Accordion · 6 min read
Accordion registers, explained
Bassoon, clarinet, master, musette: what each register switch does to the reeds, what the dot diagrams mean, and how to choose one that suits the music.
What a register actually is
Inside an accordion the reeds are grouped into ranks. A rank is a complete set of reeds covering the keyboard at one pitch level. A typical four-rank treble instrument carries one rank an octave below written pitch, two ranks at written pitch, and one an octave above.
Behind each rank sits a slider, a perforated strip of wood or metal that can cover or uncover the openings into that rank's chambers. A register switch moves those sliders. Press a switch and you are not changing the notes, the fingering or the volume in any fundamental way. You are choosing which ranks of reeds the air is allowed to reach.
This is borrowed directly from the pipe organ, and so is the vocabulary. Sixteen-foot means an octave below written pitch, eight-foot means written pitch, four-foot means an octave above. The numbers refer to the length organ pipes would need to be, which is meaningless for reeds but the naming stuck.
Reading the dot diagrams
Register switches are usually labelled with a small circle divided into three horizontal bands, with dots in them. The top band is the four-foot rank, the middle band the eight-foot ranks, the bottom band the sixteen-foot. A dot means that rank is sounding.
So a single dot in the middle is one eight-foot rank alone: the clean tone usually called clarinet. A single dot at the bottom is sixteen-foot alone, called bassoon, the dark low register. Two dots side by side in the middle band means both eight-foot ranks, the wet or musette sound. Dots in all three bands is the full sound, called master, and on many instruments it is the least useful setting despite being the loudest.
Once you can read the diagrams you can read any accordion's switches without knowing the maker's naming conventions, which vary and are not standardised.
The common registers and what they are for
Bassoon, sixteen-foot alone, is warm and rounded and sits below the singer or the melody instrument. It is the register for accompaniment, for bass lines, and for anything that should not compete with a voice.
Clarinet, a single eight-foot rank, is the plainest and most honest sound the instrument has. It is what you want for counterpoint, for Bach, for anything where inner voices need to stay separate. Beginners tend to avoid it because it sounds thin on its own, then discover after a few years that it is the register they use most.
Musette combines two or three eight-foot ranks tuned deliberately apart. The beating between them produces the shimmer everyone associates with a Paris street corner. French instruments often use three ranks with the outer two tuned sharp and flat of the middle. It is glorious in its place and a disaster in polyphony, where every beat blurs the voices together.
Piccolo, four-foot alone, is bright and cutting and useful for a brief change of colour or for doubling a melody an octave up. Very little music wants it for long.
Cassotto, chin switches and the left hand
On better instruments some ranks speak into a cassotto, a tone chamber built into the body that softens and darkens them before the sound reaches the grille. On a typical cassotto instrument the sixteen-foot and one eight-foot rank are in the chamber and the others are outside it, which means two eight-foot ranks can be nominally identical in pitch but quite different in colour. This is why one switch on a concert instrument can sound noticeably rounder than another that the diagram says is the same.
Many instruments also have chin switches along the top of the treble side, operated with the jaw so you can change register without taking a hand off the keyboard. They feel absurd for about a week and then become indispensable.
The left hand has its own registers too, usually fewer, typically switching between a full bass sound and a thinner one for lighter accompaniment. They are worth exploring; most players find their bass switches by accident years after buying the instrument.
Choosing one, and when to change
The practical rule is to pick a register for the musical function, not the volume. Ask what the passage is doing. Carrying a melody over an ensemble? Something with four-foot in it. Supporting a singer? Bassoon or a single eight-foot. Playing three independent voices? A single rank, almost always.
Mark register changes in your score, and practise the change itself, because a switch pressed mid-phrase makes an audible click and a momentary gap if you are clumsy about it. Good players change registers at phrase joins and rests, and you stop noticing that they did it. Our free score library at A&G Academy carries suggested registrations in a fair number of the arrangements, which is a reasonable place to start before you form your own opinions.
Frequently asked
What do the buttons above the accordion keyboard do?
Those are register switches. They slide covers over the reed chambers inside, switching whole ranks of reeds in and out of play. They change the tone colour, not the pitch of the notes you finger. Names like bassoon, clarinet, musette and master describe which combination of low, middle and high ranks is sounding.
What does musette tuning mean on an accordion?
Musette means two or three reed ranks at the same nominal pitch are deliberately tuned slightly apart. The small difference makes the notes beat against each other, producing the wavering shimmer of French and Italian popular accordion. The wider the detuning, the stronger the effect. Bayans and concert instruments are tuned dry, without it.
Which accordion register should I use for classical music?
Usually a single eight-foot rank, the register often labelled clarinet, because detuned musette ranks blur independent voices together. For darker colours, a single sixteen-foot rank works well. On a cassotto instrument, the eight-foot rank inside the tone chamber is generally the best choice for counterpoint.
Los registros del acordeón, explicados
Fagot, clarinete, master, musette: qué hace cada registro con las lengüetas, qué significan los diagramas de puntos y cómo elegir el que pide la música.
Qué es realmente un registro
Dentro del acordeón las lengüetas se agrupan en juegos. Un juego es un conjunto completo de lengüetas que cubre todo el teclado a una altura determinada. Un instrumento típico de cuatro juegos en la mano derecha lleva uno una octava por debajo de lo escrito, dos a la altura escrita y uno una octava por encima.
Detrás de cada juego hay una corredera, una tira perforada de madera o de metal que puede tapar o destapar las aberturas de las cámaras de ese juego. Un botón de registro mueve esas correderas. Al pulsarlo no cambias las notas, ni la digitación, ni el volumen en ningún sentido fundamental. Eliges a qué juegos de lengüetas se le permite llegar al aire.
Esto está tomado directamente del órgano de tubos, y el vocabulario también. Dieciséis pies significa una octava por debajo de lo escrito, ocho pies la altura escrita y cuatro pies una octava por encima. Los números se refieren a la longitud que tendrían los tubos de órgano, algo sin sentido en una lengüeta, pero la nomenclatura se quedó.
Leer los diagramas de puntos
Los registros suelen llevar dibujado un círculo pequeño dividido en tres bandas horizontales, con puntos dentro. La banda superior es el juego de cuatro pies, la central los juegos de ocho pies y la inferior el de dieciséis. Un punto significa que ese juego suena.
Así, un solo punto en el centro es un único juego de ocho pies: el sonido limpio que suele llamarse clarinete. Un solo punto abajo es el dieciséis pies solo, llamado fagot, el registro grave y oscuro. Dos puntos juntos en la banda central significan los dos juegos de ocho pies, el sonido húmedo o musette. Puntos en las tres bandas es el sonido pleno, llamado master, y en muchos instrumentos es la posición menos útil pese a ser la más sonora.
Una vez que sabes leer los diagramas puedes leer los registros de cualquier acordeón sin conocer la nomenclatura del fabricante, que varía y no está normalizada.
Los registros habituales y para qué sirven
El fagot, el dieciséis pies solo, es cálido y redondo y se sitúa por debajo del cantante o del instrumento melódico. Es el registro del acompañamiento, de las líneas de bajo y de todo lo que no deba competir con una voz.
El clarinete, un único juego de ocho pies, es el sonido más desnudo y honesto del instrumento. Es lo que quieres para el contrapunto, para Bach, para todo aquello en lo que las voces interiores deben mantenerse separadas. Los principiantes tienden a evitarlo porque solo les parece delgado, y años después descubren que es el registro que más usan.
El musette combina dos o tres juegos de ocho pies afinados deliberadamente distintos. El batido entre ellos produce el temblor que todo el mundo asocia a una esquina de París. Los instrumentos franceses suelen usar tres juegos, con los dos exteriores afinados uno alto y otro bajo respecto del central. Es magnífico en su terreno y un desastre en la polifonía, donde cada batido emborrona las voces.
El piccolo, el cuatro pies solo, es brillante y cortante, útil para un cambio breve de color o para doblar una melodía una octava arriba. Muy poca música lo quiere durante mucho rato.
Cassotto, registros de mentón y la mano izquierda
En los instrumentos buenos algunos juegos suenan dentro de un cassotto, una cámara de resonancia integrada en la caja que los suaviza y oscurece antes de que el sonido llegue a la rejilla. En un instrumento típico con cassotto, el dieciséis pies y un juego de ocho pies están dentro de la cámara y los demás fuera, lo que significa que dos juegos de ocho pies pueden ser nominalmente idénticos en altura y muy distintos en color. Por eso un registro de un instrumento de concierto puede sonar bastante más redondo que otro que, según el diagrama, es el mismo.
Muchos instrumentos llevan además registros de mentón a lo largo del canto de la mano derecha, que se accionan con la mandíbula para cambiar de registro sin soltar el teclado. Parecen absurdos durante una semana y después se vuelven imprescindibles.
