Music theory · 6 min read
Ear training: how to start
Ear training is learning to name what you hear. Intervals, chord quality, rhythm and function, with a practice routine that takes ten minutes a day.
What you are actually training
Ear training is not about having a good ear in some innate sense. It is about building reliable links between a sound and a name. Almost everyone can already tell a happy chord from a sad one; the work is in making that recognition specific, fast and correct under pressure.
Four separate skills hide under the single phrase. Interval recognition is naming the distance between two notes. Chord quality recognition is naming a chord as major, minor, diminished, augmented or one of the seventh types. Rhythmic dictation is writing down what you heard in time. Functional hearing is recognising what a chord is doing in a key, which is the most musically valuable of the four and usually taught last.
They improve at different rates and they need different exercises, so it pays to know which one you are practising on any given day rather than vaguely listening to things.
Relative pitch, absolute pitch, and which one matters
Absolute pitch, often called perfect pitch, is the ability to name a note with no reference. It is rare, appears to depend on early exposure, and is not necessary for musicianship. Plenty of major performers do not have it.
Relative pitch is the ability to identify notes and chords in relation to a reference you have been given or have established for yourself. This is the skill that lets you transpose, improvise, play by ear, hear your own intonation and follow a score. It can be learned by anyone at any age, and it is what every serious ear-training course is really building.
One caution: people with strong relative pitch sometimes anchor everything to a single remembered note, which works well until the piece modulates. The goal is flexibility, not a fixed reference point.
Intervals: the practical method
Song anchors are the standard beginner's device and they work. A rising minor third is the opening of Greensleeves; a rising major third opens Kumbaya; a rising perfect fourth is the wedding march; a perfect fifth is the Star Wars theme; a rising major sixth is the NBC chime; an octave is Somewhere Over the Rainbow. Choose one song per interval, keep it for life, and do not switch.
But anchors are a crutch you should plan to discard. The faster route is to hear the interval as a pair of scale degrees. A major sixth is not a sound in isolation; it is the distance from one to six. Once you hear scale degrees directly, intervals name themselves as a by-product, and you have gained the far more useful ability to hear where a note sits in a key.
Practise descending intervals separately. They are noticeably harder than ascending ones and most people neglect them, which shows up immediately in dictation.
Sing first, then play
The single most effective instruction in ear training is to sing. Not well, not loudly, just accurately enough. Singing forces you to produce the pitch internally before you hear it externally, which is the mechanism you are trying to build. Listening passively trains recognition slowly; singing trains it fast.
A basic routine takes about ten minutes. Play a tonic note. Sing the scale up and down. Sing one, three, five and back. Then have something play a random note in the key and sing your way to it from the tonic, naming the degree. Then reverse: sing a degree you have chosen and check it on the instrument.
Add rhythm work separately. Clap a written rhythm against a metronome, then hear a rhythm and write it down. Most students find that rhythmic dictation is their weakest area and the quickest to improve, because the vocabulary of common patterns is small.
Using your instrument as the check
Accordionists have an unusual advantage: the instrument never goes out of tune within a session, so what you hear is a stable reference. You can play a tonic chord on the Stradella bass, hold it with light bellows pressure, and sing or pick out melodies above it. Practising melodic dictation over a sustained drone teaches functional hearing quickly, because every note is heard in relation to a present tonic rather than a remembered one.
That same stability can hide a weakness. Because equal-tempered reeds are fixed, an accordionist is never forced to adjust a pitch by ear, so intonation listening has to be trained deliberately rather than acquired through necessity.
The double bass is the opposite case. Intonation is entirely in the player's hands, and the open strings E, A, D and G give four fixed reference pitches you can check against constantly. Playing a stopped note against the open string a fifth or fourth below, and listening for the beats to disappear, is ear training and intonation practice in the same movement. Thumb position, where the hand leaves the familiar lower geography, is where this matters most and where students discover whether their ear is genuinely leading their hand.
Ten minutes a day beats an hour on Sunday, and that is not a motivational slogan but an observation from every teacher who has watched it. We build it into weekly lessons at A&G Academy for exactly that reason.
Frequently asked
How long does ear training take?
Basic interval and chord-quality recognition usually becomes reliable within a few months of ten minutes daily. Functional hearing, meaning you can follow a progression by ear in real time, takes considerably longer, often a year or two. Consistency matters far more than session length, and progress is noticeably faster with singing.
Do I need perfect pitch to be a good musician?
No. Perfect pitch means naming notes without a reference, and it is rare and largely fixed by early childhood. Relative pitch, hearing notes in relation to a key or a reference note, is the skill that supports playing by ear, transposing, improvising and intonation. It can be learned at any age.
What is the best first ear training exercise?
Sing the scale degrees over a held tonic. Play a tonic chord, sustain it, then sing your way from the tonic to a note somebody plays for you and name the degree you landed on. It builds functional hearing directly, rather than teaching isolated intervals you then have to relate to a key.
Educación auditiva: cómo empezar
La educación auditiva consiste en saber nombrar lo que oyes. Intervalos, tipo de acorde, ritmo y función, con una rutina de práctica de diez minutos al día.
Qué estás entrenando en realidad
La educación auditiva no va de tener buen oído en algún sentido innato. Va de construir vínculos fiables entre un sonido y un nombre. Casi cualquiera distingue ya un acorde alegre de uno triste; el trabajo está en hacer ese reconocimiento específico, rápido y correcto bajo presión.
Bajo una sola expresión se esconden cuatro destrezas distintas. El reconocimiento de intervalos es nombrar la distancia entre dos notas. El reconocimiento del tipo de acorde es nombrar un acorde como mayor, menor, disminuido, aumentado o alguno de los tipos de séptima. El dictado rítmico es escribir lo que has oído en su medida. La escucha funcional es reconocer qué hace un acorde dentro de una tonalidad, que es la más valiosa musicalmente de las cuatro y suele enseñarse la última.
Mejoran a ritmos distintos y necesitan ejercicios distintos, así que conviene saber cuál estás practicando cada día en vez de escuchar cosas de forma vaga.
Oído relativo, oído absoluto y cuál importa
El oído absoluto, llamado a menudo oído perfecto, es la capacidad de nombrar una nota sin ninguna referencia. Es raro, parece depender de la exposición temprana y no hace falta para ser músico. Muchísimos grandes intérpretes no lo tienen.
El oído relativo es la capacidad de identificar notas y acordes en relación con una referencia que te han dado o que te has fijado tú. Es la destreza que te permite transportar, improvisar, tocar de oído, oír tu propia afinación y seguir una partitura. Puede aprenderla cualquiera a cualquier edad, y es lo que construye de verdad todo curso serio de educación auditiva.
Una advertencia: quien tiene un oído relativo fuerte a veces lo ancla todo a una única nota recordada, lo que funciona muy bien hasta que la obra modula. El objetivo es la flexibilidad, no un punto de referencia fijo.
Intervalos: el método práctico
Las canciones de referencia son el recurso estándar del principiante y funcionan. Una tercera menor ascendente es el comienzo de Greensleeves; una tercera mayor ascendente abre Kumbaya; una cuarta justa ascendente es la marcha nupcial; una quinta justa es el tema de Star Wars; una sexta mayor ascendente es la señal de la NBC; una octava es Somewhere Over the Rainbow. Elige una canción por intervalo, quédatela para siempre y no la cambies.
Pero las referencias son una muleta que conviene planear tirar. La vía más rápida es oír el intervalo como un par de grados de la escala. Una sexta mayor no es un sonido aislado; es la distancia del primero al sexto. Una vez que oyes los grados directamente, los intervalos se nombran solos como subproducto, y has ganado la capacidad mucho más útil de oír dónde se sitúa una nota dentro de una tonalidad.
Practica los intervalos descendentes por separado. Son bastante más difíciles que los ascendentes y casi todo el mundo los descuida, lo que se nota enseguida en el dictado.
Primero cantar, después tocar
La indicación más eficaz de toda la educación auditiva es cantar. No bien, ni fuerte, solo con la afinación suficiente. Cantar te obliga a producir la altura por dentro antes de oírla por fuera, que es justo el mecanismo que intentas construir. Escuchar de forma pasiva entrena el reconocimiento despacio; cantar lo entrena deprisa.
Una rutina básica lleva unos diez minutos. Toca una nota tónica. Canta la escala subiendo y bajando. Canta el primero, el tercero, el quinto y vuelta. Después haz que algo toque una nota cualquiera de la tonalidad y canta desde la tónica hasta llegar a ella, nombrando el grado. Luego al revés: canta un grado que hayas elegido y compruébalo en el instrumento.
Añade el trabajo rítmico aparte. Palmea un ritmo escrito contra un metrónomo, y después escucha un ritmo y escríbelo. La mayoría de los alumnos descubren que el dictado rítmico es su punto más flojo y el que más rápido mejora, porque el vocabulario de patrones habituales es pequeño.
Usar tu instrumento como comprobación
Los acordeonistas tienen una ventaja poco común: el instrumento no se desafina dentro de una sesión, así que lo que oyes es una referencia estable. Puedes tocar un acorde de tónica en los bajos Stradella, mantenerlo con poca presión de fuelle y cantar o sacar melodías por encima. Practicar el dictado melódico sobre un bordón sostenido enseña deprisa la escucha funcional, porque cada nota se oye en relación con una tónica presente y no recordada.
Esa misma estabilidad puede tapar una debilidad. Como las lengüetas de temperamento igual son fijas, un acordeonista nunca se ve obligado a ajustar una altura de oído, así que la escucha de la afinación hay que entrenarla a propósito en vez de adquirirla por necesidad.
El contrabajo es el caso contrario. La afinación está enteramente en las manos del instrumentista, y las cuerdas al aire mi, la, re y sol dan cuatro alturas de referencia fijas con las que comprobarse continuamente. Tocar una nota pisada contra la cuerda al aire una quinta o una cuarta por debajo, y escuchar hasta que los batidos desaparecen, es educación auditiva y estudio de afinación en el mismo movimiento. La posición de pulgar, donde la mano abandona la geografía grave conocida, es donde más importa esto y donde los alumnos descubren si su oído lleva de verdad a su mano.
Diez minutos al día ganan a una hora el domingo, y eso no es un eslogan motivacional sino una observación de todos los profesores que lo han visto. En A&G Academy lo integramos en las clases semanales exactamente por eso.
Frequently asked
¿Cuánto tarda la educación auditiva?
El reconocimiento básico de intervalos y de tipos de acorde suele volverse fiable en unos pocos meses de diez minutos diarios. La escucha funcional, es decir, poder seguir una progresión de oído en tiempo real, lleva bastante más, a menudo uno o dos años. La constancia importa mucho más que la duración de la sesión, y el avance es claramente más rápido cantando.
¿Hace falta oído absoluto para ser buen músico?
No. El oído absoluto consiste en nombrar notas sin referencia, es raro y queda fijado en buena medida en la primera infancia. El oído relativo, oír las notas en relación con una tonalidad o una nota de referencia, es la destreza que sostiene tocar de oído, transportar, improvisar y afinar. Se puede aprender a cualquier edad.
¿Cuál es el mejor primer ejercicio de educación auditiva?
Cantar los grados de la escala sobre una tónica tenida. Toca un acorde de tónica, mantenlo, y después canta desde la tónica hasta una nota que alguien toque para ti y nombra el grado en el que has caído. Construye la escucha funcional directamente, en vez de enseñarte intervalos aislados que luego tienes que relacionar con una tonalidad.
