte, quão súbito, quão prolongado, e como a nota morre. Um instrumentista com bons dedos e um braço de fole morto soa mecânico, e nenhuma quantidade de estudo das notas resolve isso.
Como a resposta das palhetas depende da pressão, um acordeão pode fazer um crescendo sobre um acorde sustentado, coisa que um piano não pode. Pode também articular só com o fole, golpes secos de pressão contra dedos parados, que é a base do bellows shake e de grande parte do vocabulário rítmico do repertório contemporâneo. Há um botão de ar junto à correia esquerda que abre uma válvula grande para se poder repor o fole sem soar nada.
Os foles fazem-se de cartão dobrado, tecido e pele, com cantoneiras metálicas, e só são estanques se todas as pregas e cantos estiverem sãos. Um fole que perde ar faz o instrumento parecer pesado e impreciso muito antes de se conseguir ouvir um assobio.
Teclas, sapatilhas e blocos de palhetas
Carregue numa tecla do lado direito e uma alavanca levanta uma sapatilha, uma almofada de feltro e pele, de um buraco na tábua das sapatilhas. O ar pode então passar do fole por esse buraco para uma câmara no bloco de palhetas que está atrás, onde as palhetas dessa nota esperam. Largue a tecla, uma mola puxa a sapatilha de volta, e a nota pára. O mecanismo todo são alavancas, molas e feltro, sem eletrónica nenhuma, a não ser que alguém tenha acrescentado um sistema de microfones.
A mão esquerda funciona pelo mesmo princípio, mas a ligação é muito mais elaborada. Um botão de baixo tem de abrir várias sapatilhas ao mesmo tempo para que soe um acorde, e as varetas que fazem isso estão empacotadas na máquina de baixos, uma gaiola densa de metal articulado que é a coisa mais intimidante de olhar dentro de um acordeão. Explica também por que um instrumento de 120 baixos pesa o que pesa.
Registos, cassotto e porque uma caixa soa a seis
A maioria dos acordeões traz várias fileiras de palhetas por nota: uma grave, de dezasseis pés, uma ou duas de oito pés, e uma aguda de quatro pés. Os registos movem corrediças que tapam ou destapam as câmaras de cada fileira, para se poderem combinar. É daí que vêm nomes como fagote, clarinete, musette e master. Duas fileiras de oito pés ligeiramente desafinadas uma da outra produzem o batimento ondulado da afinação musette, adorado na maneira de tocar francesa e italiana e menos bem tolerado em Bach.
Os instrumentos melhores acrescentam um cassotto, uma câmara de ressonância construída na caixa para que uma ou duas fileiras falem de lado através de uma câmara de timbre em madeira antes de chegarem à grelha. O resultado é mais redondo e mais escuro, e é a principal razão por que um instrumento de concerto não soa como um modelo de estudo muito bom. Os acordeões que vendemos e assistimos na A&G Academy, em Singapura, são verificados exatamente nestes pontos, porque uma válvula com fuga ou uma corrediça presa deitam por terra qualquer quantidade de estudo.
Frequently asked
Um acordeão tem cordas lá dentro?
Não. Não há cordas nenhumas num acordeão. O som vem de palhetas livres, pequenas lâminas de aço rebitadas sobre ranhuras em placas de metal, postas a vibrar pelo ar do fole. As pessoas supõem muitas vezes que há cordas porque o lado esquerdo é forte e percussivo, mas isso também são palhetas, apenas mais a soar ao mesmo tempo.
Porque é que um acordeão soa diferente a empurrar e a puxar?
Num acordeão de teclas ou num cromático de botões não devia soar. Cada nota tem palhetas separadas para cada sentido, afinadas na mesma altura. Se empurrar e puxar soam diferente, há uma válvula enrolada ou a afinação fugiu. Os acordeões diatónicos de botões são a exceção: esses são construídos para dar notas diferentes em cada sentido.
O que fazem, afinal, os botões de registo de um acordeão?
Deslizam tampas sobre as câmaras das palhetas, ligando e desligando fileiras inteiras. Um registo não muda as notas, só a combinação de palhetas graves, médias e agudas que fala. Escolher uma única fileira média dá um som limpo de clarinete; acrescentar uma segunda fileira ligeiramente desafinada dá o som ondulado do musette.
Как на самом деле устроен аккордеон
Что внутри: проскакивающие голоса на планках, по два на ноту, кожаные лайки, клапанная доска, резонаторы и регистровые задвижки. Простое объяснение механики.
Голос — это и есть весь инструмент
Всё, что делает аккордеон, сводится к полоске калёной стали размером с состриженный ноготь, приклёпанной одним концом над прямоугольной прорезью в алюминиевой планке. Воздух, проходящий сквозь прорезь, утягивает за собой свободный конец язычка, язычок пружинит обратно, и цикл повторяется несколько сотен раз в секунду. Это и есть нота. Голос называют проскакивающим, потому что язычок проходит сквозь прорезь, а не бьёт по поверхности, — в этом и разница между аккордеоном и кларнетом или гобоем.
Высота зависит от массы и жёсткости язычка, а не от размеров инструмента и не от длины какого-либо воздушного столба. Низкий голос длинный, и у него часто есть капля припоя ближе к концу, чтобы замедлить его. Высокий голос короткий и тонкий. Поэтому маленький ученический инструмент на 48 басов и концертный дают одни и те же написанные ноты, и поэтому настройка аккордеона означает снятие металла с голоса напильником, а не поворот колка.
Голоса обычно ставят на планку парами, один наружу и один внутрь, а планки крепят к деревянным резонаторам воском. На хороших инструментах стоят голоса ручной выделки из более твёрдой стали и с меньшими зазорами в прорезях; на дешёвых — штампованные, которым нужно больше воздуха и которые медленно отвечают на тихой динамике. Разницу слышно в первые десять секунд игры.
Два голоса на ноту, по одному в каждую сторону
Проскакивающий голос говорит только тогда, когда воздух идёт сквозь него в одну определённую сторону. Значит, каждой ноте правой клавиатуры нужно по два голоса на ряд: один звучит, когда вы сжимаете мех, другой — когда разводите его. Они стоят спина к спине на одной планке, обращённые в разные стороны.
Так расходовался бы воздух впустую, потому что молчащий голос — это просто открытое отверстие. Решение — лайка, полоска кожи или пластика, приклеенная по одному краю планки: она ложится плашмя на прорезь того голоса, который не говорит, и отходит от того, который говорит. В запущенном инструменте лайки отказывают первыми. Скрученные или задубевшие лайки дают вялый отклик, сипящую утечку и своеобразное ощущение, что аккордеон с вами борется.
На хорошо отрегулированном инструменте два голоса одной ноты настроены в один звук с точностью до цента-двух, так что сжатие и разжим звучат одинаково. На диатонической гармонике их намеренно настраивают на разные ноты — потому такие инструменты и дают в каждую сторону свой звук. Клавишные аккордеоны и хроматические баяны унисоничны: одна кнопка, одна нота, в обе стороны.
Мех делает то, что у духовых делает дыхание
Мех — не мешок, который сжимают, чтобы получить шум. Это регулятор давления и единственная часть инструмента, отвечающая за динамику. Пальцы решают, какие ноты звучат; левая рука решает, насколько громко, насколько внезапно, насколько долго и как нота угаснет. Игрок с хорошими пальцами и мёртвой меховой рукой звучит механически, и никакая выучка нот этого не исправит.