La mano izquierda también tiene sus registros, normalmente menos, y suelen alternar entre un sonido de bajo pleno y otro más delgado para acompañamientos ligeros. Merece la pena explorarlos; la mayoría de los intérpretes descubren los registros de bajos por casualidad, años después de comprar el instrumento.
Cómo elegir, y cuándo cambiar
La regla práctica es elegir el registro por la función musical, no por el volumen. Pregúntate qué está haciendo el pasaje. ¿Lleva una melodía por encima de un conjunto? Algo que incluya cuatro pies. ¿Apoya a un cantante? Fagot o un solo ocho pies. ¿Toca tres voces independientes? Un único juego, casi siempre.
Anota los cambios de registro en la partitura y estudia el cambio en sí, porque un registro pulsado en mitad de una frase produce un chasquido audible y un hueco momentáneo si se hace con torpeza. Los buenos intérpretes cambian de registro en las juntas de frase y en los silencios, y uno deja de notar que lo han hecho. Nuestra biblioteca gratuita de partituras de A&G Academy incluye registraciones sugeridas en bastantes de los arreglos, que es un punto de partida razonable antes de formarse una opinión propia.
Frequently asked
¿Para qué sirven los botones que hay sobre el teclado del acordeón?
Son los registros. Desplazan unas correderas sobre las cámaras de lengüetas del interior y meten o sacan de juego juegos enteros de lengüetas. Cambian el color del sonido, no la altura de las notas que pulsas. Nombres como fagot, clarinete, musette y master describen qué combinación de juegos graves, medios y agudos está sonando.
¿Qué significa la afinación musette en un acordeón?
Musette significa que dos o tres juegos de lengüetas de la misma altura nominal están afinados deliberadamente un poco distintos. La pequeña diferencia hace que las notas batan entre sí y produce el temblor del acordeón popular francés e italiano. Cuanto mayor es el desajuste, más fuerte es el efecto. Los bayanes y los instrumentos de concierto se afinan secos, sin él.
¿Qué registro del acordeón debo usar para la música clásica?
Normalmente un único juego de ocho pies, el que suele llamarse clarinete, porque los juegos desafinados del musette emborronan las voces independientes. Para colores más oscuros, un solo juego de dieciséis pies funciona bien. En un instrumento con cassotto, el juego de ocho pies que está dentro de la cámara suele ser la mejor elección para el contrapunto.
Les registres de l'accordéon, expliqués
Basson, clarinette, master, musette : ce que chaque registre fait aux anches, ce que signifient les schémas à points, et comment choisir selon la musique.
Ce qu'est réellement un registre
À l'intérieur d'un accordéon, les anches sont groupées en rangs. Un rang est un jeu complet d'anches couvrant tout le clavier à une même hauteur. Un instrument à quatre rangs du côté droit porte typiquement un rang à l'octave inférieure de la hauteur écrite, deux rangs à la hauteur écrite et un à l'octave supérieure.
Derrière chaque rang se trouve un registre coulissant, une réglette de bois ou de métal percée qui peut ouvrir ou fermer les accès aux chambres de ce rang. Un bouton de registre déplace ces réglettes. En appuyant dessus, vous ne changez ni les notes, ni le doigté, ni fondamentalement le volume. Vous choisissez les rangs d'anches auxquels l'air a le droit d'arriver.
Tout cela est emprunté directement à l'orgue à tuyaux, et le vocabulaire aussi. Seize pieds signifie une octave sous la hauteur écrite, huit pieds la hauteur écrite, quatre pieds une octave au-dessus. Les chiffres renvoient à la longueur qu'auraient les tuyaux d'orgue, ce qui n'a aucun sens pour des anches, mais le nom est resté.
Lire les schémas à points
Les boutons de registre portent généralement un petit cercle divisé en trois bandes horizontales, avec des points dedans. La bande du haut est le rang de quatre pieds, celle du milieu les rangs de huit pieds, celle du bas le seize pieds. Un point signifie que ce rang sonne.
Ainsi, un seul point au milieu correspond à un unique rang de huit pieds : le son net que l'on appelle d'habitude clarinette. Un seul point en bas, c'est le seize pieds seul, appelé basson, le registre grave et sombre. Deux points côte à côte dans la bande du milieu, ce sont les deux rangs de huit pieds, le son mouillé ou musette. Des points dans les trois bandes, c'est le son plein, appelé master, et sur beaucoup d'instruments c'est le réglage le moins utile, bien qu'il soit le plus fort.
Une fois que vous savez lire les schémas, vous lisez les registres de n'importe quel accordéon sans connaître les appellations du fabricant, qui varient et ne sont pas normalisées.
Les registres courants et leur usage
Le basson, seize pieds seul, est chaud et rond, et se place sous le chanteur ou sous l'instrument mélodique. C'est le registre de l'accompagnement, des lignes de basse, et de tout ce qui ne doit pas concurrencer une voix.
La clarinette, un seul rang de huit pieds, est le son le plus simple et le plus franc dont dispose l'instrument. C'est celui qu'il faut pour le contrepoint, pour Bach, pour tout ce où les voix intérieures doivent rester distinctes. Les débutants l'évitent parce qu'il leur paraît maigre tout seul, puis découvrent au bout de quelques années que c'est le registre qu'ils emploient le plus.
Le musette combine deux ou trois rangs de huit pieds volontairement décalés. Le battement entre eux produit le frisson que tout le monde associe à un coin de rue parisien. Les instruments français utilisent souvent trois rangs, les deux extérieurs accordés au-dessus et au-dessous de celui du milieu. C'est magnifique à sa place et catastrophique en polyphonie, où chaque battement brouille les voix les unes dans les autres.
Le piccolo, quatre pieds seul, est clair et perçant, utile pour un bref changement de couleur ou pour doubler une mélodie à l'octave supérieure. Très peu de musique en veut longtemps.
Cassotto, registres au menton et main gauche
Sur les meilleurs instruments, certains rangs parlent dans un cassotto, une chambre de résonance aménagée dans la caisse qui les adoucit et les assombrit avant que le son n'atteigne la grille. Sur un instrument à cassotto typique, le seize pieds et un rang de huit pieds sont dans la chambre et les autres à l'extérieur, ce qui veut dire que deux rangs de huit pieds peuvent être nominalement à la même hauteur et de couleur très différente. Voilà pourquoi, sur un instrument de concert, un registre peut sonner nettement plus rond qu'un autre que le schéma donne pour identique.
Beaucoup d'instruments ont aussi des registres au menton, alignés sur le dessus du côté droit, actionnés avec la mâchoire pour changer de registre sans lâcher le clavier. Ils paraissent absurdes pendant une semaine environ, puis deviennent indispensables.
La main gauche a elle aussi ses registres, en général moins nombreux, qui font typiquement passer d'une basse pleine à une basse plus mince pour un accompagnement léger. Ils méritent d'être explorés ; la plupart des joueurs trouvent leurs registres de basses par accident, des années après avoir acheté l'instrument.
Choisir un registre, et savoir en changer
La règle pratique est de choisir un registre pour sa fonction musicale, pas pour le volume. Demandez-vous ce que fait le passage. Porter une mélodie par-dessus un ensemble ? Quelque chose qui contient du quatre pieds. Soutenir un chanteur ? Basson ou un seul huit pieds. Jouer trois voix indépendantes ? Un seul rang, presque toujours.
Notez les changements de registre sur votre partition, et travaillez le geste lui-même, car un registre enfoncé en pleine phrase produit un clic audible et un trou momentané si vous vous y prenez mal. Les bons joueurs changent de registre aux joints de phrase et sur les silences, et l'on finit par ne plus remarquer qu'ils l'ont fait. Notre bibliothèque de partitions gratuite à A&G Academy propose des registrations suggérées dans bon nombre des arrangements, ce qui est un point de départ raisonnable avant de se forger ses propres opinions.
Frequently asked
À quoi servent les boutons au-dessus du clavier de l'accordéon ?
Ce sont les registres. Ils font coulisser des volets devant les chambres d'anches et mettent des rangs entiers en service ou hors service. Ils changent la couleur du son, pas la hauteur des notes que vous jouez. Des noms comme basson, clarinette, musette et master décrivent quelle combinaison de rangs graves, médiums et aigus sonne.
Que veut dire accord musette sur un accordéon ?
Musette signifie que deux ou trois rangs d'anches, à la même hauteur nominale, sont volontairement accordés légèrement à l'écart. Ce petit écart fait battre les notes entre elles et produit le frisson ondoyant de l'accordéon populaire français et italien. Plus le désaccord est large, plus l'effet est marqué. Les bayans et les instruments de concert sont accordés à sec, sans musette.
Quel registre d'accordéon choisir pour la musique classique ?
En général un seul rang de huit pieds, le registre souvent étiqueté clarinette, parce que les rangs musette désaccordés brouillent les voix indépendantes. Pour des couleurs plus sombres, un seul rang de seize pieds fonctionne bien. Sur un instrument à cassotto, le rang de huit pieds situé dans la chambre de résonance est généralement le meilleur choix pour le contrepoint.
