Music theory · 6 min read
Dynamics and articulation, explained
Dynamics tell you how loud; articulation tells you how each note starts and stops. What the marks mean, and how bellows and bow actually produce them.
The dynamic marks and what they actually mean
The core ladder runs pianissimo, piano, mezzo-piano, mezzo-forte, forte, fortissimo, usually printed as pp, p, mp, mf, f and ff. Beyond these you meet ppp and fff, and in a few late Romantic scores even more letters, which is more a sign of a composer's enthusiasm than a genuinely distinguishable level.
The crucial point is that these are relative, not absolute. There is no decibel value for forte. A forte in a solo piece for unaccompanied double bass and a forte in a Mahler symphony are not remotely the same sound. What the marking tells you is where this moment sits within the range of this piece, on this instrument, in this room. Practising a piece at home and then playing it in a hall will change every absolute level while leaving every relationship intact.
Gradual changes carry the real expressive weight. A crescendo, often written as an opening hairpin, means grow louder over a span; a diminuendo or decrescendo means the reverse. The instruction that students most often ignore is the span. A crescendo drawn over eight bars must take eight bars. Arriving at the top in bar two and then sitting there is the single most common dynamic fault in student playing, and it flattens the shape the composer wrote.
Sudden changes have their own vocabulary: subito piano for an abrupt drop, sforzando for a single sharply attacked note, forte-piano for a loud attack that immediately falls away. These are events, not levels, and they need to be startling to work.
Articulation: how the note begins and ends
Articulation is about the edges of notes rather than their volume. Legato, shown by a slur, means each note runs into the next with no gap. Staccato, a dot above or below the notehead, means the note is shortened and separated, typically to about half its written length, though the proportion varies with tempo and style. Tenuto, a short horizontal line, means hold the note for its full value, sometimes with a slight weight on it.
Accent, the wedge pointing right, means attack this note harder than its neighbours. Marcato, the vertical wedge, means both heavier and shorter. Portato, dots under a slur, means slightly separated but within one gesture.
These marks describe a result, not a technique. The same staccato dot is produced by the tongue on a flute, by the bow leaving the string on a double bass, and by the bellows on an accordion. The notation tells you what the listener should hear; working out how to produce it on your instrument is the whole business of technique.
Where the accordion makes its dynamics
This is the fact that reorganises everything for an accordion student: the keys do nothing to the volume. A reed sounds when air passes it, and the amount of air is set entirely by the pressure you apply to the bellows. Striking a key harder achieves nothing except noise from the keybed. All dynamic control lives in the left arm.
The consequence is that dynamics on the accordion are continuous and shared. You cannot play one note loudly and another quietly at the same instant, because a single stream of air feeds every sounding reed. Balancing a melody against an accompaniment has to be done by registration, by texture and by voicing, not by weight of touch.
What you get in return is something a piano cannot do at all: you can shape a note after it has begun. A held chord can swell and fade under your control, exactly as a singer or a string player would shape it. Bellows shake, bellows articulation and the sharp bellows attack known in Russian practice as ricochet are all extensions of this one principle. The bellows are the accordion's breath, and treating them as a lung rather than a pump is the difference between a student and a musician.
Where the double bass makes its dynamics
A bowed string responds to three variables: bow speed, bow weight and the distance of the bow from the bridge. Faster bow with more weight nearer the bridge gives a louder, more focused sound; slower bow with less weight nearer the fingerboard gives a softer, more diffuse one. The three variables are not independent, and learning to trade them against each other is most of what bow technique is.
Articulation comes from how the bow starts the string. A detache stroke gives a clean separate note per bow; a martele stroke begins with a pinch and a release, giving a hard attack and a ring; spiccato lets the bow bounce, giving short notes with air around them. Pizzicato is a different world again, where the flesh of the finger pulling across the string produces a warm note with a fast decay,.
In thumb position, high on the G string, the same forte demands less weight and a bow placement nearer the bridge, because the vibrating length is short and easily crushed. Dynamics are never a single setting; they are a negotiation with the register you are in.
How to practise them
Practise dynamics in relation, never in isolation. Take eight bars and play them at three levels, then check that the quiet version still speaks and the loud version is still in tune. Most students have a narrower dynamic range than they think, and the honest test is a recording.
For articulation, isolate one mark and exaggerate it past the point of good taste, then bring it back. A staccato that is genuinely short teaches your arm what short means; a legato with no seam teaches your ear what a seam sounds like. In our lessons at A&G Academy the first thing we usually ask a student to fix is not the notes but the length of the notes, because that is what makes a phrase sound intended rather than merely correct.
Frequently asked
What is the difference between dynamics and articulation?
Dynamics tell you how loud to play, using marks such as piano, forte and the crescendo hairpin. Articulation tells you how each note starts and stops: joined together under a slur, shortened by a staccato dot, held full length under a tenuto line, or attacked hard under an accent. Volume versus shape.
How do you play loudly and quietly on an accordion?
Entirely with the bellows. Pressing a key harder does nothing, because volume depends only on the air pressure moving past the reed. More pressure from the left arm gives more volume, less gives less, and because you control the air continuously you can swell or fade a note after it has already begun sounding.
Is staccato always the same length?
No. Staccato means detached and shortened, but the proportion depends on tempo, style and instrument. A staccato quaver in a fast Baroque allegro is far shorter relative to the beat than a staccato crotchet in a slow Romantic movement. Treat the dot as an instruction to separate rather than a fixed fraction.
La dinámica y la articulación, explicadas
La dinámica dice con qué intensidad; la articulación, cómo empieza y acaba cada nota. Qué significan los signos y cómo los producen el fuelle y el arco.
Los signos de dinámica y lo que significan de verdad
La escalera básica va pianissimo, piano, mezzopiano, mezzoforte, forte, fortissimo, impresos normalmente como pp, p, mp, mf, f y ff. Más allá te encuentras ppp y fff, y en algunas partituras del Romanticismo tardío todavía más letras, que son más una señal del entusiasmo del compositor que un nivel realmente distinguible.
Lo crucial es que son relativos, no absolutos. No hay un valor en decibelios para el forte. Un forte en una pieza para contrabajo solo y un forte en una sinfonía de Mahler no son ni de lejos el mismo sonido. Lo que te dice la indicación es dónde se sitúa este momento dentro del recorrido de esta obra, en este instrumento, en esta sala. Estudiar una pieza en casa y luego tocarla en un auditorio cambiará todos los niveles absolutos y dejará intactas todas las relaciones.
Los cambios graduales llevan el verdadero peso expresivo. Un crescendo, escrito a menudo como una horquilla que se abre, significa crecer en intensidad a lo largo de un tramo; un diminuendo o decrescendo significa lo contrario. La indicación que más ignoran los alumnos es la del tramo. Un crescendo trazado sobre ocho compases tiene que durar ocho compases. Llegar arriba en el segundo y quedarse ahí es el fallo de dinámica más común en el estudiante, y aplana la forma que escribió el compositor.
Los cambios súbitos tienen su propio vocabulario: subito piano para una caída brusca, sforzando para una sola nota atacada con dureza, forte-piano para un ataque fuerte que cae de inmediato. Son acontecimientos, no niveles, y para funcionar tienen que sobresaltar.
La articulación: cómo empieza y acaba la nota
La articulación tiene que ver con los bordes de las notas y no con su volumen. El legato, indicado con una ligadura de expresión, significa que cada nota entra en la siguiente sin hueco. El staccato, un punto encima o debajo de la cabeza de nota, significa que la nota se acorta y se separa, normalmente hasta cerca de la mitad de su valor escrito, aunque la proporción varía con el tempo y el estilo. El tenuto, una rayita horizontal, significa mantener la nota todo su valor, a veces con un ligero peso encima.
El acento, la cuña que apunta a la derecha, significa atacar esta nota con más fuerza que las vecinas. El marcato, la cuña vertical, significa a la vez más pesada y más corta. El portato, puntos bajo una ligadura, significa ligeramente separadas pero dentro de un mismo gesto.
Estos signos describen un resultado, no una técnica. El mismo punto de staccato lo produce la lengua en una flauta, el arco dejando la cuerda en un contrabajo y el fuelle en un acordeón. La notación te dice qué debe oír el oyente; averiguar cómo producirlo en tu instrumento es todo el asunto de la técnica.
Dónde hace el acordeón su dinámica
Este es el dato que lo reorganiza todo para un alumno de acordeón: las teclas no hacen nada con el volumen. Una lengüeta suena cuando el aire pasa por ella, y la cantidad de aire la fija por completo la presión que aplicas al fuelle. Pulsar una tecla con más fuerza no consigue nada salvo ruido en el teclado. Todo el control dinámico vive en el brazo izquierdo.
La consecuencia es que la dinámica en el acordeón es continua y compartida. No puedes tocar una nota fuerte y otra suave en el mismo instante, porque una sola corriente de aire alimenta todas las lengüetas que suenan. Equilibrar una melodía frente a un acompañamiento hay que hacerlo con la registración, con la textura y con la disposición, no con el peso del tacto.
A cambio consigues algo que un piano no puede hacer en absoluto: puedes moldear una nota después de que haya empezado. Un acorde tenido puede crecer y apagarse bajo tu control, igual que lo moldearía un cantante o un instrumentista de cuerda. El temblor de fuelle, la articulación de fuelle y el ataque seco de fuelle que la práctica rusa llama ricochet son extensiones de ese mismo principio. El fuelle es la respiración del acordeón, y tratarlo como un pulmón y no como una bomba es la diferencia entre un estudiante y un músico.
Dónde hace el contrabajo su dinámica
Una cuerda frotada responde a tres variables: la velocidad del arco, el peso del arco y la distancia del arco al puente. Más velocidad con más peso cerca del puente da un sonido más fuerte y más enfocado; menos velocidad con menos peso cerca del diapasón da uno más suave y más difuso. Las tres variables no son independientes, y aprender a intercambiarlas entre sí es casi toda la técnica de arco.
La articulación viene de cómo el arco pone en marcha la cuerda. Un détaché da una nota limpia y separada por arcada; un martelé empieza con un pellizco y una liberación, y da un ataque duro y una resonancia; el spiccato deja rebotar el arco y da notas cortas con aire alrededor. El pizzicato es otro mundo distinto, donde la carne del dedo tirando de la cuerda produce una nota cálida que se extingue deprisa.
En posición de pulgar, arriba en la cuerda de sol, el mismo forte pide menos peso y una colocación del arco más cerca del puente, porque la longitud vibrante es corta y se aplasta con facilidad. La dinámica nunca es un ajuste único; es una negociación con el registro en el que estás.
Cómo estudiarlas
Estudia la dinámica en relación, nunca aislada. Coge ocho compases y tócalos en tres niveles, y comprueba después que la versión suave sigue hablando y que la fuerte sigue afinada. Casi todos los alumnos tienen un recorrido dinámico más estrecho de lo que creen, y la prueba honesta es una grabación.
Para la articulación, aísla un signo y exagéralo hasta pasarte de buen gusto, y después recógelo. Un staccato realmente corto le enseña a tu brazo qué significa corto; un legato sin costura le enseña a tu oído cómo suena una costura. En nuestras clases de A&G Academy lo primero que solemos pedirle a un alumno que corrija no son las notas sino su duración, porque es lo que hace que una frase suene intencionada y no solo correcta.
Frequently asked
¿Cuál es la diferencia entre dinámica y articulación?
La dinámica te dice con qué intensidad tocar, con signos como piano, forte y la horquilla de crescendo. La articulación te dice cómo empieza y acaba cada nota: unidas bajo una ligadura, acortadas por un punto de staccato, mantenidas todo su valor bajo una rayita de tenuto, o atacadas con fuerza bajo un acento. Volumen frente a forma.
¿Cómo se toca fuerte y suave en un acordeón?
Enteramente con el fuelle. Pulsar una tecla con más fuerza no hace nada, porque el volumen depende solo de la presión del aire que pasa por la lengüeta. Más presión del brazo izquierdo da más volumen, menos presión da menos, y como controlas el aire de forma continua puedes hacer crecer o apagar una nota cuando ya ha empezado a sonar.
¿El staccato dura siempre lo mismo?
No. Staccato significa destacado y acortado, pero la proporción depende del tempo, del estilo y del instrumento. Una corchea en staccato dentro de un allegro barroco rápido es mucho más corta respecto al pulso que una negra en staccato en un movimiento romántico lento. Toma el punto como una instrucción de separar y no como una fracción fija.