Поскольку отклик голоса зависит от давления, аккордеон умеет делать крещендо на выдержанном аккорде, чего фортепиано не может. Он умеет и артикулировать одним мехом — резкими толчками давления при неподвижных пальцах, и на этом держатся тремоло мехом и почти весь ритмический словарь современного репертуара. Рядом с левым ремнём есть воздушная кнопка: она открывает большой клапан, чтобы можно было вернуть мех в исходное положение, ничего не озвучив.
Меха делают из фальцованного картона, ткани и кожи с металлическими уголками, и они герметичны только тогда, когда цел каждый фалец и каждый угол. Мех, который травит воздух, делает инструмент тяжёлым и неточным задолго до того, как вы услышите настоящее шипение.
Клавиши, клапаны и резонаторы
Вы нажимаете клавишу правой клавиатуры, и рычаг поднимает клапан — подушечку из фетра и кожи — с отверстия в клапанной доске. Теперь воздух может пройти из меха через это отверстие в камеру резонатора за ним, где ждут голоса этой ноты. Отпустите клавишу, пружина вернёт клапан на место, и нота прекратится. Весь механизм — рычаги, пружины и фетр, без всякой электроники, если только кто-нибудь не поставил систему микрофонов.
Левая рука работает по тому же принципу, но передача устроена куда сложнее. Одна басовая кнопка должна открыть сразу несколько клапанов, чтобы прозвучал аккорд, и тяги, которые это делают, уложены в басовую механику — плотную клетку из поворачивающихся металлических деталей, самое пугающее на вид, что есть внутри аккордеона. Она же объясняет, почему инструмент на 120 басов весит именно столько.
Регистры, кассотто и почему одна коробка звучит как шесть
На большинстве аккордеонов приходится по нескольку рядов голосов на ноту: низкий в шестнадцатифутовом строе, один-два в восьмифутовом и высокий в четырёхфутовом. Регистровые переключатели двигают задвижки, которые закрывают или открывают камеры каждого ряда, так что ряды можно сочетать. Отсюда и названия вроде фагота, кларнета, мюзета и мастера. Два восьмифутовых ряда, слегка разведённых по высоте, дают то дрожание разлива, которое и есть мюзетная настройка: во французской и итальянской игре его любят, а в Бахе терпят куда хуже.
На инструментах получше есть кассотто — резонансная камера, встроенная в корпус так, что один-два ряда говорят вбок через деревянную тоновую камеру, прежде чем дойти до решётки. Звук становится круглее и темнее, и это главная причина, по которой концертный инструмент не звучит как очень хорошая ученическая модель. Аккордеоны, которые мы продаём и обслуживаем в A&G Academy в Сингапуре, проверяются ровно по этим пунктам, потому что текущая лайка или заедающая задвижка сведут на нет любое количество занятий.
Frequently asked
Есть ли внутри аккордеона струны?
Нет. Струн в аккордеоне нет нигде. Звук дают проскакивающие голоса — маленькие стальные язычки, приклёпанные над прорезями в металлических планках и приведённые в колебание воздухом из меха. Про струны часто думают потому, что левая сторона звучит громко и ударно, но это тоже голоса, просто их звучит больше сразу.
Почему аккордеон звучит по-разному на сжатие и на разжим?
На клавишном аккордеоне и на хроматическом баяне он не должен. У каждой ноты свои голоса на каждое направление, настроенные в один звук. Если сжатие и разжим звучат по-разному, значит, скрутилась лайка или уплыла настройка. Исключение — диатонические гармоники: они и построены так, чтобы давать в каждую сторону разные ноты.
Что на самом деле делают переключатели на аккордеоне?
Они двигают задвижки над голосовыми камерами, включая и выключая целые ряды голосов. Переключатель меняет не ноты, а лишь то, какое сочетание низких, средних и высоких голосов говорит. Один средний ряд даёт чистый тон кларнета; добавленный второй, слегка отстроенный, даёт колеблющийся звук мюзета.