La formation de l'oreille : par où commencer
Former son oreille, c'est apprendre à nommer ce qu'on entend. Intervalles, qualité des accords, rythme et fonction, avec une routine de dix minutes par jour.
Ce que vous entraînez réellement
Former son oreille n'a rien à voir avec le fait d'avoir une bonne oreille par nature. Il s'agit de bâtir des liens fiables entre un son et un nom. Presque tout le monde sait déjà distinguer un accord gai d'un accord triste ; le travail consiste à rendre cette reconnaissance précise, rapide et juste sous la pression.
Quatre compétences distinctes se cachent derrière une seule expression. La reconnaissance des intervalles, c'est nommer la distance entre deux notes. La reconnaissance de la qualité des accords, c'est dire si un accord est majeur, mineur, diminué, augmenté ou l'un des types de septième. La dictée rythmique, c'est noter ce que vous avez entendu, en mesure. L'écoute fonctionnelle, c'est reconnaître ce qu'un accord fait dans une tonalité, la plus précieuse musicalement des quatre et d'ordinaire enseignée en dernier.
Elles progressent à des rythmes différents et demandent des exercices différents, si bien qu'il vaut la peine de savoir laquelle vous travaillez un jour donné, plutôt que d'écouter vaguement des choses.
Oreille relative, oreille absolue, et celle qui compte
L'oreille absolue est la capacité de nommer une note sans référence. Elle est rare, semble dépendre d'une exposition précoce, et n'est pas nécessaire pour être musicien. Quantité de grands interprètes ne l'ont pas.
L'oreille relative est la capacité d'identifier notes et accords par rapport à une référence qu'on vous a donnée ou que vous avez vous-même établie. C'est elle qui permet de transposer, d'improviser, de jouer d'oreille, d'entendre sa propre justesse et de suivre une partition. Elle s'apprend à tout âge, et c'est elle que tout cours sérieux de formation de l'oreille construit en réalité.
Une mise en garde : ceux qui ont une forte oreille relative ancrent parfois tout à une seule note mémorisée, ce qui marche très bien jusqu'à ce que le morceau module. Le but est la souplesse, pas un point de référence fixe.
Les intervalles : la méthode pratique
Les chansons repères sont le procédé classique du débutant, et elles marchent. Une tierce mineure ascendante ouvre Greensleeves ; une tierce majeure ascendante ouvre Kumbaya ; une quarte juste ascendante, c'est la marche nuptiale ; une quinte juste, c'est le thème de Star Wars ; une sixte majeure ascendante, c'est le carillon de NBC ; une octave, c'est Somewhere Over the Rainbow. Choisissez une chanson par intervalle, gardez-la pour la vie, et n'en changez pas.
Mais les repères sont une béquille que vous devriez prévoir de jeter. La voie plus rapide consiste à entendre l'intervalle comme un couple de degrés. Une sixte majeure n'est pas un son isolé ; c'est la distance de un à six. Une fois que vous entendez directement les degrés, les intervalles se nomment tout seuls, et vous avez gagné la capacité bien plus utile d'entendre où une note se situe dans une tonalité.
Travaillez les intervalles descendants à part. Ils sont nettement plus difficiles que les ascendants et la plupart des gens les négligent, ce qui se voit immédiatement en dictée.
Chanter d'abord, jouer ensuite
La consigne la plus efficace de toute la formation de l'oreille, c'est de chanter. Pas bien, pas fort, juste assez juste. Chanter vous oblige à produire la hauteur intérieurement avant de l'entendre au-dehors, et c'est précisément le mécanisme que vous cherchez à construire. Écouter passivement entraîne lentement la reconnaissance ; chanter l'entraîne vite.
Une routine de base prend environ dix minutes. Jouez une tonique. Chantez la gamme en montant et en descendant. Chantez un, trois, cinq et retour. Puis faites jouer une note au hasard dans la tonalité et chantez votre chemin jusqu'à elle depuis la tonique, en nommant le degré. Puis inversez : chantez un degré que vous avez choisi et vérifiez-le sur l'instrument.
Ajoutez le travail rythmique à part. Frappez un rythme écrit contre un métronome, puis entendez un rythme et notez-le. La plupart des élèves constatent que la dictée rythmique est leur point le plus faible et celui qui progresse le plus vite, parce que le vocabulaire des formules courantes est réduit.
Se servir de son instrument comme vérification
Les accordéonistes ont un avantage inhabituel : l'instrument ne se désaccorde pas au cours d'une séance, si bien que ce que vous entendez est une référence stable. Vous pouvez jouer un accord de tonique aux basses Stradella, le tenir sous une pression de soufflet légère, et chanter ou chercher des mélodies au-dessus. Travailler la dictée mélodique sur un bourdon tenu enseigne vite l'écoute fonctionnelle, parce que chaque note s'entend par rapport à une tonique présente plutôt que mémorisée.
Cette même stabilité peut masquer une faiblesse. Comme les anches au tempérament égal sont fixes, un accordéoniste n'est jamais contraint d'ajuster une hauteur à l'oreille, si bien que l'écoute de la justesse doit être entraînée délibérément plutôt qu'acquise par nécessité.
La contrebasse est le cas inverse. La justesse est entièrement entre les mains du musicien, et les cordes à vide mi, la, ré et sol donnent quatre hauteurs de référence fixes que vous pouvez contrôler en permanence. Jouer une note posée contre la corde à vide située une quinte ou une quarte en dessous, et écouter les battements disparaître, c'est de la formation de l'oreille et du travail de justesse dans le même geste. La position du pouce, où la main quitte la géographie familière du grave, est l'endroit où cela compte le plus et où les élèves découvrent si leur oreille guide vraiment leur main.
Dix minutes par jour valent mieux qu'une heure le dimanche, et ce n'est pas un slogan de motivation mais une observation faite par tous les professeurs qui l'ont constaté. Nous l'intégrons aux cours hebdomadaires à A&G Academy exactement pour cette raison.
Frequently asked
Combien de temps faut-il pour former son oreille ?
La reconnaissance de base des intervalles et de la qualité des accords devient d'ordinaire fiable en quelques mois à raison de dix minutes par jour. L'écoute fonctionnelle, c'est-à-dire suivre une progression d'oreille en temps réel, demande bien plus longtemps, souvent un an ou deux. La régularité compte beaucoup plus que la durée des séances, et les progrès sont nettement plus rapides quand on chante.
Faut-il l'oreille absolue pour être un bon musicien ?
Non. L'oreille absolue consiste à nommer des notes sans référence ; elle est rare et largement fixée dès la petite enfance. C'est l'oreille relative, entendre les notes par rapport à une tonalité ou à une note de référence, qui soutient le jeu d'oreille, la transposition, l'improvisation et la justesse. Elle s'apprend à tout âge.
Quel est le meilleur premier exercice de formation de l'oreille ?
Chanter les degrés de la gamme sur une tonique tenue. Jouez un accord de tonique, faites-le durer, puis chantez votre chemin de la tonique jusqu'à une note que quelqu'un joue pour vous et nommez le degré où vous êtes arrivé. Cela construit directement l'écoute fonctionnelle, au lieu d'enseigner des intervalles isolés qu'il faut ensuite rattacher à une tonalité.
Gehörbildung: wie man anfängt
Gehörbildung heißt, benennen zu lernen, was man hört. Intervalle, Akkordqualität, Rhythmus und Funktion, mit einer Übungsroutine von zehn Minuten am Tag.
Was Sie tatsächlich trainieren
Bei der Gehörbildung geht es nicht darum, in irgendeinem angeborenen Sinn ein gutes Ohr zu haben. Es geht darum, verlässliche Verbindungen zwischen einem Klang und einem Namen aufzubauen. Fast jeder kann einen fröhlichen von einem traurigen Akkord unterscheiden; die Arbeit besteht darin, dieses Erkennen genau, schnell und auch unter Druck richtig zu machen.
Hinter dem einen Wort verbergen sich vier getrennte Fähigkeiten. Intervallerkennung heißt, den Abstand zwischen zwei Tönen zu benennen. Akkorderkennung heißt, einen Akkord als Dur, Moll, vermindert, übermäßig oder als einen der Septakkordtypen zu benennen. Rhythmusdiktat heißt, das Gehörte im Takt aufzuschreiben. Funktionales Hören heißt zu erkennen, was ein Akkord in einer Tonart tut, und das ist musikalisch das Wertvollste von den vieren und wird meist zuletzt unterrichtet.
Sie entwickeln sich unterschiedlich schnell und brauchen unterschiedliche Übungen, es zahlt sich also aus, an jedem Tag zu wissen, welche davon Sie gerade üben, statt vage Dingen zuzuhören.
Relatives Gehör, absolutes Gehör und worauf es ankommt
Das absolute Gehör ist die Fähigkeit, einen Ton ohne Bezugston zu benennen. Es ist selten, scheint von früher Prägung abzuhängen und ist für die Musikalität nicht nötig. Viele große Interpreten haben es nicht.
Das relative Gehör ist die Fähigkeit, Töne und Akkorde in Bezug auf einen Bezugspunkt zu bestimmen, den man bekommen oder sich selbst geschaffen hat. Das ist die Fähigkeit, mit der Sie transponieren, improvisieren, nach Gehör spielen, Ihre eigene Intonation hören und einer Partitur folgen. Sie lässt sich in jedem Alter erlernen, und sie ist das, was jeder ernsthafte Gehörbildungskurs in Wahrheit aufbaut.
Eine Warnung: Menschen mit starkem relativem Gehör verankern manchmal alles an einem einzigen erinnerten Ton, was gut funktioniert, bis das Stück moduliert. Das Ziel ist Beweglichkeit und kein fester Bezugspunkt.
Intervalle: die praktische Methode
Liedanker sind der übliche Anfängertrick, und sie funktionieren. Eine aufwärts gehende kleine Terz ist der Anfang von Greensleeves; eine aufwärts gehende große Terz eröffnet Kumbaya; eine aufwärts gehende reine Quarte ist der Hochzeitsmarsch; eine reine Quinte ist das Star-Wars-Thema; eine aufwärts gehende große Sexte ist das NBC-Signal; eine Oktave ist Somewhere Over the Rainbow. Wählen Sie ein Lied pro Intervall, behalten Sie es lebenslang und wechseln Sie nicht.
Aber Anker sind eine Krücke, die Sie planmäßig wegwerfen sollten. Der schnellere Weg ist, das Intervall als ein Paar von Skalenstufen zu hören. Eine große Sexte ist kein Klang für sich; sie ist der Abstand von der ersten zur sechsten Stufe. Sobald Sie Skalenstufen unmittelbar hören, benennen sich Intervalle als Nebenprodukt von selbst, und Sie haben die weit nützlichere Fähigkeit gewonnen zu hören, wo ein Ton in einer Tonart sitzt.
Üben Sie abwärts gehende Intervalle gesondert. Sie sind merklich schwerer als die aufwärts gehenden und werden von den meisten vernachlässigt, was sich im Diktat sofort zeigt.
Erst singen, dann spielen
Die wirksamste einzelne Anweisung in der Gehörbildung lautet: singen. Nicht schön, nicht laut, nur genau genug. Das Singen zwingt Sie, die Tonhöhe innerlich zu erzeugen, bevor Sie sie äußerlich hören, und genau diesen Mechanismus wollen Sie aufbauen. Passives Zuhören trainiert das Erkennen langsam; das Singen trainiert es schnell.