Les nuances et l'articulation, expliquées
Les nuances disent quelle intensité ; l'articulation dit comment chaque note commence et finit. Ce que signifient les signes et comment on les produit.
Les signes de nuance et ce qu'ils veulent vraiment dire
L'échelle de base va de pianissimo, piano, mezzo-piano, mezzo-forte, forte à fortissimo, imprimés d'ordinaire pp, p, mp, mf, f et ff. Au-delà, on rencontre ppp et fff, et dans quelques partitions du romantisme tardif encore davantage de lettres, ce qui traduit plus l'enthousiasme d'un compositeur qu'un niveau réellement distinguable.
Le point capital, c'est que ces indications sont relatives, non absolues. Il n'existe pas de valeur en décibels pour forte. Un forte dans une pièce pour contrebasse seule et un forte dans une symphonie de Mahler ne sont pas du tout le même son. Ce que l'indication vous dit, c'est où se situe ce moment dans l'éventail de cette pièce, sur cet instrument, dans cette salle. Travailler un morceau chez soi puis le jouer en salle change tous les niveaux absolus en laissant tous les rapports intacts.
Les changements progressifs portent le vrai poids expressif. Un crescendo, souvent écrit comme un soufflet qui s'ouvre, veut dire grandir en intensité sur une durée ; un diminuendo ou decrescendo veut dire l'inverse. L'indication que les élèves ignorent le plus souvent, c'est la durée. Un crescendo tracé sur huit mesures doit prendre huit mesures. Arriver au sommet à la mesure deux et y rester est le défaut de nuance le plus répandu dans le jeu des élèves, et il écrase la forme que le compositeur a écrite.
Les changements soudains ont leur propre vocabulaire : subito piano pour une chute abrupte, sforzando pour une note attaquée vivement, forte-piano pour une attaque forte qui retombe aussitôt. Ce sont des événements, pas des niveaux, et ils doivent surprendre pour fonctionner.
L'articulation : comment la note commence et finit
L'articulation concerne les contours des notes plutôt que leur volume. Le legato, indiqué par une liaison, veut dire que chaque note se fond dans la suivante sans espace. Le staccato, un point au-dessus ou au-dessous de la tête de note, veut dire que la note est raccourcie et séparée, d'ordinaire à environ la moitié de sa valeur écrite, la proportion variant avec le tempo et le style. Le tenuto, un petit trait horizontal, veut dire tenir la note dans toute sa valeur, parfois avec un léger appui.
L'accent, le chevron pointant vers la droite, veut dire attaquer cette note plus fort que ses voisines. Le marcato, le chevron vertical, veut dire à la fois plus lourd et plus court. Le portato, des points sous une liaison, veut dire légèrement séparé mais à l'intérieur d'un seul geste.
Ces signes décrivent un résultat, pas une technique. Le même point de staccato se produit par la langue à la flûte, par l'archet quittant la corde à la contrebasse, et par le soufflet à l'accordéon. La notation vous dit ce que l'auditeur doit entendre ; trouver comment le produire sur votre instrument, c'est toute l'affaire de la technique.
Où l'accordéon fabrique ses nuances
Voici le fait qui réorganise tout pour un élève accordéoniste : les touches ne font rien au volume. Une anche sonne quand l'air passe devant elle, et la quantité d'air est fixée entièrement par la pression que vous exercez sur le soufflet. Frapper une touche plus fort n'obtient rien d'autre qu'un bruit de clavier. Tout le contrôle des nuances vit dans le bras gauche.
La conséquence, c'est que les nuances à l'accordéon sont continues et partagées. Vous ne pouvez pas jouer une note fort et une autre doucement au même instant, parce qu'un seul flux d'air alimente toutes les anches qui sonnent. Équilibrer une mélodie contre un accompagnement doit se faire par la registration, par la texture et par la disposition des voix, non par le poids du toucher.
En échange, vous obtenez quelque chose dont le piano est totalement incapable : vous pouvez façonner une note après qu'elle a commencé. Un accord tenu peut enfler et s'éteindre sous votre contrôle, exactement comme un chanteur ou un instrumentiste à cordes le façonnerait. Le tremblement de soufflet, l'articulation au soufflet et l'attaque sèche du soufflet que la pratique russe appelle ricochet sont autant d'extensions de ce seul principe. Le soufflet est le souffle de l'accordéon, et le traiter comme un poumon plutôt que comme une pompe fait la différence entre un élève et un musicien.
Où la contrebasse fabrique ses nuances
Une corde frottée répond à trois variables : la vitesse d'archet, le poids d'archet et la distance de l'archet au chevalet. Un archet plus rapide, avec plus de poids et plus près du chevalet, donne un son plus fort et plus focalisé ; un archet plus lent, avec moins de poids et plus près de la touche, en donne un plus doux et plus diffus. Ces trois variables ne sont pas indépendantes, et apprendre à les échanger les unes contre les autres constitue l'essentiel de la technique d'archet.
L'articulation vient de la façon dont l'archet met la corde en route. Un détaché donne une note propre et séparée par coup d'archet ; un martelé commence par un pincement suivi d'un relâchement, ce qui donne une attaque dure et une résonance ; le spiccato laisse l'archet rebondir, ce qui donne des notes brèves entourées d'air. Le pizzicato est encore un autre monde, où la chair du doigt tirant en travers de la corde produit une note chaude à la décroissance rapide.
En position du pouce, haut sur la corde de sol, le même forte demande moins de poids et un placement d'archet plus près du chevalet, parce que la longueur vibrante est courte et s'écrase facilement. Les nuances ne sont jamais un réglage unique ; ce sont des négociations avec le registre où l'on se trouve.
Comment les travailler
Travaillez les nuances en relation, jamais isolément. Prenez huit mesures et jouez-les à trois niveaux, puis vérifiez que la version douce parle encore et que la version forte est encore juste. La plupart des élèves ont un éventail de nuances plus étroit qu'ils ne le croient, et le test honnête est l'enregistrement.
Pour l'articulation, isolez un signe et exagérez-le au-delà du bon goût, puis ramenez-le. Un staccato réellement court apprend à votre bras ce que court veut dire ; un legato sans couture apprend à votre oreille à quoi ressemble une couture. Dans nos cours à A&G Academy, la première chose que nous demandons d'ordinaire à un élève de corriger n'est pas les notes mais leur durée, parce que c'est cela qui fait sonner une phrase comme voulue plutôt que simplement exacte.
Frequently asked
Quelle différence entre les nuances et l'articulation ?
Les nuances disent quelle intensité jouer, avec des signes comme piano, forte et le soufflet de crescendo. L'articulation dit comment chaque note commence et finit : liées sous une liaison, raccourcies par un point de staccato, tenues dans toute leur valeur sous un trait de tenuto, ou attaquées fort sous un accent. Le volume contre la forme.
Comment joue-t-on fort et doucement à l'accordéon ?
Entièrement avec le soufflet. Appuyer plus fort sur une touche ne change rien, parce que le volume ne dépend que de la pression d'air qui passe devant l'anche. Plus de pression du bras gauche donne plus de volume, moins en donne moins, et comme vous contrôlez l'air en continu, vous pouvez faire enfler ou s'éteindre une note qui sonne déjà.
Le staccato a-t-il toujours la même durée ?
Non. Le staccato veut dire détaché et raccourci, mais la proportion dépend du tempo, du style et de l'instrument. Une croche staccato dans un allegro baroque rapide est bien plus courte par rapport au temps qu'une noire staccato dans un mouvement romantique lent. Traitez le point comme une consigne de séparer plutôt que comme une fraction fixe.
Dynamik und Artikulation, erklärt
Die Dynamik sagt, wie laut; die Artikulation sagt, wie jeder Ton beginnt und endet. Was die Zeichen bedeuten und wie Balg und Bogen sie erzeugen.
Die dynamischen Zeichen und was sie tatsächlich bedeuten
Die Grundleiter lautet pianissimo, piano, mezzopiano, mezzoforte, forte, fortissimo, meist gedruckt als pp, p, mp, mf, f und ff. Darüber hinaus begegnen Ihnen ppp und fff und in einigen spätromantischen Partituren noch mehr Buchstaben, was eher ein Zeichen für die Begeisterung eines Komponisten ist als für eine wirklich unterscheidbare Stufe.
Entscheidend ist, dass diese Angaben relativ sind und nicht absolut. Es gibt keinen Dezibelwert für forte. Ein forte in einem Solostück für Kontrabass ohne Begleitung und ein forte in einer Mahler-Sinfonie sind nicht im Entferntesten derselbe Klang. Das Zeichen sagt Ihnen, wo dieser Augenblick innerhalb der Spannweite dieses Stücks liegt, auf diesem Instrument, in diesem Raum. Ein Stück zu Hause zu üben und es dann in einem Saal zu spielen verändert jeden absoluten Pegel und lässt jedes Verhältnis unangetastet.
Die allmählichen Veränderungen tragen das eigentliche Ausdrucksgewicht. Ein crescendo, oft als öffnende Gabel geschrieben, heißt über eine Strecke lauter werden; ein diminuendo oder decrescendo heißt das Gegenteil. Die Anweisung, die Schüler am häufigsten übergehen, ist die Strecke. Ein über acht Takte gezeichnetes crescendo muss acht Takte brauchen. Im zweiten Takt oben anzukommen und dann dort zu sitzen ist der mit Abstand häufigste dynamische Fehler im Schülerspiel, und er nimmt der Form, die der Komponist geschrieben hat, jede Kontur.
Plötzliche Wechsel haben ein eigenes Vokabular: subito piano für einen abrupten Abfall, sforzando für einen einzelnen scharf angerissenen Ton, forte-piano für einen lauten Anschlag, der sofort zurückgeht. Das sind Ereignisse und keine Pegel, und sie müssen überraschen, um zu wirken.
Artikulation: wie der Ton beginnt und endet
Die Artikulation betrifft die Ränder der Töne und nicht ihre Lautstärke. Legato, durch einen Bindebogen angezeigt, heißt, dass jeder Ton ohne Lücke in den nächsten übergeht. Staccato, ein Punkt über oder unter dem Notenkopf, heißt, dass der Ton verkürzt und abgesetzt wird, typischerweise auf etwa die Hälfte seines notierten Werts, wobei das Verhältnis mit Tempo und Stil schwankt. Tenuto, ein kurzer waagerechter Strich, heißt, den Ton seinen vollen Wert lang zu halten, manchmal mit etwas Gewicht darauf.
Akzent, der nach rechts zeigende Keil, heißt, diesen Ton härter anzustoßen als seine Nachbarn. Marcato, der senkrechte Keil, heißt sowohl schwerer als auch kürzer. Portato, Punkte unter einem Bindebogen, heißt leicht abgesetzt, aber innerhalb einer Geste.
Diese Zeichen beschreiben ein Ergebnis und keine Technik. Derselbe Staccatopunkt entsteht auf der Flöte durch die Zunge, auf dem Kontrabass dadurch, dass der Bogen die Saite verlässt, und auf dem Akkordeon durch den Balg. Die Notation sagt Ihnen, was der Hörer hören soll; herauszufinden, wie man das auf seinem Instrument erzeugt, ist die ganze Arbeit der Technik.
Wo das Akkordeon seine Dynamik macht
Das ist die Tatsache, die für Akkordeonschüler alles neu ordnet: Die Tasten tun nichts für die Lautstärke. Eine Stimmzunge klingt, wenn Luft an ihr vorbeiströmt, und die Luftmenge wird allein vom Druck bestimmt, den Sie auf den Balg geben. Eine Taste härter anzuschlagen bringt nichts außer Geräusch aus dem Tastenbett. Die gesamte dynamische Kontrolle sitzt im linken Arm.
Die Folge ist, dass die Dynamik auf dem Akkordeon stufenlos und gemeinsam ist. Sie können nicht im selben Augenblick einen Ton laut und einen anderen leise spielen, denn ein einziger Luftstrom speist alle klingenden Stimmzungen. Eine Melodie gegen eine Begleitung auszubalancieren muss über die Registrierung, über den Satz und über die Lage geschehen und nicht über das Gewicht des Anschlags.