手风琴到底是怎么工作的
打开琴箱看里面：铆在簧板上的自由簧、每个音两片、皮膜音阀、音阀板、簧木座和变音滑板。一份朴素的机械解释。
簧片就是整件乐器
手风琴所做的一切，最后都归结到一条硬化钢片上：大约一片指甲屑那么大，一端铆在铝制簧板的一个长方形开槽上方。空气被推过开槽，带着钢舌自由的那一端一起走，钢舌又弹回来，这个循环每秒重复几百次。那就是一个音。这种簧片叫自由簧，因为它是在开槽里来回穿过，而不是拍打在某个表面上；手风琴与单簧管、双簧管的区别正在这里。
音高取决于钢舌的质量和刚度，和乐器多大、气柱多长都没有关系。低音簧片长，尖端附近常常点一坨焊锡把它压慢。高音簧片又短又薄。所以一台小小的 48 贝斯学生琴和一台音乐会用琴，能奏出完全相同的记谱音；也因此，给手风琴调音是从簧片上锉掉金属，而不是拧某个弦轴。
簧片通常成对装在一块簧板上，一片朝外一片朝里，簧板再用蜡固定在木质簧木座上。好琴用的是手工修音的簧片，钢材更硬，开槽的配合公差更紧；便宜的琴用机器冲压的簧片，需要更多气，弱奏时反应迟钝。这个差别在开始演奏的头十秒就听得出来。
每个音两片簧，一个方向一片
自由簧只在空气朝一个方向通过时才发声。所以高音侧每个音在每一排里都需要两片簧：一片在你压合风箱时响，一片在你拉开风箱时响。它们背靠背装在同一块簧板上，朝向相反。
这样会浪费空气，因为闲着的那片簧不过是一个敞开的洞。解决办法是音阀：一条皮革或塑料片，沿一边粘在簧板上，正好平贴地盖住不发声那片簧的开槽，而在发声的那一侧被吹开。这些音阀是一台疏于保养的琴上最先坏掉的东西。卷边或发硬的音阀会造成出音迟缓、漏气般的气声，以及那种手风琴在跟你较劲的古怪感觉。
在一台调整良好的琴上，同一个音的两片簧音高相差不过一两音分，所以推和拉听起来完全一样。全音阶键钮式手风琴则是故意把它们调成不同音高，那些乐器因此在两个方向奏出不同的音。键盘式手风琴和半音阶键钮式手风琴是同音的：同一个键，同一个音，推拉皆然。
风箱做的是你的呼吸本该做的事
风箱不是一个捏一捏就出声的口袋。它是一个压力调节器，也是这件乐器上唯一掌管力度的部件。手指决定哪些音在响，左臂决定多响、多突然、持续多久、以及一个音怎么消失。手指不错而风箱这条胳膊是死的，声音就是机械的，把音练得再熟也补不回来。
因为簧片的反应取决于压力，手风琴能在一个持续的和弦上做渐强，而钢琴做不到。它也能只用风箱来奏法分句：手指不动，靠压力短促地顶几下，这正是抖风箱以及当代曲目中大部分节奏语汇的基础。左侧背带附近有一个排气钮，按下去会打开一个大气阀，让你在不发出任何声音的情况下把风箱复位。
风箱由折叠的卡纸、布和皮革做成，四角包有金属护角，只有每一处褶角和转角都完好才密封。一只渗气的风箱会让乐器变得沉重、不听使唤，而这远在你真能听见嘶嘶声之前就已经发生了。
琴键、音阀板与簧木座
按下一个高音键，一根杠杆就把一块音阀——一片毛毡加皮革的垫子——从音阀板的一个孔上抬起来。空气于是可以从风箱经过那个孔，进入后面簧木座里的一个簧室，那个音的簧片正在里面等着。松开琴键，弹簧把音阀拉回去，音就停了。整套机构无非是杠杆、弹簧和毛毡，任何地方都没有电子元件，除非有人另外加装了拾音系统。
左手用的是同一个原理，但连杆要复杂得多。一个低音按钮必须同时打开好几块音阀，才能奏响一个和弦，做这件事的那些连杆都塞在低音机械里——那是一笼密密麻麻、互相转动的金属，也是手风琴内部最让人望而生畏的一处。它也解释了一台 120 贝斯的琴为什么有那个分量。
变音器、音室，以及一台琴为什么像六台
多数手风琴每个音带有好几排簧片：一排在十六英尺的低音高，一到两排在八英尺，还有一排高的在四英尺。变音开关推动滑板盖住或让开每一排的簧室，于是你可以把它们组合起来。巴松、单簧管、musette、全奏这些名字就是从这里来的。两排八英尺簧片调得略有差别，就产生 musette 调音那种拍动的颤抖，法国和意大利的演奏很喜欢它，放进巴赫里就没那么受用了。
更好的琴还会加一个音室（cassotto），那是造在琴体内部的共鸣腔，让一到两排簧片先侧向穿过一条木质声道，再到达面板。结果是声音更圆润、更暗，这也是一台音乐会用琴不至于听起来只像一台很好的学生琴的主要原因。我们在新加坡的 A&G Academy 出售和保养的手风琴，检查的正是这些点，因为一片漏气的音阀或者一块发涩的滑板，会把再多的练习都抵消掉。
Frequently asked
手风琴里面有弦吗？
没有。手风琴里任何地方都没有弦。声音来自自由簧，也就是铆在金属簧板开槽上方的小钢舌，由风箱送来的空气让它们振动。人们常以为有弦，是因为左手侧响亮而有打击感，但那同样是簧片，只是一次响的片数更多。
手风琴推和拉为什么声音不一样？
在键盘式手风琴或半音阶键钮式手风琴上，本来就不该不一样。每个音在两个方向各有独立的簧片，调到相同的音高。如果推和拉听起来不同，那是某片音阀卷了边，或者音准走了。全音阶键钮式手风琴是例外：那种琴生来就是两个方向奏出不同的音。
手风琴上那些开关究竟在做什么？
它们推动滑板盖住簧室，把整排簧片接通或切断。开关改变的不是音，只是低、中、高哪几排簧片在发声的组合。选一排中音簧片，得到干净的单簧管音色；再加一排略微错开音高的，就得到颤动的 musette 声音。
アコーディオンは実際どう鳴っているのか
箱の中身。プレートにリベット留めされたフリーリード、1音につき2枚、革のバルブ、パレットボード、リードブロック、レジスターのスライダー。機械としての素直な説明です。
リードが楽器のすべて
アコーディオンがやることはすべて、爪を切ったくらいの大きさの、焼きの入った鋼の細片に行き着きます。アルミのプレートに開いた長方形の穴の上に、片端をリベットで留めたものです。穴を通る空気が舌の自由な端を引っ張り、舌は跳ね戻り、これが1秒に数百回繰り返されます。それが音です。このリードを フリー リードと呼ぶのは、何かに打ちつけるのではなく、自分の穴を通り抜けて振れるからです。そこがアコーディオンとクラリネットやオーボエとの違いです。
音の高さは舌の質量と硬さで決まるのであって、楽器の大きさや気柱の長さで決まるのではありません。低いリードは長く、動きを遅くするために先端近くにはんだの塊が乗っていることがよくあります。高いリードは短く、薄い。48ベースの小さな学習用の箱でも、コンサート用の楽器でも、同じ音が出せるのはこのためですし、アコーディオンの調律がペグを回すことではなくリードの金属を削ることになるのも、このためです。
リードはたいてい1枚のプレートに2枚一組で取り付けられ、片方が外向き、片方が内向きになっています。プレートは木製のリードブロックに蝋で固定されます。良い楽器は、より硬い鋼を手仕上げしたリードを使い、穴との隙間の精度も高くなっています。安い楽器は機械打ち抜きのリードで、より多くの空気を必要とし、弱い音では反応が鈍い。この違いは、弾き始めて10秒で聞き分けられます。
1音に2枚、方向ごとに1枚ずつ
フリーリードは、空気が一方向に流れたときだけ鳴ります。ですから右手側のすべての音には、リードセットごとに2枚のリードが必要です。蛇腹を押したときに鳴るものと、開いたときに鳴るものです。2枚は同じプレートの上に背中合わせに、逆向きに並んでいます。
このままでは空気が無駄になります。休んでいるほうのリードは、ただの開いた穴だからです。解決策がバルブです。革かプラスチックの細片を、プレートの片側の縁に沿って貼り、鳴っていないほうのリードの穴の上には平らに伏せ、鳴っているほうからは浮き上がるようにします。手入れされていない楽器で最初に駄目になるのが、このバルブです。反り返ったり硬くなったりしたバルブは、反応の遅さ、息が漏れるような音、そしてアコーディオンが自分に抵抗してくるようなあの妙な感触を生みます。
きちんと調整された楽器では、一つの音の2枚のリードは1、2セント以内の同じ高さに調律されているので、押しても引いても同じに鳴ります。ダイアトニックのボタンアコーディオンでは、わざと違う高さに調律されています。だからあの楽器は方向ごとに別の音が出るのです。ピアノ式アコーディオンとクロマチックのボタンアコーディオンはユニソノリック、つまり同じボタンなら、どちら向きでも同じ音です。
蛇腹が、息のかわりに仕事をする
蛇腹は、押せば音が出る袋ではありません。圧力を調節する装置であり、楽器のうち強弱を司る唯一の部分です。指はどの音を鳴らすかを決め、左腕はどれだけ大きく、どれだけ急に、どれだけ保ち、どう音を終わらせるかを決めます。指はよく回るのに蛇腹の腕が死んでいる奏者は機械的に聞こえますし、音符をいくら練習してもそれは直りません。
