Accordion · 6 min read
Accordion repertoire, grade by grade
Named pieces for every stage, from first folk melodies through Bach transcriptions to Zolotaryov and Gubaidulina, with what each level is actually testing.
Grades 1 and 2: the accompaniment habit
What is being tested here is not difficulty but coordination: can the right hand hold a melody while the left keeps a steady bass-chord pattern, and can you change bellows direction without the music stopping.
One thing worth saying at the outset: accordion grading is not as standardised as piano or violin. Trinity and the various national accordion federations each publish syllabuses, and a Grade 4 in one system is not exactly a Grade 4 in another. What follows is the broad consensus about what belongs where, which is more useful than any single list.
Material at this level is folk tunes and simple dances. Traditional melodies like Oh Susanna, Sakura, Russian and Ukrainian folk songs, easy waltzes and polkas, and the first pieces from the graded accordion methods. Simplified Beethoven and Mozart themes appear often and are useful because the phrasing is obvious.
The pieces are short and stay in C, G and F. The examiner is watching your left hand and your bellows, not your speed. Most students at this stage play too loud and change bellows only at bar lines, and fixing both is the real work of Grade 2.
Grades 3 and 4: articulation and character
Now the music asks for different touches: legato lines against a detached bass, accents placed by the bellows rather than the fingers, and registration changes within a piece.
Standard repertoire includes easier Bach from the Anna Magdalena notebook, the Minuet in G and the Musette in D, both of which sit beautifully on accordion. Add Czerny-style studies adapted for accordion, easier tangos, Italian and French waltzes, and the earlier pieces from Zolotaryov's Children's Suites, which are genuinely good music and not simplified anything.
This is also where most students meet their first real tango. A straightforward arrangement of La Cumparsita or an easy Piazzolla setting teaches rhythmic precision faster than any exercise, mainly because it sounds wrong immediately if you are sloppy.
Grades 5 and 6: polyphony and the bellows as an instrument
The jump here is real. Two or three independent voices must stay distinguishable, which means a single reed rank, careful articulation and no hiding behind musette.
Repertoire: Bach two-part inventions, short preludes and fugues, Handel and Rameau keyboard movements, Scarlatti sonatas at the easier end. On the original side, pieces by Vladislav Zolotaryov beyond the children's suites, works by Anatoly Kusyakov, and the standard concert arrangements of Piazzolla such as Oblivion and a properly voiced Libertango.
Bellows technique becomes an expressive tool rather than a logistical problem. Crescendo on a held chord, bellows shake in dance movements, and articulation produced by pressure alone are all expected. If a student is going to hit a wall, it is usually here, and the way through is slow practice at low volume.
Grades 7, 8 and beyond: free bass and the concert literature
At this level a converter instrument stops being optional. Free bass turns the left hand from a chord machine into a second keyboard, and the repertoire above Grade 6 largely assumes it.
Core works: Bach's larger preludes and fugues and the organ transcriptions, the Chromatic Fantasia and Fugue, Scarlatti sonatas at full speed, Mussorgsky's Pictures at an Exhibition in the accordion transcription. Original concert works include Zolotaryov's Partita and Chamber Suite, Vyacheslav Semionov's Don Rhapsody, and Sofia Gubaidulina's De Profundis, which is a serious undertaking in every sense and the piece most players cite as the moment the accordion stopped being a novelty.
Diploma-level programmes usually pair a substantial Baroque transcription with a twentieth or twenty-first century original work, plus something from the national tradition the player comes from.
A word about difficulty at this level. The hard part is rarely the notes. It is stamina, because a concert instrument is heavy and a twenty-minute programme is genuinely physical, and it is memory, because reading a dense free-bass score while managing two invisible keyboards is close to impossible. Players at this stage memorise almost everything.
Choosing pieces sensibly
Two rules that save years. First, take one piece a level below your grade, one at it, and one slightly above. The easy one is where you learn to sound good; the hard one is where you learn to work. A programme of three stretch pieces produces a player who is never comfortable.
Second, do not skip the folk and dance repertoire as you climb. Rhythm is a skill that degrades if unused, and a player who can manage a fugue but cannot hold a tango pulse is a familiar and slightly sad figure. Our free library at A&G Academy runs to more than 740 scores across all of these levels, so there is no good reason to spend a year on material you dislike.
Frequently asked
What pieces should a beginner accordionist learn first?
Start with short folk melodies and simple waltzes or polkas in C, G and F, played with a steady bass-chord left hand. Traditional tunes and simplified classical themes work well because the phrasing is obvious. The goal in the first months is coordination and smooth bellows changes, not difficulty.
When do accordionists start learning free bass?
Typically around Grade 6 or 7, after several years of Stradella. Free bass replaces preset chords with individual notes, which is essential for Bach fugues, organ transcriptions and most original concert repertoire. It needs a converter instrument, so many students delay it until they are ready to buy one.
Is Bach playable on the accordion?
Yes, and it is central to the serious repertoire. Sustained reeds suit polyphony well, and organ works transcribe naturally because both instruments hold notes indefinitely. Use a single reed rank rather than musette so the voices stay separate. Larger fugues and organ works need a free-bass instrument.
Repertorio de acordeón, grado a grado
Obras concretas para cada etapa, desde las primeras melodías populares hasta Bach, Zolotaryov y Gubaidulina, con lo que se evalúa de verdad en cada nivel.
Grados 1 y 2: la costumbre del acompañamiento
Lo que se evalúa aquí no es la dificultad sino la coordinación: si la mano derecha puede sostener una melodía mientras la izquierda mantiene un patrón estable de bajo y acorde, y si eres capaz de cambiar la dirección del fuelle sin que la música se pare.
Conviene decir algo de entrada: la graduación en acordeón no está tan normalizada como en piano o violín. Trinity y las distintas federaciones nacionales de acordeón publican cada una su programa, y un grado 4 de un sistema no es exactamente un grado 4 de otro. Lo que sigue es el consenso amplio sobre qué corresponde a cada nivel, que resulta más útil que cualquier lista concreta.
El material de este nivel son melodías populares y danzas sencillas. Temas tradicionales como Oh Susanna o Sakura, canciones populares rusas y ucranianas, valses y polcas fáciles y las primeras piezas de los métodos graduados de acordeón. Los temas simplificados de Beethoven y Mozart aparecen a menudo y son útiles porque el fraseo resulta evidente.
Las piezas son cortas y se mantienen en do, sol y fa. El examinador mira tu mano izquierda y tu fuelle, no tu velocidad. Casi todos los alumnos de esta etapa tocan demasiado fuerte y cambian el fuelle solo en las barras de compás, y corregir ambas cosas es el verdadero trabajo del grado 2.
Grados 3 y 4: articulación y carácter
Ahora la música pide toques distintos: líneas ligadas contra un bajo destacado, acentos hechos con el fuelle y no con los dedos, y cambios de registro dentro de una misma pieza.
El repertorio estándar incluye el Bach más fácil del cuaderno de Anna Magdalena, el Minueto en sol y la Musette en re, que quedan estupendamente en el acordeón. Añade estudios de corte czerniano adaptados al instrumento, tangos fáciles, valses italianos y franceses y las primeras piezas de las Suites infantiles de Zolotaryov, que son música buena de verdad y no una simplificación de nada.
Aquí es también donde la mayoría se encuentra con su primer tango de verdad. Un arreglo sencillo de La Cumparsita o un Piazzolla fácil enseña precisión rítmica más rápido que cualquier ejercicio, sobre todo porque suena mal de inmediato si uno es descuidado.
Grados 5 y 6: polifonía y el fuelle como instrumento
El salto aquí es real. Dos o tres voces independientes tienen que seguir distinguiéndose, lo que obliga a usar un solo juego de lengüetas, a cuidar la articulación y a no esconderse detrás del musette.
Repertorio: las invenciones a dos voces de Bach, preludios y fugas breves, movimientos de teclado de Händel y Rameau, y sonatas de Scarlatti de las más asequibles. En el lado original, piezas de Vladislav Zolotaryov más allá de las suites infantiles, obras de Anatoli Kusiakov y los arreglos de concierto habituales de Piazzolla, como Oblivion y un Libertango bien armonizado.
La técnica de fuelle se convierte en una herramienta expresiva y deja de ser un problema logístico. Se espera el crescendo sobre un acorde tenido, el tremolo de fuelle en los movimientos de danza y la articulación producida solo con la presión. Si un alumno va a chocar contra un muro, suele ser aquí, y la salida es estudiar despacio y a poco volumen.
Grados 7, 8 y más allá: bajo libre y literatura de concierto
A este nivel el instrumento convertidor deja de ser opcional. El bajo libre convierte la mano izquierda de máquina de acordes en un segundo teclado, y el repertorio por encima del grado 6 lo da en gran medida por supuesto.
Obras centrales: los preludios y fugas mayores de Bach y las transcripciones de órgano, la Fantasía cromática y fuga, las sonatas de Scarlatti a tempo real y los Cuadros de una exposición de Músorgski en transcripción para acordeón. Entre las obras de concierto originales están la Partita y la Suite de cámara de Zolotaryov, la Rapsodia del Don de Viacheslav Semionov y De Profundis de Sofia Gubaidulina, que es una empresa seria en todos los sentidos y la pieza que más intérpretes citan como el momento en que el acordeón dejó de ser una curiosidad.
Los programas de diploma suelen emparejar una transcripción barroca de peso con una obra original del siglo XX o XXI, más algo de la tradición nacional del intérprete.
Una palabra sobre la dificultad a este nivel. Lo difícil casi nunca son las notas. Es la resistencia física, porque un instrumento de concierto pesa y veinte minutos de programa son un esfuerzo real, y es la memoria, porque leer una partitura densa de bajo libre mientras se manejan dos teclados invisibles resulta casi imposible. Los intérpretes de esta etapa memorizan casi todo.
Elegir las piezas con cabeza
Dos reglas que ahorran años. La primera: lleva una pieza por debajo de tu grado, otra en tu grado y otra algo por encima. En la fácil aprendes a sonar bien; en la difícil aprendes a trabajar. Un programa con tres piezas exigentes produce un intérprete que nunca está cómodo.
La segunda: no abandones el repertorio popular y de danza según subes. El ritmo es una destreza que se degrada si no se usa, y un intérprete capaz de sacar adelante una fuga pero incapaz de sostener el pulso de un tango es una figura conocida y un poco triste. Nuestra biblioteca gratuita de A&G Academy pasa de 740 partituras repartidas por todos estos niveles, así que no hay ninguna buena razón para pasar un año con material que no te gusta.
Frequently asked
¿Qué piezas debe aprender primero un acordeonista principiante?
Empieza con melodías populares cortas y valses o polcas sencillas en do, sol y fa, tocadas con una mano izquierda estable de bajo y acorde. Las canciones tradicionales y los temas clásicos simplificados van bien porque el fraseo es evidente. El objetivo de los primeros meses es la coordinación y unos cambios de fuelle suaves, no la dificultad.
¿Cuándo empiezan los acordeonistas a estudiar el bajo libre?
Normalmente hacia el grado 6 o 7, tras varios años de Stradella. El bajo libre sustituye los acordes fijos por notas sueltas, imprescindible para las fugas de Bach, las transcripciones de órgano y casi todo el repertorio de concierto original. Exige un instrumento convertidor, así que muchos alumnos lo retrasan hasta poder comprar uno.
¿Se puede tocar Bach en el acordeón?