Akkordeonregister, erklärt
Fagott, Klarinette, Master, Musette: was jeder Registerschalter mit den Chören macht, was die Punktsymbole bedeuten und wie man ein passendes Register wählt.
Was ein Register wirklich ist
Im Inneren eines Akkordeons sind die Stimmzungen in Chören zusammengefasst. Ein Chor ist ein vollständiger Satz Zungen über die ganze Klaviatur in einer Tonlage. Ein typisches Diskantinstrument mit vier Chören hat einen Chor eine Oktave unter der notierten Lage, zwei in der notierten Lage und einen eine Oktave darüber.
Hinter jedem Chor sitzt ein Schieber, eine gelochte Leiste aus Holz oder Metall, die die Öffnungen zu den Kammern dieses Chores freigeben oder verschließen kann. Ein Registerschalter bewegt diese Schieber. Wenn Sie einen Schalter drücken, ändern Sie weder die Töne noch den Fingersatz noch im Grunde die Lautstärke. Sie entscheiden, zu welchen Chören die Luft gelangen darf.
Das ist direkt von der Orgel übernommen, und die Begriffe sind es auch. 16 Fuß heißt eine Oktave unter der notierten Lage, 8 Fuß heißt notierte Lage, 4 Fuß heißt eine Oktave darüber. Die Zahlen beziehen sich auf die Länge, die Orgelpfeifen dafür bräuchten, was bei Zungen sinnlos ist, aber die Bezeichnung ist geblieben.
Die Punktsymbole lesen
Registerschalter tragen meist einen kleinen Kreis, der in drei waagerechte Felder geteilt ist, mit Punkten darin. Das obere Feld ist der 4-Fuß-Chor, das mittlere sind die 8-Fuß-Chöre, das untere der 16-Fuß-Chor. Ein Punkt heißt: Dieser Chor klingt.
Ein einzelner Punkt in der Mitte ist also ein einzelner 8-Fuß-Chor, der klare Ton, den man üblicherweise Klarinette nennt. Ein einzelner Punkt unten ist 16 Fuß allein, genannt Fagott, das dunkle tiefe Register. Zwei Punkte nebeneinander im mittleren Feld bedeuten beide 8-Fuß-Chöre, also den schwebenden Musette-Klang. Punkte in allen drei Feldern sind der volle Klang, genannt Master, und auf vielen Instrumenten ist das die am wenigsten brauchbare Einstellung, obwohl sie die lauteste ist.
Wer die Symbole lesen kann, versteht die Schalter jedes Akkordeons, ohne die Bezeichnungen des jeweiligen Herstellers zu kennen, denn die wechseln und sind nicht vereinheitlicht.
Die gängigen Register und wofür sie da sind
Fagott, also 16 Fuß allein, klingt warm und rund und bleibt unter der Sängerin oder dem Melodieinstrument. Es ist das Register für Begleitung, für Basslinien und für alles, was einer Stimme keine Konkurrenz machen soll.
Klarinette, ein einzelner 8-Fuß-Chor, ist der schlichteste und ehrlichste Klang des Instruments. Genau den will man für Kontrapunkt, für Bach und für alles, wo Mittelstimmen getrennt bleiben müssen. Anfänger meiden ihn gern, weil er allein dünn klingt, und stellen nach ein paar Jahren fest, dass sie ihn am häufigsten benutzen.
Musette verbindet zwei oder drei 8-Fuß-Chöre, die absichtlich gegeneinander verstimmt sind. Die Schwebungen zwischen ihnen erzeugen das Flirren, das alle mit einer Pariser Straßenecke verbinden. Französische Instrumente arbeiten oft mit drei Chören, von denen die äußeren höher und tiefer als der mittlere liegen. An seinem Platz ist das großartig, in der Mehrstimmigkeit eine Katastrophe, weil jede Schwebung die Stimmen ineinander verwischt.
Piccolo, 4 Fuß allein, ist hell und schneidend und taugt für einen kurzen Farbwechsel oder um eine Melodie eine Oktave höher zu verdoppeln. Sehr wenig Musik will es über längere Strecken.
Cassotto, Kinnregister und die linke Hand
In besseren Instrumenten sprechen einzelne Chöre in ein Cassotto, eine im Korpus eingebaute Tonkammer, die sie weicher und dunkler macht, bevor der Klang das Verdeck erreicht. In einem typischen Cassotto-Instrument liegen der 16-Fuß-Chor und ein 8-Fuß-Chor in der Kammer und die übrigen außerhalb, zwei 8-Fuß-Chöre können also nominell dieselbe Tonhöhe haben und trotzdem ganz verschieden klingen. Deshalb kann ein Schalter am Konzertinstrument deutlich runder klingen als ein anderer, den das Symbol als denselben ausweist.
Viele Instrumente haben außerdem Kinnregister oben an der Diskantseite, die man mit dem Kinn bedient, um das Register zu wechseln, ohne eine Hand von der Klaviatur zu nehmen. Etwa eine Woche lang fühlen sie sich absurd an, danach sind sie unentbehrlich.
Auch die linke Hand hat ihre eigenen Register, meist weniger, die typischerweise zwischen einem vollen Bassklang und einem dünneren für leichtere Begleitung umschalten. Es lohnt sich, sie auszuprobieren; die meisten Spieler entdecken ihre Bassregister Jahre nach dem Kauf zufällig.
Eines auswählen, und wann man wechselt
Die praktische Regel lautet: Wählen Sie das Register nach der musikalischen Funktion, nicht nach der Lautstärke. Fragen Sie, was die Stelle tut. Eine Melodie über ein Ensemble tragen? Etwas mit 4 Fuß darin. Eine Sängerin stützen? Fagott oder ein einzelner 8-Fuß-Chor. Drei selbständige Stimmen spielen? Fast immer ein einzelner Chor.
Schreiben Sie Registerwechsel in die Noten und üben Sie den Wechsel selbst, denn ein mitten in der Phrase gedrückter Schalter erzeugt ein hörbares Klicken und eine kurze Lücke, wenn man ungeschickt ist. Gute Spieler wechseln an Phrasenfugen und in Pausen, und dann merkt man es gar nicht mehr. Unsere freie Notenbibliothek an der A&G Academy enthält in vielen Arrangements Registriervorschläge, und das ist ein vernünftiger Ausgangspunkt, bevor Sie sich eine eigene Meinung bilden.
Frequently asked
Was machen die Knöpfe über der Akkordeontastatur?
Das sind Registerschalter. Sie schieben Abdeckungen über die Stimmkammern im Inneren und nehmen damit ganze Zungenchöre hinzu oder heraus. Sie verändern die Klangfarbe, nicht die Tonhöhe der gegriffenen Töne. Namen wie Fagott, Klarinette, Musette und Master beschreiben, welche Kombination aus tiefen, mittleren und hohen Chören klingt.
Was bedeutet Musette-Stimmung beim Akkordeon?
Musette heißt, dass zwei oder drei Chöre gleicher nomineller Tonhöhe absichtlich leicht gegeneinander verstimmt sind. Der kleine Unterschied lässt die Töne gegeneinander schweben und erzeugt das Flirren der französischen und italienischen Unterhaltungsmusik. Je weiter die Verstimmung, desto stärker der Effekt. Bajane und Konzertinstrumente sind trocken gestimmt, also ohne diesen Effekt.
Welches Akkordeonregister nehme ich für klassische Musik?
Meist einen einzelnen 8-Fuß-Chor, das Register, das oft Klarinette heißt, denn verstimmte Musette-Chöre verwischen selbständige Stimmen ineinander. Für dunklere Farben eignet sich ein einzelner 16-Fuß-Chor gut. Bei einem Cassotto-Instrument ist der 8-Fuß-Chor in der Tonkammer in der Regel die beste Wahl für Kontrapunkt.
I registri della fisarmonica, spiegati
Bassoon, clarinetto, master, musette: cosa fa ogni registro alle ance, cosa significano i diagrammi a pallini e come sceglierne uno adatto alla musica.
Che cos'è davvero un registro
Dentro una fisarmonica le ance sono raggruppate in file. Una fila è un insieme completo di ance che copre la tastiera a un solo livello di altezza. Uno strumento tipico a quattro file ai canti porta una fila un'ottava sotto l'altezza scritta, due file all'altezza scritta e una un'ottava sopra.
Dietro ogni fila c'è una stecca, una lamina forata di legno o di metallo che può coprire o scoprire le aperture verso le camere di quella fila. Un registro muove quelle stecche. Quando premi un registro non stai cambiando in alcun modo sostanziale le note, la diteggiatura o il volume. Stai scegliendo a quali file di ance l'aria può arrivare.
Tutto questo è preso di peso dall'organo a canne, e così pure il vocabolario. Sedici piedi vuol dire un'ottava sotto l'altezza scritta, otto piedi vuol dire l'altezza scritta, quattro piedi vuol dire un'ottava sopra. I numeri si riferiscono alla lunghezza che dovrebbero avere le canne d'organo, il che per le ance non significa niente, ma il nome è rimasto.