Dafür bekommen Sie etwas, was ein Klavier überhaupt nicht kann: Sie können einen Ton formen, nachdem er begonnen hat. Ein gehaltener Akkord kann unter Ihrer Kontrolle anschwellen und verklingen, genau wie ein Sänger oder ein Streicher ihn formen würde. Balgschüttler, Balgartikulation und der scharfe Balgansatz, der in der russischen Praxis Ricochet heißt, sind alle Verlängerungen dieses einen Prinzips. Der Balg ist der Atem des Akkordeons, und ihn als Lunge statt als Pumpe zu behandeln ist der Unterschied zwischen einem Schüler und einem Musiker.
Wo der Kontrabass seine Dynamik macht
Eine gestrichene Saite reagiert auf drei Größen: Bogengeschwindigkeit, Bogengewicht und Abstand des Bogens vom Steg. Schnellerer Bogen mit mehr Gewicht näher am Steg gibt einen lauteren, fokussierteren Klang; langsamerer Bogen mit weniger Gewicht näher am Griffbrett gibt einen weicheren, diffuseren. Die drei Größen sind nicht unabhängig voneinander, und zu lernen, sie gegeneinander abzuwägen, ist der größte Teil der Bogentechnik.
Die Artikulation entsteht daraus, wie der Bogen die Saite anspricht. Ein Détaché gibt einen sauberen einzelnen Ton pro Bogen; ein Martelé beginnt mit einem Kneifen und einem Loslassen, was einen harten Ansatz und ein Nachklingen ergibt; das Spiccato lässt den Bogen springen und gibt kurze Töne mit Luft darum herum. Pizzicato ist noch einmal eine andere Welt, in der das Fleisch des Fingers, das quer über die Saite zieht, einen warmen Ton mit schnellem Abklingen erzeugt.
In der Daumenlage, hoch auf der G-Saite, verlangt dasselbe forte weniger Gewicht und eine Bogenlage näher am Steg, denn die schwingende Länge ist kurz und leicht zu erdrücken. Dynamik ist nie eine feste Einstellung; sie ist eine Verhandlung mit der Lage, in der Sie sich befinden.
Wie man beides übt
Üben Sie Dynamik im Verhältnis, nie isoliert. Nehmen Sie acht Takte und spielen Sie sie auf drei Stufen, und prüfen Sie dann, ob die leise Fassung noch anspricht und die laute noch sauber intoniert ist. Die meisten Schüler haben eine engere Spannweite, als sie denken, und die ehrliche Probe ist eine Aufnahme.
Isolieren Sie bei der Artikulation ein Zeichen und übertreiben Sie es weit über den guten Geschmack hinaus, und nehmen Sie es dann zurück. Ein Staccato, das wirklich kurz ist, lehrt Ihren Arm, was kurz heißt; ein Legato ohne Naht lehrt Ihr Ohr, wie eine Naht klingt. In unserem Unterricht an der A&G Academy bitten wir Schüler meist zuerst, nicht die Töne zu berichtigen, sondern die Länge der Töne, denn davon hängt ab, ob eine Phrase gewollt klingt und nicht bloß richtig.
Frequently asked
Was ist der Unterschied zwischen Dynamik und Artikulation?
Die Dynamik sagt Ihnen, wie laut Sie spielen sollen, mit Zeichen wie piano, forte und der Crescendo-Gabel. Die Artikulation sagt Ihnen, wie jeder Ton beginnt und endet: unter einem Bindebogen verbunden, durch einen Staccatopunkt verkürzt, unter einem Tenuto-Strich in voller Länge gehalten oder unter einem Akzent hart angestoßen. Lautstärke gegen Form.
Wie spielt man auf dem Akkordeon laut und leise?
Ausschließlich mit dem Balg. Eine Taste härter zu drücken bewirkt nichts, denn die Lautstärke hängt allein vom Luftdruck ab, der an der Stimmzunge vorbeiströmt. Mehr Druck aus dem linken Arm gibt mehr Lautstärke, weniger gibt weniger, und weil Sie die Luft stufenlos steuern, können Sie einen Ton anschwellen oder abklingen lassen, nachdem er schon erklungen ist.
Ist Staccato immer gleich kurz?
Nein. Staccato heißt abgesetzt und verkürzt, aber das Verhältnis hängt von Tempo, Stil und Instrument ab. Eine Staccato-Achtel in einem schnellen barocken Allegro ist im Verhältnis zur Zählzeit weit kürzer als eine Staccato-Viertel in einem langsamen romantischen Satz. Nehmen Sie den Punkt als Anweisung zum Absetzen und nicht als festen Bruchteil.
Dinamica e articolazione, spiegate
Le dinamiche dicono quanto forte; l'articolazione dice come ogni nota comincia e finisce. Cosa vogliono dire i segni, e come mantice e arco li producono.
I segni di dinamica e cosa vogliono dire davvero
La scala di base è pianissimo, piano, mezzo piano, mezzo forte, forte, fortissimo, stampata di solito come pp, p, mp, mf, f e ff. Oltre a questi incontri ppp e fff, e in qualche partitura tardoromantica anche più lettere, che sono più un segno dell'entusiasmo del compositore che un livello davvero distinguibile.
Il punto decisivo è che si tratta di valori relativi, non assoluti. Non esiste un valore in decibel per il forte. Un forte in un pezzo per contrabbasso solo e un forte in una sinfonia di Mahler non sono lontanamente lo stesso suono. Quello che il segno ti dice è dove si colloca questo momento all'interno della gamma di questo pezzo, su questo strumento, in questa sala. Studiare un brano a casa e poi suonarlo in una sala cambia tutti i livelli assoluti lasciando intatte tutte le relazioni.
Il peso espressivo vero sta nei cambiamenti graduali. Un crescendo, spesso scritto come una forcella che si apre, vuol dire crescere lungo un tratto; un diminuendo o decrescendo vuol dire il contrario. L'indicazione che gli allievi ignorano più spesso è proprio il tratto. Un crescendo disegnato su otto battute deve prendersi otto battute. Arrivare in cima alla seconda battuta e restare lì è il difetto di dinamica più comune fra chi studia, e appiattisce la forma che il compositore ha scritto.
I cambiamenti improvvisi hanno un loro vocabolario: subito piano per una caduta brusca, sforzando per una singola nota attaccata con decisione, forte-piano per un attacco forte che si ritira subito. Sono eventi, non livelli, e per funzionare devono sorprendere.
Articolazione: come la nota comincia e finisce
L'articolazione riguarda i bordi delle note più che il loro volume. Il legato, indicato da una legatura di portamento, vuol dire che ogni nota entra nella successiva senza stacco. Lo staccato, un punto sopra o sotto la testa della nota, vuol dire che la nota va accorciata e separata, di norma a circa metà del suo valore scritto, anche se la proporzione varia con il tempo e lo stile. Il tenuto, una breve lineetta orizzontale, vuol dire tenere la nota per tutto il suo valore, a volte con un po' di peso.
L'accento, il cuneo rivolto a destra, vuol dire attaccare questa nota più forte delle vicine. Il marcato, il cuneo verticale, vuol dire insieme più pesante e più corto. Il portato, punti sotto una legatura, vuol dire leggermente separato ma dentro un unico gesto.
Questi segni descrivono un risultato, non una tecnica. Lo stesso punto di staccato lo produce la lingua sul flauto, l'arco che lascia la corda sul contrabbasso e il mantice sulla fisarmonica. La notazione ti dice che cosa deve sentire chi ascolta; capire come ottenerlo sul tuo strumento è l'intero mestiere della tecnica.
Dove la fisarmonica fabbrica le sue dinamiche
È il fatto che riorganizza tutto per chi studia fisarmonica: i tasti non fanno niente al volume. Un'ancia suona quando l'aria le passa accanto, e la quantità d'aria è stabilita interamente dalla pressione che dai al mantice. Battere un tasto più forte non ottiene nulla se non un rumore dalla meccanica. Tutto il controllo dinamico vive nel braccio sinistro.
La conseguenza è che sulla fisarmonica le dinamiche sono continue e condivise. Non puoi suonare una nota forte e un'altra piano nello stesso istante, perché un unico flusso d'aria alimenta tutte le ance che suonano. Bilanciare una melodia contro un accompagnamento va fatto con la registrazione, con la tessitura e con la disposizione delle parti, non con il peso del tocco.
Quello che ricevi in cambio è una cosa che il pianoforte non può fare affatto: puoi modellare una nota dopo che è cominciata. Un accordo tenuto può gonfiarsi e spegnersi sotto il tuo controllo, esattamente come lo modellerebbe un cantante o un archettista. Il tremolo di mantice, l'articolazione di mantice e l'attacco secco di mantice che nella prassi russa si chiama ricochet sono tutte estensioni di questo unico principio. Il mantice è il respiro della fisarmonica, e trattarlo come un polmone anziché come una pompa è la differenza fra un allievo e un musicista.
Dove il contrabbasso fabbrica le sue dinamiche
Una corda sfregata risponde a tre variabili: velocità dell'arco, peso dell'arco e distanza dell'arco dal ponticello. Arco più veloce con più peso vicino al ponticello dà un suono più forte e più a fuoco; arco più lento con meno peso vicino alla tastiera dà un suono più morbido e più diffuso. Le tre variabili non sono indipendenti, e imparare a scambiarle fra loro è quasi tutta la tecnica d'arco.
L'articolazione viene da come l'arco mette in moto la corda. Un colpo détaché dà una nota pulita e separata per ogni arcata; un colpo martelé comincia con una stretta e un rilascio, e dà un attacco duro e una risonanza; lo spiccato lascia rimbalzare l'arco e dà note corte con aria intorno. Il pizzicato è un mondo ancora diverso, dove la polpa del dito che tira attraverso la corda produce una nota calda con un decadimento rapido.
In posizione del capotasto, in alto sulla corda di Sol, lo stesso forte chiede meno peso e un arco più vicino al ponticello, perché la lunghezza vibrante è corta e si schiaccia facilmente. Le dinamiche non sono mai una regolazione unica; sono una trattativa con il registro in cui ti trovi.
Come studiarle
Studia le dinamiche in relazione, mai isolate. Prendi otto battute e suonale a tre livelli, poi verifica che la versione piano parli ancora e che quella forte sia ancora intonata. Quasi tutti gli allievi hanno una gamma dinamica più stretta di quanto credano, e la prova onesta è una registrazione.
Per l'articolazione, isola un segno alla volta ed esagera oltre il limite del buon gusto, poi rientra. Uno staccato davvero corto insegna al tuo braccio che cosa vuol dire corto; un legato senza cuciture insegna al tuo orecchio come suona una cucitura. Nelle nostre lezioni alla A&G Academy la prima cosa che di solito chiediamo a un allievo di sistemare non sono le note ma la loro lunghezza, perché è quella a far sembrare una frase voluta e non soltanto corretta.
Frequently asked
Che differenza c'è fra dinamica e articolazione?
Le dinamiche dicono con quanta intensità suonare, con segni come piano, forte e la forcella di crescendo. L'articolazione dice come ogni nota comincia e finisce: unita alla successiva sotto una legatura, accorciata da un punto di staccato, tenuta per tutto il valore sotto una lineetta di tenuto, oppure attaccata con forza sotto un accento. Volume contro forma.
Come si suona forte e piano su una fisarmonica?
Solo con il mantice. Premere un tasto più forte non serve a niente, perché il volume dipende unicamente dalla pressione dell'aria che passa accanto all'ancia. Più pressione dal braccio sinistro dà più volume, meno ne dà meno, e siccome controlli l'aria in continuo puoi gonfiare o spegnere una nota anche dopo che ha già cominciato a suonare.
Lo staccato ha sempre la stessa lunghezza?
No. Staccato vuol dire distaccato e accorciato, ma la proporzione dipende da tempo, stile e strumento. Una croma staccata in un allegro barocco veloce è molto più breve, rispetto al movimento, di una semiminima staccata in un movimento romantico lento. Prendi il punto come un'istruzione a separare, non come una frazione fissa.
Dinâmica e articulação, explicadas
A dinâmica diz quão forte; a articulação diz como cada nota começa e acaba. O que significam os sinais, e como o fole e o arco os produzem de facto.
Os sinais de dinâmica e o que significam mesmo
A escada básica vai de pianissimo, piano, mezzo-piano, mezzo-forte, forte a fortissimo, em geral impressos como pp, p, mp, mf, f e ff. Além destes encontra ppp e fff e, em algumas partituras do Romantismo tardio, ainda mais letras, o que é mais sinal do entusiasmo do compositor do que de um nível genuinamente distinguível.