Eine einfache Routine dauert etwa zehn Minuten. Spielen Sie einen Grundton. Singen Sie die Tonleiter auf und ab. Singen Sie die erste, dritte und fünfte Stufe und zurück. Lassen Sie dann einen beliebigen Ton der Tonart anspielen und singen Sie sich vom Grundton aus dorthin, und benennen Sie die Stufe. Dann umgekehrt: Singen Sie eine Stufe, die Sie sich ausgesucht haben, und prüfen Sie sie am Instrument nach.
Nehmen Sie die Rhythmusarbeit gesondert dazu. Klatschen Sie einen notierten Rhythmus gegen ein Metronom, hören Sie dann einen Rhythmus und schreiben Sie ihn auf. Die meisten Schüler stellen fest, dass das Rhythmusdiktat ihr schwächstes Feld ist und das, das sich am schnellsten bessert, denn der Vorrat an gängigen Mustern ist klein.
Das eigene Instrument als Kontrolle
Akkordeonisten haben einen ungewöhnlichen Vorteil: Das Instrument verstimmt sich innerhalb einer Übungseinheit nicht, was Sie hören, ist also ein stabiler Bezug. Sie können auf dem Stradella-Bass einen Tonikaakkord spielen, ihn mit leichtem Balgdruck halten und darüber Melodien singen oder heraussuchen. Melodiediktat über einem gehaltenen Bordun zu üben lehrt funktionales Hören schnell, denn jeder Ton wird in Bezug auf eine anwesende und nicht auf eine erinnerte Tonika gehört.
Dieselbe Stabilität kann eine Schwäche verdecken. Weil gleichstufig gestimmte Stimmzungen fest sind, ist ein Akkordeonist nie gezwungen, eine Tonhöhe nach Gehör anzupassen, das Hören auf Intonation muss also bewusst trainiert und nicht aus der Not heraus erworben werden.
Der Kontrabass ist der umgekehrte Fall. Die Intonation liegt vollständig in der Hand des Spielers, und die leeren Saiten E, A, D und G geben vier feste Bezugstöne, gegen die Sie ständig prüfen können. Einen gegriffenen Ton gegen die leere Saite eine Quinte oder Quarte darunter zu spielen und darauf zu hören, dass die Schwebungen verschwinden, ist Gehörbildung und Intonationsübung in einer Bewegung. In der Daumenlage, wo die Hand die vertraute untere Geografie verlässt, zählt das am meisten, und dort merken Schüler, ob ihr Ohr die Hand wirklich führt.
Zehn Minuten am Tag schlagen eine Stunde am Sonntag, und das ist kein Motivationsspruch, sondern die Beobachtung jeder Lehrkraft, die es miterlebt hat. Genau deshalb bauen wir es an der A&G Academy in den wöchentlichen Unterricht ein.
Frequently asked
Wie lange dauert Gehörbildung?
Das grundlegende Erkennen von Intervallen und Akkordqualitäten wird meist innerhalb weniger Monate bei zehn Minuten täglich verlässlich. Funktionales Hören, also einer Akkordfolge in Echtzeit nach Gehör zu folgen, dauert erheblich länger, oft ein bis zwei Jahre. Beständigkeit zählt weit mehr als die Länge der Einheit, und mit Singen geht es merklich schneller.
Brauche ich das absolute Gehör, um ein guter Musiker zu sein?
Nein. Absolutes Gehör heißt, Töne ohne Bezugston zu benennen, es ist selten und weitgehend in der frühen Kindheit festgelegt. Das relative Gehör, also Töne in Bezug auf eine Tonart oder einen Bezugston zu hören, ist die Fähigkeit, die das Spielen nach Gehör, das Transponieren, das Improvisieren und die Intonation trägt. Sie lässt sich in jedem Alter erlernen.
Was ist die beste erste Gehörbildungsübung?
Skalenstufen über einer gehaltenen Tonika singen. Spielen Sie einen Tonikaakkord, halten Sie ihn, singen Sie sich dann vom Grundton zu einem Ton, den jemand für Sie anspielt, und benennen Sie die Stufe, auf der Sie gelandet sind. Das baut funktionales Hören unmittelbar auf, statt einzelne Intervalle zu lehren, die Sie danach erst auf eine Tonart beziehen müssen.
Educazione dell'orecchio: come iniziare
Educare l'orecchio vuol dire imparare a dare un nome a ciò che senti. Intervalli, qualità degli accordi, ritmo e funzione, con dieci minuti di studio al giorno.
Che cosa stai allenando davvero
Educare l'orecchio non ha a che fare con l'avere orecchio in qualche senso innato. Si tratta di costruire collegamenti affidabili fra un suono e un nome. Quasi tutti sanno già distinguere un accordo allegro da uno triste; il lavoro sta nel rendere quel riconoscimento preciso, rapido e corretto anche sotto pressione.
Dentro un'unica espressione si nascondono quattro competenze distinte. Il riconoscimento degli intervalli è dare un nome alla distanza fra due note. Il riconoscimento della qualità di un accordo è dire se è maggiore, minore, diminuito, eccedente o uno dei tipi di settima. Il dettato ritmico è scrivere a tempo quello che hai sentito. L'ascolto funzionale è riconoscere che cosa sta facendo un accordo dentro una tonalità, che è la più preziosa delle quattro sul piano musicale e di solito si insegna per ultima.
Migliorano a velocità diverse e chiedono esercizi diversi, quindi conviene sapere quale stai allenando in un dato giorno invece di ascoltare cose vagamente.
Orecchio relativo, orecchio assoluto e quale dei due conta
L'orecchio assoluto, spesso chiamato orecchio perfetto, è la capacità di dare un nome a una nota senza nessun riferimento. È raro, sembra dipendere da un'esposizione precoce, e non è necessario per essere musicisti. Moltissimi grandi interpreti non ce l'hanno.
L'orecchio relativo è la capacità di identificare note e accordi in rapporto a un riferimento che ti è stato dato o che ti sei costruito da solo. È la competenza che ti permette di trasportare, improvvisare, suonare a orecchio, sentire la tua intonazione e seguire una partitura. Chiunque può impararla a qualunque età, ed è quello che ogni corso serio di educazione dell'orecchio sta in realtà costruendo.
Un avvertimento: chi ha un orecchio relativo solido a volte àncora tutto a una singola nota che ricorda, e funziona finché il brano non modula. L'obiettivo è la flessibilità, non un punto di riferimento fisso.
Gli intervalli: il metodo pratico
Le canzoni-appiglio sono l'espediente classico per chi comincia, e funzionano. Una terza minore ascendente è l'inizio di Greensleeves; una terza maggiore ascendente apre Kumbaya; una quarta giusta ascendente è la marcia nuziale; una quinta giusta è il tema di Star Wars; una sesta maggiore ascendente è il segnale della NBC; l'ottava è Somewhere Over the Rainbow. Scegli una canzone per intervallo, tienila per sempre e non cambiarla.
Ma gli appigli sono una stampella di cui devi prevedere di liberarti. La strada più rapida è sentire l'intervallo come una coppia di gradi della scala. Una sesta maggiore non è un suono isolato; è la distanza dal primo al sesto grado. Una volta che senti direttamente i gradi della scala, gli intervalli si nominano da soli come effetto secondario, e hai guadagnato la capacità ben più utile di sentire dove una nota si colloca dentro una tonalità.
Studia a parte gli intervalli discendenti. Sono nettamente più difficili di quelli ascendenti e quasi tutti li trascurano, cosa che salta fuori subito nel dettato.
Prima canta, poi suona
L'istruzione più efficace nell'educazione dell'orecchio è cantare. Non bene, non forte, solo abbastanza intonato. Cantare ti obbliga a produrre l'altezza dentro di te prima di sentirla fuori, che è esattamente il meccanismo che stai cercando di costruire. Ascoltare passivamente allena il riconoscimento lentamente; cantare lo allena in fretta.
Una routine di base prende una decina di minuti. Suona una tonica. Canta la scala in su e in giù. Canta primo, terzo, quinto grado e ritorno. Poi fatti suonare una nota a caso dentro la tonalità e cantaci sopra partendo dalla tonica, dicendo il grado. Poi rovescia l'esercizio: canta un grado che hai scelto e verificalo allo strumento.
Aggiungi a parte il lavoro ritmico. Batti le mani su un ritmo scritto contro un metronomo, poi ascolta un ritmo e scrivilo. Quasi tutti gli allievi scoprono che il dettato ritmico è il loro punto più debole e insieme quello che migliora più in fretta, perché il vocabolario delle figure comuni è piccolo.
Usare il tuo strumento come verifica
I fisarmonicisti hanno un vantaggio insolito: lo strumento non si scorda nell'arco di una sessione, quindi quello che senti è un riferimento stabile. Puoi suonare un accordo di tonica sui bassi Stradella, tenerlo con una leggera pressione di mantice, e cantare o cercare melodie sopra di esso. Studiare il dettato melodico sopra un bordone tenuto insegna in fretta l'ascolto funzionale, perché ogni nota viene sentita in rapporto a una tonica presente e non ricordata.
Quella stessa stabilità può nascondere un punto debole. Siccome le ance temperate sono fisse, un fisarmonicista non è mai costretto ad aggiustare un'altezza a orecchio, quindi l'ascolto dell'intonazione va allenato di proposito invece di arrivare per necessità.
Il contrabbasso è il caso opposto. L'intonazione sta tutta nelle mani di chi suona, e le corde vuote Mi, La, Re e Sol danno quattro altezze di riferimento fisse contro cui puoi verificare di continuo. Suonare una nota premuta contro la corda vuota una quinta o una quarta sotto, e ascoltare i battimenti finché spariscono, è educazione dell'orecchio e studio dell'intonazione nello stesso gesto. La posizione del capotasto, dove la mano lascia la geografia familiare della parte bassa, è il punto in cui questo conta di più e in cui gli allievi scoprono se il loro orecchio sta davvero guidando la loro mano.
Dieci minuti al giorno battono un'ora la domenica, e non è uno slogan motivazionale ma un'osservazione di ogni insegnante che l'abbia visto accadere. Alla A&G Academy lo inseriamo nelle lezioni settimanali proprio per questo.
Frequently asked
Quanto ci vuole a educare l'orecchio?
Il riconoscimento di base degli intervalli e della qualità degli accordi diventa di norma affidabile in qualche mese di dieci minuti al giorno. L'ascolto funzionale, cioè seguire una progressione a orecchio in tempo reale, richiede molto di più, spesso un anno o due. La costanza conta molto più della durata della seduta, e con il canto i progressi sono nettamente più rapidi.
Serve l'orecchio assoluto per essere un buon musicista?
No. L'orecchio assoluto è dare un nome alle note senza riferimento, ed è raro e in gran parte fissato nella prima infanzia. L'orecchio relativo, cioè sentire le note in rapporto a una tonalità o a una nota di riferimento, è la competenza che sostiene il suonare a orecchio, il trasporto, l'improvvisazione e l'intonazione. Si può imparare a qualunque età.
Qual è il primo esercizio migliore per educare l'orecchio?
Cantare i gradi della scala sopra una tonica tenuta. Suona un accordo di tonica, tienilo, poi canta dalla tonica fino a una nota che qualcuno suona per te e di' su quale grado sei arrivato. Costruisce direttamente l'ascolto funzionale, invece di insegnarti intervalli isolati che poi devi rimettere in rapporto con una tonalità.
Treino auditivo: como começar
Treino auditivo é aprender a dar nome ao que se ouve. Intervalos, qualidade dos acordes, ritmo e função, com uma rotina que leva dez minutos por dia.