リードの反応は圧力しだいなので、アコーディオンは保った和音の上でクレッシェンドできます。ピアノにはできないことです。蛇腹だけで発音を作ることもできます。指を止めたまま圧力を鋭く突き入れる。これがベローシェイクの、そして現代のレパートリーのリズム語法の大半の土台です。左の肩ベルトの近くには、大きな弁を開くエアボタンがあり、音を出さずに蛇腹を戻せます。
蛇腹は折った厚紙、布、革でできていて、角には金属の保護具が付きます。すべてのまちと角が健全であってはじめて気密になります。空気の漏れる蛇腹は、実際にシューという音が聞こえるようになるずっと前から、楽器を重く、鈍く感じさせます。
鍵盤、パレット、リードブロック
右手の鍵を押すと、てこがパレット、つまりフェルトと革のパッドを、パレットボードの穴から持ち上げます。すると空気が蛇腹からその穴を通り、後ろのリードブロックの気室へ流れ込みます。そこにその音のリードが待っています。鍵を離すとばねがパレットを引き戻し、音は止まります。この機構はすべててこ、ばね、フェルトでできていて、誰かがマイクを仕込まないかぎり、電子部品はどこにもありません。
左手も原理は同じですが、連結ははるかに複雑です。ベースボタン一つで和音が鳴るように、いくつものパレットを同時に開かなければならず、それをやる棒がベースマシンに詰め込まれています。回転する金属が密に組まれた檻で、アコーディオンの中で見たときにいちばん気圧される部分です。120ベースの楽器がなぜあの重さになるのかも、これで説明がつきます。
レジスター、カソット、そして一台が六台に聞こえる理由
たいていのアコーディオンは、1音につき複数のリードセットを持っています。16フィートの低いもの、8フィートが1つか2つ、4フィートの高いもの。レジスタースイッチはスライダーを動かして、各セットの気室をふさいだり開けたりするので、組み合わせて使えます。バスーン、クラリネット、ミュゼット、マスターといった呼び名は、ここから来ています。8フィートのセットを2つ、わずかにずらして調律すると、ミュゼット調律のうなるゆらめきが生まれます。フランスやイタリアの演奏では愛され、バッハではそれほど歓迎されません。
上位の楽器には cassotto が加わります。本体に組み込まれた共鳴室で、1つか2つのリードセットが木のトーンチャンバーを通って横向きに鳴ってから、グリルに届きます。結果はより丸く、暗い音になり、コンサート用の楽器が「とてもよくできた学習用モデル」に聞こえない最大の理由がこれです。シンガポールの A&G Academy で販売・整備するアコーディオンは、まさにこうした点を点検しています。バルブが一枚漏れていたり、スライダーが渋かったりすれば、どれだけ練習してもそれが台無しになるからです。
Frequently asked
アコーディオンの中には弦が入っているのですか？
いいえ。アコーディオンのどこにも弦はありません。音はフリーリード、つまり金属のプレートの穴の上にリベット留めされた小さな鋼の舌が、蛇腹からの空気で振動して出ています。左手側が大きく打楽器的に鳴るので弦だと思われがちですが、あれもリードで、ただ一度に鳴っている枚数が多いだけです。
アコーディオンは押すときと引くときで音が違うのですか？
ピアノ式アコーディオンやクロマチックのボタンアコーディオンでは、違ってはいけません。各音には方向ごとに別のリードがあり、同じ高さに調律されています。押しと引きで違って聞こえるなら、バルブが反っているか、調律が狂っています。例外はダイアトニックのボタンアコーディオンで、あれは方向ごとに別の音が出るように作られています。
アコーディオンのスイッチは実際に何をしているのですか？
リードの気室にふたをスライドさせ、リードセットをまるごと出し入れしています。スイッチが変えるのは音の高さではなく、低・中・高のどのリードの組み合わせが鳴るかだけです。中音のセットを1つだけ選べば澄んだクラリネットの音になり、もう1つわずかにずらしたセットを足せば、ゆらめくミュゼットの音になります。
아코디언이 실제로 작동하는 방식
상자 안을 들여다봅니다. 금속판에 리벳으로 박은 프리리드, 음마다 두 장, 가죽 밸브, 팔레트 판, 리드 블록과 레지스터 슬라이더를 기계적으로 설명합니다.
리드가 곧 악기 전부다
아코디언이 하는 모든 일은 손톱 깎은 조각만 한 담금질한 강철 띠 하나로 귀결됩니다. 알루미늄 판에 뚫린 직사각형 구멍 위로 한쪽 끝을 리벳으로 박아 둔 것입니다. 구멍을 지나가는 공기가 혀의 자유로운 끝을 함께 끌고 가면 혀가 튕겨 돌아오고, 이 주기가 1초에 수백 번 되풀이됩니다. 그것이 음입니다. 이 리드를 프리리드라 부르는 것은 어딘가를 때리지 않고 자기 구멍 안을 가로질러 흔들리기 때문이며, 바로 그것이 아코디언과 클라리넷이나 오보에를 가르는 차이입니다.
음높이는 혀의 질량과 뻣뻣함에 달려 있지, 악기의 크기나 어떤 공기 기둥의 길이에 달려 있지 않습니다. 낮은 리드는 길고, 속도를 늦추려고 끝 가까이에 납땜 덩어리를 얹어 두는 경우가 많습니다. 높은 리드는 짧고 얇습니다. 48베이스짜리 작은 학생용 악기와 연주회용 악기가 악보상 같은 음을 낼 수 있는 이유가 여기에 있고, 아코디언 조율이 나사를 돌리는 일이 아니라 리드에서 쇠를 깎아 내는 일인 이유도 그렇습니다.
리드는 보통 한 판에 두 장씩, 하나는 바깥을 보고 하나는 안을 보도록 붙이며, 그 판은 나무로 된 리드 블록에 왁스로 고정합니다. 좋은 악기는 더 단단한 강철을 손으로 마무리한 리드에 구멍 공차를 빡빡하게 잡아 씁니다. 값싼 악기는 기계로 찍어 낸 리드를 쓰는데, 공기를 더 먹고 여린 셈여림에서 반응이 늦습니다. 그 차이는 연주 첫 10초에 들립니다.
음마다 리드 둘, 방향마다 하나씩
프리리드는 공기가 한쪽 방향으로 지나갈 때만 울립니다. 그래서 고음부의 모든 음은 열마다 리드가 둘 필요합니다. 벨로즈를 밀 때 울리는 것 하나와 당겨 열 때 울리는 것 하나입니다. 두 리드는 같은 판에 등을 맞대고 서로 반대쪽을 보고 앉아 있습니다.
그대로 두면 공기가 낭비됩니다. 쉬고 있는 리드 쪽은 그냥 뚫린 구멍이기 때문입니다. 해결책은 밸브입니다. 판의 한쪽 모서리를 따라 붙여 놓은 가죽이나 플라스틱 띠로, 울리지 않는 리드의 구멍 위에는 납작하게 덮이고 울리는 리드 쪽에서는 들려 올라갑니다. 방치된 악기에서 가장 먼저 망가지는 것이 이 밸브입니다. 말려 올라가거나 뻣뻣해진 밸브는 느린 반응과 숨 새는 듯한 누기를 만들고, 아코디언이 연주자와 싸우는 듯한 그 묘한 느낌을 만듭니다.
잘 조정된 악기에서는 한 음의 두 리드가 1~2센트 안에서 같은 음높이로 맞춰져 있어 미는 소리와 당기는 소리가 똑같습니다. 다이아토닉 버튼 아코디언에서는 일부러 서로 다른 음높이로 조율하며, 그래서 그 악기들은 방향마다 다른 음을 냅니다. 피아노 아코디언과 크로매틱 버튼 아코디언은 유니소노릭입니다. 같은 버튼이면 어느 방향이든 같은 음입니다.
벨로즈가 숨이 할 일을 대신한다
벨로즈는 눌러서 소리를 내는 주머니가 아닙니다. 압력 조절 장치이고, 악기에서 셈여림을 다루는 유일한 부분입니다. 손가락은 어떤 음이 울릴지를 정하고, 왼팔은 얼마나 크게, 얼마나 갑작스럽게, 얼마나 길게 울릴지와 음이 어떻게 사그라들지를 정합니다. 손가락은 좋은데 벨로즈 팔이 죽어 있는 연주자는 기계처럼 들리고, 음을 아무리 연습해도 그것은 고쳐지지 않습니다.
리드의 반응이 압력에 좌우되기 때문에 아코디언은 붙잡고 있는 화음 위에서 크레셴도를 할 수 있습니다. 피아노는 못 하는 일입니다. 벨로즈만으로 아티큘레이션을 줄 수도 있습니다. 손가락은 가만히 둔 채 압력을 날카롭게 찌르는 것으로, 벨로즈 셰이크와 현대 레퍼토리의 리듬 어휘 대부분이 여기에 기대고 있습니다. 왼쪽 끈 가까이에는 큰 밸브를 여는 에어 버튼이 있어서 아무 소리도 내지 않고 벨로즈를 다시 모을 수 있습니다.