Sí, y es una parte central del repertorio serio. Las lengüetas sostenidas convienen a la polifonía, y las obras de órgano se transcriben con naturalidad porque ambos instrumentos mantienen las notas indefinidamente. Usa un solo juego de lengüetas en vez del musette para que las voces no se mezclen. Las fugas y las obras de órgano grandes piden un instrumento de bajo libre.
Le répertoire d'accordéon, grade par grade
Des pièces nommées pour chaque étape, des premières mélodies folkloriques à Bach, Zolotariov et Goubaïdoulina, avec ce que chaque niveau évalue vraiment.
Grades 1 et 2 : prendre l'habitude de l'accompagnement
Ce que l'on évalue ici n'est pas la difficulté mais la coordination : la main droite tient-elle une mélodie pendant que la gauche maintient une formule basse-accord régulière, et savez-vous changer de sens de soufflet sans que la musique s'arrête ?
Une chose mérite d'être dite d'emblée : la notation par grades n'est pas aussi normalisée à l'accordéon qu'au piano ou au violon. Trinity et les différentes fédérations nationales d'accordéon publient chacune leur programme, et un grade 4 dans un système n'est pas exactement un grade 4 dans un autre. Ce qui suit est le consensus large sur ce qui se place où, ce qui est plus utile que n'importe quelle liste isolée.
Le matériau de ce niveau, ce sont des airs traditionnels et des danses simples. Des mélodies comme Oh Susanna ou Sakura, des chants populaires russes et ukrainiens, des valses et des polkas faciles, et les premières pièces des méthodes d'accordéon graduées. Des thèmes simplifiés de Beethoven et de Mozart reviennent souvent, et ils sont utiles parce que le phrasé y est évident.
Les pièces sont courtes et restent en do, sol et fa. L'examinateur regarde votre main gauche et votre soufflet, pas votre vitesse. La plupart des élèves, à ce stade, jouent trop fort et ne changent de soufflet qu'aux barres de mesure ; corriger ces deux choses est le vrai travail du grade 2.
Grades 3 et 4 : articulation et caractère
La musique demande maintenant des touchers différents : des lignes legato contre une basse détachée, des accents placés par le soufflet plutôt que par les doigts, et des changements de registre à l'intérieur d'une pièce.
Le répertoire standard comprend le Bach facile du Petit livre d'Anna Magdalena, le Menuet en sol et la Musette en ré, qui tombent tous deux magnifiquement sous les doigts à l'accordéon. Ajoutez des études de type Czerny adaptées à l'accordéon, des tangos faciles, des valses italiennes et françaises, et les premières pièces des Suites pour enfants de Zolotariov, qui sont de la vraie bonne musique et non une simplification de quoi que ce soit.
C'est aussi là que la plupart des élèves rencontrent leur premier vrai tango. Un arrangement simple de La Cumparsita ou une adaptation facile de Piazzolla enseigne la précision rythmique plus vite que n'importe quel exercice, surtout parce que cela sonne faux immédiatement si l'on est approximatif.
Grades 5 et 6 : la polyphonie et le soufflet comme instrument
Le saut est réel. Deux ou trois voix indépendantes doivent rester distinctes, ce qui impose un seul rang d'anches, une articulation soignée et aucune cachette derrière le musette.
Répertoire : les inventions à deux voix de Bach, les petits préludes et fugues, des mouvements de clavier de Haendel et de Rameau, les sonates de Scarlatti les plus accessibles. Côté œuvres originales, des pièces de Vladislav Zolotariov au-delà des suites pour enfants, des œuvres d'Anatoli Koussiakov, et les arrangements de concert usuels de Piazzolla, comme Oblivion et un Libertango aux accords bien disposés.
La technique de soufflet devient un outil expressif plutôt qu'un problème logistique. Crescendo sur un accord tenu, tremblement de soufflet dans les mouvements de danse, articulation produite par la seule pression : tout cela est attendu. Si un élève doit se heurter à un mur, c'est en général ici, et la sortie passe par un travail lent à faible volume.
Grades 7, 8 et au-delà : basses chromatiques et littérature de concert
À ce niveau, l'instrument à convertisseur cesse d'être facultatif. Les basses chromatiques transforment la main gauche, de machine à accords en second clavier, et le répertoire au-dessus du grade 6 les suppose largement.
Œuvres centrales : les grands préludes et fugues de Bach et les transcriptions d'orgue, la Fantaisie chromatique et fugue, les sonates de Scarlatti à pleine vitesse, les Tableaux d'une exposition de Moussorgski dans la transcription pour accordéon. Parmi les œuvres de concert originales figurent la Partita et la Suite de chambre de Zolotariov, la Rhapsodie du Don de Viatcheslav Semionov, et De Profundis de Sofia Goubaïdoulina, entreprise sérieuse à tous égards et pièce que la plupart des interprètes citent comme le moment où l'accordéon a cessé d'être une curiosité.
Les programmes de niveau diplôme associent en général une transcription baroque conséquente à une œuvre originale du vingtième ou du vingt-et-unième siècle, plus quelque chose issu de la tradition nationale de l'interprète.
Un mot sur la difficulté à ce niveau. Le plus dur, ce sont rarement les notes. C'est l'endurance, parce qu'un instrument de concert est lourd et qu'un programme de vingt minutes est réellement physique, et c'est la mémoire, parce que lire une partition dense en basses chromatiques tout en gérant deux claviers invisibles relève presque de l'impossible. À ce stade, les interprètes mémorisent à peu près tout.
Choisir ses pièces intelligemment
Deux règles qui font gagner des années. D'abord, prenez une pièce un niveau en dessous de votre grade, une à votre niveau et une légèrement au-dessus. La facile est celle où l'on apprend à bien sonner ; la difficile est celle où l'on apprend à travailler. Un programme de trois pièces trop dures fabrique un musicien qui n'est jamais à l'aise.
Ensuite, ne laissez pas tomber le répertoire folklorique et dansant en progressant. Le rythme est une compétence qui se dégrade faute d'usage, et un musicien capable de tenir une fugue mais incapable de tenir une pulsation de tango est une figure connue et un peu triste. Notre bibliothèque gratuite à A&G Academy compte plus de 740 partitions couvrant tous ces niveaux : il n'y a donc aucune bonne raison de passer un an sur un matériau qui vous déplaît.
Frequently asked
Quelles pièces un accordéoniste débutant doit-il apprendre en premier ?
Commencez par de courtes mélodies folkloriques et des valses ou polkas simples en do, sol et fa, jouées avec une main gauche basse-accord régulière. Les airs traditionnels et les thèmes classiques simplifiés conviennent bien parce que le phrasé y est évident. L'objectif des premiers mois est la coordination et des changements de soufflet fluides, pas la difficulté.
Quand les accordéonistes commencent-ils les basses chromatiques ?
En général vers le grade 6 ou 7, après plusieurs années de Stradella. Les basses chromatiques remplacent les accords préréglés par des notes isolées, ce qui est indispensable pour les fugues de Bach, les transcriptions d'orgue et l'essentiel du répertoire de concert original. Elles demandent un instrument à convertisseur, et beaucoup d'élèves attendent donc d'être prêts à en acheter un.
Peut-on jouer Bach à l'accordéon ?
Oui, et c'est même le cœur du répertoire sérieux. Les anches tenues conviennent bien à la polyphonie, et les œuvres d'orgue se transcrivent naturellement, les deux instruments tenant les notes indéfiniment. Utilisez un seul rang d'anches plutôt que le musette, pour que les voix restent distinctes. Les grandes fugues et les œuvres d'orgue demandent un instrument à basses chromatiques.
Akkordeonrepertoire, Grade für Grade
Konkrete Stücke für jede Stufe, von den ersten Volksliedern über Bach-Bearbeitungen bis zu Solotarjow und Gubaidulina, und was jede Stufe wirklich prüft.
Grade 1 und 2: die Begleitung zur Gewohnheit machen
Geprüft wird hier nicht Schwierigkeit, sondern Koordination: Kann die rechte Hand eine Melodie halten, während die linke ein gleichmäßiges Bass-Akkord-Muster durchzieht, und können Sie die Balgrichtung wechseln, ohne dass die Musik stehen bleibt.
Eines gleich vorweg: Die Einstufung beim Akkordeon ist nicht so vereinheitlicht wie bei Klavier oder Violine. Trinity und die verschiedenen nationalen Akkordeonverbände geben je eigene Lehrpläne heraus, und ein Grade 4 im einen System ist nicht genau ein Grade 4 im anderen. Was folgt, ist der breite Konsens darüber, was wohin gehört, und der hilft mehr als jede einzelne Liste.
Auf dieser Stufe stehen Volkslieder und einfache Tänze. Traditionelle Melodien wie Oh Susanna oder Sakura, russische und ukrainische Volkslieder, leichte Walzer und Polkas und die ersten Stücke aus den Akkordeonschulen. Vereinfachte Themen von Beethoven und Mozart tauchen oft auf und sind nützlich, weil die Phrasierung offen zutage liegt.
Die Stücke sind kurz und bleiben in C-, G- und F-Dur. Die Prüferin schaut auf Ihre linke Hand und auf den Balg, nicht auf Ihr Tempo. Die meisten Schüler spielen auf dieser Stufe zu laut und wechseln den Balg nur an den Taktstrichen, und beides abzustellen ist die eigentliche Arbeit im Grade 2.
Grade 3 und 4: Artikulation und Charakter
Jetzt verlangt die Musik verschiedene Anschlagsarten: gebundene Linien über einem abgesetzten Bass, Akzente, die aus dem Balg und nicht aus den Fingern kommen, und Registerwechsel innerhalb eines Stücks.
Zum Standardrepertoire gehören leichtere Bach-Stücke aus dem Notenbüchlein für Anna Magdalena, das Menuett in G und die Musette in D, die beide wunderbar auf dem Akkordeon liegen. Dazu Etüden im Czerny-Stil in Akkordeonfassung, leichtere Tangos, italienische und französische Walzer und die früheren Stücke aus Solotarjows Kindersuiten, die richtig gute Musik sind und nichts Vereinfachtes.
Hier begegnen die meisten Schüler auch ihrem ersten echten Tango. Ein schlichtes Arrangement von La Cumparsita oder ein leichter Piazzolla-Satz lehrt rhythmische Genauigkeit schneller als jede Übung, vor allem deshalb, weil es sofort falsch klingt, wenn man schludert.
Grade 5 und 6: Mehrstimmigkeit und der Balg als Instrument
Der Sprung hier ist echt. Zwei oder drei selbständige Stimmen müssen unterscheidbar bleiben, und das heißt: ein einzelner Zungenchor, sorgfältige Artikulation und kein Verstecken hinter Musette.
Repertoire: Bachs zweistimmige Inventionen, kleine Präludien und Fugen, Tastensätze von Händel und Rameau, am leichteren Ende Scarlatti-Sonaten. Auf der Originalseite Stücke von Wladislaw Solotarjow jenseits der Kindersuiten, Werke von Anatoli Kussjakow und die gängigen Konzertarrangements von Piazzolla wie Oblivion und ein sauber ausgesetztes Libertango.
Die Balgtechnik wird vom logistischen Problem zum Ausdrucksmittel. Crescendo auf einem gehaltenen Akkord, Balgschüttler in Tanzsätzen und eine Artikulation, die allein aus dem Druck entsteht, werden hier erwartet. Wenn ein Schüler gegen eine Wand läuft, dann meistens hier, und der Weg hindurch führt über langsames Üben im Leisen.