O ponto essencial é que estes valores são relativos e não absolutos. Não há um número de decibéis para o forte. Um forte numa peça a solo para contrabaixo e um forte numa sinfonia de Mahler não são, nem de longe, o mesmo som. O que a indicação lhe diz é onde este momento se situa dentro do âmbito desta peça, neste instrumento, nesta sala. Estudar uma peça em casa e depois tocá-la numa sala de concertos muda todos os níveis absolutos e deixa todas as relações intactas.
As mudanças graduais é que carregam o verdadeiro peso expressivo. Um crescendo, muitas vezes escrito como uma forquilha que abre, significa crescer ao longo de um trecho; um diminuendo ou decrescendo significa o contrário. A instrução que os alunos mais ignoram é a extensão do trecho. Um crescendo desenhado ao longo de oito compassos tem de levar oito compassos. Chegar ao topo no compasso dois e ficar lá é o erro de dinâmica mais comum no trabalho dos alunos, e destrói a forma que o compositor escreveu.
As mudanças súbitas têm vocabulário próprio: subito piano para uma queda abrupta, sforzando para uma única nota atacada com violência, forte-piano para um ataque forte que cai logo a seguir. São acontecimentos e não níveis, e precisam de ser surpreendentes para funcionar.
Articulação: como a nota começa e acaba
A articulação diz respeito aos contornos das notas e não ao seu volume. Legato, indicado por uma ligadura, significa que cada nota entra na seguinte sem intervalo. Staccato, um ponto por cima ou por baixo da cabeça da nota, significa que a nota é encurtada e separada, em geral para cerca de metade da sua duração escrita, embora a proporção varie com o andamento e o estilo. Tenuto, um pequeno traço horizontal, significa segurar a nota por todo o seu valor, por vezes com um ligeiro peso.
Acento, a cunha virada para a direita, significa atacar esta nota com mais força do que as vizinhas. Marcato, a cunha vertical, significa ao mesmo tempo mais pesado e mais curto. Portato, pontos debaixo de uma ligadura, significa ligeiramente separado mas dentro de um mesmo gesto.
Estes sinais descrevem um resultado e não uma técnica. O mesmo ponto de staccato é produzido pela língua numa flauta, pelo arco a sair da corda num contrabaixo e pelo fole num acordeão. A notação diz-lhe o que o ouvinte deve ouvir; descobrir como o produzir no seu instrumento é todo o ofício da técnica.
Onde o acordeão faz a sua dinâmica
Este é o facto que reorganiza tudo para um aluno de acordeão: as teclas não fazem nada ao volume. Uma palheta soa quando o ar passa por ela, e a quantidade de ar é fixada inteiramente pela pressão que se aplica ao fole. Bater mais forte numa tecla não consegue nada a não ser ruído no teclado. Todo o controlo de dinâmica vive no braço esquerdo.
A consequência é que a dinâmica no acordeão é contínua e partilhada. Não se pode tocar uma nota forte e outra fraca no mesmo instante, porque um único fluxo de ar alimenta todas as palhetas que estão a soar. Equilibrar uma melodia contra um acompanhamento tem de ser feito por registação, por textura e por disposição das vozes, e não por peso de toque.
O que se ganha em troca é uma coisa que um piano não consegue de todo: pode-se moldar uma nota depois de ela ter começado. Um acorde tido pode crescer e desvanecer sob o seu controlo, exatamente como um cantor ou um cordofone o moldariam. O tremolo de fole, a articulação de fole e o ataque seco de fole conhecido na prática russa como ricochet são todos extensões deste mesmo princípio. O fole é a respiração do acordeão, e tratá-lo como um pulmão em vez de como uma bomba é a diferença entre um aluno e um músico.
Onde o contrabaixo faz a sua dinâmica
Uma corda friccionada responde a três variáveis: a velocidade do arco, o peso do arco e a distância do arco ao cavalete. Mais velocidade com mais peso perto do cavalete dá um som mais forte e mais focado; menos velocidade com menos peso perto da escala dá um som mais suave e mais difuso. As três variáveis não são independentes, e aprender a trocá-las umas pelas outras é quase toda a técnica de arco.
A articulação vem da maneira como o arco começa a corda. Um détaché dá uma nota separada e limpa por arcada; um martelé começa com um aperto e uma libertação, dando um ataque duro e uma ressonância; o spiccato deixa o arco saltar, dando notas curtas com ar à volta. O pizzicato é outro mundo, em que a polpa do dedo a puxar a corda produz uma nota quente de queda rápida.
Em posição de polegar, no agudo da corda sol, o mesmo forte exige menos peso e uma colocação do arco mais perto do cavalete, porque o comprimento vibrante é curto e esmaga-se com facilidade. A dinâmica nunca é uma regulação única; é uma negociação com o registo em que se está.
Como estudá-las
Estude a dinâmica em relação, nunca isolada. Pegue em oito compassos e toque-os a três níveis, depois confirme que a versão fraca continua a falar e que a versão forte continua afinada. A maior parte dos alunos tem um âmbito dinâmico mais estreito do que julga, e o teste honesto é uma gravação.
Para a articulação, isole um sinal e exagere-o para lá do bom gosto, depois traga-o de volta. Um staccato genuinamente curto ensina ao braço o que é curto; um legato sem costura ensina ao ouvido o que é uma costura. Nas nossas aulas da A&G Academy, a primeira coisa que costumamos pedir a um aluno que corrija não são as notas mas a duração das notas, porque é isso que faz uma frase soar intencional em vez de apenas correta.
Frequently asked
Qual é a diferença entre dinâmica e articulação?
A dinâmica diz-lhe com que intensidade tocar, com sinais como piano, forte e a forquilha do crescendo. A articulação diz-lhe como cada nota começa e acaba: ligada sob uma ligadura, encurtada por um ponto de staccato, segurada por inteiro sob um traço de tenuto, ou atacada com força sob um acento. Volume contra contorno.
Como se toca forte e fraco num acordeão?
Inteiramente com o fole. Carregar com mais força numa tecla não faz nada, porque o volume depende só da pressão do ar que passa pela palheta. Mais pressão do braço esquerdo dá mais volume, menos dá menos e, como o ar é controlado de forma contínua, pode-se fazer crescer ou desvanecer uma nota depois de ela já estar a soar.
O staccato tem sempre a mesma duração?
Não. Staccato significa destacado e encurtado, mas a proporção depende do andamento, do estilo e do instrumento. Uma colcheia em staccato num allegro barroco rápido é muito mais curta em relação ao tempo do que uma semínima em staccato num andamento lento romântico. Trate o ponto como uma instrução para separar e não como uma fração fixa.
Динамика и артикуляция: разбираемся
Динамика говорит, насколько громко; артикуляция — как каждая нота начинается и заканчивается. Что означают обозначения и как их на деле делают мех и смычок.
Динамические обозначения и что они на самом деле значат
Основная лестница идёт так: пианиссимо, пиано, меццо-пиано, меццо-форте, форте, фортиссимо, и печатают их обычно как pp, p, mp, mf, f и ff. За ними встречаются ppp и fff, а в отдельных позднеромантических партитурах и ещё больше букв, что говорит скорее об увлечённости композитора, чем о действительно различимом уровне.
Главное здесь то, что уровни относительны, а не абсолютны. Никакого значения в децибелах у форте нет. Форте в сольной пьесе для контрабаса без сопровождения и форте в симфонии Малера — совершенно разный звук. Обозначение говорит вам, где это место расположено внутри диапазона этой пьесы, на этом инструменте, в этом зале. Поиграв пьесу дома, а затем в зале, вы измените все абсолютные уровни, оставив нетронутыми все соотношения.
Настоящий выразительный вес несут постепенные изменения. Крещендо, часто записанное раскрывающейся вилкой, означает нарастание на протяжении отрезка; диминуэндо, или декрещендо, — обратное. Чаще всего ученики пренебрегают именно протяжённостью. Крещендо, прочерченное на восемь тактов, должно занимать восемь тактов. Прийти на вершину во втором такте и там засесть — самая распространённая динамическая ошибка ученической игры, и она сглаживает форму, которую написал композитор.
У внезапных изменений свой словарь: subito piano — резкий спад, сфорцандо — одна остро взятая нота, форте-пиано — громкая атака, которая тут же уходит. Это события, а не уровни, и работают они только тогда, когда ошеломляют.
Артикуляция: как нота начинается и заканчивается
Артикуляция касается краёв нот, а не их громкости. Легато, обозначенное лигой, означает, что каждая нота переходит в следующую без зазора. Стаккато, точка над нотой или под ней, означает, что нота укорочена и отделена, обычно примерно до половины написанной длительности, хотя доля меняется с темпом и стилем. Тенуто, короткая горизонтальная чёрточка, означает выдержать ноту на полную длительность, иногда с небольшим весом на ней.
Акцент, клинышек остриём вправо, означает: возьмите эту ноту резче соседних. Маркато, вертикальный клин, означает и тяжелее, и короче. Портато, точки под лигой, означает слегка раздельно, но в пределах одного движения.
Эти знаки описывают результат, а не приём. Одну и ту же точку стаккато делают языком на флейте, снятием смычка со струны на контрабасе и мехом на аккордеоне. Нотация говорит, что должен услышать слушатель; сообразить, как этого добиться на своём инструменте, — и есть всё содержание техники.
Откуда берётся динамика на аккордеоне
Вот факт, который переставляет всё в голове ученика-аккордеониста: клавиши на громкость не влияют. Голос звучит, когда мимо него проходит воздух, а количество воздуха целиком задаётся давлением, которое вы даёте мехом. Ударить по клавише сильнее не даст ничего, кроме стука по клавиатуре. Вся динамика живёт в левой руке.
Отсюда следует, что динамика на аккордеоне непрерывна и общая. Нельзя в один и тот же момент взять одну ноту громко, а другую тихо, потому что все звучащие голоса питает единый поток воздуха. Соотношение мелодии и аккомпанемента приходится выстраивать регистровкой, фактурой и расположением голосов, а не весом прикосновения.
Взамен вы получаете то, чего фортепиано не умеет вовсе: вы можете лепить ноту после того, как она началась. Выдержанный аккорд может нарастать и угасать под вашим управлением ровно так, как это сделал бы певец или струнник. Тремоло мехом, меховая артикуляция и резкая меховая атака, известная в русской практике как рикошет, — всё это продолжения одного и того же принципа. Мех — это дыхание аккордеона, и отношение к нему как к лёгким, а не как к насосу, и отличает ученика от музыканта.
Откуда берётся динамика на контрабасе
Смычковая струна отзывается на три переменные: скорость смычка, вес смычка и расстояние от подставки. Быстрее смычок, больше веса, ближе к подставке — звук громче и собраннее; медленнее смычок, меньше веса, ближе к накладке — мягче и рассеяннее. Эти три переменные не независимы, и умение разменивать их друг на друга и составляет бо́льшую часть техники правой руки.
Артикуляция берётся из того, как смычок начинает струну. Деташе даёт чистую отдельную ноту на каждое движение; мартле начинается с зажима и отпускания, давая жёсткую атаку и звон; спиккато позволяет смычку отскакивать, давая короткие ноты с воздухом вокруг них. Пиццикато — и вовсе отдельный мир, где мякоть пальца, протянутая поперёк струны, даёт тёплую ноту с быстрым затуханием.
В ставке, высоко на струне соль, то же самое форте требует меньшего веса и смычка ближе к подставке, потому что колеблющийся отрезок короток и его легко задавить. Динамика никогда не бывает одной настройкой; это всегда переговоры с регистром, в котором вы находитесь.
Как этим заниматься
Занимайтесь динамикой в соотношениях, никогда по отдельности. Возьмите восемь тактов и сыграйте их на трёх уровнях, а потом проверьте, что тихий вариант всё ещё звучит, а громкий всё ещё строит. У большинства учеников динамический диапазон уже, чем им кажется, и честная проверка — запись.
Для артикуляции возьмите один знак и утрируйте его за всякие пределы хорошего вкуса, а потом верните в норму. По-настоящему короткое стаккато учит вашу руку тому, что такое коротко; легато без единого шва учит ваше ухо тому, как звучит шов. На занятиях в A&G Academy первое, что мы обычно просим ученика исправить, — не ноты, а их длину, потому что именно от неё фраза звучит замысленной, а не просто правильной.
Frequently asked
Чем динамика отличается от артикуляции?