벨로즈는 접은 판지와 천과 가죽으로 만들고 모서리에 금속 보호대를 대며, 주름 하나와 모서리 하나까지 성해야만 공기가 새지 않습니다. 공기가 새는 벨로즈는 실제로 쉭 소리가 들리기 한참 전부터 악기를 무겁고 부정확하게 느껴지도록 만듭니다.
건반, 팔레트, 리드 블록
고음부 건반을 누르면 지렛대가 팔레트, 곧 펠트와 가죽을 덧댄 덮개를 팔레트 판의 구멍에서 들어 올립니다. 그러면 공기가 벨로즈에서 그 구멍을 지나 뒤쪽 리드 블록의 공명실로 들어가고, 거기서 그 음의 리드가 기다리고 있습니다. 건반을 놓으면 용수철이 팔레트를 도로 끌어내리고 음이 멎습니다. 이 모든 장치가 지렛대와 용수철과 펠트이며, 누군가 마이크 장치를 따로 달지 않았다면 전자 부품은 어디에도 없습니다.
왼손도 같은 원리로 움직이지만 연결 구조가 훨씬 복잡합니다. 베이스 버튼 하나가 화음이 울리도록 여러 팔레트를 동시에 열어야 하고, 그 일을 하는 막대들이 베이스 머신 안에 빽빽하게 들어차 있습니다. 회전하는 금속이 겹겹이 들어앉은 이 우리는 아코디언 안에서 보기에 가장 겁나는 물건입니다. 120베이스 악기가 왜 그만큼 무거운지도 이것으로 설명됩니다.
레지스터, 카소토, 그리고 상자 하나가 여섯 대처럼 들리는 이유
대부분의 아코디언은 음마다 리드 열을 여럿 지니고 있습니다. 16피트 음높이의 낮은 열 하나, 8피트 열 하나나 둘, 4피트의 높은 열 하나입니다. 레지스터 스위치는 각 열의 공명실을 덮거나 여는 슬라이더를 움직여서 열들을 조합할 수 있게 해 줍니다. 바순, 클라리넷, 뮈제트, 마스터 같은 이름이 여기서 나옵니다. 8피트 두 열을 살짝 어긋나게 조율하면 뮈제트 튜닝의 일렁이는 맥놀이가 생기는데, 프랑스와 이탈리아 연주에서 사랑받고 바흐에서는 그만큼 환영받지 못합니다.
더 좋은 악기에는 카소토가 있습니다. 몸통 안에 만들어 둔 공명실로, 한두 열이 그릴에 닿기 전에 나무 음향실을 통해 옆으로 울려 나가게 합니다. 그 결과는 더 둥글고 어두우며, 연주회용 악기가 아주 좋은 학생용 모델과 다르게 들리는 주된 이유가 이것입니다. 싱가포르의 A&G Academy에서 판매하고 정비하는 아코디언은 바로 이 지점들을 점검받습니다. 새는 밸브 하나나 뻑뻑한 슬라이더 하나가 아무리 많은 연습도 헛되게 만들기 때문입니다.
Frequently asked
아코디언 안에 현이 들어 있나요?
아닙니다. 아코디언 안에는 현이 하나도 없습니다. 소리는 프리리드에서 나옵니다. 금속판의 구멍 위에 리벳으로 박아 놓은 작은 강철 혀를 벨로즈의 공기가 떨게 만드는 것입니다. 왼손 쪽이 크고 타악기처럼 들리기 때문에 현이 있으리라 짐작하는 경우가 많지만, 그쪽도 리드이고 다만 한꺼번에 더 많이 울릴 뿐입니다.
아코디언은 왜 밀 때와 당길 때 소리가 다른가요?
피아노 아코디언이나 크로매틱 버튼 아코디언이라면 달라서는 안 됩니다. 음마다 방향별로 따로 있는 리드가 같은 음높이로 조율되어 있습니다. 밀 때와 당길 때 소리가 다르다면 밸브가 말려 올라갔거나 조율이 틀어진 것입니다. 다이아토닉 버튼 아코디언은 예외로, 방향마다 다른 음이 나도록 만들어진 악기입니다.
아코디언의 스위치는 실제로 무슨 일을 하나요?
리드 공명실 위로 덮개를 밀어 리드 열 전체를 소리에 넣거나 빼냅니다. 스위치는 음을 바꾸는 것이 아니라 낮은 열과 가운데 열과 높은 열의 어떤 조합이 울릴지만 바꿉니다. 가운데 열 하나만 고르면 깨끗한 클라리넷 음색이 나고, 살짝 어긋나게 조율한 두 번째 열을 더하면 일렁이는 뮈제트 소리가 납니다.
Bagaimana akordion sebenarnya berfungsi
Di dalam kotak itu: lidah bebas dirivet pada plat, dua bagi setiap not, injap kulit, papan palet, blok lidah dan penggelongsor register. Penjelasan mekanikal.
Lidah itulah keseluruhan alatnya
Segala yang dilakukan akordion berbalik kepada sejalur keluli terkeras sebesar keratan kuku, dirivet pada satu hujungnya di atas celah segi empat pada plat aluminium. Udara yang ditolak melalui celah itu menyeret hujung bebas lidah bersamanya, lidah itu melantun balik, dan kitarannya berulang beberapa ratus kali sesaat. Itulah notnya. Lidah itu dipanggil bebas kerana ia berayun menerusi celahnya dan bukan memukul sesuatu permukaan, dan itulah bezanya antara akordion dengan klarinet atau obo.
Pic bergantung pada jisim dan ketegaran lidah itu, bukan pada saiz alat mahupun panjang mana-mana turus udara. Lidah rendah adalah panjang dan selalunya mempunyai segumpal pateri berhampiran hujungnya untuk memperlahankannya. Lidah tinggi adalah pendek dan nipis. Inilah sebabnya kotak pelajar 48 bes yang kecil dan alat konsert boleh menghasilkan not tertulis yang sama, dan sebabnya menala akordion bermakna mengikir logam daripada lidah dan bukan memulas pemulas.
Lidah biasanya dipasang berpasangan pada satu plat, satu menghadap ke luar dan satu ke dalam, dan platnya dilekatkan pada blok lidah kayu dengan lilin. Alat yang baik menggunakan lidah bertukang tangan daripada keluli yang lebih keras dengan toleransi celah yang lebih ketat; yang murah menggunakan lidah tekanan mesin yang memerlukan lebih banyak udara dan bertindak balas perlahan pada dinamik lembut. Perbezaannya kedengaran dalam sepuluh saat pertama permainan.
Dua lidah setiap not, satu bagi setiap arah
Lidah bebas hanya bersuara apabila udara bergerak melaluinya dalam satu arah. Jadi setiap not di sebelah trebel memerlukan dua lidah bagi setiap set: satu yang berbunyi apabila anda memampatkan belos, satu yang berbunyi apabila anda menariknya terbuka. Kedua-duanya duduk bertentang belakang pada plat yang sama, menghadap arah bertentangan.