Grade 7, 8 und darüber hinaus: Melodiebass und Konzertliteratur
Auf dieser Stufe ist ein Konverterinstrument nicht mehr optional. Der Melodiebass macht aus der linken Hand statt einer Akkordmaschine eine zweite Klaviatur, und das Repertoire oberhalb von Grade 6 setzt ihn weitgehend voraus.
Kernwerke: Bachs größere Präludien und Fugen und die Orgelbearbeitungen, die Chromatische Fantasie und Fuge, Scarlatti-Sonaten im vollen Tempo, Mussorgskis Bilder einer Ausstellung in der Akkordeonfassung. Zu den Originalwerken gehören Solotarjows Partita und die Kammersuite, Wjatscheslaw Semjonows Don-Rhapsodie und Sofia Gubaidulinas De Profundis, in jeder Hinsicht ein ernstes Unterfangen und das Stück, das die meisten Spieler als den Moment nennen, in dem das Akkordeon aufhörte, eine Kuriosität zu sein.
Programme auf Diplomniveau verbinden in der Regel eine umfangreiche Barockbearbeitung mit einem Originalwerk des 20. oder 21. Jahrhunderts, dazu etwas aus der nationalen Tradition, aus der die Spielerin kommt.
Ein Wort zur Schwierigkeit auf dieser Stufe. Das Schwere sind selten die Noten. Es ist die Ausdauer, weil ein Konzertinstrument schwer ist und ein zwanzigminütiges Programm wirklich körperlich wird, und es ist das Gedächtnis, weil eine dichte Melodiebasspartitur zu lesen und dabei zwei unsichtbare Klaviaturen zu bedienen fast unmöglich ist. Auf dieser Stufe spielen die Leute fast alles auswendig.
Stücke vernünftig auswählen
Zwei Regeln, die Jahre sparen. Erstens: Nehmen Sie ein Stück eine Stufe unter Ihrem Grade, eines auf Ihrer Stufe und eines etwas darüber. Am leichten lernen Sie, gut zu klingen; am schweren lernen Sie zu arbeiten. Ein Programm aus drei Überforderungen ergibt einen Spieler, der sich nie wohlfühlt.
Zweitens: Lassen Sie das Volks- und Tanzrepertoire beim Aufstieg nicht liegen. Rhythmus ist eine Fähigkeit, die verkümmert, wenn man sie nicht benutzt, und ein Spieler, der eine Fuge bewältigt, aber keinen Tangopuls halten kann, ist eine bekannte und etwas traurige Erscheinung. Unsere freie Bibliothek an der A&G Academy umfasst über 740 Noten über all diese Stufen hinweg, es gibt also keinen guten Grund, ein Jahr mit Material zu verbringen, das Ihnen nicht gefällt.
Frequently asked
Welche Stücke sollte ein Anfänger am Akkordeon zuerst lernen?
Beginnen Sie mit kurzen Volksmelodien und einfachen Walzern oder Polkas in C-, G- und F-Dur, gespielt über einer gleichmäßigen Bass-Akkord-Begleitung. Traditionelle Lieder und vereinfachte klassische Themen eignen sich gut, weil die Phrasierung offen zutage liegt. Ziel der ersten Monate sind Koordination und weiche Balgwechsel, nicht Schwierigkeit.
Wann fangen Akkordeonisten mit dem Melodiebass an?
Meist um Grade 6 oder 7, nach mehreren Jahren Stradella. Der Melodiebass ersetzt die fertigen Akkorde durch Einzeltöne und ist für Bach-Fugen, Orgelbearbeitungen und den größten Teil des Originalrepertoires unverzichtbar. Er verlangt ein Konverterinstrument, deshalb schieben viele Schüler ihn auf, bis sie eines kaufen können.
Lässt sich Bach auf dem Akkordeon spielen?
Ja, und er gehört zum Kern des ernsthaften Repertoires. Der tragende Zungenklang passt gut zur Mehrstimmigkeit, und Orgelwerke lassen sich naturgemäß übertragen, weil beide Instrumente Töne beliebig lange halten. Verwenden Sie einen einzelnen Zungenchor statt Musette, damit die Stimmen getrennt bleiben. Größere Fugen und Orgelwerke brauchen ein Melodiebassinstrument.
Il repertorio per fisarmonica, grado per grado
Brani precisi per ogni stadio, dalle prime melodie popolari a Bach fino a Zolotarev e Gubaidulina, con quello che ogni livello verifica davvero.
Gradi 1 e 2: l'abitudine all'accompagnamento
Quello che si verifica qui non è la difficoltà ma la coordinazione: la mano destra riesce a tenere una melodia mentre la sinistra mantiene un basso-accordo regolare, e riesci a cambiare direzione del mantice senza che la musica si fermi?
Una cosa va detta subito: la graduazione della fisarmonica non è standardizzata come quella del pianoforte o del violino. Trinity e le varie federazioni fisarmonicistiche nazionali pubblicano ciascuna i propri programmi, e un Grado 4 di un sistema non è esattamente un Grado 4 di un altro. Quello che segue è il consenso generale su cosa stia dove, che è più utile di qualunque singola lista.
Il materiale a questo livello sono melodie popolari e danze semplici. Melodie tradizionali come Oh Susanna e Sakura, canzoni popolari russe e ucraine, valzer e polke facili, e i primi brani dei metodi graduati per fisarmonica. I temi semplificati di Beethoven e Mozart compaiono spesso e sono utili perché il fraseggio è evidente.
I pezzi sono brevi e restano in Do, Sol e Fa. L'esaminatore guarda la mano sinistra e il mantice, non la velocità. Quasi tutti gli allievi a questo stadio suonano troppo forte e cambiano mantice solo sulle stanghette, e sistemare entrambe le cose è il vero lavoro del Grado 2.
Gradi 3 e 4: articolazione e carattere
Ora la musica chiede tocchi diversi: linee legate contro un basso staccato, accenti prodotti dal mantice e non dalle dita, e cambi di registro all'interno di un brano.
Il repertorio standard comprende il Bach più facile del quaderno di Anna Magdalena, il Minuetto in Sol e la Musette in Re, che sulla fisarmonica stanno entrambi benissimo. Aggiungi studi in stile Czerny adattati per fisarmonica, tanghi facili, valzer italiani e francesi, e i primi brani delle Suite per bambini di Zolotarev, che sono musica davvero buona e non sono affatto semplificazioni.
È anche qui che quasi tutti gli allievi incontrano il loro primo vero tango. Un arrangiamento lineare di La Cumparsita o una versione facile di Piazzolla insegna la precisione ritmica più in fretta di qualunque esercizio, soprattutto perché suona sbagliato all'istante se sei approssimativo.
Gradi 5 e 6: polifonia e il mantice come strumento
Qui il salto è reale. Due o tre voci indipendenti devono restare distinguibili, il che significa una sola fila di ance, articolazione curata e niente musette dietro cui nascondersi.
Repertorio: le invenzioni a due voci di Bach, i piccoli preludi e fughe, movimenti per tastiera di Händel e Rameau, le sonate di Scarlatti più abbordabili. Sul versante originale, i brani di Vladislav Zolotarev oltre le suite per bambini, le opere di Anatolij Kusjakov e gli arrangiamenti da concerto ormai standard di Piazzolla come Oblivion e un Libertango con le voci disposte come si deve.
La tecnica di mantice diventa uno strumento espressivo invece che un problema logistico. Il crescendo su un accordo tenuto, il bellows shake nei tempi di danza e l'articolazione ottenuta con la sola pressione sono tutti dati per scontati. Se un allievo deve sbattere contro un muro, di solito è qui, e la via d'uscita è studiare lentamente e a volume basso.
Gradi 7, 8 e oltre: bassi sciolti e letteratura da concerto
A questo livello lo strumento con convertitore smette di essere facoltativo. I bassi sciolti trasformano la mano sinistra da macchina per accordi a seconda tastiera, e il repertorio sopra il Grado 6 in gran parte li presuppone.
Opere centrali: i preludi e fughe più ampi di Bach e le trascrizioni organistiche, la Fantasia cromatica e fuga, le sonate di Scarlatti a velocità piena, i Quadri di un'esposizione di Musorgskij nella trascrizione per fisarmonica. Fra le opere da concerto originali ci sono la Partita e la Suite da camera di Zolotarev, la Rapsodia del Don di Vjačeslav Semionov e De Profundis di Sofia Gubaidulina, che è un'impresa seria sotto ogni aspetto e il brano che più interpreti citano come il momento in cui la fisarmonica ha smesso di essere una curiosità.
I programmi di livello diploma di solito accostano una trascrizione barocca sostanziosa a un'opera originale del Novecento o del Duemila, più qualcosa della tradizione nazionale da cui l'interprete proviene.
Due parole sulla difficoltà a questo livello. La parte difficile raramente sono le note. È la resistenza fisica, perché uno strumento da concerto è pesante e un programma di venti minuti è davvero fisico, ed è la memoria, perché leggere una partitura fitta a bassi sciolti mentre si gestiscono due tastiere invisibili è quasi impossibile. Gli interpreti a questo stadio mandano a memoria quasi tutto.
Scegliere i pezzi con criterio
Due regole che fanno risparmiare anni. Primo, prendi un brano un livello sotto il tuo grado, uno al tuo livello e uno leggermente sopra. Su quello facile impari a suonare bene; su quello difficile impari a lavorare. Un programma di tre pezzi tirati produce un interprete che non è mai a suo agio.
Secondo, non saltare il repertorio popolare e di danza mentre sali. Il ritmo è un'abilità che si deteriora se non la usi, e un interprete che se la cava con una fuga ma non regge il pulsare di un tango è una figura nota e un po' triste. La nostra biblioteca gratuita alla A&G Academy arriva a più di 740 spartiti su tutti questi livelli, quindi non c'è nessun buon motivo per passare un anno su materiale che non ti piace.
Frequently asked
Quali brani dovrebbe imparare per primi un fisarmonicista principiante?
Comincia con melodie popolari brevi e valzer o polke semplici in Do, Sol e Fa, suonati con una mano sinistra basso-accordo regolare. Le arie tradizionali e i temi classici semplificati funzionano bene perché il fraseggio è evidente. L'obiettivo dei primi mesi è la coordinazione e i cambi di mantice puliti, non la difficoltà.
Quando i fisarmonicisti iniziano a studiare i bassi sciolti?
Di solito verso il Grado 6 o 7, dopo diversi anni di Stradella. I bassi sciolti sostituiscono gli accordi preimpostati con note singole, cosa indispensabile per le fughe di Bach, le trascrizioni organistiche e quasi tutto il repertorio da concerto originale. Serve uno strumento con convertitore, quindi molti allievi rimandano finché non sono pronti a comprarne uno.
Bach si può suonare sulla fisarmonica?
Sì, ed è centrale nel repertorio serio. Le ance che tengono il suono si prestano bene alla polifonia, e le opere organistiche si trascrivono in modo naturale perché entrambi gli strumenti tengono le note all'infinito. Usa una sola fila di ance invece del musette, così le voci restano distinte. Le fughe più ampie e le opere organistiche richiedono uno strumento a bassi sciolti.
Repertório de acordeão, grau a grau
Peças concretas para cada fase, das primeiras melodias tradicionais às transcrições de Bach, a Zolotaryov e Gubaidulina, e o que cada nível testa de facto.