Динамика говорит, насколько громко играть, и пользуется знаками вроде пиано, форте и вилки крещендо. Артикуляция говорит, как каждая нота начинается и заканчивается: слитно под лигой, укороченно под точкой стаккато, на полную длительность под чёрточкой тенуто или с жёсткой атакой под акцентом. Громкость против формы звука.
Как играть громко и тихо на аккордеоне?
Исключительно мехом. Нажать клавишу сильнее не даёт ничего, потому что громкость зависит только от давления воздуха, проходящего мимо голоса. Больше давления левой рукой — больше громкости, меньше — меньше, а поскольку воздухом вы управляете непрерывно, ноту можно наращивать или гасить уже после того, как она зазвучала.
Всегда ли стаккато одной и той же длины?
Нет. Стаккато означает отделённо и укороченно, но доля зависит от темпа, стиля и инструмента. Восьмая стаккато в быстром барочном аллегро относительно доли гораздо короче, чем четверть стаккато в медленной романтической части. Считайте точку указанием отделить, а не фиксированной дробью.
力度与奏法详解
力度告诉你有多响，奏法告诉你每个音怎么开始、怎么结束。这些记号是什么意思，以及风箱和弓究竟是怎么把它们做出来的。
力度记号，以及它们真正的含义
核心的阶梯是：极弱、弱、中弱、中强、强、极强，谱上通常印作 pp、p、mp、mf、f 和 ff。再往外你会遇到 ppp 和 fff，在少数晚期浪漫派总谱里字母还会更多，那更多是作曲家热情的标志，而不是真能分辨出来的层级。
关键在于这些都是相对的，不是绝对的。forte 没有一个分贝数值。一首无伴奏低音提琴独奏曲里的 forte，和马勒交响曲里的 forte，完全不是同一种声音。记号告诉你的，是此刻在这首作品、这件乐器、这个空间的幅度里处在什么位置。在家里练一首曲子，再拿到音乐厅去演，每一个绝对音量都会变，而每一组相对关系都原封不动。
真正承担表情分量的是逐渐的变化。渐强常写成一个张开的楔形号，意思是在一段跨度里变响；渐弱则相反。学生最常忽略的指示，恰恰是那段跨度。画满八个小节的渐强，就必须用掉八个小节。在第二小节就到顶，然后一直待在那儿，是学生演奏里最常见的力度错误，它把作曲家写下的形状压平了。
突然的变化有自己的一套词汇：subito piano 是骤然掉下来，sforzando 是单个音上尖锐的起音，forte-piano 是响亮的起音随即落下去。这些是事件，不是层级，要有惊人之感才起作用。
奏法：一个音怎么开始、怎么结束
奏法管的是音的边缘，而不是音量。连奏用连线表示，意思是每个音无缝地流进下一个。断奏是符头上方或下方的一个点，意思是把这个音缩短并分开，通常缩到记谱时值的一半左右，不过这个比例随速度和风格而变。保持音是一道短横线，意思是把音按满它的全部时值，有时还带一点点分量。
重音是向右的楔形，意思是这个音要比邻近的音起得更用力。马尔卡托是竖立的楔形，意思是既更重也更短。波尔塔托是连线下面加点，意思是略微分开，但仍在同一个动作之内。
这些记号描述的是结果，不是技术。同样一个断奏的点，在长笛上由舌头做出来，在低音提琴上由弓离开琴弦做出来，在手风琴上则由风箱做出来。记谱告诉你听众应当听到什么；怎么在你的乐器上把它做出来，就是技术这桩事的全部。
手风琴的力度是在哪里做出来的
有一个事实会把手风琴学生的一切重新排序：琴键对音量毫无作用。空气经过簧片时它才发声，而空气的量完全由你施加在风箱上的压力决定。把键按得更重，除了在键床上弄出噪音之外什么也做不成。所有的力度控制都住在左臂里。
由此而来的结果是：手风琴上的力度是连续的，也是共用的。你不可能在同一瞬间把一个音弹响、把另一个音弹轻，因为所有正在发声的簧片共用同一股气。要让旋律从伴奏里浮出来，只能靠音栓配置、靠织体、靠声部排列，而不是靠触键的轻重。
作为交换，你得到的是钢琴完全做不到的事：你可以在一个音发出之后还去塑造它。一个按住的和弦可以在你的控制下涨起来又消下去，就像歌手或者弦乐演奏者塑造它那样。抖风箱、风箱奏法，以及俄罗斯学派里称作 ricochet 的风箱急促起音，全都是这同一条原理的延伸。风箱是手风琴的呼吸，把它当成肺而不是当成泵，正是一个学生和一个音乐家的分别。
低音提琴的力度是在哪里做出来的
一根被弓拉响的弦回应三个变量：弓速、弓压和弓离琴码的距离。弓更快、压力更大、更靠近琴码，声音就更响、更集中；弓更慢、压力更小、更靠近指板，声音就更柔、更散。这三个变量并不彼此独立，而学会在它们之间来回折算，几乎就是运弓技术的全部。
奏法来自弓如何启动琴弦。分弓每一弓给出一个干净的、分开的音；顿弓以一掐一放开始，给出坚硬的起音和一段余响；跳弓让弓自己弹起来，给出前后都带空气的短音。拨奏又是另一个世界，指肉横着把弦拉出来，产生一个温暖而衰减很快的音。
在拇指把位、在 G 弦的高处，同样一个 forte 需要更小的压力和更靠近琴码的弓位，因为振动长度很短，一压就垮。力度从来不是某一档固定的设定，它是你和所处音区之间的一次协商。
该怎么练
练力度要在关系中练，绝不要孤立地练。取八个小节，用三种层次各弹一遍，然后检查：轻的那一版是否仍然出得来声，响的那一版是否仍然在调上。多数学生的力度幅度比自己以为的窄，而诚实的检验办法是录音。
练奏法则要把一个记号单独拎出来，夸张到超过好品味的界线，然后再收回来。一个真正短的断奏能教会你的手臂「短」是什么意思；一条没有接缝的连奏能教会你的耳朵接缝是什么声音。在 A&G Academy 的课上，我们通常要学生先修正的不是音，而是音的长度，因为正是它让一个乐句听起来是有意为之，而不只是没弹错。
Frequently asked
力度和奏法有什么区别？
力度告诉你弹多响，用的是 piano、forte 和渐强楔形号这类记号。奏法告诉你每个音怎么开始、怎么结束：在连线下连起来，被断奏点缩短，在保持线下按满时值，或者在重音记号下用力起音。一个管音量，一个管形状。
手风琴上怎么弹响、怎么弹轻？
完全靠风箱。把键按得更重没有用，因为音量只取决于经过簧片的气压。左臂给的压力大，音量就大，小就小；而因为你对气流的控制是连续的，你可以在一个音已经响起来之后再让它涨起来或者消下去。
断奏的长度总是一样的吗？
不一样。断奏的意思是分开并缩短，但比例取决于速度、风格和乐器。快速巴洛克快板里的一个断奏八分音符，相对于拍子远比慢速浪漫派乐章里的一个断奏四分音符要短。把那个点当成「分开」的指示，而不是一个固定的分数。
強弱とアーティキュレーション、その中身
強弱はどれくらいの音量かを、アーティキュレーションは一つひとつの音がどう始まりどう終わるかを指示します。記号の意味と、蛇腹と弓がそれを実際にどう作るのかをまとめました。
強弱記号と、その実際の意味
基本の梯子は、ピアニッシモ、ピアノ、メゾピアノ、メゾフォルテ、フォルテ、フォルティッシモと並び、たいていはpp、p、mp、mf、f、ffと印刷されます。その外側にはpppやfffがあり、後期ロマン派のいくつかの総譜ではさらに文字が増えますが、それは本当に聴き分けられる段階というより、作曲家の熱意のしるしです。
肝心なのは、これらが相対的なものであって、絶対的なものではないことです。フォルテにデシベルの値はありません。無伴奏のコントラバス独奏曲のフォルテと、マーラーの交響曲のフォルテは、まったく同じ音ではありません。この記号が伝えているのは、この曲の幅の中で、この楽器で、この部屋で、いまこの瞬間がどこに位置するのか、ということです。家で練習した曲をホールで弾けば、絶対的な音量はすべて変わり、それでいて関係はすべてそのまま残ります。
本当の表情の重みを担うのは、段階的な変化のほうです。クレッシェンドは、開いていく松葉で書かれることが多く、ある区間をかけて大きくしていくという意味です。ディミヌエンド、あるいはデクレッシェンドはその逆です。生徒がいちばん無視しがちな指示が、その区間です。8小節にわたって引かれたクレッシェンドは、8小節かけなければなりません。2小節目で頂上に着いて、あとはそこに居座る。これが生徒の演奏でもっともよくある強弱の失敗で、作曲家が書いた形をのっぺりさせてしまいます。
急な変化には、それ専用の語彙があります。いきなり落とすスビト・ピアノ、一つの音を鋭く打ち込むスフォルツァンド、強く出てすぐ引くフォルテピアノ。これらは水準ではなく出来事であり、驚きを与えてこそ働きます。
アーティキュレーション、音の始まりと終わり
アーティキュレーションが扱うのは、音の大きさではなく、音の輪郭です。スラーで示されるレガートは、それぞれの音が隙間なく次の音へ流れ込むという意味です。符頭の上下に打たれた点で示されるスタッカートは、音を短く切って離すという意味で、ふつうは書かれた長さの半分ほどにしますが、その割合はテンポと様式によって変わります。短い横線で示されるテヌートは、音をその長さいっぱい保つという意味で、わずかに重みを添えることもあります。
右向きのくさび形で示されるアクセントは、その音を前後より強く打ち出すという意味です。縦向きのくさびで示されるマルカートは、より重く、かつより短く、という意味です。スラーの下に点を並べたポルタートは、一つの身ぶりの中でわずかに離す、という意味です。
これらの記号は、技術ではなく結果を書いたものです。同じスタッカートの点が、フルートでは舌で、コントラバスでは弓が弦を離れることで、アコーディオンでは蛇腹で作られます。記譜は、聴き手に何が聞こえるべきかを伝えているだけです。それを自分の楽器でどう出すかを見つけることが、技術という仕事のすべてです。
アコーディオンは、どこで強弱を作るのか
アコーディオンの生徒にとって、すべての順番を組み替えてしまう事実がこれです。鍵盤は音量に何もしません。リードは風が通れば鳴り、その風の量は、蛇腹にかける圧力だけで決まります。鍵盤を強く叩いても、鍵盤の底から出る雑音以外には何も生まれません。強弱の制御はすべて、左腕の中にあります。
その帰結として、アコーディオンの強弱は連続的であり、かつ共有されています。ある音を大きく、同じ瞬間に別の音を小さく鳴らすことはできません。ひとすじの風が、鳴っているすべてのリードを鳴らしているからです。旋律と伴奏の釣り合いは、指の重さではなく、レジスターと、書法の密度と、和音の配置で取らなければなりません。
その代わりに手に入るのは、ピアノにはまったくできないことです。鳴りはじめたあとの音を、こちらで形づくれます。保った和音は、こちらの制御のもとで膨らみ、消えていきます。歌手や弦楽器奏者がそうするのと、まったく同じように。ベローシェイクも、蛇腹のアーティキュレーションも、ロシアの流儀でリコシェと呼ばれる鋭い蛇腹のアタックも、すべてこの一つの原理の延長です。蛇腹はアコーディオンの息であり、それをポンプではなく肺として扱えるかどうかが、生徒と音楽家を分けます。
コントラバスは、どこで強弱を作るのか
弓で弾く弦は、三つの変数に応えます。弓の速さ、弓にかける重さ、そして弓と駒の距離です。速い弓で、より重さをかけ、駒寄りで弾けば、大きく芯のある音になります。遅い弓で、重さを減らし、指板寄りで弾けば、やわらかく拡散した音になります。この三つは互いに独立しておらず、それらを差し引きする術を覚えることが、弓の技術のほとんどすべてです。
アーティキュレーションは、弓が弦をどう始めるかから生まれます。デタシェは、一弓ごとに澄んだ独立した音を出します。マルテレは、つまんでから放つように始まり、硬いアタックと残響を生みます。スピッカートは弓を跳ねさせ、周りに空気のある短い音を作ります。ピチカートはまた別の世界で、指の腹が弦を横切って引くことで、速く減衰する温かい音を生みます。
G線の高いところ、サムポジションでは、同じフォルテでも重さは少なく、弓はより駒寄りでなければなりません。振動する弦の長さが短く、簡単に押しつぶれてしまうからです。強弱はひとつの設定であることはありません。いま自分がいる音域との、その都度の交渉です。
どう練習するか
強弱は、単独ではなく、つねに関係の中で練習してください。8小節を取って三つの水準で弾き、そのうえで、弱いほうもきちんと発音しているか、強いほうも音程が保たれているかを確かめます。たいていの生徒は、自分が思っているより強弱の幅が狭く、正直な検査は録音です。
アーティキュレーションは、記号を一つだけ取り出して、良い趣味の範囲を越えるまで誇張し、それから戻してください。本当に短いスタッカートは、短いとは何かを腕に教えます。継ぎ目のないレガートは、継ぎ目がどう聞こえるかを耳に教えます。A&G Academy のレッスンで、私たちが生徒に最初に直してもらうのは、たいてい音そのものではなく音の長さです。フレーズが、ただ正しいだけでなく、意図されたものに聞こえるかどうかを決めるのが、そこだからです。
Frequently asked
強弱とアーティキュレーションの違いは何ですか？
強弱は、ピアノやフォルテ、クレッシェンドの松葉といった記号で、どれくらいの音量で弾くかを指示します。アーティキュレーションは、一つひとつの音がどう始まり、どう終わるかを指示します。スラーでつなぐのか、スタッカートの点で短く切るのか、テヌートの線で長さいっぱい保つのか、アクセントで強く打ち出すのか。音量と、輪郭の違いです。
アコーディオンでは、どうやって大きく、小さく弾くのですか？
すべて蛇腹でやります。鍵盤を強く押しても何も変わりません。音量は、リードのそばを通る風の圧力だけで決まるからです。左腕の圧力を増やせば音量が増え、減らせば減ります。しかも風は連続的に制御できるので、鳴りはじめたあとの音を膨らませたり、消えていかせたりできます。
スタッカートの長さはいつも同じですか？
同じではありません。スタッカートは離して短くするという意味ですが、その割合はテンポと様式と楽器によって変わります。速いバロックのアレグロの中の8分音符のスタッカートは、拍との比で見れば、遅いロマン派の楽章の4分音符のスタッカートよりはるかに短い。点は決まった分数ではなく、離せという指示だと受け取ってください。
셈여림과 아티큘레이션 해설
셈여림은 얼마나 크게 낼지를, 아티큘레이션은 음이 어떻게 시작하고 끝나는지를 알려 줍니다. 기호의 뜻과, 벨로즈와 활이 그것을 실제로 만들어 내는 방식입니다.