Leggere i diagrammi a pallini
I registri sono di solito contrassegnati da un cerchietto diviso in tre fasce orizzontali, con dei pallini dentro. La fascia alta è la fila da quattro piedi, quella centrale le file da otto piedi, quella bassa i sedici piedi. Un pallino significa che quella fila suona.
Quindi un solo pallino al centro è una sola fila da otto piedi: il suono pulito che di solito si chiama clarinetto. Un solo pallino in basso è il sedici piedi da solo, chiamato bassoon, il registro grave e scuro. Due pallini affiancati nella fascia centrale significano entrambe le file da otto piedi, il suono umido o musette. Pallini in tutte e tre le fasce sono il suono pieno, chiamato master, e su molti strumenti è l'impostazione meno utile malgrado sia la più forte.
Una volta che sai leggere i diagrammi puoi leggere i registri di qualunque fisarmonica senza conoscere le convenzioni di nomenclatura del costruttore, che variano e non sono standardizzate.
I registri più comuni e a cosa servono
Il bassoon, sedici piedi da solo, è caldo e rotondo e sta sotto il cantante o lo strumento che porta la melodia. È il registro dell'accompagnamento, delle linee di basso e di tutto ciò che non deve competere con una voce.
Il clarinetto, una sola fila da otto piedi, è il suono più semplice e più onesto che lo strumento abbia. È quello che vuoi per il contrappunto, per Bach, per tutto ciò in cui le voci interne devono restare distinte. Chi comincia tende a evitarlo perché da solo sembra esile, per poi scoprire dopo qualche anno che è il registro che usa di più.
Il musette combina due o tre file da otto piedi accordate volutamente distanti. I battimenti fra loro producono quel brillio che tutti associano a un angolo di strada parigino. Gli strumenti francesi usano spesso tre file, con le due esterne accordate una crescente e una calante rispetto a quella centrale. È splendido al posto giusto ed è un disastro nella polifonia, dove ogni battimento impasta le voci fra loro.
Il piccolo, quattro piedi da solo, è brillante e tagliente, utile per un breve cambio di colore o per raddoppiare una melodia all'ottava superiore. Pochissima musica lo vuole a lungo.
Cassotto, registri al mento e mano sinistra
Sugli strumenti migliori alcune file parlano dentro un cassotto, una camera di risonanza ricavata nella cassa che le addolcisce e le scurisce prima che il suono arrivi alla griglia. Su una tipica fisarmonica con cassotto il sedici piedi e una fila da otto piedi stanno nella camera e le altre stanno fuori, il che significa che due file da otto piedi possono essere nominalmente identiche in altezza ma molto diverse in colore. È per questo che su uno strumento da concerto un registro può suonare nettamente più rotondo di un altro che secondo il diagramma è uguale.
Molti strumenti hanno anche i registri al mento lungo il bordo superiore del lato canti, azionati con la mascella per cambiare registro senza togliere una mano dalla tastiera. Sembrano assurdi per circa una settimana, poi diventano indispensabili.
Anche la mano sinistra ha i suoi registri, di solito meno numerosi, che in genere commutano fra un suono di bassi pieno e uno più esile per un accompagnamento più leggero. Vale la pena esplorarli; quasi tutti scoprono i registri dei bassi per caso, anni dopo aver comprato lo strumento.
Sceglierne uno, e quando cambiare
La regola pratica è scegliere il registro in base alla funzione musicale, non al volume. Chiediti che cosa sta facendo il passaggio. Porta una melodia sopra un ensemble? Qualcosa che contenga il quattro piedi. Sostiene un cantante? Bassoon o una sola fila da otto piedi. Suona tre voci indipendenti? Una sola fila, quasi sempre.
Segna i cambi di registro sullo spartito e studia il cambio in sé, perché un registro premuto a metà frase produce un clic udibile e un buco momentaneo se sei impacciato. I bravi interpreti cambiano registro sulle giunzioni delle frasi e sulle pause, e tu smetti di accorgerti che l'hanno fatto. La nostra biblioteca gratuita di spartiti alla A&G Academy riporta registrazioni consigliate in un buon numero di arrangiamenti, ed è un punto di partenza ragionevole prima di farti un'opinione tua.
Frequently asked
A cosa servono i pulsanti sopra la tastiera della fisarmonica?
Sono i registri. Fanno scorrere delle stecche sopra le camere delle ance all'interno, inserendo e disinserendo intere file di ance. Cambiano il colore del suono, non l'altezza delle note che diteggi. Nomi come bassoon, clarinetto, musette e master descrivono quale combinazione di file gravi, medie e acute sta suonando.
Che cosa significa accordatura musette su una fisarmonica?
Musette significa che due o tre file di ance alla stessa altezza nominale sono accordate volutamente un po' distanti. La piccola differenza fa battere le note fra loro, producendo il brillio ondeggiante della fisarmonica popolare francese e italiana. Più ampia è la scordatura, più forte è l'effetto. I bayan e gli strumenti da concerto sono accordati secchi, senza.
Quale registro della fisarmonica devo usare per la musica classica?
Di solito una sola fila da otto piedi, il registro spesso indicato come clarinetto, perché le file musette scordate impastano fra loro le voci indipendenti. Per colori più scuri, una sola fila da sedici piedi funziona bene. Su uno strumento con cassotto, la fila da otto piedi dentro la camera di risonanza è in genere la scelta migliore per il contrappunto.
Os registos do acordeão, explicados
Fagote, clarinete, master, musette: o que cada registo faz às palhetas, o que significam os diagramas de pontos e como escolher o que serve à música.
O que é, de facto, um registo
Dentro de um acordeão, as palhetas estão agrupadas em fileiras. Uma fileira é um conjunto completo de palhetas que cobre o teclado num nível de altura. Um instrumento de canto típico, de quatro fileiras, tem uma fileira uma oitava abaixo da altura escrita, duas à altura escrita e uma uma oitava acima.
Atrás de cada fileira há um corrediço, uma tira perfurada de madeira ou de metal que pode tapar ou destapar as aberturas para as câmaras dessa fileira. Um botão de registo move esses corrediços. Ao carregar num registo não está a mudar as notas, a dedilhação nem o volume de forma nenhuma essencial. Está a escolher a que fileiras de palhetas o ar pode chegar.
Isto foi tomado diretamente do órgão de tubos, e o vocabulário também. Dezasseis pés quer dizer uma oitava abaixo da altura escrita, oito pés a altura escrita, quatro pés uma oitava acima. Os números referem-se ao comprimento que os tubos de órgão teriam de ter, o que não faz sentido nenhum para palhetas, mas o nome ficou.
Ler os diagramas de pontos
Os botões de registo são normalmente identificados por um pequeno círculo dividido em três faixas horizontais, com pontos dentro. A faixa de cima é a fileira de quatro pés, a do meio as fileiras de oito pés, a de baixo a de dezasseis pés. Um ponto significa que essa fileira está a soar.
Assim, um único ponto no meio é uma só fileira de oito pés: o som limpo a que se costuma chamar clarinete. Um único ponto em baixo é dezasseis pés sozinho, chamado fagote, o registo grave e escuro. Dois pontos lado a lado na faixa do meio são as duas fileiras de oito pés, o som húmido ou musette. Pontos nas três faixas são o som completo, chamado master, e em muitos instrumentos é a posição menos útil apesar de ser a mais sonora.
Depois de saber ler os diagramas, lê os registos de qualquer acordeão sem conhecer as convenções de nomes do fabricante, que variam e não estão normalizadas.
Os registos correntes e para que servem
O fagote, dezasseis pés sozinho, é quente e arredondado e fica por baixo do cantor ou do instrumento melódico. É o registo do acompanhamento, das linhas de baixo e de tudo o que não deva competir com uma voz.
O clarinete, uma única fileira de oito pés, é o som mais simples e mais honesto do instrumento. É o que quer para o contraponto, para Bach, para tudo aquilo em que as vozes interiores tenham de se manter separadas. Os principiantes tendem a evitá-lo porque sozinho soa magro, e passados uns anos descobrem que é o registo que mais usam.
O musette junta duas ou três fileiras de oito pés afinadas de propósito à parte. O batimento entre elas produz o brilho que toda a gente associa a uma esquina de Paris. Os instrumentos franceses usam muitas vezes três fileiras, com as duas exteriores afinadas acima e abaixo da do meio. É glorioso no seu lugar e um desastre na polifonia, onde cada batimento borra as vozes umas nas outras.
O piccolo, quatro pés sozinho, é brilhante e cortante, útil para uma breve mudança de cor ou para dobrar uma melodia uma oitava acima. Muito pouca música o quer durante muito tempo.