Itu akan membazir udara, kerana lidah yang menganggur hanyalah lubang terbuka. Penyelesaiannya ialah injap, iaitu jalur kulit atau plastik yang dilekatkan di sepanjang satu tepi plat supaya ia terbaring rata di atas celah lidah yang tidak bersuara dan terangkat daripada lidah yang bersuara. Injap inilah yang paling awal rosak pada alat yang diabaikan. Injap yang melengkung atau kaku menyebabkan tindak balas yang perlahan, kebocoran yang mendesah, dan perasaan ganjil bahawa akordion itu sedang melawan anda.
Pada alat yang ditetapkan dengan baik, dua lidah bagi satu not ditala kepada pic yang sama dalam lingkungan satu dua sen, jadi tolak dan tarik berbunyi serupa. Pada akordion butang diatonik pula ia sengaja ditala kepada pic yang berbeza, dan itulah sebabnya alat sebegitu memainkan not yang berlainan dalam setiap arah. Akordion piano dan akordion butang kromatik bersifat unisonorik: butang yang sama, not yang sama, dalam kedua-dua arah.
Belos melakukan kerja yang nafas anda akan lakukan
Belos bukan beg yang anda picit untuk menghasilkan bunyi. Ia pengatur tekanan, dan ia satu-satunya bahagian alat yang mengawal dinamik. Jari mengawal not mana yang berbunyi; lengan kiri mengawal berapa kuat, berapa mendadak, berapa panjang, dan bagaimana not itu mati. Pemain yang berjari bagus tetapi berlengan belos mati akan berbunyi mekanikal, dan tiada latihan not sebanyak mana pun yang boleh membetulkannya.
Kerana tindak balas lidah bergantung pada tekanan, akordion boleh membuat krescendo pada kord yang ditahan, sesuatu yang tidak mampu dilakukan piano. Ia juga boleh mengartikulasi dengan belos semata-mata, iaitu tikaman tekanan yang tajam terhadap jari yang tidak bergerak, dan itulah asas goyangan belos serta kebanyakan perbendaharaan ritma dalam repertoir kontemporari. Ada butang udara berhampiran tali kiri yang membuka injap besar supaya anda boleh menetapkan semula belos tanpa membunyikan apa-apa.
Belos diperbuat daripada kad terlipat, kain dan kulit dengan pelindung sudut logam, dan ia kedap udara hanya jika setiap lipatan dan sudutnya elok. Belos yang bocor menjadikan alat itu terasa berat dan tidak tepat, jauh sebelum anda benar-benar dapat mendengar desahannya.
Kekunci, palet dan blok lidah
Tekan satu kekunci trebel dan sebatang tuas mengangkat palet, iaitu pad felt dan kulit, daripada sebuah lubang pada papan palet. Udara kemudian boleh bergerak dari belos melalui lubang itu ke dalam ruang dalam blok lidah di belakangnya, tempat lidah bagi not itu sedang menanti. Lepaskan kekunci, sebatang spring menarik palet itu turun semula, dan notnya berhenti. Keseluruhan mekanismenya ialah tuas, spring dan felt, tanpa sebarang elektronik di mana-mana kecuali jika seseorang telah menambah sistem mikrofon.
Tangan kiri berfungsi atas prinsip yang sama tetapi rangkaiannya jauh lebih rumit. Satu butang bes terpaksa membuka beberapa palet serentak supaya sebuah kord berbunyi, dan rod yang melakukannya dipadatkan ke dalam mesin bes, iaitu sangkar logam berpaksi yang paling menakutkan untuk dipandang di dalam sebuah akordion. Ia juga menjelaskan mengapa alat 120 bes memiliki berat sedemikian.
Register, cassotto dan mengapa satu kotak berbunyi seperti enam
Kebanyakan akordion membawa beberapa set lidah bagi setiap not: satu yang rendah pada pic enam belas kaki, satu atau dua pada lapan kaki, dan satu yang tinggi pada empat kaki. Suis register menggerakkan penggelongsor yang menutup atau membuka ruang bagi setiap set, jadi anda boleh menggabungkannya. Dari situlah datangnya nama seperti bassoon, clarinet, musette dan master. Dua set lapan kaki yang ditala sedikit berbeza menghasilkan getaran melayang penalaan musette, yang disayangi dalam permainan Perancis dan Itali dan kurang diterima dalam Bach.
Alat yang lebih baik menambah cassotto, iaitu ruang resonans yang dibina dalam badan alat supaya satu atau dua set berbunyi ke sisi melalui ruang nada kayu sebelum sampai ke gril. Hasilnya lebih bulat dan lebih gelap, dan itulah sebab utama sebuah alat konsert tidak berbunyi seperti model pelajar yang sangat bagus. Akordion yang kami jual dan servis di A&G Academy di Singapura diperiksa tepat pada perkara-perkara ini, kerana injap yang bocor atau penggelongsor yang melekat akan merosakkan latihan sebanyak mana pun.
Frequently asked
Adakah akordion mempunyai tali di dalamnya?
Tidak. Tiada tali di mana-mana dalam sebuah akordion. Bunyinya datang daripada lidah bebas, iaitu lidah keluli kecil yang dirivet di atas celah pada plat logam, digetarkan oleh udara dari belos. Orang sering menyangka ada tali kerana bahagian tangan kiri kuat dan berperkusi, tetapi itu pun lidah juga, cuma lebih banyak yang berbunyi serentak.
Mengapa akordion berbunyi berbeza ketika ditolak dan ditarik?
Pada akordion piano atau akordion butang kromatik ia sepatutnya tidak. Setiap not mempunyai lidah berasingan bagi setiap arah yang ditala kepada pic yang sama. Jika tolak dan tarik berbunyi berbeza, ada injap yang melengkung atau penalaannya sudah terpesong. Akordion butang diatonik ialah pengecualian: alat itu memang dibina untuk memberi not yang berlainan dalam setiap arah.
Apa sebenarnya yang dilakukan oleh suis pada akordion?
Ia menggelongsorkan penutup ke atas ruang lidah, menghidup dan mematikan keseluruhan set lidah. Suis tidak mengubah notnya, cuma gabungan lidah rendah, tengah dan tinggi yang bersuara. Memilih satu set tengah memberi nada clarinet yang bersih; menambah set kedua yang ditala sedikit berbeza memberi bunyi musette yang bergetar.
அக்கார்டியன் உண்மையில் எப்படி வேலை செய்கிறது
பெட்டிக்குள்ளே: தகடுகளில் ஆணியிடப்பட்ட ஃப்ரீ ரீடுகள், ஒரு சுரத்துக்கு இரண்டு, தோல் வால்வுகள், பலட் பலகை, நாவுத் தொகுதிகள், ரெஜிஸ்டர் சறுக்கிகள்.
நாவுதான் முழுக் கருவியும்
அக்கார்டியன் செய்யும் எல்லாமே, ஒரு நகத்துண்டின் அளவுள்ள கடினப்படுத்தப்பட்ட எஃகுத் துண்டில் வந்து முடிகிறது; அது ஓர் அலுமினியத் தகட்டில் உள்ள செவ்வகப் பிளவுக்கு மேல் ஒரு முனையில் ஆணியிடப்பட்டிருக்கும். பிளவு வழியாகத் தள்ளப்படும் காற்று அந்த நாக்கின் சுதந்திரமான முனையைத் தன்னுடன் இழுக்கிறது, நாக்கு மீண்டும் துள்ளித் திரும்புகிறது, இந்தச் சுழற்சி வினாடிக்குச் சில நூறு முறை மீண்டும் நடக்கிறது. அதுதான் சுரம். ஒரு மேற்பரப்பின் மீது அடிக்காமல் தன் பிளவுக்குள்ளாகவே ஊசலாடுவதால் இந்த நாவு ஃப்ரீ என்று அழைக்கப்படுகிறது; அக்கார்டியனுக்கும் கிளாரினெட் அல்லது ஓபோவுக்கும் உள்ள வேறுபாடும் அதுதான்.