Graus 1 e 2: o hábito do acompanhamento
O que aqui se testa não é a dificuldade mas a coordenação: consegue a mão direita segurar uma melodia enquanto a esquerda mantém um padrão regular de baixo e acorde, e consegue mudar a direção do fole sem que a música pare.
Uma coisa que convém dizer desde já: a graduação no acordeão não está tão normalizada como no piano ou no violino. A Trinity e as várias federações nacionais de acordeão publicam os seus programas, e um Grau 4 de um sistema não é exatamente um Grau 4 de outro. O que se segue é o consenso geral sobre o que pertence a cada nível, o que é mais útil do que qualquer lista isolada.
O material deste nível são melodias tradicionais e danças simples. Melodias como Oh Susanna, Sakura, canções tradicionais russas e ucranianas, valsas e polcas fáceis, e as primeiras peças dos métodos graduados de acordeão. Temas simplificados de Beethoven e de Mozart aparecem muitas vezes e são úteis porque o fraseado é evidente.
As peças são curtas e ficam em dó, sol e fá. O júri está a olhar para a sua mão esquerda e para o seu fole, não para a sua velocidade. A maior parte dos alunos nesta fase toca alto demais e só muda o fole nas barras de compasso, e corrigir as duas coisas é o verdadeiro trabalho do Grau 2.
Graus 3 e 4: articulação e carácter
Agora a música pede toques diferentes: linhas ligadas contra um baixo destacado, acentos colocados pelo fole e não pelos dedos, e mudanças de registo dentro da peça.
O repertório corrente inclui Bach mais fácil do caderno de Anna Magdalena, o Minuete em Sol e a Musette em Ré, que assentam lindamente no acordeão. Junte estudos de estilo Czerny adaptados ao acordeão, tangos fáceis, valsas italianas e francesas e as primeiras peças das Suites Infantis de Zolotaryov, que são música genuinamente boa e não uma simplificação de coisa nenhuma.
É também aqui que a maioria dos alunos encontra o seu primeiro tango a sério. Um arranjo simples de La Cumparsita ou uma versão fácil de Piazzolla ensinam precisão rítmica mais depressa do que qualquer exercício, sobretudo porque soa imediatamente errado quando se é descuidado.
Graus 5 e 6: polifonia e o fole como instrumento
O salto aqui é real. Duas ou três vozes independentes têm de se manter distinguíveis, o que implica uma só fileira de palhetas, articulação cuidada e nada de esconder atrás do musette.
Repertório: invenções a duas vozes de Bach, prelúdios e fugas curtos, andamentos de tecla de Handel e de Rameau, sonatas de Scarlatti das mais acessíveis. Do lado original, peças de Vladislav Zolotaryov para além das suites infantis, obras de Anatoly Kusyakov e os arranjos de concerto correntes de Piazzolla, como Oblivion e um Libertango bem vozeado.
A técnica de fole passa a ser um recurso expressivo e não um problema de logística. Crescendo sobre um acorde sustentado, tremolo de fole nos andamentos de dança e articulação produzida só por pressão são coisas que já se esperam. Se um aluno vai bater numa parede, é normalmente aqui, e a saída é estudo lento e em volume baixo.
Graus 7, 8 e além: baixos livres e a literatura de concerto
Neste nível, um instrumento de conversor deixa de ser opcional. Os baixos livres transformam a mão esquerda de máquina de acordes em segundo teclado, e o repertório acima do Grau 6 pressupõe-nos em grande medida.
Obras centrais: os prelúdios e fugas maiores de Bach e as transcrições de órgão, a Fantasia Cromática e Fuga, as sonatas de Scarlatti a toda a velocidade, os Quadros de uma Exposição de Mussorgsky na transcrição para acordeão. Entre as obras de concerto originais contam-se a Partita e a Suite de Câmara de Zolotaryov, a Rapsódia do Don de Vyacheslav Semionov e o De Profundis de Sofia Gubaidulina, que é um empreendimento sério em todos os sentidos e a peça que a maioria dos intérpretes cita como o momento em que o acordeão deixou de ser uma novidade.
Os programas de diploma costumam juntar uma transcrição barroca substancial a uma obra original do século XX ou XXI, mais algo da tradição nacional de onde o intérprete vem.
Uma palavra sobre a dificuldade neste nível. A parte difícil raramente são as notas. É a resistência física, porque um instrumento de concerto é pesado e um programa de vinte minutos é verdadeiramente físico, e é a memória, porque ler uma partitura densa de baixos livres enquanto se gerem dois teclados invisíveis é quase impossível. Os intérpretes nesta fase memorizam quase tudo.
Escolher peças com cabeça
Duas regras que poupam anos. Primeira, leve uma peça um nível abaixo do seu grau, uma no seu grau e uma ligeiramente acima. Na fácil aprende a soar bem; na difícil aprende a trabalhar. Um programa de três peças esticadas produz um intérprete que nunca está à vontade.
Segunda, não abandone o repertório tradicional e de dança à medida que sobe. O ritmo é uma competência que se degrada se não for usada, e um intérprete que resolve uma fuga mas não segura a pulsação de um tango é uma figura conhecida e um pouco triste. A nossa biblioteca gratuita na A&G Academy tem mais de 740 partituras que cobrem todos estes níveis, portanto não há boa razão para passar um ano com material de que não gosta.
Frequently asked
Que peças deve um acordeonista principiante aprender primeiro?
Comece por melodias tradicionais curtas e valsas ou polcas simples em dó, sol e fá, com uma mão esquerda regular de baixo e acorde. As melodias tradicionais e os temas clássicos simplificados resultam bem porque o fraseado é evidente. O objetivo dos primeiros meses é a coordenação e mudanças de fole suaves, não a dificuldade.
Quando começam os acordeonistas a aprender baixos livres?
Normalmente por volta do Grau 6 ou 7, depois de vários anos de Stradella. Os baixos livres substituem os acordes prontos por notas individuais, o que é indispensável nas fugas de Bach, nas transcrições de órgão e na maior parte do repertório de concerto original. Exigem um instrumento de conversor, e por isso muitos alunos adiam até estarem prontos para comprar um.
Bach pode tocar-se no acordeão?
Pode, e está no centro do repertório sério. As palhetas sustentadas servem bem a polifonia, e as obras de órgão transcrevem-se com naturalidade porque os dois instrumentos seguram as notas indefinidamente. Use uma só fileira de palhetas em vez do musette, para que as vozes fiquem separadas. As fugas maiores e as obras de órgão precisam de um instrumento de baixos livres.
Репертуар аккордеониста класс за классом
Конкретные пьесы для каждой ступени: от первых народных мелодий через Баха к Золотарёву и Губайдулиной, и что на самом деле проверяет каждый уровень.
1 и 2 классы: привычка к аккомпанементу
Здесь проверяется не трудность, а координация: может ли правая рука вести мелодию, пока левая держит ровную фигуру бас-аккорд, и получается ли сменить направление меха так, чтобы музыка не останавливалась.
Одно уточнение с самого начала: аккордеонная аттестация стандартизирована не так, как фортепианная или скрипичная. Trinity и разные национальные аккордеонные федерации издают свои программы, и четвёртый класс в одной системе — не совсем четвёртый класс в другой. Дальше изложен общий консенсус о том, что куда относится, и он полезнее любого отдельного списка.
Материал этого уровня — народные напевы и простые танцы. Традиционные мелодии вроде Oh Susanna и Sakura, русские и украинские народные песни, лёгкие вальсы и польки, первые пьесы из аккордеонных школ. Часто встречаются упрощённые темы Бетховена и Моцарта, и они полезны тем, что фразировка в них очевидна.
Пьесы короткие и держатся до мажора, соль мажора и фа мажора. Экзаменатор смотрит на левую руку и на мех, а не на скорость. Большинство учеников на этой ступени играет слишком громко и меняет мех только по тактовым чертам, и исправление того и другого — настоящая работа второго класса.
3 и 4 классы: артикуляция и характер
Теперь музыка требует разных касаний: легатных линий против отрывистого баса, акцентов, сделанных мехом, а не пальцами, и смены регистров внутри пьесы.
Стандартный репертуар включает лёгкого Баха из Нотной тетради Анны Магдалены — Менуэт соль мажор и Мюзет ре мажор, оба прекрасно ложатся на аккордеон. Добавьте этюды черниевского типа в аккордеонной редакции, нетрудные танго, итальянские и французские вальсы и ранние пьесы из Детских сюит Золотарёва, которые являются по-настоящему хорошей музыкой, а не упрощением чего-либо.
Здесь же большинство учеников встречает своё первое настоящее танго. Несложная обработка La Cumparsita или лёгкая пьеса Пьяццоллы учит ритмической точности быстрее любого упражнения — в основном потому, что при неряшливой игре сразу слышно, что всё не так.
5 и 6 классы: полифония и мех как инструмент
Здесь скачок настоящий. Два-три самостоятельных голоса должны оставаться различимыми, а это значит один голосовой ряд, внимательная артикуляция и никакой возможности спрятаться за мюзетом.
Репертуар: двухголосные инвенции Баха, маленькие прелюдии и фуги, клавирные части Генделя и Рамо, сонаты Скарлатти из числа более лёгких. Из оригинального — пьесы Владислава Золотарёва помимо детских сюит, сочинения Анатолия Кусякова и стандартные концертные обработки Пьяццоллы, такие как Oblivion и толково расположенное Libertango.
Меховая техника превращается из логистической задачи в выразительное средство. Крещендо на выдержанном аккорде, тремоло мехом в танцевальных частях и артикуляция одним лишь давлением — всё это уже предполагается. Если ученик упирается в стену, то обычно именно здесь, и выход один: медленная работа на тихой динамике.
7-й, 8-й и дальше: выборный бас и концертная литература
На этом уровне готово-выборный инструмент перестаёт быть необязательным. Выборный бас превращает левую руку из аккордовой машины во вторую клавиатуру, и репертуар выше шестого класса в основном его подразумевает.
Ключевые сочинения: крупные прелюдии и фуги Баха и органные переложения, Хроматическая фантазия и фуга, сонаты Скарлатти в полном темпе, Картинки с выставки Мусоргского в аккордеонном переложении. Из оригинальных концертных вещей — Партита и Камерная сюита Золотарёва, Донская рапсодия Вячеслава Семёнова и De Profundis Софии Губайдулиной, которое во всех смыслах серьёзное предприятие и которое большинство исполнителей называет моментом, когда аккордеон перестал быть диковиной.
Программы уровня диплома обычно соединяют крупное барочное переложение с оригинальным сочинением XX или XXI века, плюс что-нибудь из национальной традиции, к которой принадлежит исполнитель.
Пара слов о трудности на этом уровне. Трудны здесь редко ноты. Трудна выносливость, потому что концертный инструмент тяжёлый, а двадцатиминутная программа — по-настоящему физическая работа, и трудна память, потому что читать плотную партитуру с выборным басом, управляя двумя невидимыми клавиатурами, почти невозможно. На этой ступени играют практически всё наизусть.
Как разумно выбирать пьесы
Два правила, которые экономят годы. Первое: берите одну пьесу на класс ниже своего, одну по классу и одну чуть выше. На лёгкой вы учитесь хорошо звучать, на трудной — работать. Программа из трёх пьес на пределе рождает исполнителя, которому никогда не бывает удобно.