Cassotto, registos de queixo e a mão esquerda
Nos instrumentos melhores, algumas fileiras falam para dentro de um cassotto, uma câmara de timbre construída no corpo que as suaviza e escurece antes de o som chegar à grelha. Num instrumento típico com cassotto, a fileira de dezasseis pés e uma das de oito pés estão na câmara e as outras ficam de fora, o que faz com que duas fileiras de oito pés possam ser nominalmente iguais na altura e bastante diferentes na cor. É por isso que um registo de um instrumento de concerto pode soar nitidamente mais redondo do que outro que o diagrama diz ser igual.
Muitos instrumentos têm também registos de queixo ao longo do topo do lado direito, acionados com o maxilar, para mudar de registo sem tirar uma mão do teclado. Parecem absurdos durante cerca de uma semana e depois tornam-se indispensáveis.
A mão esquerda tem também os seus registos, normalmente menos, em geral para alternar entre um baixo cheio e outro mais magro para acompanhamentos leves. Vale a pena explorá-los; a maior parte dos músicos descobre os registos de baixo por acaso, anos depois de ter comprado o instrumento.
Escolher um, e quando mudar
A regra prática é escolher o registo pela função musical e não pelo volume. Pergunte o que a passagem está a fazer. Levar uma melodia por cima de um conjunto? Algo com quatro pés. Apoiar um cantor? Fagote ou uma só fileira de oito pés. Tocar três vozes independentes? Uma só fileira, quase sempre.
Marque as mudanças de registo na partitura e estude a própria mudança, porque um registo carregado a meio de uma frase faz um estalido audível e um vazio momentâneo se for feito com desajeito. Os bons intérpretes mudam de registo nas junções de frase e nas pausas, e deixamos de notar que o fizeram. A nossa biblioteca gratuita de partituras na A&G Academy traz registações sugeridas num bom número dos arranjos, e é um ponto de partida razoável antes de formar as suas próprias opiniões.
Frequently asked
Para que servem os botões por cima do teclado do acordeão?
São botões de registo. Deslizam tampas sobre as câmaras das palhetas lá dentro, pondo e tirando de jogo fileiras inteiras de palhetas. Mudam a cor do som, não a altura das notas que dedilha. Nomes como fagote, clarinete, musette e master descrevem que combinação de fileiras graves, médias e agudas está a soar.
O que significa afinação musette num acordeão?
Musette significa que duas ou três fileiras de palhetas com a mesma altura nominal estão deliberadamente afinadas ligeiramente à parte. A pequena diferença faz as notas bater umas contra as outras e produz o brilho oscilante do acordeão popular francês e italiano. Quanto maior o desvio, mais forte o efeito. Os bayans e os instrumentos de concerto são afinados a seco, sem ele.
Que registo do acordeão devo usar na música clássica?
Em geral uma só fileira de oito pés, o registo muitas vezes rotulado de clarinete, porque as fileiras desafinadas do musette borram as vozes independentes umas nas outras. Para cores mais escuras, uma só fileira de dezasseis pés resulta bem. Num instrumento com cassotto, a fileira de oito pés que fica dentro da câmara de timbre é em regra a melhor escolha para o contraponto.
Регистры аккордеона: как это устроено
Фагот, кларнет, мастер, мюзет: что каждый переключатель делает с голосами, что означают точки на схемах и как выбрать регистр под конкретную музыку.
Что такое регистр на самом деле
Внутри аккордеона голоса сгруппированы в ряды. Ряд — это полный комплект голосов на всю клавиатуру в одном высотном уровне. Типичный четырёхголосный правый инструмент несёт один ряд октавой ниже написанного, два ряда в написанной высоте и один октавой выше.
За каждым рядом стоит задвижка — перфорированная деревянная или металлическая планка, которая может закрывать или открывать входы в камеры этого ряда. Регистровый переключатель двигает эти задвижки. Нажимая переключатель, вы не меняете ни нот, ни аппликатуры, ни, по сути, громкости. Вы выбираете, к каким рядам голосов будет допущен воздух.
Это заимствовано прямо у органа вместе со словарём. Шестнадцать футов означает октаву ниже написанного, восемь футов — написанную высоту, четыре фута — октаву выше. Цифры отсылают к длине, которая понадобилась бы органным трубам; для язычков это бессмысленно, но название закрепилось.
Как читать точечные схемы
Регистровые переключатели обычно помечены маленьким кружком, разделённым на три горизонтальные полосы, с точками внутри. Верхняя полоса — четырёхфутовый ряд, средняя — восьмифутовые, нижняя — шестнадцатифутовый. Точка означает, что этот ряд звучит.
Одна точка посередине — это один восьмифутовый ряд: чистый тон, который обычно называют кларнетом. Одна точка внизу — только шестнадцать футов, это фагот, тёмный низкий регистр. Две точки рядом в средней полосе — оба восьмифутовых ряда, разлив, то есть мюзет. Точки во всех трёх полосах — полный звук, мастер, и на многих инструментах это наименее полезная позиция, хотя и самая громкая.
Научившись читать схемы, вы прочтёте переключатели любого аккордеона, не зная фирменных названий производителя: они у всех разные и никак не стандартизированы.
Распространённые регистры и для чего они нужны
Фагот, одни шестнадцать футов, тёплый и округлый, ложится ниже певца или мелодического инструмента. Это регистр для аккомпанемента, для басовых линий и для всего, что не должно соперничать с голосом.
Кларнет, один восьмифутовый ряд, — самый простой и честный звук инструмента. Именно он нужен для полифонии, для Баха, для всего, где внутренние голоса должны оставаться раздельными. Начинающие его избегают, потому что сам по себе он кажется тощим, а через несколько лет обнаруживают, что пользуются им чаще всего.
Мюзет соединяет два или три восьмифутовых ряда, намеренно разведённых по высоте. Биения между ними дают то мерцание, которое все связывают с парижским перекрёстком. На французских инструментах часто используются три ряда, у которых крайние настроены выше и ниже среднего. В своём месте это великолепно, а в полифонии катастрофа: каждое биение смазывает голоса друг с другом.
Пикколо, одни четыре фута, яркий и резкий, полезен для короткой смены краски или для дублировки мелодии октавой выше. Надолго он нужен очень немногой музыке.
Кассотто, подбородочные переключатели и левая рука
У инструментов получше часть рядов говорит в кассотто — тоновую камеру внутри корпуса, которая смягчает и затемняет их, прежде чем звук дойдёт до решётки. На типичном инструменте с кассотто шестнадцатифутовый и один восьмифутовый ряд стоят в камере, а остальные вне её, поэтому два восьмифутовых ряда могут быть номинально одинаковыми по высоте и совершенно разными по краске. Именно поэтому один переключатель на концертном инструменте звучит заметно круглее другого, у которого схема точно такая же.
У многих инструментов есть ещё подбородочные переключатели вдоль верхнего края правой стороны: их нажимают челюстью, чтобы сменить регистр, не снимая руки с клавиатуры. Примерно неделю они кажутся нелепыми, а потом становятся незаменимыми.
У левой руки тоже есть свои регистры, обычно их меньше: как правило, они переключают между полным басовым звуком и более тонким для лёгкого аккомпанемента. Их стоит исследовать — большинство играющих находит свои басовые переключатели случайно, через годы после покупки инструмента.
Как выбрать и когда переключать
Практическое правило: выбирайте регистр по музыкальной функции, а не по громкости. Спросите, что делает этот эпизод. Мелодия поверх ансамбля? Что-нибудь с четырьмя футами. Поддержка певца? Фагот или один восьмифутовый. Три самостоятельных голоса? Почти всегда один ряд.
Отмечайте смены регистра в нотах и отрабатывайте саму смену: переключатель, нажатый посреди фразы, даёт слышимый щелчок и мгновенный провал, если делать это неуклюже. Хорошие исполнители меняют регистры на стыках фраз и в паузах, и вы перестаёте замечать, что они это сделали. В нашей бесплатной нотной библиотеке в A&G Academy у изрядного числа обработок проставлена рекомендуемая регистровка — разумная точка отсчёта, пока у вас не сложилось собственное мнение.
Frequently asked
Что делают кнопки над клавиатурой аккордеона?
Это регистровые переключатели. Они двигают задвижки над голосовыми камерами внутри, вводя и выводя из игры целые ряды голосов. Они меняют тембровую окраску, а не высоту нот, которые вы берёте. Названия вроде фагота, кларнета, мюзета и мастера описывают, какое сочетание низких, средних и высоких рядов звучит.
Что означает мюзетная настройка аккордеона?
Мюзет означает, что два или три голосовых ряда одной номинальной высоты намеренно настроены с небольшим расхождением. Из-за этой разницы ноты бьются друг о друга и дают дрожащее мерцание французского и итальянского эстрадного аккордеона. Чем шире расстройка, тем сильнее эффект. Баяны и концертные инструменты настраивают сухо, без неё.
Какой регистр аккордеона выбрать для классической музыки?