O que está mesmo a treinar
O treino auditivo não tem que ver com ter bom ouvido num sentido inato. Tem que ver com construir ligações fiáveis entre um som e um nome. Quase toda a gente já distingue um acorde alegre de um triste; o trabalho está em tornar esse reconhecimento específico, rápido e correto sob pressão.
Escondem-se quatro competências distintas debaixo da mesma expressão. O reconhecimento de intervalos é dar nome à distância entre duas notas. O reconhecimento da qualidade dos acordes é classificar um acorde como maior, menor, diminuto, aumentado ou um dos tipos de sétima. O ditado rítmico é escrever aquilo que ouviu, no tempo certo. A audição funcional é reconhecer o que um acorde está a fazer dentro de uma tonalidade, que é a mais valiosa musicalmente das quatro e em geral a última a ser ensinada.
Melhoram a ritmos diferentes e precisam de exercícios diferentes, por isso compensa saber qual delas está a trabalhar em cada dia, em vez de ouvir coisas vagamente.
Ouvido relativo, ouvido absoluto, e qual é que importa
O ouvido absoluto é a capacidade de dar nome a uma nota sem referência nenhuma. É raro, parece depender de exposição precoce e não é necessário para se ser músico. Há muitos grandes intérpretes que não o têm.
O ouvido relativo é a capacidade de identificar notas e acordes em relação a uma referência que lhe deram ou que estabeleceu para si próprio. É esta a competência que permite transpor, improvisar, tocar de ouvido, ouvir a própria afinação e seguir uma partitura. Pode ser aprendida por qualquer pessoa em qualquer idade, e é o que todos os cursos sérios de treino auditivo estão de facto a construir.
Uma advertência: há quem tenha um ouvido relativo forte e ancore tudo a uma única nota memorizada, o que funciona bem até a peça modular. O objetivo é a flexibilidade e não um ponto de referência fixo.
Intervalos: o método prático
As melodias de referência são o recurso habitual de quem começa, e funcionam. Uma terceira menor ascendente é o início de Greensleeves; uma terceira maior ascendente abre Kumbaya; uma quarta perfeita ascendente é a marcha nupcial; uma quinta perfeita é o tema da Guerra das Estrelas; uma sexta maior ascendente é o toque da NBC; uma oitava é Somewhere Over the Rainbow. Escolha uma melodia por intervalo, fique com ela para a vida e não a troque.
Mas as referências são uma muleta que deve contar com deitar fora. O caminho mais rápido é ouvir o intervalo como um par de graus da escala. Uma sexta maior não é um som isolado; é a distância do primeiro ao sexto grau. Quando se passa a ouvir os graus da escala diretamente, os intervalos dão nome a si próprios como subproduto, e ganhou-se a capacidade bem mais útil de ouvir onde uma nota se situa dentro de uma tonalidade.
Estude os intervalos descendentes à parte. São nitidamente mais difíceis do que os ascendentes e quase toda a gente os descura, o que se vê logo no ditado.
Cantar primeiro, tocar depois
A instrução mais eficaz de todo o treino auditivo é cantar. Não bem, não alto, apenas com afinação suficiente. Cantar obriga a produzir a altura por dentro antes de a ouvir por fora, que é exatamente o mecanismo que se está a tentar construir. Ouvir passivamente treina o reconhecimento devagar; cantar treina-o depressa.
Uma rotina básica leva cerca de dez minutos. Toque a tónica. Cante a escala a subir e a descer. Cante o primeiro, o terceiro e o quinto graus e volte. Depois peça a alguma coisa que toque uma nota qualquer da tonalidade e cante até lá a partir da tónica, dizendo o nome do grau. Depois inverta: cante um grau à sua escolha e confirme-o no instrumento.
Acrescente trabalho de ritmo à parte. Bata palmas num ritmo escrito contra um metrónomo, depois oiça um ritmo e escreva-o. A maior parte dos alunos descobre que o ditado rítmico é a sua área mais fraca e a que melhora mais depressa, porque o vocabulário de padrões correntes é pequeno.
Usar o instrumento como verificação
Os acordeonistas têm uma vantagem invulgar: o instrumento não desafina dentro da mesma sessão, por isso o que se ouve é uma referência estável. Pode tocar um acorde de tónica nos baixos Stradella, segurá-lo com pressão leve de fole e cantar ou procurar melodias por cima. Estudar ditado melódico sobre um bordão tido ensina depressa a audição funcional, porque cada nota é ouvida em relação a uma tónica presente e não a uma tónica lembrada.
Essa mesma estabilidade pode esconder uma fraqueza. Como as palhetas de temperamento igual são fixas, um acordeonista nunca é obrigado a ajustar uma altura de ouvido, por isso a escuta da afinação tem de ser treinada de propósito e não adquirida por necessidade.
O contrabaixo é o caso contrário. A afinação está inteiramente nas mãos do instrumentista, e as cordas soltas mi, lá, ré e sol dão quatro alturas de referência fixas contra as quais se pode confirmar a toda a hora. Tocar uma nota pisada contra a corda solta uma quinta ou uma quarta abaixo, e ouvir até os batimentos desaparecerem, é treino auditivo e estudo de afinação no mesmo gesto. A posição de polegar, onde a mão sai da geografia familiar do grave, é onde isto mais importa e onde os alunos descobrem se o ouvido está mesmo a guiar a mão.
Dez minutos por dia ganham a uma hora ao domingo, e isto não é um slogan motivacional mas uma observação de todos os professores que já o viram acontecer. É exatamente por isso que o incluímos nas aulas semanais da A&G Academy.
Frequently asked
Quanto tempo demora o treino auditivo?
O reconhecimento básico de intervalos e da qualidade dos acordes costuma tornar-se fiável ao fim de alguns meses de dez minutos por dia. A audição funcional, ou seja, conseguir seguir uma progressão de ouvido em tempo real, demora bastante mais, muitas vezes um ano ou dois. A constância conta muito mais do que a duração das sessões, e o progresso é nitidamente mais rápido com canto.
Preciso de ouvido absoluto para ser bom músico?
Não. O ouvido absoluto é dar nome às notas sem referência, é raro e fica em grande parte fixado na primeira infância. O ouvido relativo, ouvir as notas em relação a uma tonalidade ou a uma nota de referência, é a competência que sustenta tocar de ouvido, transpor, improvisar e afinar. Pode ser aprendido em qualquer idade.
Qual é o melhor primeiro exercício de treino auditivo?
Cantar os graus da escala sobre uma tónica tida. Toque um acorde de tónica, segure-o, depois cante desde a tónica até uma nota que alguém toque para si e diga em que grau aterrou. Constrói diretamente a audição funcional, em vez de ensinar intervalos isolados que depois ainda tem de relacionar com uma tonalidade.
Развитие слуха: с чего начать
Развитие слуха — это умение называть то, что слышишь. Интервалы, качество аккорда, ритм и функция плюс режим занятий на десять минут в день.
Что именно вы тренируете
Развитие слуха не о том, чтобы обладать хорошим слухом в каком-то врождённом смысле. Оно о том, чтобы выстроить надёжные связи между звучанием и названием. Почти каждый и так отличит весёлый аккорд от грустного; работа в том, чтобы сделать это узнавание конкретным, быстрым и верным под давлением.
За одним словосочетанием прячутся четыре отдельных навыка. Узнавание интервалов — назвать расстояние между двумя звуками. Узнавание качества аккорда — определить его как мажорный, минорный, уменьшённый, увеличенный или как один из септаккордов. Ритмический диктант — записать услышанное во времени. Функциональный слух — понять, что аккорд делает в тональности; из четырёх он наиболее ценен музыкально и обычно осваивается последним.
Развиваются они с разной скоростью и требуют разных упражнений, так что полезно знать, над каким из них вы работаете сегодня, а не просто расплывчато вслушиваться.
Относительный слух, абсолютный и какой из них важен
Абсолютный слух — способность назвать ноту без всякой точки отсчёта. Он редок, по-видимому, зависит от раннего опыта и для музыкантской профессии не обязателен. У множества крупных исполнителей его нет.
Относительный слух — способность определять ноты и аккорды по отношению к данной вам или самостоятельно установленной опоре. Именно он позволяет транспонировать, импровизировать, подбирать по слуху, слышать собственную интонацию и следить за партитурой. Ему может научиться кто угодно в любом возрасте, и именно его на самом деле и развивает любой серьёзный курс сольфеджио.
Одно предостережение: люди с сильным относительным слухом иногда привязывают всё к одной запомненной ноте, и это отлично работает ровно до модуляции. Цель — гибкость, а не неподвижная точка отсчёта.
Интервалы: рабочий способ
Песни-опоры — стандартный приём для начинающих, и он работает. Восходящая малая терция — начало «Greensleeves»; восходящая большая терция открывает «Kumbaya»; восходящая чистая кварта — свадебный марш; чистая квинта — тема из «Star Wars»; восходящая большая секста — позывные NBC; октава — «Somewhere Over the Rainbow». Выберите по одной песне на интервал, оставьте их на всю жизнь и не меняйте.
Но опоры — костыль, который стоит заранее планировать выбросить. Более быстрый путь — слышать интервал как пару ступеней лада. Большая секста не есть звучание само по себе; это расстояние от первой ступени до шестой. Как только вы начинаете слышать ступени напрямую, интервалы называются сами собой, а вы вдобавок приобретаете куда более полезное умение — слышать, где нота стоит в тональности.
Нисходящие интервалы отрабатывайте отдельно. Они заметно труднее восходящих, и большинство ими пренебрегает, что немедленно вылезает в диктанте.
Сначала петь, потом играть
Самое действенное указание в развитии слуха — пойте. Не красиво, не громко, просто достаточно точно. Пение заставляет вас произвести высоту внутри себя прежде, чем вы услышите её снаружи, а именно этот механизм вы и строите. Пассивное слушание развивает узнавание медленно; пение — быстро.
Базовый режим занимает около десяти минут. Возьмите тонику. Спойте гамму вверх и вниз. Спойте первую, третью, пятую ступени и обратно. Потом пусть что-нибудь сыграет случайную ноту в этой тональности, а вы допойте до неё от тоники и назовите ступень. Затем наоборот: спойте задуманную вами ступень и проверьте себя на инструменте.
Ритм добавляйте отдельным блоком. Прохлопайте записанный ритм под метроном, а потом услышьте ритм и запишите его. Большинство учеников обнаруживает, что ритмический диктант — их самое слабое место и одновременно самое быстро выправляющееся, потому что словарь распространённых фигур невелик.
Инструмент как проверка
У аккордеонистов необычное преимущество: инструмент не расстраивается в течение занятия, так что то, что вы слышите, — устойчивая опора. Можно взять тонический аккорд на басах системы Страделла, подержать его лёгким давлением меха и петь или подбирать мелодии над ним. Мелодический диктант над выдержанным бурдоном быстро развивает функциональный слух, потому что каждая нота слышится по отношению к присутствующей тонике, а не к запомненной.
Эта же устойчивость способна прятать слабое место. Раз голоса равномерно темперированы и закреплены, аккордеониста никогда не вынуждают подправлять высоту ухом, поэтому слуховой контроль интонации приходится развивать намеренно, а не приобретать по необходимости.
Контрабас — противоположный случай. Интонация целиком в руках исполнителя, а открытые струны ми, ля, ре и соль дают четыре закреплённые опорные высоты, с которыми можно сверяться постоянно. Сыграть прижатую ноту против открытой струны квинтой или квартой ниже и слушать, пока не исчезнут биения, — это развитие слуха и работа над интонацией в одном движении. В ставке, где рука покидает привычную нижнюю географию, это важнее всего, и там же ученик выясняет, действительно ли его слух ведёт руку.