Второе: не бросайте народный и танцевальный репертуар по мере подъёма. Ритм — навык, который разрушается без употребления, а исполнитель, справляющийся с фугой, но не держащий пульс танго, — фигура знакомая и слегка печальная. В нашей бесплатной библиотеке в A&G Academy больше 740 нот на все эти уровни, так что нет никаких причин тратить год на материал, который вам не нравится.
Frequently asked
Какие пьесы учить начинающему аккордеонисту первыми?
Начните с коротких народных мелодий и простых вальсов или полек в до, соль и фа мажоре, играя левой рукой ровный бас-аккорд. Традиционные напевы и упрощённые классические темы годятся хорошо, потому что фразировка в них очевидна. Цель первых месяцев — координация и плавная смена меха, а не трудность.
Когда аккордеонисты начинают осваивать выборный бас?
Обычно около шестого-седьмого класса, после нескольких лет на готовом басу. Выборный бас заменяет готовые аккорды отдельными нотами, и это необходимо для фуг Баха, органных переложений и большей части оригинального концертного репертуара. Нужен готово-выборный инструмент, поэтому многие откладывают это до момента, когда готовы его купить.
Играется ли Бах на аккордеоне?
Да, и он занимает центральное место в серьёзном репертуаре. Тянущиеся язычки хорошо подходят полифонии, а органные сочинения переносятся естественно, потому что оба инструмента держат звук сколь угодно долго. Берите один голосовой ряд, а не мюзет, чтобы голоса оставались раздельными. Крупные фуги и органные сочинения требуют инструмента с выборным басом.
手风琴曲目，一级一级来
每个阶段都有具体曲目，从最初的民歌旋律到巴赫改编曲，再到佐洛塔廖夫和古拜杜丽娜，并说明每一级真正在考什么。
一级和二级：把伴奏变成习惯
这里考的不是难度，而是协调：右手能不能撑住旋律，同时左手保持稳定的低音—和弦型；以及你能不能在不让音乐停下来的前提下换风箱方向。
有一点值得一开始就说清楚：手风琴的分级不像钢琴或小提琴那样统一。Trinity 和各国的手风琴联合会各自出版考纲，一个体系里的四级并不严格等于另一个体系的四级。下面写的是关于什么该放在哪一级的大致共识，这比任何一份单独的曲目表都更有用。
这个阶段的材料是民歌和简单舞曲：《哦，苏珊娜》、《樱花》之类的传统旋律，俄罗斯和乌克兰民歌，简易的华尔兹和波尔卡，以及分级教程里最前面的几首曲子。简化过的贝多芬和莫扎特主题也常见，而且很有用，因为分句一目了然。
曲子都很短，调性不出 C、G、F。考官看的是你的左手和你的风箱，不是你的速度。这个阶段大多数学生弹得太响，而且只在小节线上换风箱，把这两样改掉才是二级真正要做的功课。
三级和四级：分句与性格
现在音乐要求不同的触键了：连奏的旋律线配上断奏的低音，重音由风箱而不是手指给出，以及在一首曲子内部更换音栓配置。
常规曲目包括《安娜·玛格达莱娜笔记本》里较容易的巴赫，比如 G 大调小步舞曲和 D 大调缪塞特，这两首放在手风琴上都非常合适。再加上为手风琴改编的车尔尼式练习曲、较容易的探戈、意大利和法国华尔兹，以及佐洛塔廖夫《Children's Suites》（儿童组曲）里靠前的几首——那是真正的好音乐，不是任何东西的简化版。
多数学生也是在这里遇上第一首真正的探戈。一首直白的《La Cumparsita》改编谱，或者一首简易的皮亚佐拉，教会节奏精确性的速度胜过任何练习曲，主要是因为你一马虎，它立刻就听着不对。
五级和六级：复调，以及把风箱当乐器用
这里的跳跃是实打实的。两三个独立声部必须始终听得出彼此，这意味着只用单独一排簧片、仔细处理分句，并且不能躲在 musette 后面。
曲目方面：巴赫的二部创意曲、短小的前奏曲与赋格，亨德尔和拉莫的键盘乐章，以及斯卡拉蒂较容易的那些奏鸣曲。原创一侧则有佐洛塔廖夫儿童组曲以外的作品、阿纳托利·库夏科夫的曲子，以及皮亚佐拉的标准音乐会改编谱，比如《Oblivion》和一份声部安排得当的《Libertango》。
风箱技术从一个后勤问题变成了表现手段。持续和弦上的渐强、舞曲乐章里的抖风箱，以及仅靠压力做出来的分句，都是这个阶段的要求。学生如果要撞墙，一般就撞在这里，而穿过去的办法是小音量的慢练。
七级、八级及以上：自由低音与音乐会文献
到这个水平，转换式乐器不再是可选项。自由低音把左手从一台和弦机器变成第二副键盘，而六级以上的曲目基本上默认你有它。
核心作品：巴赫篇幅较大的前奏曲与赋格以及管风琴改编曲、《半音阶幻想曲与赋格》、全速的斯卡拉蒂奏鸣曲、穆索尔斯基《图画展览会》的手风琴改编版。原创音乐会作品包括佐洛塔廖夫的《Partita》和《Chamber Suite》（室内组曲）、维亚切斯拉夫·谢苗诺夫的《Don Rhapsody》（顿河狂想曲），以及索菲娅·古拜杜丽娜的《De Profundis》——后者在任何意义上都是一项严肃的工程，也是多数演奏者提到的、手风琴从此不再是新鲜玩意儿的那个节点。
文凭级别的节目单通常是一首分量十足的巴洛克改编曲，配一首二十或二十一世纪的原创作品，再加一首来自演奏者本国传统的曲子。
关于这个层次的难度还得多说一句。难的很少是音符本身。难的是体力，因为音乐会用琴很重，一套二十分钟的节目实实在在是体力活；还有背谱，因为一边读密密麻麻的自由低音谱、一边操控两副看不见的键盘，几乎是做不到的。到这个阶段，演奏者几乎什么都背。
明智地选曲
两条能省下好几年的规矩。第一，拿一首低于自己级别的、一首正好这个级别的、一首略高一点的。容易那首是你学着把琴弹好听的地方；难那首是你学着下功夫的地方。一份全是挑战曲的节目单，养出来的是一个永远不自在的演奏者。
第二，往上爬的时候不要跳过民间和舞曲曲目。节奏是一项不用就会退化的能力，而一个能应付赋格却撑不住探戈律动的演奏者，是个常见而略显可惜的形象。我们在 A&G Academy 的免费乐谱库覆盖上述所有级别，收了七百四十多份谱子，所以没有什么好理由要在自己不喜欢的材料上耗掉一年。
Frequently asked
手风琴初学者最先该学哪些曲子？
从 C、G、F 调上的短小民歌旋律和简单华尔兹、波尔卡开始，左手保持稳定的低音—和弦。传统曲调和简化过的古典主题都很好用，因为分句一目了然。头几个月的目标是协调和风箱的平稳转换，不是难度。
手风琴手一般什么时候开始学自由低音？
通常在六级或七级前后，也就是学了好几年斯特拉德拉之后。自由低音用单个音取代预设和弦，这对巴赫赋格、管风琴改编曲和多数原创音乐会曲目是必需的。它需要一台转换式乐器，所以许多学生会等到买得起的时候再开始。
巴赫能用手风琴弹吗？
能，而且他在严肃曲目里居于核心位置。可以持续的簧片很适合复调，管风琴作品改编起来也很自然，因为两件乐器都能把音无限延长。用单独一排簧片，别用 musette，这样声部才分得开。篇幅较大的赋格和管风琴作品需要自由低音乐器。
グレード別に見るアコーディオンのレパートリー
最初の民謡から、バッハの編曲を経て、ゾロタリョフやグバイドゥーリナまで。各段階で弾く具体的な曲名と、そのレベルが実際に何を試しているのかをまとめました。
グレード1・2——伴奏の習慣をつくる
ここで試されているのは難しさではなく、協調です。左手が安定したベースと和音のパターンを保ったまま、右手が旋律を持てるか。そして、音楽を止めずに蛇腹の向きを変えられるか。
最初に断っておくと、アコーディオンのグレード制はピアノやヴァイオリンほど標準化されていません。Trinity や各国のアコーディオン連盟がそれぞれシラバスを出していて、ある制度のグレード4は、別の制度のグレード4とぴたり同じではありません。以下に挙げるのは、どの曲がどのあたりに属するかについての大まかな共通了解です。特定の一覧表より、そのほうが役に立ちます。
この段階の教材は民謡と簡単な舞曲です。Oh Susanna、さくらさくら、ロシアやウクライナの民謡といった伝承曲、やさしいワルツやポルカ、そして段階別のアコーディオン教本の最初の曲。ベートーヴェンやモーツァルトの主題をやさしくしたものもよく出てきますし、フレーズの区切りが分かりやすいので役に立ちます。
曲は短く、調はC、G、Fにとどまります。試験官が見ているのは左手と蛇腹であって、速さではありません。この段階の生徒はたいてい音が大きすぎ、小節線でしか蛇腹を返しません。その二つを直すことが、グレード2の本当の課題です。
グレード3・4——アーティキュレーションと性格
ここからは、音楽がさまざまなタッチを求めてきます。切り離したベースに対するレガートの旋律、指ではなく蛇腹で置くアクセント、そして曲の途中でのレジスターの変更です。
定番のレパートリーには、『アンナ・マグダレーナ・バッハの音楽帳』からのやさしいバッハ、メヌエット ト長調、ミュゼット ニ長調があり、どちらもアコーディオンによく乗ります。さらにツェルニー風の練習曲をアコーディオン用に直したもの、やさしいタンゴ、イタリアやフランスのワルツ、そしてゾロタリョフの Children's Suites の前半の曲。これは本当に良い音楽で、何かをやさしくしたものではありません。
たいていの生徒が初めて本物のタンゴに出会うのも、このあたりです。La Cumparsita の素直な編曲や、やさしいピアソラの編曲は、どんな練習曲よりも早くリズムの正確さを教えてくれます。雑に弾けば、その場ですぐ間違って聞こえるからです。
グレード5・6——多声と、楽器としての蛇腹
ここでの跳躍は本物です。二声か三声が互いに聞き分けられる状態を保たなければならず、そのためにはリードは1セット、アーティキュレーションは丁寧に、ミュゼットに隠れることはできません。