Обычно один восьмифутовый ряд — регистр, который часто подписан как кларнет, потому что разведённые мюзетные ряды смазывают самостоятельные голоса. Для более тёмной краски хорошо работает один шестнадцатифутовый ряд. На инструменте с кассотто восьмифутовый ряд внутри тоновой камеры, как правило, лучший выбор для полифонии.
手风琴的变音器详解
巴松、单簧管、全奏、musette：每个变音开关对簧片做了什么，那些圆点图示是什么意思，以及怎样挑一个配得上这段音乐的音色。
变音器究竟是什么
在手风琴内部，簧片是按排分组的。一排就是覆盖整个键盘、处于同一个音高层的一整套簧片。一台典型的四排高音部乐器，有一排比记谱音低八度，两排与记谱音同高，还有一排高八度。
每一排后面都有一块滑板，一条带孔的木条或金属条，可以盖住或让开通往该排簧室的开口。变音开关推动的就是这些滑板。按下一个开关，你并没有在任何根本的意义上改变音、指法或音量，你选的是空气被允许到达哪几排簧片。
这是直接从管风琴借来的做法，连术语也是。十六英尺指比记谱音低八度，八英尺指记谱音本身，四英尺指高八度。这些数字说的是管风琴音管需要的长度，对簧片来说毫无意义，但这个叫法留了下来。
读懂圆点图示
变音开关上通常标着一个被两道横线分成三层的小圆圈，里面点着圆点。最上一层是四英尺簧排，中间一层是八英尺簧排，最下一层是十六英尺。有点，就表示那一排在发声。
所以中间只有一个点，就是单独一排八英尺：通常被叫作单簧管的干净音色。最下面只有一个点，就是单独的十六英尺，叫巴松，那个低沉的音区。中间一层并排两个点，表示两排八英尺同时发声，也就是湿的、musette 的声音。三层都有点则是全部发声，叫全奏（master）；在很多琴上它虽然最响，却是最没用的一档。
一旦会读这些图示，你就能看懂任何一台手风琴的开关，不必知道厂家的命名习惯——那些叫法各家不同，也从未统一。
常见的变音档位各派什么用场
巴松，即单独的十六英尺，温暖而圆润，位置在歌手或旋律乐器之下。它是伴奏用的档位，是低音线用的档位，也适合任何不该和人声抢地盘的场合。
单簧管，单独一排八英尺，是这件乐器最朴素、最诚实的声音。对位要用它，巴赫要用它，任何需要内声部各自分明的音乐都要用它。初学者往往回避它，因为单独听起来觉得单薄，几年之后才发现这是自己用得最多的一档。
musette 把两到三排八英尺簧片刻意调成略有差别。它们之间的拍音产生那种人人都会联想到巴黎街角的闪动感。法国琴常用三排，外侧两排分别比中间那排调高和调低。它在合适的地方光彩夺目，在复调里却是灾难，因为每一次拍音都会把声部糊在一起。
短笛，即单独的四英尺，明亮而锋利，适合短暂地换个色彩，或者把旋律叠高八度。很少有音乐愿意让它持续太久。
音室、下巴开关与左手
在较好的琴上，某些簧排会发声进入一个音室（cassotto），那是造在琴体内部的共鸣腔，声音到达面板之前会被它变得柔和、变得暗一些。在一台典型的带音室的琴上，十六英尺和其中一排八英尺在腔体内，其余在腔体外，这意味着两排名义上音高完全相同的八英尺，音色却可以相当不同。这也是为什么在一台音乐会用琴上，图示写着一样的两个开关，听起来一个会明显更圆润。
许多琴在高音侧的顶部还装有下巴开关，用下颌操作，这样不必把手从键盘上挪开就能换音色。它们大概会让人觉得荒唐一个星期，之后就变得不可或缺。
左手也有自己的变音器，通常少一些，一般是在饱满的低音音色和一个更单薄、适合轻伴奏的音色之间切换。它们值得研究；多数演奏者是在买琴好几年后偶然摸到自己的低音开关的。
怎么选，以及什么时候换
实用的规矩是按音乐功能选档位，而不是按音量。先问这一段在做什么。要让旋律穿过整个合奏？用带四英尺的组合。给歌手托底？巴松或者单独一排八英尺。演奏三个独立声部？那几乎永远是单独一排。
在谱子上标出换档的位置，并且专门练习换档这个动作，因为在乐句中间按开关会发出可闻的咔哒声，手上一笨还会留下一个瞬间的空当。好的演奏者在乐句衔接处和休止处换档，你根本不会注意到他们换过。我们在 A&G Academy 的免费乐谱库里，相当一部分改编谱都附有建议的音栓配置，在你形成自己的看法之前，那是个合理的起点。
Frequently asked
手风琴键盘上方那排按钮是干什么的？
那些是变音开关。它们推动滑板盖住或让开内部的簧室，把整排簧片接通或切断。它们改变的是音色，不是你按出来的音高。巴松、单簧管、musette、全奏这些名字，说的是低、中、高哪几排簧片正在发声的组合。
手风琴上的 musette 调音是什么意思？
musette 指的是把两到三排名义音高相同的簧片刻意调得略有差别。这点微小的差异让音之间产生拍音，形成法国和意大利流行手风琴那种颤动的光泽。音高偏离得越多，效果越强。巴扬和音乐会用琴则是干调音，没有这种效果。
弹古典音乐该用哪个变音档？
通常是单独一排八英尺，也就是常被标作单簧管的那一档，因为错开音高的 musette 簧排会把独立声部糊在一起。想要更暗的色彩，单独一排十六英尺也很好用。在带音室的琴上，腔体内的那排八英尺一般是对位音乐的最佳选择。
アコーディオンのレジスターのしくみ
バスーン、クラリネット、マスター、ミュゼット。レジスタースイッチがリードに何をしているのか、丸い図の点が何を意味するのか、そして曲に合うレジスターの選び方を解説します。
レジスターとは実際のところ何か
アコーディオンの中では、リードがセットごとにまとめられています。1セットとは、ある音高で鍵盤全体をカバーする一揃いのリードのことです。右手が4セットの典型的な楽器なら、記譜より1オクターヴ低いセットが1つ、記譜どおりのセットが2つ、1オクターヴ高いセットが1つ入っています。
各セットの裏にはスライダーがあります。穴の開いた木や金属の板で、そのセットの気室への開口をふさいだり開けたりできます。レジスタースイッチは、このスライダーを動かします。スイッチを押しても、音そのものも、運指も、根本的な意味での音量も変わりません。変えているのは、空気がどのリードセットに届いてよいか、という選択です。
これはパイプオルガンからそのまま借りてきたしくみで、用語も同じです。16フィートは記譜より1オクターヴ低く、8フィートは記譜どおり、4フィートは1オクターヴ高い音高を指します。この数字はオルガンのパイプに必要な長さのことで、リードには何の意味もありませんが、呼び名だけが残りました。
丸い図の読み方
レジスタースイッチにはたいてい、横三段に分かれた小さな円が描かれ、その中に点が入っています。上の段が4フィートのセット、真ん中の段が8フィートのセット、下の段が16フィートです。点があれば、そのセットが鳴っています。
ですから真ん中に点が一つなら、8フィートのセットが単独で鳴る状態、たいていクラリネットと呼ばれる澄んだ音です。下に点が一つなら16フィートだけ、バスーンと呼ばれる暗く低いレジスターです。真ん中の段に点が二つ横に並んでいれば8フィートの両セット、つまりウェットな、ミュゼットの音になります。三段すべてに点があるのがフルの音で、マスターと呼ばれます。いちばん大きな音が出るにもかかわらず、多くの楽器でいちばん使いどころのない設定です。
この図が読めるようになれば、メーカーごとの呼び名を知らなくても、どのアコーディオンのスイッチも読めます。呼び名はまちまちで、標準化されていないからです。
よく使うレジスターと、その用途
バスーン、16フィート単独は、温かく丸い音で、歌い手や旋律楽器の下に収まります。伴奏のため、ベースラインのため、そして声と張り合ってはいけないあらゆる場面のためのレジスターです。
クラリネット、8フィートを1セットだけ鳴らす設定は、この楽器がもつもっとも素朴で正直な音です。対位法に、バッハに、内声を分けて聞かせたいあらゆる場面にほしい音です。初心者は単独では痩せて聞こえるので避けがちですが、数年たつと、いちばん使うのはこのレジスターだと気づきます。
ミュゼットは、わざとずらして調律した8フィートを2セットか3セット組み合わせたものです。互いのうなりが、パリの街角といえば誰もが思い浮かべるあのゆらめきを生みます。フランスの楽器では3セットを使い、外側の2つを真ん中に対して高めと低めにずらすことがよくあります。似合う場所では素晴らしく、多声では悲惨です。うなりのたびに声部がにじんで溶け合ってしまいます。