Десять минут в день лучше часа в воскресенье, и это не мотивационный лозунг, а наблюдение любого преподавателя, который за этим следил. Ровно поэтому мы встраиваем такую работу в еженедельные занятия в A&G Academy.
Frequently asked
Сколько времени занимает развитие слуха?
Базовое узнавание интервалов и качества аккордов обычно становится надёжным за несколько месяцев по десять минут в день. Функциональный слух, то есть умение на слух следить за гармоническим оборотом в реальном времени, требует заметно больше — часто года-двух. Регулярность значит гораздо больше, чем длительность занятия, а с пением продвижение ощутимо быстрее.
Нужен ли абсолютный слух, чтобы быть хорошим музыкантом?
Нет. Абсолютный слух — это умение называть ноты без опоры, он редок и в основном складывается в раннем детстве. Относительный слух, то есть слышание нот по отношению к тональности или к опорному звуку, и есть тот навык, на котором держатся подбор по слуху, транспонирование, импровизация и интонация. Ему можно научиться в любом возрасте.
С какого упражнения лучше всего начать?
Пойте ступени лада над выдержанной тоникой. Возьмите тонический аккорд, держите его, затем допевайте от тоники до ноты, которую вам сыграли, и называйте ступень, на которую пришли. Это напрямую строит функциональный слух вместо разучивания изолированных интервалов, которые потом всё равно придётся соотносить с тональностью.
练耳：从哪里开始
练耳就是学会给听到的东西起名字。音程、和弦性质、节奏和功能，配上一套每天十分钟的练习安排。
你真正在训练的是什么
练耳和天生耳朵好不好没有关系。它是在声音和名字之间建立可靠的连接。几乎人人都已经能分辨一个和弦是明朗的还是忧伤的；要做的功夫，是让这种辨认变得具体、变快，并且在压力下也不出错。
这一个词底下藏着四项彼此分开的能力。音程听辨是说出两个音之间的距离。和弦性质听辨是判断一个和弦是大、小、减、增，还是某一种七和弦。节奏听写是把听到的东西按时值写下来。功能听觉是听出一个和弦在调里正在做什么，这是四项里音乐价值最高的一项，通常也教得最晚。
它们进步的速度不同，需要的练习也不同，所以与其含含糊糊地听点东西，不如清楚知道自己今天练的是哪一项。
相对音感、绝对音感，以及哪一个要紧
绝对音感，常被叫作完美音准，是在没有任何参照的情况下说出一个音名的能力。它很罕见，似乎取决于早期接触，而且对音乐才能来说并非必需。相当多的重要演奏家都没有它。
相对音感是在别人给你、或者你自己建立起来的一个参照之上，辨认音和和弦的能力。正是这项能力让你能移调、能即兴、能凭耳朵演奏、能听出自己的音准、能跟着总谱走。任何人在任何年纪都学得会，而每一门正经的练耳课程真正在建的，就是它。
有一点要提醒：相对音感强的人有时会把一切都锚在一个记住的音上，这在曲子转调之前一直好用。目标是灵活，不是一个固定的参照点。
音程：实际可用的办法
用熟悉的曲调当锚是初学者的标准手段，而且确实管用。上行小三度是 Greensleeves 的开头；上行大三度是 Kumbaya 的开头；上行纯四度是婚礼进行曲；纯五度是 Star Wars 的主题；上行大六度是 NBC 的台标铃声；八度是 Somewhere Over the Rainbow。每个音程挑一首曲子，一辈子用它，不要换来换去。
但这些锚是一根你早晚要扔掉的拐杖。更快的路是把音程听成一对音级。大六度不是一个孤立的声音；它是从一级到六级的距离。一旦你能直接听出音级，音程自己就会报出名字来，而你还顺带获得了一项有用得多的能力：听出一个音在调里坐在哪儿。
下行音程要单独练。它们明显比上行难，而大多数人都疏忽了它们，这一点在听写里马上就会现形。
先唱，再弹
练耳里最有效的一条指令就是：唱出来。不必唱得好，不必唱得响，准到够用就行。唱迫使你在外部听到音高之前先在内部把它生成出来，而这正是你想建立起来的那套机制。被动地听，辨认能力长得慢；唱，长得快。
一套基本的流程大约十分钟。弹一个主音。把音阶上下唱一遍。唱 1、3、5 再唱回来。然后让什么东西在这个调里随便弹一个音，你从主音一路唱到它，并说出它是第几级。接着反过来：自己挑一个音级唱出来，再到乐器上核对。
节奏练习要单独加。对着节拍器拍一条写好的节奏，然后听一条节奏把它写下来。多数学生会发现节奏听写是自己最弱的一环，也是进步最快的一环，因为常见节奏型的词汇量并不大。
拿你的乐器来核对
手风琴手有个不寻常的优势：在一次练习之内，这件乐器不会跑音，所以你听到的是一个稳定的参照。你可以在斯特拉德拉低音上弹一个主和弦，用很轻的风箱压力按住它，然后在它上面唱、或者摸索出旋律来。在一个持续的持续音上练旋律听写，能很快练出功能听觉，因为每个音都是相对于一个在场的主音被听到的，而不是相对于一个记忆中的主音。
同样这份稳定也会掩盖一个弱点。因为十二平均律的簧片是固定的，手风琴手从来不会被迫用耳朵去调整一个音高，所以对音准的聆听必须刻意训练，而不会因为不得不做而自动获得。
低音提琴是反过来的情形。音准完全掌握在演奏者手里，而 E、A、D、G 四根空弦给了你四个固定的参照音高，可以随时拿来核对。按一个音，对着低五度或者低四度的那根空弦拉，听那些拍音消失，这一个动作同时就是练耳和练音准。到了拇指把位，手离开了熟悉的低把位地形，这一点最要紧，学生也正是在那里发现自己的耳朵究竟有没有在带着手走。
每天十分钟胜过星期天练一小时，这不是什么励志口号，而是每一位看着学生一路走过来的老师的观察。在 A&G Academy，我们正是出于这个原因把它编进了每周的课里。
Frequently asked
练耳要练多久？
基本的音程和和弦性质听辨，通常每天十分钟、几个月之后就能稳定下来。功能听觉，也就是能实时用耳朵跟住一串和声进行，要久得多，常常需要一两年。持之以恒远比单次时长重要，而且加上唱，进步会明显更快。
要成为好音乐家必须有绝对音感吗？
不必。绝对音感是指不靠参照就说出音名，它很罕见，而且大体在幼年就定型了。相对音感，也就是相对于一个调或者一个参照音来听音，才是支撑凭耳朵演奏、移调、即兴和音准的那项能力。它在任何年纪都学得会。
最好的第一个练耳练习是什么？
在一个按住的主音上唱音级。弹一个主和弦，让它持续着，然后从主音一路唱到别人给你弹的那个音，并说出你落在了第几级。它直接练的是功能听觉，而不是先教你一堆孤立的音程、再让你去和调建立联系。
耳のトレーニング、その始め方
聴音とは、聞こえたものに名前をつけられるようになることです。音程、和音の性質、リズム、機能、そして1日10分でできる練習の組み立て方をまとめました。
実際に鍛えているもの
聴音は、生まれつき耳が良いかどうかの話ではありません。音と名前のあいだに、頼れる結びつきを作っていく話です。明るい和音と暗い和音の区別なら、ほとんどの人がもうできています。仕事は、その認識を、具体的に、速く、そして緊張の中でも正しくしていくことです。
この一語の下には、別々の四つの能力が隠れています。音程の聴き取りは、二つの音の距離に名前をつけること。和音の性質の聴き取りは、その和音を長三和音、短三和音、減三和音、増三和音、あるいは七の和音のどれかとして言い当てること。リズムの書き取りは、聞こえたものを拍の中に書き留めること。機能の聴き取りは、その和音が調の中で何をしているのかを捉えることで、四つの中で音楽的にいちばん価値があり、たいていいちばん最後に教えられます。
この四つは伸び方が違い、必要な練習も違います。ですから、漠然と何かを聴くのではなく、今日は自分がどれを練習しているのかを分かっていることに、意味があります。
相対音感、絶対音感、そしてどちらが効くのか
絶対音感は、何の基準もなしに音の名前を言い当てる能力です。まれで、幼い頃にどれだけ音楽に触れたかに左右されるようで、音楽家であるために必要なものではありません。一流の演奏家にも、持っていない人はたくさんいます。
相対音感は、与えられた基準、あるいは自分で立てた基準との関係で、音や和音を言い当てる能力です。移調も、即興も、耳で弾くことも、自分の音程を聴くことも、総譜を追うことも、この能力が支えています。誰でも、何歳からでも身につけられますし、まじめな聴音の課程がほんとうに作っているのは、これです。
ひとつだけ注意を。相対音感の強い人は、覚えたひとつの音にすべてを錨のようにつないでしまうことがあります。曲が転調するまではうまくいく方法です。目指すのは、固定した基準点ではなく、柔軟さです。
音程、実際のやり方
曲を目印にするのは初心者の定番のやり方で、実際に効きます。上行の短3度は「グリーンスリーブス」の出だし。上行の長3度は「クンバヤ」の出だし。上行の完全4度は結婚行進曲。完全5度は「スター・ウォーズ」のテーマ。上行の長6度はNBCのチャイム。オクターヴは「オーバー・ザ・レインボー」。音程ごとに曲を一つ選び、一生そのまま持ち続け、途中で替えないこと。
ただし目印は松葉杖であり、いずれ捨てるつもりでいてください。より速い道は、その音程を二つの音度として聴くことです。長6度は単独で存在する音ではありません。第1音から第6音までの距離です。音度そのものが直接聴こえるようになれば、音程は副産物として自分から名乗り出ますし、しかも、ある音が調の中のどこにいるのかを聴くという、はるかに役に立つ力が手に入ります。
下行の音程は、分けて練習してください。上行よりはっきり難しく、たいていの人はこれを放置しています。そしてそれは、書き取りをすればすぐに表に出ます。
まず歌い、それから弾く
聴音でいちばん効く指示はひとつ、歌うことです。うまくなくていい、大きくなくていい、音程が合ってさえいれば十分です。歌えば、外から音を聞く前に、自分の内側でその高さを作らざるをえません。作ろうとしている仕組みが、まさにそれです。受け身で聴くだけの訓練は認識をゆっくりとしか育てませんが、歌うことは速く育てます。
基本の型は10分ほどで終わります。主音をひとつ鳴らします。音階を上へ下へ歌います。第1音、第3音、第5音、そして戻る。次に、その調の中の音をどれか適当に鳴らしてもらい、主音からそこまで歌い進んで、その音度に名前をつけます。今度は逆に、自分で決めた音度を歌い、楽器で確かめます。
リズムの練習は別に足してください。書かれたリズムをメトロノームに合わせて手で打ち、次に、聞こえたリズムを書き取ります。リズムの書き取りは自分のいちばん弱いところであり、同時にいちばん速く伸びるところだと気づく生徒が多い。よく使われるパターンの語彙が小さいからです。
楽器を、答え合わせに使う
アコーディオン奏者には珍しい利点があります。一回の練習のあいだに楽器の調律が狂うことがないので、聞こえてくるものが安定した基準になります。ストラデラのベースで主和音を鳴らし、蛇腹を軽く押して保ったまま、その上で旋律を歌ったり、探り当てたりできます。持続するドローンの上で旋律の書き取りを練習すると、機能の聴き取りが速く育ちます。どの音も、記憶の中の主音ではなく、いま鳴っている主音との関係で聞こえるからです。
その同じ安定が、弱点を隠すこともあります。平均律のリードは固定されているので、アコーディオン奏者が耳で音程を直さざるをえない場面はありません。ですから音程を聴く訓練は、必要に迫られて身につくのではなく、意識して行わなければなりません。
コントラバスは逆です。音程はまるごと奏者の手の中にあり、E、A、D、Gの開放弦が、いつでも照らし合わせられる四つの基準の高さをくれます。押さえた音を、その5度下または4度下の開放弦と一緒に鳴らし、うなりが消えるのを聴くこと。これは一つの動作の中で、聴音であり音程の練習でもあります。手が慣れた低い地形を離れるサムポジションこそ、これがいちばん効いてくる場所であり、自分の耳が本当に手を導いているのかどうかを、生徒が知る場所です。
日曜日に1時間より、毎日10分のほうが勝ちます。これは気合いを入れるための標語ではなく、それを見てきたすべての教師の観察です。A&G Academy が毎週のレッスンにこれを組み込んでいるのも、まさにその理由からです。
Frequently asked
聴音はどれくらいで身につきますか？
基本的な音程と和音の性質の聴き取りは、1日10分を数か月続ければ、たいてい頼れるところまで来ます。機能の聴き取り、つまり和音進行をその場で耳で追えるようになるには、かなり長くかかり、1年から2年ということも多い。1回の長さよりも続けることのほうがはるかに効きますし、歌うと進みが目に見えて速くなります。
良い音楽家になるには絶対音感が必要ですか？
必要ありません。絶対音感は基準なしに音の名前を言い当てることで、まれですし、幼児期でおおむね決まってしまいます。耳で弾くこと、移調、即興、音程を支えているのは、調や基準の音との関係で音を聴く相対音感のほうです。こちらは何歳からでも身につけられます。
最初にやる聴音の練習として、いちばん良いものは何ですか？
保った主音の上で音度を歌うことです。主和音を鳴らして持続させ、誰かに鳴らしてもらった音まで主音から歌い進み、たどり着いた音度に名前をつけます。孤立した音程を覚えてからあとで調に結びつけるのではなく、機能の聴き取りをそのまま作れます。
청음 훈련을 시작하는 법
청음 훈련은 들리는 것에 이름을 붙이는 법을 배우는 일입니다. 음정과 화음의 성질, 리듬과 기능, 그리고 하루 10분이면 되는 연습 순서를 정리했습니다.