レパートリーは、バッハの二声のインヴェンション、短い前奏曲とフーガ、ヘンデルやラモーの鍵盤曲の楽章、やさしめのスカルラッティのソナタ。オリジナルの側では、Children's Suites より先のウラジスラフ・ゾロタリョフの作品、アナトリー・クシャコフの作品、そして Oblivion や、声部をきちんと整えた Libertango といった定番のピアソラのコンサート用編曲です。
蛇腹の技術は、段取りの問題ではなく表現の道具になります。伸ばした和音でのクレッシェンド、舞曲でのベローズシェイク、圧力だけで作るアーティキュレーション。どれも求められます。生徒が壁にぶつかるとすれば、たいていここです。抜けていく道は、小さな音でのゆっくりした練習です。
グレード7・8、そしてその先——フリーベースとコンサートの文献
この段階になると、コンバーターの楽器は選択肢ではなくなります。フリーベースは左手を和音装置から第二の鍵盤へ変えますし、グレード6より上のレパートリーは、おおむねそれを前提にしています。
中心になる作品は、バッハの大きな前奏曲とフーガ、オルガン作品の編曲、半音階的幻想曲とフーガ、本来の速度で弾くスカルラッティのソナタ、そしてアコーディオン編曲の『展覧会の絵』。オリジナルのコンサート作品では、ゾロタリョフの Partita と Chamber Suite、ヴャチェスラフ・セミョーノフの Don Rhapsody、そしてソフィア・グバイドゥーリナの De Profundis です。最後の一曲はあらゆる意味で重い仕事で、アコーディオンが物珍しい楽器でなくなった瞬間として、多くの奏者が名前を挙げます。
ディプロマ水準のプログラムでは、たいていまとまった規模のバロック編曲に、20世紀か21世紀のオリジナル作品を組み合わせ、さらに奏者自身が育った国の伝統から一曲を加えます。
この段階での難しさについて、ひとこと。難所が音符であることは、めったにありません。難しいのは持久力です。コンサート用の楽器は重く、20分のプログラムは本当に体力勝負になります。もう一つは暗譜です。見えない鍵盤を二つ扱いながら、密度の高いフリーベースの楽譜を読むのはほとんど不可能だからです。この段階の奏者は、ほぼすべてを暗譜します。
曲を賢く選ぶ
何年も節約できる原則が二つあります。一つめ。自分のグレードより一段下の曲を一つ、ちょうどの曲を一つ、少し上の曲を一つ取ること。やさしい曲は、良い音で弾くことを学ぶ場所です。難しい曲は、取り組み方を学ぶ場所です。背伸びした曲ばかり三つ並べると、いつまでも余裕のない奏者ができあがります。
二つめ。上へ登っていくあいだも、民謡や舞曲のレパートリーを飛ばさないこと。リズムは使わなければ衰える技術ですし、フーガは弾けるのにタンゴの拍を保てない奏者というのは、よく見かける、少し寂しい姿です。A&G Academy の無料ライブラリーには、これらすべての段階にまたがって740点を超える楽譜があります。好きでもない教材に一年を使う理由は、どこにもありません。
Frequently asked
アコーディオンの初心者は、まずどんな曲を弾けばいいですか？
C、G、Fの調の短い民謡や、やさしいワルツ、ポルカから始めてください。左手はベースと和音を安定して刻みます。伝承曲や、クラシックの主題をやさしくしたものは、フレーズの区切りが分かりやすいのでよく働きます。最初の数か月の目標は、難しさではなく、両手の協調となめらかな蛇腹の返しです。
アコーディオン奏者はいつからフリーベースを始めますか？
たいていはグレード6か7のあたり、ストラデラを数年続けたあとです。フリーベースはプリセットの和音を一つずつの音に置き換えるもので、バッハのフーガ、オルガン作品の編曲、オリジナルのコンサート・レパートリーの大半には欠かせません。コンバーターの楽器が必要なので、それを買える時期まで先延ばしにする生徒も多くいます。
バッハはアコーディオンで弾けますか？
弾けますし、本格的なレパートリーの中心でもあります。持続するリードは多声によく合いますし、オルガン作品は自然に移せます。どちらの楽器も音をいくらでも伸ばせるからです。声部が分かれて聞こえるよう、ミュゼットではなくリード1セットを使ってください。大きなフーガやオルガン作品には、フリーベースの楽器が要ります。
급수별로 보는 아코디언 레퍼토리
첫 민요 선율에서 바흐 편곡을 거쳐 졸로타료프와 구바이둘리나까지, 단계마다 실제로 연주하는 곡과 그 급수가 정말로 보는 것이 무엇인지 짚어 봅니다.
1급과 2급: 반주하는 습관
여기서 보는 것은 난이도가 아니라 협응입니다. 왼손이 일정한 베이스-화음 형을 지키는 동안 오른손이 선율을 끌고 갈 수 있는지, 그리고 음악이 끊기지 않게 벨로즈 방향을 바꿀 수 있는지입니다.
처음에 한마디 해 둘 것이 있습니다. 아코디언 급수는 피아노나 바이올린만큼 표준화되어 있지 않습니다. Trinity와 여러 나라의 아코디언 연맹이 각각 요강을 내놓고 있어서, 한 체계의 4급이 다른 체계의 4급과 똑같지는 않습니다. 아래에 적은 것은 무엇이 어디에 속하는지에 대한 대체적인 합의이고, 어느 한 목록보다 이쪽이 더 쓸모 있습니다.
이 단계의 자료는 민요와 단순한 춤곡입니다. Oh Susanna, Sakura 같은 전통 선율, 러시아와 우크라이나 민요, 쉬운 왈츠와 폴카, 그리고 단계별 아코디언 교본의 첫 곡들입니다. 쉽게 고친 베토벤과 모차르트 주제도 자주 나오는데, 프레이징이 뚜렷해서 유용합니다.
곡은 짧고 다장조, 사장조, 바장조를 벗어나지 않습니다. 심사자가 보는 것은 속도가 아니라 왼손과 벨로즈입니다. 이 단계의 학생 대부분은 너무 크게 연주하고 마디선에서만 벨로즈를 바꾸는데, 이 둘을 고치는 것이 2급의 진짜 과제입니다.
3급과 4급: 아티큘레이션과 성격
이제 음악이 서로 다른 터치를 요구합니다. 끊어 치는 베이스 위의 레가토 선율, 손가락이 아니라 벨로즈로 놓는 악센트, 그리고 한 곡 안에서의 레지스터 변경입니다.
표준 레퍼토리에는 안나 막달레나 음악노트의 쉬운 바흐가 들어갑니다. G장조 미뉴에트와 D장조 뮈제트가 그렇고, 둘 다 아코디언에 아름답게 얹힙니다. 여기에 아코디언용으로 고친 체르니풍 연습곡, 쉬운 탱고, 이탈리아와 프랑스 왈츠, 그리고 졸로타료프 Children's Suites의 앞쪽 곡들이 더해집니다. 이 곡들은 무엇을 쉽게 고친 것이 아니라 그 자체로 좋은 음악입니다.
대부분의 학생이 첫 제대로 된 탱고를 만나는 것도 이 지점입니다. 수수하게 편곡한 La Cumparsita나 쉬운 피아졸라 편곡은 어떤 연습곡보다 빠르게 리듬의 정확성을 가르칩니다. 대충 하면 곧바로 틀린 소리가 나기 때문입니다.
5급과 6급: 다성부, 그리고 악기가 되는 벨로즈
여기서의 도약은 실제로 큽니다. 두세 개의 독립된 성부가 서로 구별되어야 하고, 그러려면 리드 한 열만 쓰고 아티큘레이션을 꼼꼼히 다루며 뮈제트 뒤에 숨지 말아야 합니다.
레퍼토리는 이렇습니다. 바흐의 2성 인벤션, 짧은 전주곡과 푸가, 헨델과 라모의 건반 악장, 그리고 쉬운 쪽의 스카를라티 소나타입니다. 창작 쪽으로는 어린이 모음곡을 넘어선 블라디슬라프 졸로타료프의 작품, 아나톨리 쿠샤코프의 작품, 그리고 Oblivion이나 성부를 제대로 배치한 Libertango 같은 피아졸라의 표준 연주회 편곡이 있습니다.
벨로즈 기술이 처리해야 할 과제에서 표현의 도구로 바뀝니다. 길게 끄는 화음 위의 크레셴도, 춤곡 악장에서의 벨로즈 셰이크, 압력만으로 만들어 내는 아티큘레이션이 모두 요구됩니다. 학생이 벽에 부딪히는 곳은 대개 여기이고, 뚫고 나가는 방법은 작은 소리로 천천히 연습하는 것입니다.
7급, 8급 그 이상: 프리베이스와 연주회 문헌
이 단계에서 컨버터 악기는 더 이상 선택 사항이 아닙니다. 프리베이스는 왼손을 화음 기계에서 두 번째 건반으로 바꿔 놓고, 6급 위의 레퍼토리는 대체로 그것을 전제합니다.
핵심 작품은 이렇습니다. 바흐의 큰 전주곡과 푸가, 오르간 작품 편곡, 반음계적 환상곡과 푸가, 제 속도로 연주하는 스카를라티 소나타, 아코디언 편곡판 무소륵스키 전람회의 그림입니다. 창작 연주회 작품으로는 졸로타료프의 Partita와 Chamber Suite, 뱌체슬라프 세묘노프의 Don Rhapsody, 그리고 소피야 구바이둘리나의 De Profundis가 있습니다. 마지막 곡은 모든 의미에서 만만찮은 과업이고, 아코디언이 진기한 구경거리이기를 그만둔 순간으로 가장 많은 연주자가 꼽는 작품입니다.
디플로마 과정의 프로그램은 대개 묵직한 바로크 편곡 하나에 20세기나 21세기 창작 작품 하나, 그리고 연주자가 속한 나라의 전통에서 나온 곡 하나를 묶습니다.
이 단계의 어려움에 대해 한마디 하자면, 힘든 부분은 좀처럼 음표가 아닙니다. 하나는 체력입니다. 연주회용 악기는 무겁고 20분짜리 프로그램은 정말로 몸을 씁니다. 다른 하나는 암보입니다. 보이지 않는 건반 두 벌을 다루면서 빽빽한 프리베이스 악보를 읽는 일은 거의 불가능에 가깝습니다. 이 단계의 연주자는 사실상 전부를 외웁니다.
곡을 분별 있게 고르는 법
몇 해를 아껴 주는 두 가지 원칙이 있습니다. 첫째, 자기 급수보다 한 단계 아래인 곡 하나, 자기 급수인 곡 하나, 조금 위인 곡 하나를 함께 잡으십시오. 쉬운 곡에서는 좋은 소리를 내는 법을 배우고, 어려운 곡에서는 작업하는 법을 배웁니다. 버거운 곡 셋으로 짠 프로그램은 한 번도 편안해지지 못하는 연주자를 만듭니다.
둘째, 올라가면서 민속·춤곡 레퍼토리를 건너뛰지 마십시오. 리듬은 쓰지 않으면 무뎌지는 기술이고, 푸가는 감당하면서 탱고의 박을 지키지 못하는 연주자는 흔히 보이는, 조금 안쓰러운 모습입니다. A&G Academy의 무료 자료실에는 이 모든 단계를 아우르는 740곡 이상의 악보가 있으니, 마음에 들지 않는 곡으로 1년을 보낼 이유는 없습니다.
Frequently asked
아코디언 초보자는 어떤 곡부터 배워야 하나요?
다장조, 사장조, 바장조의 짧은 민요 선율과 단순한 왈츠나 폴카부터 시작해, 왼손으로 일정한 베이스-화음을 짚으며 연주하십시오. 전통 선율과 쉽게 고친 클래식 주제는 프레이징이 뚜렷해서 잘 맞습니다. 처음 몇 달의 목표는 난이도가 아니라 협응과 매끄러운 벨로즈 전환입니다.
아코디언 연주자는 언제 프리베이스를 배우기 시작하나요?
보통 스트라델라를 몇 해 한 뒤 6급이나 7급 무렵입니다. 프리베이스는 미리 짜인 화음을 개별 음으로 바꾸어 주는데, 바흐 푸가와 오르간 편곡, 대부분의 창작 연주회 레퍼토리에 반드시 필요합니다. 컨버터 악기가 있어야 하므로 그 악기를 살 준비가 될 때까지 미루는 학생이 많습니다.