셈여림 기호와 그 실제 의미
기본 사다리는 피아니시모, 피아노, 메조피아노, 메조포르테, 포르테, 포르티시모이고, 보통 pp, p, mp, mf, f, ff로 적습니다. 그 너머에 ppp와 fff가 있고, 후기 낭만의 몇몇 악보에는 글자가 더 붙기도 하는데, 이는 정말로 구별되는 단계라기보다 작곡가의 열의를 보여 주는 표시에 가깝습니다.
결정적인 점은 이 기호들이 절대적인 것이 아니라 상대적이라는 것입니다. 포르테에 해당하는 데시벨 값은 없습니다. 무반주 더블베이스 독주곡의 포르테와 말러 교향곡의 포르테는 조금도 같은 소리가 아닙니다. 그 기호가 알려 주는 것은 이 곡에서, 이 악기로, 이 공간에서 가능한 범위 안에서 이 순간이 어디쯤에 놓이는가입니다. 집에서 연습한 곡을 홀에서 연주하면 모든 절대적인 음량은 달라지지만 그 사이의 관계는 그대로 남습니다.
실제 표현의 무게를 지는 것은 점진적인 변화입니다. 흔히 벌어지는 머리핀 모양으로 적는 크레셴도는 정해진 구간에 걸쳐 커지라는 뜻이고, 디미누엔도 또는 데크레셴도는 그 반대입니다. 학생이 가장 자주 무시하는 지시가 바로 그 구간입니다. 여덟 마디에 걸쳐 그려진 크레셴도는 여덟 마디를 써야 합니다. 두 번째 마디에서 꼭대기에 닿아 그대로 앉아 있는 것이 학생 연주에서 가장 흔한 셈여림의 잘못이며, 작곡가가 써 놓은 모양을 납작하게 만듭니다.
갑작스러운 변화에는 따로 어휘가 있습니다. 뚝 떨어뜨리는 수비토 피아노, 한 음을 날카롭게 때리는 스포르찬도, 크게 때린 뒤 곧바로 사그라지는 포르테피아노입니다. 이것들은 단계가 아니라 사건이며, 제 몫을 하려면 깜짝 놀라게 해야 합니다.
아티큘레이션, 음이 시작하고 끝나는 방식
아티큘레이션은 음의 크기가 아니라 음의 가장자리에 관한 것입니다. 이음줄로 표시하는 레가토는 각 음이 빈틈 없이 다음 음으로 흘러든다는 뜻입니다. 음표 머리의 위나 아래에 찍는 점인 스타카토는 음을 짧게 끊어 떼어 놓으라는 뜻으로 보통 적힌 길이의 절반쯤이지만, 그 비율은 빠르기와 양식에 따라 달라집니다. 짧은 가로선인 테누토는 음을 제 길이만큼 온전히 붙들라는 뜻이고 때로는 약간의 무게를 얹으라는 뜻이기도 합니다.
오른쪽을 가리키는 쐐기인 악센트는 이 음을 옆의 음들보다 세게 때리라는 뜻입니다. 세로로 선 쐐기인 마르카토는 더 무겁게 그리고 더 짧게라는 뜻입니다. 이음줄 아래에 찍은 점인 포르타토는 하나의 몸짓 안에서 살짝 떼어 놓으라는 뜻입니다.
이 기호들은 기술이 아니라 결과를 설명합니다. 같은 스타카토 점이 플루트에서는 혀로, 더블베이스에서는 줄을 떠나는 활로, 아코디언에서는 벨로즈로 만들어집니다. 기보는 듣는 사람이 무엇을 들어야 하는지를 알려 주고, 그것을 자기 악기에서 어떻게 낼지 알아내는 일이 곧 기술의 전부입니다.
아코디언은 어디에서 셈여림을 만드는가
아코디언 학생에게 모든 것을 다시 배열하게 만드는 사실이 이것입니다. 건반은 음량에 아무 일도 하지 않습니다. 리드는 공기가 지나갈 때 울리고, 그 공기의 양은 벨로즈에 주는 압력이 오롯이 결정합니다. 건반을 세게 눌러 봐야 얻는 것은 건반이 바닥을 치는 소음뿐입니다. 셈여림의 조절은 전부 왼팔에 있습니다.
그 결과로 아코디언의 셈여림은 연속적이고 또 공유됩니다. 한순간에 한 음은 크게, 다른 음은 작게 낼 수 없습니다. 울리고 있는 모든 리드를 하나의 공기 흐름이 먹이기 때문입니다. 선율과 반주의 균형은 터치의 무게가 아니라 레지스터 선택과 짜임새와 화음 배치로 잡아야 합니다.
그 대신 받는 것은 피아노가 아예 하지 못하는 일입니다. 이미 시작된 음을 뒤에서 빚을 수 있습니다. 길게 누른 화음이 당신의 통제 아래 부풀었다가 잦아들 수 있는데, 성악가나 현악기 연주자가 빚는 것과 똑같습니다. 벨로즈 셰이크, 벨로즈 아티큘레이션, 그리고 러시아 연주법에서 리코셰라 부르는 날카로운 벨로즈 어택은 모두 이 하나의 원리를 늘려 놓은 것입니다. 벨로즈는 아코디언의 숨이고, 그것을 펌프가 아니라 허파로 다루는 것이 학생과 음악가를 가르는 차이입니다.
더블베이스는 어디에서 셈여림을 만드는가
활로 켜는 줄은 세 가지 변수에 반응합니다. 활 속도, 활의 무게, 그리고 활과 브리지 사이의 거리입니다. 브리지에 가까운 쪽에서 무게를 더 실어 빠르게 켜면 더 크고 모인 소리가 나고, 지판 쪽에서 무게를 덜 실어 느리게 켜면 더 부드럽고 퍼지는 소리가 납니다. 이 세 변수는 서로 독립적이지 않으며, 그것들을 맞바꾸는 법을 배우는 일이 활 기술의 대부분입니다.
아티큘레이션은 활이 줄을 어떻게 시작하는지에서 나옵니다. 데타셰는 활 하나에 깨끗하게 떨어진 음 하나를 줍니다. 마르텔레는 꽉 쥐었다가 놓으며 시작해서 단단한 어택과 울림을 줍니다. 스피카토는 활을 튀게 두어 앞뒤에 공기가 있는 짧은 음을 줍니다. 피치카토는 또 다른 세계로, 손가락의 살이 줄을 가로질러 당기며 따뜻하고 빠르게 사그라지는 음을 냅니다.
솔현 높은 곳의 엄지 포지션에서는 같은 포르테라도 무게를 덜 싣고 활을 브리지에 더 가까이 놓아야 합니다. 진동하는 길이가 짧아 쉽게 짓눌리기 때문입니다. 셈여림은 결코 하나로 고정된 설정이 아니라, 지금 있는 음역과의 협상입니다.
연습하는 방법
셈여림은 따로 떼어서가 아니라 관계 속에서 연습하십시오. 여덟 마디를 골라 세 가지 세기로 연주한 다음, 여린 쪽이 여전히 소리가 서는지와 센 쪽이 여전히 음정이 맞는지 확인하십시오. 대부분의 학생은 자기가 생각하는 것보다 셈여림의 폭이 좁으며, 정직한 시험은 녹음입니다.
아티큘레이션은 기호 하나만 떼어 내어 좋은 취향의 선을 넘길 만큼 과장했다가 다시 되돌리십시오. 정말로 짧은 스타카토는 짧다는 것이 무엇인지를 팔에 가르치고, 이음매가 없는 레가토는 이음매가 어떤 소리인지를 귀에 가르칩니다. A&G Academy의 레슨에서 학생에게 가장 먼저 고치라고 하는 것은 보통 음이 아니라 음의 길이인데, 악구가 그저 맞게가 아니라 의도된 것처럼 들리게 만드는 것이 바로 그것이기 때문입니다.
Frequently asked
셈여림과 아티큘레이션은 무엇이 다른가요?
셈여림은 피아노와 포르테, 크레셴도 머리핀 같은 기호로 얼마나 크게 연주할지를 알려 줍니다. 아티큘레이션은 각 음이 어떻게 시작하고 끝나는지를 알려 줍니다. 이음줄 아래에서 이어지는지, 스타카토 점으로 짧아지는지, 테누토 선 아래에서 제 길이를 다 채우는지, 악센트 아래에서 세게 때려지는지입니다. 음량이냐 모양이냐의 차이입니다.
아코디언에서는 크게 또 작게 어떻게 연주하나요?
전적으로 벨로즈로 합니다. 건반을 세게 눌러도 아무 일도 일어나지 않습니다. 음량은 리드를 지나가는 공기의 압력에만 달려 있기 때문입니다. 왼팔의 압력이 세면 커지고 약하면 작아지며, 공기를 계속해서 조절하므로 이미 울리기 시작한 음을 뒤에서 부풀리거나 잦아들게 할 수 있습니다.
스타카토의 길이는 언제나 같은가요?
아닙니다. 스타카토는 떼어서 짧게라는 뜻이지만, 그 비율은 빠르기와 양식과 악기에 따라 달라집니다. 빠른 바로크 알레그로의 스타카토 8분음표는 느린 낭만 악장의 스타카토 4분음표보다 박에 견주어 훨씬 짧습니다. 그 점을 고정된 분수가 아니라 떼어 놓으라는 지시로 받아들이십시오.
Dinamik dan artikulasi, dijelaskan
Dinamik memberitahu anda sekuat mana; artikulasi memberitahu cara setiap not bermula dan berhenti. Maksud setiap tanda, dan cara belos serta bow menghasilkannya.
Tanda dinamik dan maksudnya yang sebenar
Tangga terasnya berjalan pianissimo, piano, mezzo-piano, mezzo-forte, forte, fortissimo, yang biasanya dicetak sebagai pp, p, mp, mf, f dan ff. Di luar itu anda akan bertemu ppp dan fff, dan dalam beberapa skor Romantik lewat lebih banyak huruf lagi, yang lebih merupakan tanda keghairahan seorang komposer berbanding aras yang benar-benar boleh dibezakan.