실제로 무엇을 훈련하는가
청음 훈련은 타고나기를 귀가 좋은가에 관한 일이 아닙니다. 소리와 이름 사이에 믿을 만한 연결을 세우는 일입니다. 밝은 화음과 어두운 화음은 거의 누구나 이미 구별합니다. 해야 할 일은 그 알아차림을 구체적으로, 빠르게, 그리고 긴장 속에서도 정확하게 만드는 것입니다.
이 한마디 아래에는 서로 다른 네 가지 능력이 숨어 있습니다. 음정 듣기는 두 음 사이의 거리에 이름을 붙이는 일입니다. 화음의 성질 듣기는 어떤 화음을 장, 단, 감, 증 또는 여러 7화음 가운데 하나로 이름 붙이는 일입니다. 리듬 받아쓰기는 들은 것을 박에 맞춰 적는 일입니다. 기능적 듣기는 어떤 화음이 그 조 안에서 무엇을 하고 있는지를 알아차리는 일로, 넷 중 음악적으로 가장 값진 것이고 대개 가장 나중에 배웁니다.
이 넷은 늘어나는 속도가 다르고 필요한 연습도 다르므로, 무언가를 막연히 듣기보다 오늘 어느 것을 연습하고 있는지 알고 하는 편이 이득입니다.
상대음감과 절대음감, 그리고 어느 쪽이 중요한가
흔히 완전한 음감이라 부르는 절대음감은 아무 기준 없이 음 이름을 대는 능력입니다. 드물고, 어릴 때의 노출에 달린 것으로 보이며, 음악가가 되는 데 꼭 필요하지는 않습니다. 주요 연주자 가운데 그것이 없는 사람이 많습니다.
상대음감은 주어졌거나 스스로 세운 기준에 견주어 음과 화음을 알아내는 능력입니다. 이조하고, 즉흥연주하고, 귀로 듣고 치고, 자기 음정을 듣고, 악보를 따라갈 수 있게 해 주는 것이 바로 이 능력입니다. 나이에 상관없이 누구나 배울 수 있고, 진지한 청음 과정이 실제로 쌓아 올리는 것도 이것입니다.
한 가지 주의할 점이 있습니다. 상대음감이 강한 사람은 모든 것을 기억해 둔 음 하나에 붙들어 매는 경우가 있는데, 곡이 전조하기 전까지는 잘 통합니다. 목표는 고정된 기준점이 아니라 유연함입니다.
음정, 실전에서 쓰는 방법
노래로 기준을 잡는 것은 초보자의 표준 장치이고 실제로 통합니다. 올라가는 단3도는 Greensleeves의 첫머리이고, 올라가는 장3도는 Kumbaya의 시작이며, 올라가는 완전4도는 결혼행진곡, 완전5도는 Star Wars 주제, 올라가는 장6도는 NBC 차임, 옥타브는 Somewhere Over the Rainbow입니다. 음정마다 노래를 하나씩 골라 평생 그대로 두고, 바꾸지 마십시오.
다만 이런 기준은 언젠가 버릴 작정으로 짚는 지팡이입니다. 더 빠른 길은 음정을 음계 도수의 짝으로 듣는 것입니다. 장6도는 홀로 떨어진 소리가 아니라 1도에서 6도까지의 거리입니다. 음계의 도수를 곧바로 듣게 되면 음정은 부산물로 저절로 이름이 붙고, 한 음이 그 조 안에서 어디에 놓이는지를 듣는 훨씬 쓸모 있는 능력까지 얻게 됩니다.
내려가는 음정은 따로 연습하십시오. 올라가는 음정보다 눈에 띄게 어렵고 대부분이 소홀히 하는데, 그 사실이 받아쓰기에서 곧바로 드러납니다.
먼저 노래하고, 그다음에 연주하기
청음 훈련에서 가장 효과가 큰 지시 하나는 노래하라는 것입니다. 잘할 필요도, 크게 할 필요도 없고, 정확하기만 하면 됩니다. 노래는 바깥에서 소리를 듣기 전에 머릿속에서 음높이를 만들어 내게 하는데, 그것이 바로 당신이 세우려는 장치입니다. 가만히 듣기만 하면 알아차림은 더디게 자라고, 노래하면 빠르게 자랍니다.
기본 순서는 10분쯤 걸립니다. 으뜸음을 울립니다. 음계를 오르내리며 노래합니다. 1도, 3도, 5도, 그리고 다시 내려옵니다. 그다음 그 조 안의 아무 음이나 들려 달라고 하고 으뜸음에서 그 음까지 노래로 찾아가며 몇째 음인지 말합니다. 그다음에는 뒤집어서, 스스로 고른 도수를 노래한 뒤 악기로 확인합니다.
리듬 연습은 따로 더하십시오. 적힌 리듬을 메트로놈에 맞춰 손뼉으로 치고, 그다음 들은 리듬을 받아 적으십시오. 학생 대부분은 리듬 받아쓰기가 가장 약한 영역이면서 가장 빨리 좋아지는 영역이라는 것을 알게 되는데, 흔한 패턴의 어휘가 많지 않기 때문입니다.
자기 악기를 검산 도구로 쓰기
아코디언 연주자에게는 흔치 않은 이점이 있습니다. 한 번 연습하는 동안 악기의 음정이 흔들리지 않으므로 들리는 소리가 안정된 기준이 됩니다. 스트라델라 베이스로 으뜸화음을 잡고 벨로즈 압력을 가볍게 유지한 채, 그 위에서 선율을 노래하거나 짚어 볼 수 있습니다. 지속되는 드론 위에서 선율 받아쓰기를 연습하면 기능적 듣기가 빨리 자라는데, 모든 음이 기억 속의 으뜸음이 아니라 지금 울리고 있는 으뜸음에 견주어 들리기 때문입니다.
바로 그 안정성이 약점을 가리기도 합니다. 평균율로 맞춘 리드는 고정되어 있어서 아코디언 연주자는 귀로 음높이를 고쳐야 할 일이 없고, 그래서 음정을 듣는 귀는 필요에 떠밀려 생기는 것이 아니라 일부러 훈련해야 합니다.
더블베이스는 정반대의 경우입니다. 음정이 온전히 연주자의 손에 달려 있고, 개방현 미와 라와 레와 솔이 언제든 대조해 볼 수 있는 네 개의 고정된 기준음을 줍니다. 5도나 4도 아래의 개방현에 맞춰 짚은 음을 켜면서 맥놀이가 사라지는지 듣는 것은 한 동작 안에서 청음 훈련과 음정 연습을 함께 하는 일입니다. 손이 익숙한 아래쪽 지형을 떠나는 엄지 포지션에서 이것이 가장 중요해지고, 학생은 거기에서 자기 귀가 정말로 손을 이끌고 있는지 알게 됩니다.
하루 10분이 일요일의 한 시간을 이깁니다. 이것은 격려의 구호가 아니라 그 과정을 지켜본 모든 선생의 관찰입니다. A&G Academy에서 주간 레슨에 그것을 넣어 두는 이유도 바로 그것입니다.
Frequently asked
청음 훈련은 얼마나 걸리나요?
기본적인 음정과 화음의 성질을 알아듣는 일은 하루 10분씩 몇 달이면 대개 믿을 만해집니다. 진행을 실시간으로 귀로 따라갈 수 있다는 뜻의 기능적 듣기는 훨씬 오래 걸려서 보통 한두 해가 듭니다. 한 번의 길이보다 꾸준함이 훨씬 중요하고, 노래를 곁들이면 눈에 띄게 빨라집니다.
좋은 음악가가 되려면 절대음감이 필요한가요?
아닙니다. 절대음감은 기준 없이 음 이름을 대는 것으로, 드물고 대체로 어린 시절에 정해집니다. 조나 기준음에 견주어 음을 듣는 상대음감이야말로 귀로 듣고 치기와 이조와 즉흥연주와 음정을 받쳐 주는 능력입니다. 이것은 나이에 상관없이 배울 수 있습니다.
청음 훈련의 첫 연습으로 무엇이 가장 좋은가요?
길게 울리는 으뜸음 위에서 음계의 도수를 노래하십시오. 으뜸화음을 울려 지속시킨 다음, 누군가 들려준 음까지 으뜸음에서 노래로 찾아가서 어느 도수에 닿았는지 말하십시오. 따로 떨어진 음정을 배운 뒤에 다시 조와 이어 붙이는 대신, 기능적 듣기를 곧바로 쌓아 줍니다.
Latihan telinga: cara bermula
Latihan telinga ialah belajar menamakan apa yang anda dengar. Selang, mutu kord, irama dan fungsi, dengan rutin latihan sepuluh minit sehari.
Apa yang sebenarnya anda latih
Latihan telinga bukan tentang mempunyai telinga yang baik dalam erti kata semula jadi. Ia tentang membina hubungan yang boleh dipercayai antara satu bunyi dengan satu nama. Hampir semua orang sudah boleh membezakan kord yang gembira daripada kord yang sedih; kerjanya ialah menjadikan pengecaman itu khusus, pantas dan tepat di bawah tekanan.