சுருதி, நாக்கின் நிறையையும் விறைப்பையும் பொறுத்ததே தவிர, கருவியின் அளவையோ எந்தக் காற்றுத் தூணின் நீளத்தையோ பொறுத்ததல்ல. தாழ் நாவு நீளமானது, அதை மேலும் மெதுவாக்க முனைக்கு அருகில் பெரும்பாலும் ஒரு பற்றவைப்புத் திவலை இருக்கும். உயர் நாவு குட்டையானது, மெல்லியது. அதனால்தான் ஒரு சிறிய 48-பாஸ் மாணவர் பெட்டியும் ஒரு கச்சேரிக் கருவியும் ஒரே எழுதப்பட்ட சுரங்களை உருவாக்க முடிகிறது; அதனால்தான் அக்கார்டியனைச் சுருதி செய்வது என்பது ஒரு திருகாணியைத் திருப்புவதல்ல, ஒரு நாவிலிருந்து உலோகத்தை அராவுவது.
நாவுகள் பொதுவாக ஒரு தகட்டில் ஜோடியாகப் பொருத்தப்படுகின்றன, ஒன்று வெளிநோக்கியும் ஒன்று உள்நோக்கியும்; தகடுகள் மெழுகால் மரத்தாலான நாவுத் தொகுதிகளில் நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன. நல்ல கருவிகள் கடினமான எஃகில் கையால் பூர்த்தி செய்யப்பட்ட நாவுகளையும் இறுக்கமான பிளவு அளவுகளையும் பயன்படுத்துகின்றன; மலிவானவை இயந்திரத்தால் அச்சிடப்பட்ட நாவுகளைப் பயன்படுத்துகின்றன, அவற்றுக்கு அதிகக் காற்று தேவை, மெல்லிய டைனமிக்ஸில் அவை மெதுவாகவே பதிலளிக்கின்றன. வாசிக்கத் தொடங்கிய முதல் பத்து வினாடிகளிலேயே இந்த வேறுபாடு கேட்கிறது.
ஒரு சுரத்துக்கு இரு நாவுகள், ஒவ்வொரு திசைக்கும் ஒன்று
ஒரு ஃப்ரீ ரீடு, காற்று ஒரே திசையில் அதன் வழியாக நகரும்போது மட்டுமே ஒலிக்கிறது. எனவே ட்ரெபிள் பக்கத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு சுரத்துக்கும் ஒரு வரிசைக்கு இரு நாவுகள் தேவை: காற்றுப்பையை அழுத்தும்போது ஒலிப்பது ஒன்று, அவற்றை இழுத்துத் திறக்கும்போது ஒலிப்பது ஒன்று. அவை ஒரே தகட்டில் முதுகோடு முதுகாக, எதிர் திசைகளைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கின்றன.
அது காற்றை வீணாக்கும், ஏனெனில் ஓய்வில் உள்ள நாவு வெறுமனே ஒரு திறந்த துளைதான். இதற்கான தீர்வு ஒரு வால்வு — தகட்டின் ஒரு விளிம்பில் ஒட்டப்பட்ட தோல் அல்லது பிளாஸ்டிக் துண்டு; ஒலிக்காத நாவின் பிளவுக்கு மேல் அது தட்டையாகப் படுத்துக்கொள்கிறது, ஒலிக்கும் நாவிலிருந்து விலகி எழுகிறது. கவனிக்கப்படாத கருவியில் முதலில் கெட்டுப்போவது இந்த வால்வுகள்தான். சுருண்ட அல்லது விறைத்த வால்வுகள் மெதுவான பதிலையும், மூச்சு போன்ற கசிவையும், அக்கார்டியன் உங்களுடன் சண்டையிடுகிறது என்ற விநோதமான உணர்வையும் ஏற்படுத்துகின்றன.
நன்றாக அமைக்கப்பட்ட கருவியில் ஒரு சுரத்துக்கான இரு நாவுகளும் ஓரிரு சென்ட் வித்தியாசத்துக்குள் ஒரே சுருதிக்குச் சரிசெய்யப்பட்டிருக்கும், எனவே தள்ளுவதும் இழுப்பதும் ஒரே மாதிரி ஒலிக்கும். டயட்டோனிக் பொத்தான் அக்கார்டியனில் அவை வேண்டுமென்றே வெவ்வேறு சுருதிகளுக்குச் சரிசெய்யப்படுகின்றன; அதனால்தான் அந்தக் கருவிகள் ஒவ்வொரு திசையிலும் வெவ்வேறு சுரத்தை வாசிக்கின்றன. பியானோ அக்கார்டியன்களும் க்ரோமாடிக் பொத்தான் அக்கார்டியன்களும் யூனிசொனோரிக்: ஒரே பொத்தான், ஒரே சுரம், இரு திசைகளிலும்.
உங்கள் மூச்சு செய்யும் வேலையைக் காற்றுப்பை செய்கிறது
காற்றுப்பை என்பது ஒலி எழுப்ப நீங்கள் பிழியும் ஒரு பை அல்ல. அது ஓர் அழுத்தக் கட்டுப்படுத்தி; டைனமிக்ஸைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரே உறுப்பும் அதுவே. எந்தச் சுரங்கள் ஒலிக்கின்றன என்பதை விரல்கள் தீர்மானிக்கின்றன; எவ்வளவு உரக்க, எவ்வளவு திடீரென, எவ்வளவு நேரம், சுரம் எப்படி அணைகிறது என்பதை இடது கை தீர்மானிக்கிறது. நல்ல விரல்களும் உயிரற்ற காற்றுப்பைக் கையும் கொண்ட வாசிப்பாளர் இயந்திரம் போல ஒலிக்கிறார்; எவ்வளவு சுரப் பயிற்சியும் அதைச் சரிசெய்யாது.
நாவின் பதில் அழுத்தத்தைச் சார்ந்திருப்பதால், அக்கார்டியனால் ஒரு நீடித்த கார்டில் க்ரெஸெண்டோ செய்ய முடியும்; பியானோவால் அது முடியாது. காற்றுப்பையால் மட்டுமே ஆர்ட்டிகுலேட் செய்யவும் முடியும் — அசையாத விரல்களுக்கு எதிராகக் கூர்மையான அழுத்தக் குத்துகள்; இதுவே காற்றுப்பை உலுக்கலுக்கும் சமகால ரெபர்ட்டோவின் பெரும்பாலான தாள சொற்களஞ்சியத்துக்கும் அடிப்படை. இடது பட்டைக்கு அருகில் ஒரு காற்றுப் பொத்தான் உண்டு; அது ஒரு பெரிய வால்வைத் திறப்பதால், எதையும் ஒலிக்கவைக்காமல் காற்றுப்பையை மீட்டமைக்க முடியும்.
காற்றுப்பைகள் மடிக்கப்பட்ட அட்டை, துணி, தோல் ஆகியவற்றாலும் உலோக மூலைக் காப்புகளாலும் செய்யப்படுகின்றன; ஒவ்வொரு மடிப்பும் மூலையும் உறுதியாக இருந்தால் மட்டுமே அவை காற்றுப் புகாதவை. காற்றைக் கசியவிடும் காற்றுப்பை, உண்மையான சீறல் ஒலி கேட்பதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே கருவியைக் கனமாகவும் துல்லியமற்றதாகவும் உணரச் செய்கிறது.