Perkara yang penting ialah semua ini relatif, bukan mutlak. Tiada nilai desibel untuk forte. Forte dalam karya solo untuk bes berganda tanpa iringan dan forte dalam simfoni Mahler bukanlah bunyi yang sama sama sekali. Apa yang tanda itu beritahu anda ialah di mana saat ini berada dalam julat karya ini, pada alat ini, di dalam ruang ini. Berlatih sesebuah karya di rumah dan kemudian memainkannya di dewan akan mengubah setiap aras mutlak sambil mengekalkan setiap hubungan antaranya.
Perubahan beransur membawa berat ekspresif yang sebenar. Crescendo, yang selalunya ditulis sebagai hairpin yang terbuka, bermaksud menjadi lebih kuat sepanjang satu jangkauan; diminuendo atau decrescendo bermaksud sebaliknya. Arahan yang paling kerap diabaikan pelajar ialah jangkauannya. Crescendo yang dilukis sepanjang lapan bar mesti mengambil lapan bar. Tiba di puncak pada bar kedua dan kemudian terperap di situ ialah kesilapan dinamik yang paling lazim dalam permainan pelajar, dan ia meratakan bentuk yang ditulis oleh komposer.
Perubahan mendadak mempunyai perbendaharaan katanya sendiri: subito piano untuk penurunan yang tiba-tiba, sforzando untuk satu not yang diserang dengan tajam, forte-piano untuk serangan kuat yang serta-merta susut. Ini semua peristiwa, bukan aras, dan ia perlu mengejutkan barulah berkesan.
Artikulasi: cara not bermula dan berakhir
Artikulasi tentang tepi not dan bukan kelantangannya. Legato, yang ditunjukkan dengan slur, bermaksud setiap not mengalir ke not seterusnya tanpa jurang. Staccato, iaitu titik di atas atau di bawah kepala not, bermaksud not itu dipendekkan dan dipisahkan, lazimnya kepada kira-kira separuh panjang tulisannya, walaupun kadarnya berbeza mengikut tempo dan gaya. Tenuto, iaitu garis mendatar yang pendek, bermaksud tahan not itu untuk nilainya yang penuh, kadangkala dengan sedikit berat padanya.
Aksen, iaitu baji yang menuding ke kanan, bermaksud serang not ini lebih kuat daripada not jirannya. Marcato, iaitu baji menegak, bermaksud kedua-dua lebih berat dan lebih pendek. Portato, iaitu titik di bawah slur, bermaksud sedikit terpisah tetapi dalam satu gerakan.
Tanda-tanda ini memerihalkan hasil, bukan teknik. Titik staccato yang sama dihasilkan oleh lidah pada flut, oleh bow yang meninggalkan tali pada bes berganda, dan oleh belos pada akordion. Notasi memberitahu anda apa yang patut didengar oleh pendengar; memikirkan cara menghasilkannya pada alat anda itulah keseluruhan urusan teknik.
Di mana akordion menghasilkan dinamiknya
Inilah fakta yang menyusun semula segala-galanya bagi pelajar akordion: kekuncinya tidak melakukan apa-apa kepada kelantangan. Lidah berbunyi apabila udara melaluinya, dan jumlah udara ditentukan sepenuhnya oleh tekanan yang anda kenakan pada belos. Menekan kekunci lebih kuat tidak mencapai apa-apa kecuali bunyi bising daripada lapik kekunci. Semua kawalan dinamik terletak pada lengan kiri.
Akibatnya ialah dinamik pada akordion bersifat berterusan dan dikongsi. Anda tidak boleh memainkan satu not dengan kuat dan satu lagi dengan perlahan pada saat yang sama, kerana satu aliran udara menyuap setiap lidah yang berbunyi. Mengimbangi melodi dengan iringan mesti dilakukan melalui pendaftaran, melalui tekstur dan melalui susunan suara, bukan melalui berat sentuhan.
Apa yang anda dapat sebagai balasan ialah sesuatu yang piano langsung tidak mampu: anda boleh membentuk sesuatu not selepas ia bermula. Kord yang ditahan boleh membesar dan susut di bawah kawalan anda, betul-betul seperti seorang penyanyi atau pemain alat bertali akan membentuknya. Goyangan belos, artikulasi belos dan serangan belos yang tajam yang dikenali dalam amalan Rusia sebagai ricochet semuanya sambungan kepada satu prinsip ini. Belos ialah nafas akordion, dan melayannya sebagai paru-paru dan bukan sebagai pam itulah beza antara seorang pelajar dan seorang pemuzik.
Di mana bes berganda menghasilkan dinamiknya
Tali yang digesek bertindak balas kepada tiga pemboleh ubah: kelajuan bow, berat bow dan jarak bow daripada bridge. Bow yang lebih laju dengan lebih berat lebih hampir kepada bridge memberi bunyi yang lebih kuat dan lebih tertumpu; bow yang lebih perlahan dengan kurang berat lebih hampir kepada papan jari memberi bunyi yang lebih lembut dan lebih tersebar. Ketiga-tiga pemboleh ubah itu tidak bebas antara satu sama lain, dan belajar menukar ganti antaranya ialah sebahagian besar daripada teknik bow.
Artikulasi datang daripada cara bow memulakan tali. Sapuan detache memberi satu not yang bersih dan terasing bagi setiap bow; sapuan martele bermula dengan cubitan dan pelepasan, memberi serangan yang keras dan deringan; spiccato membiarkan bow melantun, memberi not pendek yang berudara di sekelilingnya. Pizzicato pula dunia yang lain sama sekali, yang isi jari menarik merentas tali menghasilkan not yang hangat dengan susutan yang pantas.
Dalam posisi ibu jari, tinggi pada tali G, forte yang sama menuntut kurang berat dan penempatan bow lebih hampir kepada bridge, kerana panjang getarannya pendek dan mudah dihimpit. Dinamik tidak pernah menjadi satu tetapan tunggal; ia rundingan dengan register tempat anda berada.
Cara melatihnya
Latih dinamik dalam hubungan, jangan sekali-kali secara terasing. Ambil lapan bar dan mainkannya pada tiga aras, kemudian semak sama ada versi yang perlahan masih berbunyi dan versi yang kuat masih tepat picnya. Kebanyakan pelajar mempunyai julat dinamik yang lebih sempit daripada sangkaan mereka, dan ujian yang jujur ialah rakaman.
Bagi artikulasi, asingkan satu tanda dan lebih-lebihkannya melepasi batas cita rasa yang baik, kemudian tarik semula. Staccato yang benar-benar pendek mengajar lengan anda maksud pendek; legato tanpa sebarang kelim mengajar telinga anda bunyi sebuah kelim. Dalam kelas kami di A&G Academy, perkara pertama yang biasanya kami minta pelajar betulkan bukanlah notnya tetapi panjang notnya, kerana itulah yang menjadikan sesuatu frasa berbunyi seperti disengajakan dan bukan sekadar betul.
Frequently asked
Apakah perbezaan antara dinamik dan artikulasi?
Dinamik memberitahu anda sekuat mana perlu bermain, menggunakan tanda seperti piano, forte dan hairpin crescendo. Artikulasi memberitahu cara setiap not bermula dan berhenti: bersambung di bawah slur, dipendekkan oleh titik staccato, ditahan penuh di bawah garis tenuto, atau diserang kuat di bawah aksen. Kelantangan berbanding bentuk.
Bagaimana cara bermain kuat dan perlahan pada akordion?
Sepenuhnya dengan belos. Menekan kekunci lebih kuat tidak mengubah apa-apa, kerana kelantangan bergantung hanya pada tekanan udara yang melalui lidah. Lebih banyak tekanan daripada lengan kiri memberi lebih kelantangan, kurang memberi kurang, dan kerana anda mengawal udara itu secara berterusan anda boleh membesarkan atau menyusutkan sesuatu not selepas ia sudah mula berbunyi.
Adakah staccato sentiasa sama panjangnya?
Tidak. Staccato bermaksud terpisah dan dipendekkan, tetapi kadarnya bergantung pada tempo, gaya dan alat. Kuaver staccato dalam allegro Baroque yang pantas jauh lebih pendek berbanding detiknya daripada krocet staccato dalam gerakan Romantik yang perlahan. Anggap titik itu sebagai arahan untuk memisahkan dan bukan pecahan yang tetap.
டைனமிக்ஸும் ஆர்ட்டிகுலேஷனும், விளக்கமாக
டைனமிக்ஸ் எவ்வளவு சத்தம் என்று சொல்கிறது; ஆர்ட்டிகுலேஷன் ஒவ்வொரு சுரத்தின் விளிம்புகளைச் சொல்கிறது. குறிகளின் பொருள், காற்றுப்பையும் வில்லும் செய்யும் வேலை.
டைனமிக் குறிகளும் அவற்றின் உண்மையான பொருளும்
அடிப்படை ஏணி பியானிசிமோ, பியானோ, மெஸோ-பியானோ, மெஸோ-ஃபோர்ட்டே, ஃபோர்ட்டே, ஃபோர்ட்டிசிமோ என ஓடுகிறது, பொதுவாக pp, p, mp, mf, f, ff என அச்சிடப்படுகிறது. இவற்றுக்கு அப்பால் ppp-யும் fff-ஐயும் சந்திப்பீர்கள், சில பிற்கால ரொமாண்டிக் ஸ்கோர்களில் இன்னும் அதிக எழுத்துகளையும்; அது உண்மையிலேயே வேறுபடுத்திக் கேட்கக்கூடிய ஒரு நிலை என்பதை விட இசையமைப்பாளரின் ஆர்வத்தின் அடையாளமே.
முக்கியமான விஷயம், இவை சார்புடையவை, முழுமையானவை அல்ல. ஃபோர்ட்டேவுக்கு டெசிபல் மதிப்பு எதுவும் இல்லை. துணையின்றி வாசிக்கப்படும் டபுள் பாஸுக்கான தனிப் படைப்பில் வரும் ஃபோர்ட்டேவும், Mahler சிம்பொனியில் வரும் ஃபோர்ட்டேவும் கொஞ்சம்கூட ஒரே ஒலி அல்ல. இந்தக் கருவியில், இந்த அறையில், இந்தப் படைப்பின் வரம்புக்குள் இந்தக் கணம் எங்கே அமர்கிறது என்பதைத்தான் அந்தக் குறியீடு சொல்கிறது. வீட்டில் ஒரு படைப்பைப் பயிற்சி செய்துவிட்டு அரங்கில் வாசிப்பது எல்லா முழுமையான அளவுகளையும் மாற்றும், ஆனால் எல்லா உறவுகளையும் அப்படியே விட்டுவிடும்.
படிப்படியான மாற்றங்கள்தான் உண்மையான உணர்ச்சிப் பாரத்தைச் சுமக்கின்றன. பெரும்பாலும் விரியும் ஹேர்பின் குறியாக எழுதப்படும் க்ரெஸெண்டோ, ஒரு நீட்சியில் சத்தம் வளர வேண்டும் என்று பொருள்; டிமினுவென்டோ அல்லது டிக்ரெஸெண்டோ அதற்கு நேர்மாறு. மாணவர்கள் மிக அடிக்கடி புறக்கணிக்கும் அறிவுறுத்தல் அந்த நீட்சிதான். எட்டு பார்களில் வரையப்பட்ட க்ரெஸெண்டோ எட்டு பார்களை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இரண்டாவது பாரிலேயே உச்சத்தை அடைந்து பிறகு அங்கேயே அமர்ந்திருப்பதுதான் மாணவர் வாசிப்பில் மிகப் பொதுவான ஒரே டைனமிக் தவறு, அது இசையமைப்பாளர் எழுதிய வடிவத்தைத் தட்டையாக்கிவிடுகிறது.
திடீர் மாற்றங்களுக்குத் தனி சொற்களஞ்சியம் உண்டு: திடீர் வீழ்ச்சிக்கு சுபிட்டோ பியானோ, கூர்மையாகத் தாக்கப்படும் ஒற்றைச் சுரத்துக்கு ஸ்ஃபோர்ட்சாண்டோ, சத்தமாகத் தாக்கி உடனே விழும் ஒலிக்கு ஃபோர்ட்டே-பியானோ. இவை நிலைகள் அல்ல, நிகழ்வுகள்; வேலை செய்ய வேண்டுமானால் அவை திடுக்கிடவைக்க வேண்டும்.