아코디언으로 바흐를 연주할 수 있나요?
가능하고, 진지한 레퍼토리의 중심에 있습니다. 지속되는 리드는 다성부 음악에 잘 맞고, 오르간 작품은 두 악기 모두 음을 얼마든지 붙잡아 둘 수 있어 자연스럽게 옮겨집니다. 성부가 갈라져 들리도록 뮈제트 대신 리드 한 열을 쓰십시오. 큰 푸가와 오르간 작품에는 프리베이스 악기가 필요합니다.
Repertoir akordion, gred demi gred
Karya bernama untuk setiap peringkat, daripada melodi rakyat pertama hingga transkripsi Bach, Zolotaryov dan Gubaidulina, serta apa yang diuji pada setiap aras.
Gred 1 dan 2: membina tabiat mengiringi
Apa yang diuji di sini bukan kesukaran tetapi koordinasi: bolehkah tangan kanan memegang melodi sementara tangan kiri mengekalkan corak bes-kord yang sekata, dan bolehkah anda menukar arah belos tanpa muzik terhenti.
Satu perkara yang wajar disebut dari awal: penggredan akordion tidak sepiawai piano atau biola. Trinity dan pelbagai persekutuan akordion kebangsaan masing-masing menerbitkan sukatan, dan Gred 4 dalam satu sistem bukanlah Gred 4 yang sama dalam sistem lain. Apa yang menyusul ialah kesepakatan umum tentang apa yang sepatutnya berada di mana, dan itu lebih berguna daripada mana-mana senarai tunggal.
Bahan pada aras ini ialah lagu rakyat dan tarian ringkas. Melodi tradisional seperti Oh Susanna, Sakura, lagu rakyat Rusia dan Ukraine, waltz dan polka yang mudah, serta karya pertama daripada kaedah akordion bergred. Tema Beethoven dan Mozart yang dipermudah kerap muncul dan berguna kerana frasanya jelas.
Karyanya pendek dan kekal dalam C, G dan F. Pemeriksa memerhatikan tangan kiri dan belos anda, bukan kelajuan anda. Kebanyakan pelajar pada peringkat ini bermain terlalu kuat dan menukar belos hanya pada garis bar, dan membetulkan kedua-duanya itulah kerja sebenar Gred 2.
Gred 3 dan 4: artikulasi dan watak
Kini muzik meminta sentuhan yang berbeza-beza: garis legato berlawan bes yang terpisah, aksen yang diletakkan oleh belos dan bukan oleh jari, serta pertukaran registrasi di dalam satu karya.
Repertoir piawainya termasuk Bach yang lebih mudah daripada buku nota Anna Magdalena, Minuet dalam G dan Musette dalam D, kedua-duanya duduk dengan cantik pada akordion. Tambah pula etud gaya Czerny yang disesuaikan untuk akordion, tango yang lebih mudah, waltz Itali dan Perancis, serta karya terawal daripada Children's Suites Zolotaryov, yang memang muzik yang baik dan bukan versi dipermudah bagi apa-apa pun.
Di sinilah juga kebanyakan pelajar bertemu tango sebenar mereka yang pertama. Aransemen La Cumparsita yang lurus atau gubahan Piazzolla yang mudah mengajar ketepatan ritma lebih cepat daripada mana-mana latihan, terutamanya kerana bunyinya terus salah jika anda cuai.
Gred 5 dan 6: polifoni dan belos sebagai alat ekspresi
Lonjakan di sini memang nyata. Dua atau tiga suara yang berdiri sendiri mesti kekal boleh dibezakan, yang bermakna satu set lidah sahaja, artikulasi yang berhati-hati dan tiada tempat bersembunyi di sebalik musette.
Repertoir: inventions dua bahagian Bach, prelude dan fuga yang pendek, pergerakan papan kekunci Handel dan Rameau, sonata Scarlatti yang lebih mudah. Di sebelah karya asli pula, karya Vladislav Zolotaryov selain suite kanak-kanaknya, karya Anatoly Kusyakov, dan aransemen konsert piawai Piazzolla seperti Oblivion dan Libertango yang disusun suaranya dengan betul.
Teknik belos menjadi alat ekspresi dan bukan lagi masalah logistik. Crescendo pada kord yang ditahan, goyangan belos dalam pergerakan tarian, dan artikulasi yang dihasilkan oleh tekanan semata-mata semuanya dijangkakan. Jika seorang pelajar akan terhantuk dinding, biasanya di sinilah tempatnya, dan jalan keluarnya ialah latihan perlahan pada kelantangan rendah.
Gred 7, 8 dan seterusnya: free bass dan himpunan karya konsert
Pada aras ini, alat converter bukan lagi pilihan. Free bass mengubah tangan kiri daripada mesin kord menjadi papan kekunci kedua, dan repertoir di atas Gred 6 sebahagian besarnya menganggap ia sedia ada.
Karya teras: prelude dan fuga Bach yang lebih besar serta transkripsi organnya, Chromatic Fantasia and Fugue, sonata Scarlatti pada kelajuan penuh, Pictures at an Exhibition Mussorgsky dalam transkripsi akordion. Karya konsert asli termasuk Partita dan Suite Kamar Zolotaryov, Don Rhapsody Vyacheslav Semionov, dan De Profundis Sofia Gubaidulina, yang merupakan usaha serius dalam setiap erti kata dan karya yang paling kerap disebut pemain sebagai detik akordion berhenti menjadi novelti.
Program peringkat diploma biasanya memadankan satu transkripsi Baroque yang besar dengan satu karya asli abad kedua puluh atau kedua puluh satu, ditambah sesuatu daripada tradisi kebangsaan pemain itu sendiri.
Sepatah kata tentang kesukaran pada aras ini. Bahagian yang sukar jarang sekali notnya. Ia stamina, kerana alat konsert berat dan program dua puluh minit benar-benar mencabar tubuh badan, dan ia ingatan, kerana membaca skor free bass yang padat sambil menguruskan dua papan kekunci yang tidak kelihatan hampir mustahil. Pemain pada peringkat ini menghafal hampir kesemuanya.
Memilih karya dengan waras
Dua peraturan yang menjimatkan bertahun-tahun. Pertama, ambil satu karya satu aras di bawah gred anda, satu pada gred anda, dan satu sedikit di atasnya. Karya yang mudah itulah tempat anda belajar berbunyi sedap; karya yang sukar itulah tempat anda belajar bekerja. Program tiga karya yang semuanya meregang menghasilkan pemain yang tidak pernah selesa.
Kedua, jangan langkau repertoir rakyat dan tarian sambil anda mendaki. Ritma ialah kemahiran yang merosot jika tidak digunakan, dan pemain yang boleh mengendalikan fuga tetapi tidak mampu memegang denyut tango ialah sosok yang biasa dan agak menyedihkan. Perpustakaan percuma kami di A&G Academy mengandungi lebih 740 skor merentasi semua aras ini, jadi tiada sebab yang baik untuk menghabiskan setahun dengan bahan yang anda tidak gemari.
Frequently asked
Karya apakah yang patut dipelajari dahulu oleh pemain akordion pemula?
Mulakan dengan melodi rakyat yang pendek dan waltz atau polka yang mudah dalam C, G dan F, dimainkan dengan tangan kiri bes-kord yang sekata. Lagu tradisional dan tema klasik yang dipermudah sesuai kerana frasanya jelas. Matlamat pada beberapa bulan pertama ialah koordinasi dan pertukaran belos yang licin, bukan kesukaran.
Bilakah pemain akordion mula mempelajari free bass?
Lazimnya sekitar Gred 6 atau 7, selepas beberapa tahun dengan Stradella. Free bass menggantikan kord pratetap dengan not satu per satu, sesuatu yang penting untuk fuga Bach, transkripsi organ dan kebanyakan repertoir konsert asli. Ia memerlukan alat converter, jadi ramai pelajar menangguhkannya sehingga mereka bersedia untuk membeli satu.
Bolehkah Bach dimainkan pada akordion?
Boleh, malah ia teras kepada repertoir yang serius. Lidah yang berbunyi berterusan sesuai dengan polifoni, dan karya organ ditranskripsi secara semula jadi kerana kedua-dua alat menahan not tanpa had. Gunakan satu set lidah dan bukan musette supaya suara kekal berasingan. Fuga dan karya organ yang lebih besar memerlukan alat free bass.
அக்கார்டியன் ரெபர்ட்டோ, கிரேடு வாரியாக
முதல் நாட்டுப்புற மெட்டுகள் முதல் பாஹ் தழுவல்கள், Zolotaryov, Gubaidulina வரை ஒவ்வொரு நிலைக்குமான படைப்புகள், மேலும் ஒவ்வொரு நிலையும் உண்மையில் எதைச் சோதிக்கிறது.
கிரேடு 1 மற்றும் 2: இணைவாசிப்புப் பழக்கம்
இங்கே சோதிக்கப்படுவது கடினம் அல்ல, ஒருங்கிணைப்பு: இடது கை நிலையான பாஸ்-கார்டு வடிவத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது வலது கையால் ஒரு மெட்டைத் தாங்க முடிகிறதா, இசை நின்றுவிடாமல் காற்றுப்பையின் திசையை மாற்ற முடிகிறதா.
தொடக்கத்திலேயே சொல்ல வேண்டிய ஒன்று: பியானோ அல்லது வயலினைப் போல அக்கார்டியன் கிரேடிங் தரப்படுத்தப்படவில்லை. Trinity-யும் பல்வேறு தேசிய அக்கார்டியன் கூட்டமைப்புகளும் தனித்தனியாகப் பாடத்திட்டங்களை வெளியிடுகின்றன; ஒரு அமைப்பின் கிரேடு 4 மற்றொன்றின் கிரேடு 4 அல்ல. கீழே வருவது எது எங்கே சேரும் என்பது பற்றிய பரந்த ஒருமித்த கருத்து — எந்த ஒரு தனிப் பட்டியலையும் விட அதுவே பயனுள்ளது.
இந்த நிலையின் பொருள் நாட்டுப்புற மெட்டுகளும் எளிய நடனங்களும். Oh Susanna, Sakura போன்ற பாரம்பரிய மெட்டுகள், ரஷ்ய மற்றும் உக்ரேனிய நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், எளிய வால்ட்ஸ்களும் போல்காக்களும், கிரேடு வாரியான அக்கார்டியன் பயிற்சி நூல்களின் முதல் படைப்புகள். எளிமைப்படுத்தப்பட்ட பீத்தோவன், மொஸார்ட் மெட்டுகள் அடிக்கடி வருகின்றன; சொற்றொடரமைப்பு தெளிவாக இருப்பதால் அவை பயனுள்ளவை.
படைப்புகள் குறுகியவை, C, G, F கீகளிலேயே இருக்கின்றன. தேர்வாளர் உங்கள் வேகத்தை அல்ல, உங்கள் இடது கையையும் காற்றுப்பையையும் கவனிக்கிறார். இந்த நிலையில் பெரும்பாலான மாணவர்கள் மிக உரக்க வாசிக்கிறார்கள், பார் கோடுகளில் மட்டுமே காற்றுப்பையை மாற்றுகிறார்கள். இரண்டையும் சரிசெய்வதுதான் கிரேடு 2-இன் உண்மையான வேலை.