Empat kemahiran berasingan tersembunyi di bawah satu frasa itu. Pengecaman selang ialah menamakan jarak antara dua not. Pengecaman mutu kord ialah menamakan sesuatu kord sebagai major, minor, terkurang, terlebih atau salah satu jenis ketujuh. Dikte berirama ialah menulis semula apa yang anda dengar dalam masa. Pendengaran berfungsi ialah mengenali apa yang dilakukan oleh sesuatu kord dalam sesuatu kunci, dan itulah yang paling bernilai secara muzikal antara keempat-empatnya serta biasanya diajar paling akhir.
Kesemuanya bertambah baik pada kadar yang berbeza dan memerlukan latihan yang berbeza, jadi berbaloi untuk tahu yang mana satu sedang anda latih pada hari tertentu dan bukan sekadar mendengar sesuatu secara samar.
Pic relatif, pic mutlak, dan yang mana penting
Pic mutlak, yang sering dipanggil pic sempurna, ialah keupayaan menamakan sesuatu not tanpa rujukan. Ia jarang, nampaknya bergantung pada pendedahan awal, dan tidak perlu untuk menjadi pemuzik. Ramai pemain besar tidak memilikinya.
Pic relatif ialah keupayaan mengenal pasti not dan kord berhubung dengan satu rujukan yang telah diberikan kepada anda atau yang anda tetapkan sendiri. Inilah kemahiran yang membolehkan anda mentranspos, berimprovisasi, bermain ikut telinga, mendengar intonasi anda sendiri dan mengikut skor. Ia boleh dipelajari oleh sesiapa sahaja pada mana-mana umur, dan itulah yang sebenarnya dibina oleh setiap kursus latihan telinga yang serius.
Satu peringatan: orang yang mempunyai pic relatif yang kuat kadangkala menambat segala-galanya pada satu not yang diingati, dan itu berfungsi dengan baik sehinggalah karya itu bermodulasi. Matlamatnya ialah keanjalan, bukan satu titik rujukan yang tetap.
Selang: kaedah yang praktikal
Lagu penambat ialah alat piawai pemula dan ia memang berkesan. Ketiga minor menaik ialah permulaan Greensleeves; ketiga major menaik membuka Kumbaya; keempat sempurna menaik ialah mars perkahwinan; kelima sempurna ialah tema Star Wars; keenam major menaik ialah loceng NBC; oktaf ialah Somewhere Over the Rainbow. Pilih satu lagu bagi setiap selang, simpan seumur hidup, dan jangan tukar.
Tetapi penambat ialah tongkat yang patut anda rancang untuk dibuang. Laluan yang lebih pantas ialah mendengar selang itu sebagai sepasang darjah skala. Keenam major bukan satu bunyi yang terasing; ia jarak dari satu ke enam. Sebaik anda mendengar darjah skala secara terus, selang akan menamakan dirinya sebagai kesan sampingan, dan anda telah memperoleh keupayaan yang jauh lebih berguna untuk mendengar tempat sesuatu not duduk dalam sesuatu kunci.
Latih selang menurun secara berasingan. Ia jelas lebih sukar daripada selang menaik dan kebanyakan orang mengabaikannya, dan itu terus kelihatan dalam dikte.
Nyanyi dahulu, kemudian main
Arahan tunggal yang paling berkesan dalam latihan telinga ialah menyanyi. Tidak perlu sedap, tidak perlu kuat, cukup sekadar tepat. Menyanyi memaksa anda menghasilkan pic itu secara dalaman sebelum anda mendengarnya secara luaran, dan itulah mekanisme yang cuba anda bina. Mendengar secara pasif melatih pengecaman dengan perlahan; menyanyi melatihnya dengan pantas.
Rutin asas mengambil masa kira-kira sepuluh minit. Mainkan not tonik. Nyanyikan skala naik dan turun. Nyanyikan satu, tiga, lima dan balik. Kemudian biarkan sesuatu memainkan not rawak dalam kunci itu dan nyanyikan jalan anda ke arahnya bermula dari tonik, sambil menamakan darjahnya. Kemudian terbalikkan: nyanyikan satu darjah yang anda pilih dan semak pada alat muzik.
Tambah kerja irama secara berasingan. Tepuk irama yang bertulis mengikut metronom, kemudian dengar satu irama dan tuliskannya. Kebanyakan pelajar mendapati dikte berirama ialah bidang mereka yang paling lemah dan paling cepat bertambah baik, kerana perbendaharaan corak lazimnya kecil.
Menggunakan alat anda sebagai penyemak
Pemain akordion mempunyai satu kelebihan yang luar biasa: alat itu tidak pernah tersasar tala dalam satu sesi, jadi apa yang anda dengar ialah rujukan yang stabil. Anda boleh memainkan kord tonik pada bes Stradella, menahannya dengan tekanan belos yang ringan, dan menyanyi atau mencungkil melodi di atasnya. Melatih dikte melodi di atas dron yang berterusan mengajar pendengaran berfungsi dengan cepat, kerana setiap not didengar berhubung dengan tonik yang hadir dan bukan yang diingati.
Kestabilan yang sama itu boleh menyembunyikan satu kelemahan. Kerana lidah bertemperamen sama rata itu tetap, pemain akordion tidak pernah dipaksa melaraskan sesuatu pic dengan telinga, jadi pendengaran intonasi mesti dilatih secara sengaja dan bukan diperoleh kerana terpaksa.
Bes berganda pula kes yang sebaliknya. Intonasi sepenuhnya di tangan pemain, dan tali terbuka E, A, D dan G memberi empat pic rujukan tetap yang boleh anda semak sepanjang masa. Memainkan not bertekan terhadap tali terbuka satu kelima atau keempat di bawahnya, sambil mendengar sehingga denyutan hilang, ialah latihan telinga dan latihan intonasi dalam satu gerakan yang sama. Posisi ibu jari, tempat tangan meninggalkan geografi bawah yang biasa, ialah tempat hal ini paling penting dan tempat pelajar mengetahui sama ada telinga mereka benar-benar mendahului tangan mereka.
Sepuluh minit sehari mengalahkan sejam pada hari Ahad, dan itu bukan slogan motivasi tetapi pemerhatian setiap guru yang pernah melihatnya. Kami membinanya ke dalam kelas mingguan di A&G Academy atas sebab itulah.
Frequently asked
Berapa lama masa yang diambil oleh latihan telinga?
Pengecaman selang dan mutu kord yang asas biasanya menjadi boleh dipercayai dalam beberapa bulan pada kadar sepuluh minit sehari. Pendengaran berfungsi, iaitu anda boleh mengikut sesuatu progresi dengan telinga secara langsung, mengambil masa yang jauh lebih lama, selalunya setahun atau dua. Konsistensi jauh lebih penting daripada panjang sesi, dan kemajuannya jelas lebih pantas dengan menyanyi.
Perlukah saya pic sempurna untuk menjadi pemuzik yang baik?
Tidak. Pic sempurna bermaksud menamakan not tanpa rujukan, dan ia jarang serta sebahagian besarnya ditentukan sejak awal zaman kanak-kanak. Pic relatif, iaitu mendengar not berhubung dengan sesuatu kunci atau not rujukan, ialah kemahiran yang menyokong bermain ikut telinga, mentranspos, berimprovisasi dan intonasi. Ia boleh dipelajari pada mana-mana umur.
Apakah latihan telinga pertama yang terbaik?
Nyanyikan darjah skala di atas tonik yang ditahan. Mainkan kord tonik, tahankannya, kemudian nyanyikan jalan anda daripada tonik ke satu not yang dimainkan oleh orang lain untuk anda dan namakan darjah yang anda hinggapi. Ia membina pendengaran berfungsi secara terus, berbanding mengajar selang terasing yang kemudian terpaksa anda kaitkan dengan sesuatu kunci.
காதுப் பயிற்சி: எப்படித் தொடங்குவது
காதுப் பயிற்சி என்பது நீங்கள் கேட்பதற்குப் பெயர் சொல்லக் கற்பது. இடைவெளிகள், கார்டு குணம், தாளம், செயல்பாடு, நாளொன்றுக்குப் பத்து நிமிடம் எடுக்கும் பயிற்சி வழக்கம்.
நீங்கள் உண்மையில் எதைப் பயிற்றுவிக்கிறீர்கள்
காதுப் பயிற்சி என்பது ஏதோ பிறவியிலேயே நல்ல காது இருப்பதைப் பற்றியது அல்ல. ஒரு ஒலிக்கும் ஒரு பெயருக்கும் இடையே நம்பகமான இணைப்புகளைக் கட்டுவதைப் பற்றியது. மகிழ்ச்சியான கார்டுக்கும் சோகமான கார்டுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் கிட்டத்தட்ட எல்லோராலும் ஏற்கெனவே சொல்ல முடியும்; அந்த அடையாளம் காணுதலைக் குறிப்பிட்டதாகவும், வேகமாகவும், அழுத்தத்தின் கீழும் சரியாகவும் ஆக்குவதுதான் வேலை.
இந்த ஒரே சொற்றொடருக்குள் நான்கு தனித்தனித் திறன்கள் மறைந்திருக்கின்றன. இடைவெளி அடையாளம் என்பது இரு சுரங்களுக்கு இடையிலான தூரத்துக்குப் பெயர் சொல்வது. கார்டு குண அடையாளம் என்பது ஒரு கார்டை மேஜர், மைனர், டிமினிஷ்ட், ஆக்மெண்டட் அல்லது செவன்த் வகைகளில் ஒன்று என்று பெயரிடுவது. தாள டிக்டேஷன் என்பது நீங்கள் கேட்டதைத் தாளக் கட்டமைப்பில் எழுதிப் பிடிப்பது. செயல்பாட்டுக் கேட்டல் என்பது ஒரு கீயில் ஒரு கார்டு என்ன செய்கிறது என்பதை அடையாளம் காண்பது; நான்கில் இசைரீதியாக மிக மதிப்புமிக்கது இதுவே, பொதுவாக இதுவே கடைசியாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது.
அவை வெவ்வேறு வேகங்களில் மேம்படுகின்றன, வெவ்வேறு பயிற்சிகளைக் கோருகின்றன; எனவே தெளிவின்றி எதையோ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதை விட, எந்த நாளில் எதைப் பயிற்சி செய்கிறீர்கள் என்று தெரிந்திருப்பது பயன் தரும்.
சார்புச் சுருதி, முழுமைச் சுருதி, எது முக்கியம்
பெரும்பாலும் பெர்ஃபெக்ட் பிட்ச் என்று அழைக்கப்படும் முழுமைச் சுருதி என்பது, எந்தக் குறிப்பும் இல்லாமல் ஒரு சுரத்துக்குப் பெயர் சொல்லும் திறன். அது அரிது, சிறு வயது வெளிப்பாட்டைச் சார்ந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது, இசைத் திறமைக்கு அது அவசியமும் அல்ல. முக்கியமான நிகழ்த்துபவர்களில் பலருக்கு அது இல்லை.
சார்புச் சுருதி என்பது, உங்களுக்குத் தரப்பட்ட அல்லது நீங்களே நிறுவிக்கொண்ட ஒரு குறிப்புச் சுரத்தோடு தொடர்புபடுத்திச் சுரங்களையும் கார்டுகளையும் அடையாளம் காணும் திறன். இடமாற்றம் செய்யவும், மேம்பாட்டு இசை செய்யவும், காதால் வாசிக்கவும், உங்கள் சொந்தச் சுருதியைக் கேட்கவும், ஒரு ஸ்கோரைப் பின்தொடரவும் உதவுவது இந்தத் திறன்தான். இதை எந்த வயதிலும் யாரும் கற்கலாம், ஒவ்வொரு தீவிரமான காதுப் பயிற்சிப் படிப்பும் உண்மையில் கட்டுவது இதைத்தான்.