ஆர்ட்டிகுலேஷன்: சுரம் எப்படித் தொடங்கி முடிகிறது
ஆர்ட்டிகுலேஷன் சுரங்களின் ஒலியளவைப் பற்றியது அல்ல, அவற்றின் விளிம்புகளைப் பற்றியது. ஸ்லரால் காட்டப்படும் லெகாட்டோ என்றால், ஒவ்வொரு சுரமும் இடைவெளியின்றி அடுத்ததற்குள் ஓடுகிறது என்று பொருள். சுரக்குறிக்கு மேலோ கீழோ ஒரு புள்ளியாக வரும் ஸ்டக்காட்டோ என்றால், சுரம் குறுக்கப்பட்டுப் பிரிக்கப்படுகிறது, பொதுவாக அதன் எழுதப்பட்ட நீளத்தில் பாதி அளவுக்கு, இருப்பினும் அந்த விகிதம் தாளத்தையும் பாணியையும் பொறுத்து மாறுபடும். ஒரு குறுகிய கிடைமட்டக் கோடாக வரும் டெனூட்டோ என்றால், சுரத்தை அதன் முழு மதிப்புக்கும் பிடித்து வைக்க வேண்டும், சில சமயம் அதன் மேல் லேசான எடையுடன்.
வலப்புறம் சுட்டும் ஆப்பு வடிவக் குறியான உச்சரிப்பு என்றால், அண்டைச் சுரங்களை விட இந்தச் சுரத்தை அதிகமாகத் தாக்க வேண்டும். செங்குத்து ஆப்பாக வரும் மார்க்காட்டோ என்றால், கனமாகவும் குறுகியாகவும். ஸ்லருக்குக் கீழ் புள்ளிகளாக வரும் போர்ட்டாட்டோ என்றால், ஒரே அசைவுக்குள்ளேயே சற்றுப் பிரிக்கப்பட்டது.
இந்தக் குறிகள் ஒரு விளைவை விவரிக்கின்றன, ஒரு நுட்பத்தை அல்ல. அதே ஸ்டக்காட்டோ புள்ளி, ஃப்ளூட்டில் நாக்கால், டபுள் பாஸில் கம்பியை விட்டு வில் விலகுவதால், அக்கார்டியனில் காற்றுப்பையால் உருவாக்கப்படுகிறது. கேட்பவர் எதைக் கேட்க வேண்டும் என்பதை இசைக்குறியீடு சொல்கிறது; உங்கள் கருவியில் அதை எப்படி உருவாக்குவது என்று கண்டுபிடிப்பதுதான் நுட்பம் என்ற முழுத் தொழிலும்.
அக்கார்டியன் தன் டைனமிக்ஸை எங்கே உருவாக்குகிறது
அக்கார்டியன் மாணவருக்கு எல்லாவற்றையும் மறுசீரமைக்கும் உண்மை இதுதான்: விசைகள் ஒலியளவுக்கு எதுவுமே செய்வதில்லை. காற்று ஒரு நாவைக் கடக்கும்போது அது ஒலிக்கிறது, அந்தக் காற்றின் அளவை நீங்கள் காற்றுப்பையின் மேல் செலுத்தும் அழுத்தமே முழுமையாகத் தீர்மானிக்கிறது. விசையை அழுத்தமாகத் தட்டுவது, விசைப்படுக்கையிலிருந்து சத்தம் வருவதைத் தவிர வேறு எதையும் சாதிப்பதில்லை. டைனமிக் கட்டுப்பாடு முழுவதும் இடது கையில் வாழ்கிறது.
இதன் விளைவாக, அக்கார்டியனில் டைனமிக்ஸ் தொடர்ச்சியானதும் பகிரப்பட்டதுமாக இருக்கிறது. ஒரே கணத்தில் ஒரு சுரத்தைச் சத்தமாகவும் மற்றொன்றை மெதுவாகவும் வாசிக்க முடியாது, ஏனெனில் ஒலிக்கும் எல்லா நாவுகளுக்கும் ஒரே காற்றோட்டமே செல்கிறது. மெலடியைத் துணையிசைக்கு எதிராகச் சமன்செய்வது, தொடுகையின் எடையால் அல்ல, ரெஜிஸ்ட்ரேஷனால், அமைப்பால், வாய்ஸிங்கால் செய்யப்பட வேண்டும்.
அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் பெறுவது பியானோவால் ஒருபோதும் செய்ய முடியாத ஒன்று: ஒரு சுரம் தொடங்கிய பிறகும் அதை வடிவமைக்க முடியும். பிடித்து வைத்த கார்டு உங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வீங்கி மறையும், ஒரு பாடகரோ கம்பிக் கருவி வாசிப்பாளரோ வடிவமைப்பதைப் போலவே. காற்றுப்பை ஷேக், காற்றுப்பை ஆர்ட்டிகுலேஷன், ரஷ்ய வழக்கில் ரிக்கோஷே என்று அறியப்படும் கூர்மையான காற்றுப்பைத் தாக்குதல் — எல்லாமே இந்த ஒரே கொள்கையின் நீட்சிகள்தான். காற்றுப்பைதான் அக்கார்டியனின் மூச்சு; அதைப் பம்ப்பாக அல்லாமல் நுரையீரலாக நடத்துவதுதான் மாணவருக்கும் இசைக்கலைஞருக்கும் இடையிலான வேறுபாடு.
டபுள் பாஸ் தன் டைனமிக்ஸை எங்கே உருவாக்குகிறது
வில்லால் வாசிக்கப்படும் கம்பி மூன்று மாறிகளுக்குப் பதிலளிக்கிறது: வில் வேகம், வில் எடை, வில்லுக்கும் பிரிட்ஜுக்கும் இடையிலான தூரம். பிரிட்ஜுக்கு அருகே அதிக எடையுடன் வேகமான வில், சத்தமான, அதிகம் குவிந்த ஒலியைத் தருகிறது; விரல்பலகைக்கு அருகே குறைந்த எடையுடன் மெதுவான வில், மென்மையான, அதிகம் பரவலான ஒலியைத் தருகிறது. இந்த மூன்று மாறிகளும் தனித்தனியானவை அல்ல, அவற்றை ஒன்றுக்கொன்று எதிராகப் பரிமாறிக்கொள்ளக் கற்பதுதான் வில் நுட்பத்தின் பெரும்பகுதி.
வில் கம்பியை எப்படித் தொடங்குகிறது என்பதிலிருந்து ஆர்ட்டிகுலேஷன் வருகிறது. டெட்டாஷே இழுப்பு ஒரு வில்லுக்கு ஒரு தூய்மையான தனிச் சுரத்தைத் தருகிறது; மார்ட்டெலே இழுப்பு ஒரு கிள்ளலுடனும் விடுவிப்புடனும் தொடங்கி, கடினமான தாக்குதலையும் ஒலிப்பையும் தருகிறது; ஸ்பிக்காட்டோ வில்லைத் துள்ளவிட்டு, சுற்றிலும் காற்றுடன் கூடிய குறுகிய சுரங்களைத் தருகிறது. பிட்ஸிகாட்டோ முற்றிலும் வேறொரு உலகம்; அங்கே விரலின் சதை கம்பியைக் குறுக்கே இழுத்து, வேகமாகத் தேயும் ஒரு சூடான சுரத்தை உருவாக்குகிறது.
G கம்பியில் உயரே, கட்டைவிரல் நிலையில், அதே ஃபோர்ட்டே குறைந்த எடையையும் பிரிட்ஜுக்கு அருகிலான வில் இடத்தையும் கோருகிறது, ஏனெனில் அதிரும் நீளம் குறுகியது, எளிதில் நசுக்கப்படக்கூடியது. டைனமிக்ஸ் ஒருபோதும் ஒரே அமைப்பு அல்ல; நீங்கள் இருக்கும் ரெஜிஸ்டருடன் நடத்தப்படும் ஒரு பேரம்.
அவற்றை எப்படிப் பயிற்சி செய்வது
டைனமிக்ஸை உறவில் பயிற்சி செய்யுங்கள், ஒருபோதும் தனிமையில் அல்ல. எட்டு பார்களை எடுத்து மூன்று நிலைகளில் வாசியுங்கள், பிறகு மெதுவான பதிப்பு இன்னும் பேசுகிறதா, சத்தமான பதிப்பு இன்னும் சுருதியில் இருக்கிறதா என்று சரிபாருங்கள். பெரும்பாலான மாணவர்களுக்குத் தாங்கள் நினைப்பதை விடக் குறுகிய டைனமிக் வரம்பே இருக்கிறது, நேர்மையான சோதனை ஒரு பதிவுதான்.
ஆர்ட்டிகுலேஷனுக்கு, ஒரு குறியைத் தனிமைப்படுத்தி, நல்ல ரசனையின் எல்லையையும் தாண்டி மிகைப்படுத்துங்கள், பிறகு திரும்பக் கொண்டுவாருங்கள். உண்மையிலேயே குறுகிய ஸ்டக்காட்டோ, குறுகியது என்றால் என்ன என்று உங்கள் கைக்குக் கற்பிக்கிறது; தையல் இல்லாத லெகாட்டோ, தையல் எப்படி ஒலிக்கிறது என்று உங்கள் காதுக்குக் கற்பிக்கிறது. A&G Academy-யில் நடக்கும் எங்கள் பாடங்களில், ஒரு மாணவரைச் சரிசெய்யச் சொல்லும் முதல் விஷயம் சுரங்கள் அல்ல, சுரங்களின் நீளம்தான்; ஏனெனில் ஒரு சொற்றொடர் வெறுமனே சரியாக அல்லாமல் நோக்கத்துடன் ஒலிக்கச் செய்வது அதுதான்.
Frequently asked
டைனமிக்ஸுக்கும் ஆர்ட்டிகுலேஷனுக்கும் என்ன வேறுபாடு?
பியானோ, ஃபோர்ட்டே, க்ரெஸெண்டோ ஹேர்பின் போன்ற குறிகளைப் பயன்படுத்தி எவ்வளவு சத்தமாக வாசிக்க வேண்டும் என்று டைனமிக்ஸ் சொல்கிறது. ஒவ்வொரு சுரமும் எப்படித் தொடங்கி முடிகிறது என்று ஆர்ட்டிகுலேஷன் சொல்கிறது: ஸ்லருக்குக் கீழ் இணைந்ததா, ஸ்டக்காட்டோ புள்ளியால் குறுக்கப்பட்டதா, டெனூட்டோ கோட்டின் கீழ் முழு நீளம் பிடிக்கப்பட்டதா, உச்சரிப்புக் குறியின் கீழ் கடினமாகத் தாக்கப்பட்டதா. ஒலியளவுக்கும் வடிவத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு.
அக்கார்டியனில் சத்தமாகவும் மெதுவாகவும் எப்படி வாசிப்பது?
முழுக்க முழுக்கக் காற்றுப்பையால். விசையை அழுத்தமாக அழுத்துவது எதுவும் செய்யாது, ஏனெனில் ஒலியளவு நாவைக் கடந்து செல்லும் காற்றழுத்தத்தை மட்டுமே சார்ந்திருக்கிறது. இடது கையிலிருந்து அதிக அழுத்தம் அதிக ஒலியளவைத் தருகிறது, குறைவான அழுத்தம் குறைவாகத் தருகிறது; காற்றைத் தொடர்ச்சியாகக் கட்டுப்படுத்துவதால், ஏற்கெனவே ஒலிக்கத் தொடங்கிய ஒரு சுரத்தையும் வீங்கவோ மறையவோ வைக்க முடியும்.
ஸ்டக்காட்டோ எப்போதும் ஒரே நீளமா?
இல்லை. ஸ்டக்காட்டோ என்றால் பிரிந்ததும் குறுக்கப்பட்டதும் என்று பொருள், ஆனால் அந்த விகிதம் தாளத்தையும் பாணியையும் கருவியையும் பொறுத்தது. வேகமான பரோக் அலெக்ரோவில் வரும் ஸ்டக்காட்டோ குவேவர், மெதுவான ரொமாண்டிக் இயக்கத்தில் வரும் ஸ்டக்காட்டோ க்ரோட்செட்டை விடத் துடிப்புக்கு ஒப்பிடும்போது மிகக் குறுகியது. அந்தப் புள்ளியை ஒரு நிலையான பின்னமாக அல்லாமல், பிரிக்கச் சொல்லும் அறிவுறுத்தலாகக் கருதுங்கள்.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.