ピッコロ、4フィート単独は、明るく鋭い音で、短い色替えや、旋律を1オクターヴ上で重ねるのに使えます。これを長く求める音楽は、ほとんどありません。
カソット、あごスイッチ、そして左手
上位の楽器では、一部のリードセットが cassotto、つまり本体に組み込まれたトーンチャンバーに向かって鳴ります。音はグリルに届く前にそこで和らぎ、暗くなります。典型的なカソット機では、16フィートと8フィートのうち1セットがチャンバーの中、残りが外側にあります。つまり、音高の上では同じはずの8フィート2セットが、音色ではかなり違うということです。コンサート用の楽器で、図の上では同じはずのスイッチが片方だけはっきり丸く聞こえるのは、このためです。
多くの楽器には、右手側の上面に沿ってあごスイッチも付いています。あごで操作して、鍵盤から手を離さずにレジスターを変えられます。一週間ほどはばかばかしく感じて、そのあとは手放せなくなります。
左手にも独自のレジスターがあります。数は少ないのが普通で、たいていはベースの厚い音と、軽い伴奏のための薄い音との切り替えです。試してみる価値はあります。たいていの奏者は、楽器を買って何年もたってから、偶然ベースのスイッチを見つけています。
どれを選ぶか、いつ変えるか
実用的な原則は、音量ではなく音楽上の役割でレジスターを選ぶことです。その箇所が何をしているのかを考えてください。アンサンブルの上で旋律を運ぶなら、4フィートの入ったもの。歌い手を支えるなら、バスーンか8フィート1セット。独立した三声を弾くなら、ほぼ必ず1セットだけです。
レジスターの変更は楽譜に書き込み、その持ち替えそのものを練習してください。フレーズの途中で不器用にスイッチを押すと、カチッという音と一瞬の切れ目が聞こえてしまいます。うまい奏者はフレーズの切れ目や休符で変えるので、変えたこと自体に気づかなくなります。A&G Academy の無料楽譜ライブラリーでは、かなりの数の編曲にレジストレーションの案を添えてあります。自分の考えができるまでの出発点としては、悪くないはずです。
Frequently asked
アコーディオンの鍵盤の上にあるボタンは何ですか？
レジスタースイッチです。中のリードの気室にふたをかぶせて、リードセットをまるごと鳴らしたり止めたりします。変わるのは音色であって、押さえた音の高さではありません。バスーン、クラリネット、ミュゼット、マスターといった呼び名は、低・中・高のどのセットが鳴っているかの組み合わせを表しています。
アコーディオンのミュゼット調律とは何ですか？
ミュゼットとは、名目上は同じ高さの8フィートのリードセットを2つか3つ、わざとわずかにずらして調律することです。このわずかな差が音同士のうなりを生み、フランスやイタリアの大衆的なアコーディオンらしい、ゆらめく響きになります。ずれが大きいほど効果は強くなります。バヤンやコンサート用の楽器は、これをかけないドライな調律です。
クラシック音楽にはどのレジスターを使えばいいですか？
たいていは8フィート1セット、クラリネットと書かれていることが多いレジスターです。ずらして調律されたミュゼットのセットは、独立した声部をにじませて溶かしてしまうからです。暗い色がほしいときは16フィート1セットがよく働きます。カソット機なら、トーンチャンバーの中にある8フィートのセットが、対位法にはおおむね最良の選択です。
아코디언 레지스터 해설
바순, 클라리넷, 마스터, 뮈제트. 레지스터 스위치가 리드에 하는 일, 점으로 그린 기호를 읽는 법, 그리고 음악에 맞는 레지스터를 고르는 법을 정리했습니다.
레지스터란 실제로 무엇인가
아코디언 안에서 리드는 열 단위로 묶여 있습니다. 한 열은 건반 전체를 하나의 음높이로 덮는 완결된 리드 한 벌입니다. 흔한 4열 고음부 악기는 기보된 음보다 한 옥타브 낮은 열 하나, 기보된 음높이의 열 둘, 한 옥타브 높은 열 하나를 갖추고 있습니다.
각 열 뒤에는 슬라이더가 있습니다. 그 열의 공명실로 통하는 구멍을 덮거나 열어 주는, 구멍 뚫린 나무나 금속 띠입니다. 레지스터 스위치는 이 슬라이더를 움직입니다. 스위치를 눌러도 음이나 운지, 근본적인 의미의 음량이 바뀌지는 않습니다. 공기가 어느 리드 열까지 갈 수 있는지를 고르는 것입니다.
이것은 파이프 오르간에서 그대로 빌려 온 방식이고, 용어도 마찬가지입니다. 16피트는 기보된 음보다 한 옥타브 아래, 8피트는 기보된 음높이, 4피트는 한 옥타브 위를 뜻합니다. 이 숫자는 오르간 파이프였다면 필요했을 길이를 가리키는 것이라 리드에는 아무 의미가 없지만, 이름만은 그대로 남았습니다.
점 기호 읽기
레지스터 스위치에는 대개 가로로 세 칸으로 나뉜 작은 원이 그려져 있고 그 안에 점이 찍혀 있습니다. 맨 윗칸이 4피트 열, 가운뎃칸이 8피트 열들, 아랫칸이 16피트 열입니다. 점이 있으면 그 열이 울린다는 뜻입니다.
그러니까 가운데에 점 하나면 8피트 한 열만 쓰는 것으로, 보통 클라리넷이라 부르는 깨끗한 음색입니다. 아래에 점 하나면 16피트 하나만 쓰는 바순, 어둡고 낮은 레지스터입니다. 가운뎃칸에 점 두 개가 나란히 있으면 8피트 두 열을 다 쓰는 것으로, 웨트 혹은 뮈제트라 불리는 소리입니다. 세 칸에 모두 점이 있으면 마스터라 부르는 전부 켠 소리인데, 가장 크게 울리는데도 많은 악기에서 가장 쓸모가 적은 설정입니다.
기호를 읽을 줄 알게 되면 제작사마다 다르고 표준화되어 있지도 않은 이름을 몰라도 어떤 아코디언의 스위치든 읽어 낼 수 있습니다.
흔한 레지스터와 그 쓰임
16피트만 쓰는 바순은 따뜻하고 둥글며 노래하는 사람이나 선율 악기보다 아래에 자리를 잡습니다. 반주와 베이스 선율, 그리고 목소리와 다투면 안 되는 모든 것을 위한 레지스터입니다.
8피트 한 열인 클라리넷은 이 악기가 낼 수 있는 가장 담백하고 정직한 소리입니다. 대위법에, 바흐에, 속 성부들이 서로 갈라져 있어야 하는 모든 음악에 필요한 소리입니다. 초보자는 혼자 들으면 얇게 느껴져서 피하다가, 몇 해가 지나면 자기가 가장 많이 쓰는 레지스터가 바로 이것임을 깨닫습니다.
뮈제트는 일부러 어긋나게 조율한 8피트 두세 열을 함께 씁니다. 그 사이에서 생기는 맥놀이가 누구나 파리 길모퉁이를 떠올리는 일렁임을 만듭니다. 프랑스 악기는 가운데 열을 기준으로 바깥 두 열을 각각 높고 낮게 맞춘 3열 구성을 자주 씁니다. 제자리에서는 눈부시지만 다성부 음악에서는 재앙입니다. 맥놀이 하나하나가 성부들을 뭉개 버리기 때문입니다.
4피트만 쓰는 피콜로는 밝고 날카로워서 잠깐 색을 바꾸거나 선율을 한 옥타브 위로 겹칠 때 쓸모가 있습니다. 이것을 오래 요구하는 음악은 아주 드뭅니다.
카소토, 턱 스위치, 그리고 왼손
좋은 악기에서는 일부 리드 열이 카소토로 울립니다. 몸통 안에 만들어 놓은 공명실로, 소리가 그릴에 닿기 전에 부드럽고 어둡게 다듬어 줍니다. 전형적인 카소토 악기에서는 16피트와 8피트 한 열이 공명실 안에 있고 나머지는 바깥에 있습니다. 그래서 명목상 같은 음높이의 8피트 두 열이 색깔은 꽤 다를 수 있습니다. 연주회용 악기에서 기호상으로는 똑같다는 두 스위치가 눈에 띄게 다른 둥근 소리를 내는 이유가 여기에 있습니다.
많은 악기에는 고음부 윗면을 따라 턱 스위치도 달려 있습니다. 턱으로 조작해서 건반에서 손을 떼지 않고도 레지스터를 바꿀 수 있습니다. 한 주쯤은 우스꽝스럽게 느껴지다가 이내 없어서는 안 될 것이 됩니다.
왼손에도 자체 레지스터가 있습니다. 대개 개수가 적고, 보통 꽉 찬 베이스 소리와 가벼운 반주용의 얇은 소리 사이를 오갑니다. 한번 살펴볼 가치가 있습니다. 대부분의 연주자는 악기를 산 지 몇 해가 지나서야 우연히 베이스 스위치를 발견합니다.