கிரேடு 3 மற்றும் 4: ஆர்ட்டிகுலேஷனும் குணச்சித்திரமும்
இப்போது இசை வெவ்வேறு தொடுகைகளைக் கோருகிறது: துண்டிக்கப்பட்ட பாஸுக்கு எதிராக லெகாட்டோ வரிகள், விரல்களால் அல்ல காற்றுப்பையால் வைக்கப்படும் அழுத்தக் குறிகள், ஒரு படைப்புக்குள்ளேயே ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் மாற்றங்கள்.
நிலையான ரெபர்ட்டோவில் Anna Magdalena நோட்டுப் புத்தகத்திலிருந்து எளிதான பாஹ் படைப்புகள் — G-யில் உள்ள Minuet, D-யில் உள்ள Musette — இரண்டும் அக்கார்டியனில் அழகாக அமர்பவை. இவற்றுடன் அக்கார்டியனுக்காகத் தழுவப்பட்ட செர்னி பாணிப் பயிற்சிகள், எளிதான டாங்கோக்கள், இத்தாலிய மற்றும் பிரெஞ்சு வால்ட்ஸ்கள், Zolotaryov-இன் Children's Suites-இன் முந்தைய படைப்புகள் ஆகியவற்றையும் சேர்க்கலாம். அந்தச் சூட்டுகள் உண்மையிலேயே நல்ல இசை, எதையும் எளிமைப்படுத்தியவை அல்ல.
பெரும்பாலான மாணவர்கள் தங்கள் முதல் உண்மையான டாங்கோவைச் சந்திப்பதும் இங்கேதான். La Cumparsita-வின் நேரடியான தழுவலோ எளிதான Piazzolla அமைப்போ, எந்தப் பயிற்சியை விடவும் வேகமாகத் தாள நுட்பத்தைக் கற்பிக்கிறது — முக்கியமாக, நீங்கள் கவனக்குறைவாக இருந்தால் அது உடனடியாகவே தவறாக ஒலிக்கும் என்பதால்.
கிரேடு 5 மற்றும் 6: பாலிஃபோனியும் கருவியாக மாறும் காற்றுப்பையும்
இங்குள்ள தாவல் உண்மையானது. இரண்டு அல்லது மூன்று சுதந்திரமான குரல்கள் தனித்தனியாக அடையாளம் காணக்கூடியவையாக இருக்க வேண்டும். அதாவது ஒரே ஒரு நாவு வரிசை, கவனமான ஆர்ட்டிகுலேஷன், முசெட்டுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ள இடமில்லை.
ரெபர்ட்டோ: பாஹின் இரு-குரல் இன்வென்ஷன்கள், குறுகிய ப்ரெல்யூட்களும் ஃபியூக்குகளும், ஹாண்டெல் மற்றும் ரமோவின் விசைக்கருவிப் பகுதிகள், எளிதான முனையில் ஸ்கார்லாட்டி சொனாட்டாக்கள். சொந்த ரெபர்ட்டோ பக்கத்தில், குழந்தைகளுக்கான சூட்டுகளைத் தாண்டிய Vladislav Zolotaryov-இன் படைப்புகள், Anatoly Kusyakov-இன் படைப்புகள், மேலும் Oblivion போன்ற Piazzolla-வின் நிலையான கச்சேரித் தழுவல்களும் சரியாக வாய்ஸ் செய்யப்பட்ட Libertango-வும்.
காற்றுப்பை நுட்பம் ஒரு தளவாடப் பிரச்சினையாக இல்லாமல் ஒரு வெளிப்பாட்டுக் கருவியாக மாறுகிறது. பிடித்து வைத்த கார்டின் மேல் க்ரெஷெண்டோ, நடனப் பகுதிகளில் காற்றுப்பை அதிர்வு, அழுத்தத்தால் மட்டுமே உருவாக்கப்படும் ஆர்ட்டிகுலேஷன் — இவை அனைத்தும் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. ஒரு மாணவர் சுவரில் மோதப் போகிறார் என்றால் அது பொதுவாக இங்கேதான்; அதைத் தாண்டும் வழி, குறைந்த ஒலியளவில் மெதுவான பயிற்சி.
கிரேடு 7, 8 மற்றும் அதற்கு மேல்: ஃப்ரீ பாஸும் கச்சேரி இலக்கியமும்
இந்த நிலையில் கன்வர்ட்டர் கருவி விருப்பத் தேர்வாக இருப்பது நின்றுவிடுகிறது. ஃப்ரீ பாஸ் இடது கையை ஒரு கார்டு இயந்திரத்திலிருந்து இரண்டாவது விசைப்பலகையாக மாற்றுகிறது; கிரேடு 6-க்கு மேலான ரெபர்ட்டோ பெரும்பாலும் அதை முன்னிறுத்தியே எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
மைய்யப் படைப்புகள்: பாஹின் பெரிய ப்ரெல்யூட்களும் ஃபியூக்குகளும், ஆர்கன் தழுவல்கள், Chromatic Fantasia and Fugue, முழு வேகத்தில் ஸ்கார்லாட்டி சொனாட்டாக்கள், அக்கார்டியன் தழுவலில் முசோர்க்ஸ்கியின் Pictures at an Exhibition. சொந்தக் கச்சேரிப் படைப்புகளில் Zolotaryov-இன் Partita மற்றும் Chamber Suite, Vyacheslav Semionov-இன் Don Rhapsody, மேலும் Sofia Gubaidulina-வின் De Profundis ஆகியவை அடங்கும். De Profundis எல்லா அர்த்தத்திலும் ஒரு தீவிரமான முயற்சி; அக்கார்டியன் ஒரு வேடிக்கைப் பொருளாக இருப்பதை நிறுத்திய கணம் என்று பெரும்பாலான வாசிப்பாளர்கள் மேற்கோள் காட்டும் படைப்பு அதுவே.
டிப்ளோமா நிலை நிகழ்ச்சி நிரல்கள் பொதுவாக ஒரு கனமான பரோக் தழுவலை இருபதாம் அல்லது இருபத்தோராம் நூற்றாண்டுச் சொந்தப் படைப்புடன் இணைக்கின்றன; அத்துடன் வாசிப்பாளர் வந்த தேசிய மரபிலிருந்து ஏதோ ஒன்றையும் சேர்க்கின்றன.
இந்த நிலையில் கடினம் பற்றி ஒரு வார்த்தை. கடினமான பகுதி அரிதாகவே சுரங்கள்தான். அது தாங்குதிறன் — ஏனெனில் கச்சேரிக் கருவி கனமானது, இருபது நிமிட நிகழ்ச்சி நிரல் உண்மையிலேயே உடல் உழைப்பு. மேலும் அது நினைவாற்றல் — ஏனெனில் கண்ணுக்குத் தெரியாத இரு விசைப்பலகைகளை நிர்வகித்துக்கொண்டே அடர்த்தியான ஃப்ரீ-பாஸ் ஸ்கோரைப் படிப்பது கிட்டத்தட்ட இயலாதது. இந்த நிலையில் உள்ள வாசிப்பாளர்கள் கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் மனப்பாடம் செய்துவிடுகிறார்கள்.
படைப்புகளை விவேகமாகத் தேர்வது
ஆண்டுகளைச் சேமிக்கும் இரு விதிகள். முதலாவது, உங்கள் கிரேடுக்கு ஒரு நிலை கீழே ஒரு படைப்பு, உங்கள் கிரேடிலேயே ஒன்று, சற்று மேலே ஒன்று — இப்படி எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். எளிதான படைப்பில்தான் நன்றாக ஒலிப்பதைக் கற்கிறீர்கள்; கடினமான படைப்பில்தான் உழைப்பதைக் கற்கிறீர்கள். மூன்றும் கடினமான படைப்புகளாக இருக்கும் நிகழ்ச்சி நிரல், ஒருபோதும் வசதியாக உணராத ஒரு வாசிப்பாளரை உருவாக்குகிறது.
இரண்டாவது, மேலே ஏறும்போது நாட்டுப்புற மற்றும் நடன ரெபர்ட்டோவைத் தவிர்த்துவிடாதீர்கள். தாளம் என்பது பயன்படுத்தாவிட்டால் தேய்ந்துபோகும் திறன்; ஒரு ஃபியூக்கைச் சமாளிக்கக்கூடிய, ஆனால் ஒரு டாங்கோவின் துடிப்பைப் பிடிக்க முடியாத வாசிப்பாளர் நமக்குப் பரிச்சயமான, சற்று சோகமான உருவம். A&G Academy-யின் இலவச நூலகத்தில் இந்த எல்லா நிலைகளையும் உள்ளடக்கிய 740-க்கும் மேற்பட்ட ஸ்கோர்கள் இருக்கின்றன; எனவே உங்களுக்குப் பிடிக்காத பொருளில் ஓராண்டைச் செலவழிப்பதற்கு நல்ல காரணம் எதுவும் இல்லை.
Frequently asked
தொடக்க நிலை அக்கார்டியன் வாசிப்பாளர் முதலில் எந்தப் படைப்புகளைக் கற்க வேண்டும்?
C, G, F கீகளில் குறுகிய நாட்டுப்புற மெட்டுகளுடனும் எளிய வால்ட்ஸ் அல்லது போல்காவுடனும் தொடங்குங்கள், இடது கையில் நிலையான பாஸ்-கார்டு வடிவத்துடன். பாரம்பரிய மெட்டுகளும் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட செவ்வியல் தீம்களும் நன்றாகப் பொருந்துகின்றன, ஏனெனில் சொற்றொடரமைப்பு தெளிவாக இருக்கும். முதல் மாதங்களின் இலக்கு கடினம் அல்ல — ஒருங்கிணைப்பும் மென்மையான காற்றுப்பை மாற்றங்களும்.
அக்கார்டியன் வாசிப்பாளர்கள் எப்போது ஃப்ரீ பாஸ் கற்கத் தொடங்குகிறார்கள்?
பொதுவாகக் கிரேடு 6 அல்லது 7 வாக்கில், பல ஆண்டுகள் ஸ்ட்ரடெல்லா கற்ற பிறகு. ஃப்ரீ பாஸ் முன்னமைக்கப்பட்ட கார்டுகளுக்குப் பதிலாகத் தனிச் சுரங்களைத் தருகிறது; பாஹ் ஃபியூக்குகள், ஆர்கன் தழுவல்கள், பெரும்பாலான சொந்தக் கச்சேரி ரெபர்ட்டோ ஆகியவற்றுக்கு அது அவசியம். அதற்குக் கன்வர்ட்டர் கருவி தேவை என்பதால், பலர் ஒன்றை வாங்கத் தயாராகும் வரை அதைத் தள்ளிப்போடுகிறார்கள்.
அக்கார்டியனில் பாஹ் வாசிக்க முடியுமா?
முடியும், மேலும் தீவிர ரெபர்ட்டோவின் மையமே அதுதான். நீடிக்கும் நாவுகள் பாலிஃபோனிக்கு நன்கு பொருந்துகின்றன; இரு கருவிகளுமே சுரங்களை எவ்வளவு நேரமும் பிடித்து வைப்பதால் ஆர்கன் படைப்புகள் இயல்பாகவே தழுவப்படுகின்றன. குரல்கள் தனித்தனியாக இருக்க முசெட்டுக்குப் பதிலாக ஒரே ஒரு நாவு வரிசையைப் பயன்படுத்துங்கள். பெரிய ஃபியூக்குகளுக்கும் ஆர்கன் படைப்புகளுக்கும் ஃப்ரீ-பாஸ் கருவி தேவை.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.