விசைகள், பலட்கள், நாவுத் தொகுதிகள்
ஒரு ட்ரெபிள் விசையை அழுத்தினால், ஒரு நெம்புகோல் ஒரு பலட்டை — ஃபெல்ட்டும் தோலும் கொண்ட திண்டு — பலட் பலகையில் உள்ள ஒரு துளையிலிருந்து தூக்குகிறது. பிறகு காற்றுப்பையிலிருந்து காற்று அந்தத் துளை வழியாக, அதன் பின்னால் உள்ள நாவுத் தொகுதியின் ஓர் அறைக்குள் செல்ல முடியும்; அங்கே அந்தச் சுரத்துக்கான நாவுகள் காத்திருக்கின்றன. விசையை விட்டால், ஒரு சுருள் பலட்டை மீண்டும் கீழே இழுக்கிறது, சுரம் நிற்கிறது. முழு அமைப்பும் நெம்புகோல்கள், சுருள்கள், ஃபெல்ட் மட்டுமே; யாராவது ஒரு மைக்ரோஃபோன் அமைப்பைச் சேர்த்திருந்தால் தவிர எங்கும் மின்னணுவியல் இல்லை.
இடது கையும் அதே கொள்கையில் இயங்குகிறது, ஆனால் இணைப்பு மிக மிக விரிவானது. ஒரு கார்டு ஒலிக்க வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு பாஸ் பொத்தான் ஒரே நேரத்தில் பல பலட்களைத் திறக்க வேண்டும்; இதைச் செய்யும் தண்டுகள் பாஸ் இயந்திரத்துக்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சுழலும் உலோகத்தின் அந்த அடர்த்தியான கூண்டுதான், அக்கார்டியனுக்குள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அச்சுறுத்தும் ஒரே பொருள். 120-பாஸ் கருவி ஏன் அவ்வளவு எடை கொண்டது என்பதையும் அது விளக்குகிறது.
ரெஜிஸ்டர்கள், கசொட்டோ, ஒரு பெட்டி ஏன் ஆறு போல ஒலிக்கிறது
பெரும்பாலான அக்கார்டியன்கள் ஒரு சுரத்துக்குப் பல நாவு வரிசைகளைச் சுமக்கின்றன: பதினாறு-அடி சுருதியில் ஒரு தாழ் வரிசை, எட்டு-அடியில் ஒன்று அல்லது இரண்டு, நான்கு-அடியில் ஓர் உயர் வரிசை. ரெஜிஸ்டர் சுவிட்சுகள் சறுக்கிகளை நகர்த்தி ஒவ்வொரு வரிசைக்குமான அறைகளை மூடுகின்றன அல்லது திறக்கின்றன, எனவே அவற்றை இணைக்க முடியும். பஸ்ஸூன், கிளாரினெட், முசெட், மாஸ்டர் போன்ற பெயர்கள் அங்கிருந்துதான் வருகின்றன. சற்றே விலக்கிச் சுருதி செய்யப்பட்ட இரு எட்டு-அடி வரிசைகள் முசெட் சுருதியின் அசையும் ஒலியைத் தருகின்றன; பிரெஞ்சு, இத்தாலிய வாசிப்பில் அது மிகவும் விரும்பப்படுகிறது, Bach-இல் அவ்வளவு பொறுக்கப்படுவதில்லை.
சிறந்த கருவிகள் ஒரு கசொட்டோ-வைச் சேர்க்கின்றன — உடலுக்குள்ளேயே கட்டப்பட்ட ஓர் எதிரொலி அறை; அதனால் ஒன்றிரண்டு வரிசைகள் கிரில்லை அடைவதற்கு முன் ஒரு மரத் தொனி அறை வழியாகப் பக்கவாட்டில் ஒலிக்கின்றன. விளைவு உருண்டையானதும் இருண்டதும்; ஒரு கச்சேரிக் கருவி ஏன் மிகச் சிறந்த மாணவர் மாடலைப் போல ஒலிப்பதில்லை என்பதற்கு இதுவே முதன்மைக் காரணம். சிங்கப்பூரில் A&G Academy-யில் நாங்கள் விற்கும், பராமரிக்கும் அக்கார்டியன்கள் சரியாக இந்தப் புள்ளிகளிலேயே சோதிக்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் கசியும் ஒரு வால்வோ ஒட்டிக்கொள்ளும் ஒரு சறுக்கியோ எவ்வளவு பயிற்சியையும் வீணாக்கிவிடும்.
Frequently asked
அக்கார்டியனுக்குள் கம்பிகள் இருக்கின்றனவா?
இல்லை. அக்கார்டியனில் எங்குமே கம்பிகள் இல்லை. ஒலி ஃப்ரீ ரீடுகளிலிருந்து வருகிறது — உலோகத் தகடுகளில் உள்ள பிளவுகளுக்கு மேல் ஆணியிடப்பட்ட சிறிய எஃகு நாக்குகள், காற்றுப்பையிலிருந்து வரும் காற்றால் அதிரவைக்கப்படுகின்றன. இடது பக்கம் உரத்ததாகவும் தாள ஆக்ரமிப்புடனும் இருப்பதால் மக்கள் அடிக்கடி கம்பிகள் இருக்கும் என்று கருதுகிறார்கள், ஆனால் அதுவும் நாவுகள்தான், ஒரே நேரத்தில் அதிகமானவை ஒலிக்கின்றன அவ்வளவே.
அக்கார்டியன் தள்ளும்போதும் இழுக்கும்போதும் ஏன் வேறுவிதமாக ஒலிக்கிறது?
பியானோ அக்கார்டியனிலோ க்ரோமாடிக் பொத்தான் அக்கார்டியனிலோ அப்படி ஒலிக்கக் கூடாது. ஒவ்வொரு சுரத்துக்கும், ஒவ்வொரு திசைக்கும் தனித் தனி நாவுகள் உண்டு, இரண்டும் ஒரே சுருதிக்குச் சரிசெய்யப்பட்டவை. தள்ளுவதும் இழுப்பதும் வேறுவிதமாக ஒலித்தால், ஒரு வால்வு சுருண்டிருக்கிறது அல்லது சுருதி விலகியிருக்கிறது. டயட்டோனிக் பொத்தான் அக்கார்டியன்கள் விதிவிலக்கு: அவை ஒவ்வொரு திசையிலும் வெவ்வேறு சுரங்களைத் தரும்படியே கட்டப்பட்டவை.
அக்கார்டியனில் உள்ள சுவிட்சுகள் உண்மையில் என்ன செய்கின்றன?
அவை நாவு அறைகளின் மேல் மூடிகளை நகர்த்தி, முழு நாவு வரிசைகளையும் இயக்குகின்றன அல்லது நிறுத்துகின்றன. ஒரு சுவிட்ச் சுரங்களை மாற்றுவதில்லை, தாழ், நடு, உயர் நாவுகளில் எந்தக் கலவை ஒலிக்கிறது என்பதை மட்டுமே மாற்றுகிறது. ஒரே ஒரு நடு வரிசையைத் தேர்ந்தெடுத்தால் தெளிவான கிளாரினெட் தொனி கிடைக்கிறது; சற்றே சுருதி விலக்கப்பட்ட இரண்டாவது வரிசையைச் சேர்த்தால் அசையும் முசெட் ஒலி கிடைக்கிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.