ஒரு எச்சரிக்கை: வலிமையான சார்புச் சுருதி உள்ளவர்கள் சில சமயம் எல்லாவற்றையும் நினைவில் வைத்திருக்கும் ஒரே ஒரு சுரத்தோடு நங்கூரமிட்டுவிடுகிறார்கள்; படைப்பு மாடுலேட் செய்யும் வரை அது நன்றாக வேலை செய்யும். இலக்கு நெகிழ்வுத்தன்மை, ஒரு நிலையான குறிப்புப் புள்ளி அல்ல.
இடைவெளிகள்: நடைமுறை முறை
பாடல் நங்கூரங்கள்தான் தொடக்கநிலையாளரின் நிலையான உத்தி, அவை வேலை செய்கின்றன. ஏறும் மைனர் மூன்றாம் இடைவெளி Greensleeves-இன் தொடக்கம்; ஏறும் மேஜர் மூன்றாம் இடைவெளி Kumbaya-வைத் தொடங்குகிறது; ஏறும் சுத்த நான்காம் இடைவெளி திருமண அணிவகுப்பு இசை; சுத்த ஐந்தாம் இடைவெளி Star Wars கருப்பொருள்; ஏறும் மேஜர் ஆறாம் இடைவெளி NBC மணியோசை; ஆக்டேவ் Somewhere Over the Rainbow. ஒவ்வொரு இடைவெளிக்கும் ஒரு பாடலைத் தேர்ந்தெடுங்கள், வாழ்நாள் முழுவதும் அதையே வையுங்கள், மாற்றாதீர்கள்.
ஆனால் நங்கூரங்கள் நீங்கள் கைவிடத் திட்டமிட வேண்டிய ஊன்றுகோல். வேகமான வழி, இடைவெளியை ஒரு ஜோடி ஸ்கேல் படிகளாகக் கேட்பதுதான். மேஜர் ஆறாம் இடைவெளி தனிமையில் இருக்கும் ஒரு ஒலி அல்ல; அது ஒன்றிலிருந்து ஆறுக்கான தூரம். ஸ்கேல் படிகளை நேரடியாகக் கேட்கத் தொடங்கியவுடன், இடைவெளிகள் தாமாகவே தங்கள் பெயர்களைச் சொல்லிவிடுகின்றன; ஒரு கீயில் ஒரு சுரம் எங்கே அமர்கிறது என்று கேட்கும் மிக அதிகப் பயனுள்ள திறனையும் நீங்கள் பெற்றுவிடுகிறீர்கள்.
இறங்கும் இடைவெளிகளைத் தனியாகப் பயிற்சி செய்யுங்கள். அவை ஏறுபவற்றை விடக் கணிசமாகக் கடினமானவை, பெரும்பாலானோர் அவற்றைப் புறக்கணிக்கிறார்கள்; அது டிக்டேஷனில் உடனடியாக வெளிப்பட்டுவிடும்.
முதலில் பாடுங்கள், பிறகு வாசியுங்கள்
காதுப் பயிற்சியில் மிகச் சிறந்த ஒரே அறிவுறுத்தல், பாடுங்கள் என்பதுதான். நன்றாக அல்ல, சத்தமாக அல்ல, துல்லியமாக இருந்தால் போதும். வெளியே கேட்பதற்கு முன்பே சுருதியை உள்ளுக்குள் உருவாக்கச் சொல்லிப் பாடுதல் உங்களை நிர்ப்பந்திக்கிறது; நீங்கள் கட்ட முயலும் இயங்குமுறை அதுதான். செயலற்று கேட்பது அடையாளம் காணுதலை மெதுவாகப் பயிற்றுவிக்கிறது; பாடுதல் அதை வேகமாகப் பயிற்றுவிக்கிறது.
அடிப்படை வழக்கம் சுமார் பத்து நிமிடங்கள் எடுக்கும். ஒரு டானிக் சுரத்தை வாசியுங்கள். ஸ்கேலை ஏறியும் இறங்கியும் பாடுங்கள். ஒன்று, மூன்று, ஐந்து, பிறகு திரும்பிப் பாடுங்கள். பிறகு அந்தக் கீயில் ஏதேனும் ஒரு சுரத்தை ஏதாவது வாசிக்கட்டும், டானிக்கிலிருந்து அதை நோக்கிப் பாடிச் சென்று அந்தப் படிக்குப் பெயர் சொல்லுங்கள். பிறகு தலைகீழாக: நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு படியைப் பாடி, கருவியில் அதைச் சரிபாருங்கள்.
தாள வேலையைத் தனியாகச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். எழுதப்பட்ட ஒரு தாளத்தை மெட்ரனோமுக்கு எதிராகக் கைதட்டுங்கள், பிறகு ஒரு தாளத்தைக் கேட்டு அதை எழுதுங்கள். தாள டிக்டேஷன்தான் தங்கள் பலவீனமான பகுதி என்றும், அதுவே மிக விரைவாக மேம்படுவது என்றும் பெரும்பாலான மாணவர்கள் கண்டுகொள்கிறார்கள், ஏனெனில் பொதுவான வடிவங்களின் சொற்களஞ்சியம் சிறியது.
உங்கள் கருவியைச் சரிபார்ப்புக் கருவியாகப் பயன்படுத்துவது
அக்கார்டியன் வாசிப்பாளர்களுக்கு ஒரு வித்தியாசமான சாதகம் உண்டு: ஒரு அமர்வுக்குள் கருவி ஒருபோதும் சுருதி இழப்பதில்லை, எனவே நீங்கள் கேட்பது ஒரு நிலையான குறிப்பு. ஸ்ட்ரடெல்லா பாஸில் ஒரு டானிக் கார்டை வாசித்து, இலேசான காற்றுப்பை அழுத்தத்தில் அதைப் பிடித்து வைத்து, அதற்கு மேலே மெலடிகளைப் பாடவோ தேடிப் பிடிக்கவோ முடியும். நீடிக்கும் ஒரு டிரோனுக்கு மேல் மெலடி டிக்டேஷன் பயிற்சி செய்வது செயல்பாட்டுக் கேட்டலை வேகமாகக் கற்பிக்கிறது, ஏனெனில் ஒவ்வொரு சுரமும் நினைவில் இருக்கும் டானிக்குக்கு அல்லாமல், அப்போது இருக்கும் டானிக்குக்குத் தொடர்பாகவே கேட்கப்படுகிறது.
அதே நிலைத்தன்மை ஒரு பலவீனத்தையும் மறைக்கக்கூடும். சம சுருதியமைப்புள்ள நாவுகள் நிலையானவை என்பதால், ஒரு அக்கார்டியன் வாசிப்பாளர் ஒரு சுருதியைக் காதால் சரிசெய்ய ஒருபோதும் நிர்ப்பந்திக்கப்படுவதில்லை; எனவே சுருதிக் கேட்டலை தேவையின் வழியாகப் பெறுவதற்குப் பதிலாக வேண்டுமென்றே பயிற்றுவிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
டபுள் பாஸ் இதற்கு நேர்மாறான நிலை. சுருதி முழுக்க முழுக்க வாசிப்பாளரின் கைகளிலேயே இருக்கிறது, திறந்த கம்பிகளான E, A, D, G நான்கு நிலையான குறிப்புச் சுருதிகளைத் தருகின்றன; அவற்றை எப்போதும் சரிபார்க்கலாம். ஐந்தாம் அல்லது நான்காம் இடைவெளி கீழே இருக்கும் திறந்த கம்பிக்கு எதிராக அழுத்திய ஒரு சுரத்தை வாசித்து, துடிப்புகள் மறைவதைக் கேட்பது, ஒரே அசைவில் காதுப் பயிற்சியும் சுருதிப் பயிற்சியும்தான். பரிச்சயமான தாழ்ந்த நிலப்பரப்பை கை விட்டுவிலகும் கட்டைவிரல் நிலையில்தான் இது மிக முக்கியம், அங்கேதான் தங்கள் காது உண்மையிலேயே தங்கள் கையை வழிநடத்துகிறதா என்று மாணவர்கள் கண்டுகொள்கிறார்கள்.
ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒரு மணி நேரத்தை விட நாளொன்றுக்குப் பத்து நிமிடம் மேல்; இது ஊக்கமூட்டும் முழக்கம் அல்ல, அதைப் பார்த்துவந்த ஒவ்வொரு ஆசிரியரின் அவதானிப்பு. சரியாக அந்தக் காரணத்துக்காகவே A&G Academy-யில் வாராந்திரப் பாடங்களுக்குள் இதைக் கட்டி வைக்கிறோம்.
Frequently asked
காதுப் பயிற்சிக்கு எவ்வளவு காலம் ஆகும்?
அடிப்படை இடைவெளி, கார்டு குண அடையாளம் பொதுவாக நாளொன்றுக்குப் பத்து நிமிடம் என்ற அளவில் சில மாதங்களுக்குள் நம்பகமானதாகிவிடுகிறது. செயல்பாட்டுக் கேட்டல், அதாவது ஒரு கார்டு வரிசையை நிகழ் நேரத்தில் காதால் பின்தொடர்வது, கணிசமாக அதிக காலம் எடுக்கும், பெரும்பாலும் ஓர் ஆண்டு அல்லது இரண்டு. அமர்வின் நீளத்தை விடத் தொடர்ச்சியே மிக முக்கியம், பாடுவதால் முன்னேற்றம் தெளிவாக வேகமாகிறது.
நல்ல இசைக்கலைஞராக இருக்கப் பெர்ஃபெக்ட் பிட்ச் தேவையா?
இல்லை. பெர்ஃபெக்ட் பிட்ச் என்றால் குறிப்பு எதுவுமின்றிச் சுரங்களுக்குப் பெயர் சொல்வது; அது அரிது, பெரும்பாலும் சிறு வயதிலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஒரு கீயுடனோ குறிப்புச் சுரத்துடனோ தொடர்புபடுத்திச் சுரங்களைக் கேட்கும் சார்புச் சுருதிதான், காதால் வாசிப்பதற்கும், இடமாற்றுவதற்கும், மேம்பாட்டு இசைக்கும், சுருதிக்கும் ஆதரவாக இருக்கும் திறன். அதை எந்த வயதிலும் கற்கலாம்.
சிறந்த முதல் காதுப் பயிற்சிப் பயிற்சி எது?
பிடித்து வைத்த ஒரு டானிக்கின் மேல் ஸ்கேல் படிகளைப் பாடுங்கள். ஒரு டானிக் கார்டை வாசித்து, அதை நீடிக்கவிட்டு, பிறகு யாராவது உங்களுக்காக வாசிக்கும் ஒரு சுரத்தை நோக்கி டானிக்கிலிருந்து பாடிச் சென்று, நீங்கள் வந்து சேர்ந்த படிக்குப் பெயர் சொல்லுங்கள். பிறகு ஒரு கீயோடு தொடர்புபடுத்த வேண்டிய தனிமைப்படுத்தப்பட்ட இடைவெளிகளைக் கற்பிப்பதற்குப் பதிலாக, இது செயல்பாட்டுக் கேட்டலை நேரடியாகக் கட்டுகிறது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.