고르는 법, 그리고 바꾸는 시점
실용적인 원칙은 음량이 아니라 음악적 기능에 따라 레지스터를 고르는 것입니다. 그 대목이 무엇을 하고 있는지 물어보십시오. 앙상블 위로 선율을 이끌고 있습니까? 4피트가 들어간 것을 쓰십시오. 노래를 받쳐 줍니까? 바순이나 8피트 한 열입니다. 독립된 세 성부를 연주합니까? 거의 언제나 한 열입니다.
악보에 레지스터 변경을 표시하고, 그 변경 동작 자체를 연습하십시오. 악구 한가운데서 서툴게 스위치를 누르면 딸깍 소리가 들리고 순간적으로 소리가 끊깁니다. 좋은 연주자는 악구가 이어지는 자리와 쉼표에서 레지스터를 바꾸고, 그래서 바꿨다는 사실조차 눈치채지 못하게 됩니다. A&G Academy의 무료 악보 자료실에는 상당수의 편곡에 권장 레지스트레이션이 적혀 있으니, 자기 생각을 세우기 전 출발점으로 삼기에 알맞습니다.
Frequently asked
아코디언 건반 위쪽의 버튼들은 무엇을 하나요?
레지스터 스위치입니다. 안쪽 리드 공명실 위로 덮개를 밀어 리드 열 전체를 소리에 넣거나 빼냅니다. 손가락으로 짚는 음의 높이가 아니라 음색을 바꿉니다. 바순, 클라리넷, 뮈제트, 마스터 같은 이름은 저음·중음·고음 열의 어떤 조합이 울리고 있는지를 가리킵니다.
아코디언에서 뮈제트 튜닝은 무슨 뜻인가요?
명목상 같은 음높이의 리드 열 두세 개를 일부러 살짝 어긋나게 조율했다는 뜻입니다. 그 작은 차이가 음들 사이에 맥놀이를 일으켜 프랑스와 이탈리아 대중 아코디언 특유의 일렁이는 울림을 만듭니다. 어긋남이 클수록 효과도 강해집니다. 바얀과 연주회용 악기는 이것 없이 드라이로 조율합니다.
클래식 음악에는 어떤 아코디언 레지스터를 써야 하나요?
보통 8피트 한 열, 흔히 클라리넷이라 적힌 레지스터입니다. 어긋나게 조율된 뮈제트 열은 독립된 성부들을 뭉개 버리기 때문입니다. 더 어두운 색이 필요하면 16피트 한 열도 잘 맞습니다. 카소토 악기라면 공명실 안에 있는 8피트 열이 대위법에는 대체로 가장 좋은 선택입니다.
Register akordion, dijelaskan
Bassoon, clarinet, master, musette: apa yang dilakukan setiap suis register pada lidah, maksud rajah titik, dan cara memilih yang sesuai dengan muziknya.
Apa sebenarnya register itu
Di dalam sebuah akordion, lidahnya dikumpulkan menjadi beberapa set. Satu set ialah himpunan lengkap lidah yang meliputi seluruh papan kekunci pada satu aras pic. Alat trebel empat set yang tipikal membawa satu set satu oktaf di bawah pic tertulis, dua set pada pic tertulis, dan satu set satu oktaf di atasnya.
Di belakang setiap set terletak satu penggelongsor, iaitu jalur kayu atau logam berlubang yang boleh menutup atau membuka bukaan ke ruang set itu. Suis register menggerakkan penggelongsor tersebut. Tekan satu suis dan anda bukan mengubah not, penjarian mahupun kelantangan secara asasnya. Anda sedang memilih set lidah mana yang dibenarkan dicapai oleh udara.
Ini dipinjam terus daripada organ paip, begitu juga perbendaharaan katanya. Enam belas kaki bermaksud satu oktaf di bawah pic tertulis, lapan kaki bermaksud pic tertulis, empat kaki bermaksud satu oktaf di atasnya. Angka itu merujuk kepada panjang paip organ yang diperlukan, sesuatu yang tidak bermakna bagi lidah, tetapi namanya kekal.
Membaca rajah titik
Suis register biasanya dilabelkan dengan bulatan kecil yang terbahagi kepada tiga jalur mendatar, dengan titik di dalamnya. Jalur atas ialah set empat kaki, jalur tengah ialah set lapan kaki, jalur bawah ialah enam belas kaki. Satu titik bermakna set itu sedang berbunyi.
Jadi satu titik di tengah bermakna satu set lapan kaki sahaja: nada bersih yang biasanya dipanggil clarinet. Satu titik di bawah bermakna enam belas kaki sahaja, dipanggil bassoon, iaitu register rendah yang gelap. Dua titik bersebelahan dalam jalur tengah bermakna kedua-dua set lapan kaki, iaitu bunyi basah atau musette. Titik dalam ketiga-tiga jalur ialah bunyi penuh, dipanggil master, dan pada banyak alat ia tetapan yang paling kurang berguna walaupun paling kuat bunyinya.
Sebaik anda boleh membaca rajah itu, anda boleh membaca suis mana-mana akordion tanpa perlu tahu konvensyen penamaan pembuatnya, yang berbeza-beza dan tidak dipiawaikan.
Register yang lazim dan kegunaannya
Bassoon, iaitu enam belas kaki sahaja, bersifat hangat dan bulat serta duduk di bawah penyanyi atau alat melodi. Inilah register untuk iringan, untuk garis bes, dan untuk apa-apa yang tidak sepatutnya bersaing dengan suara manusia.
Clarinet, satu set lapan kaki sahaja, ialah bunyi paling bersahaja dan paling jujur yang ada pada alat ini. Inilah yang anda mahukan untuk kaunterpoin, untuk Bach, untuk apa-apa yang memerlukan suara dalaman kekal berasingan. Pemula cenderung mengelakkannya kerana bunyinya nipis apabila bersendirian, kemudian mendapati selepas beberapa tahun bahawa itulah register yang paling kerap mereka gunakan.
Musette menggabungkan dua atau tiga set lapan kaki yang sengaja ditala berbeza sedikit. Pelayangan antara set itu menghasilkan kilauan yang dikaitkan semua orang dengan sudut jalan di Paris. Alat Perancis sering menggunakan tiga set dengan dua set luar ditala sedikit tinggi dan sedikit rendah daripada yang tengah. Ia indah pada tempatnya dan satu bencana dalam polifoni, kerana setiap layangan mengaburkan suara-suara menjadi satu.
Piccolo, iaitu empat kaki sahaja, bersifat cerah dan tajam serta berguna untuk pertukaran warna yang singkat atau untuk menggandakan melodi satu oktaf lebih tinggi. Sangat sedikit muzik yang mahukannya untuk tempoh yang lama.
Cassotto, suis dagu dan tangan kiri
Pada alat yang lebih baik, sesetengah set lidah berbunyi ke dalam cassotto, iaitu ruang nada yang dibina dalam badan alat yang melembutkan dan menggelapkannya sebelum bunyi itu sampai ke gril. Pada alat cassotto yang tipikal, set enam belas kaki dan satu set lapan kaki berada dalam ruang itu manakala yang lain berada di luarnya, bermakna dua set lapan kaki boleh sama pada nama picnya tetapi cukup berbeza warnanya. Inilah sebabnya satu suis pada alat konsert boleh berbunyi ketara lebih bulat daripada suis lain yang menurut rajahnya adalah sama.
Banyak alat juga mempunyai suis dagu di sepanjang bahagian atas sisi trebel, dikendalikan dengan rahang supaya anda boleh menukar register tanpa mengangkat tangan daripada papan kekunci. Ia terasa mengarut selama kira-kira seminggu, kemudian menjadi sesuatu yang tidak boleh ditinggalkan.
Tangan kiri juga mempunyai registernya sendiri, biasanya lebih sedikit, lazimnya bertukar antara bunyi bes yang penuh dan bunyi yang lebih nipis untuk iringan yang lebih ringan. Ia berbaloi diterokai; kebanyakan pemain menjumpai suis bes mereka secara tidak sengaja bertahun-tahun selepas membeli alat itu.
Memilih satu, dan bila hendak menukar
Peraturan praktikalnya ialah pilih register mengikut fungsi muzikalnya, bukan mengikut kelantangan. Tanya apa yang sedang dilakukan oleh petikan itu. Membawa melodi mengatasi ensemble? Sesuatu yang mengandungi empat kaki. Menyokong penyanyi? Bassoon atau satu set lapan kaki. Memainkan tiga suara yang berdiri sendiri? Satu set sahaja, hampir selalunya.
Tandakan pertukaran register dalam skor anda, dan latihlah pertukaran itu sendiri, kerana suis yang ditekan di tengah frasa menghasilkan bunyi klik yang kedengaran serta jurang seketika jika anda cuai. Pemain yang baik menukar register pada sambungan frasa dan pada rehat, sehingga anda tidak perasan pun mereka melakukannya. Perpustakaan skor percuma kami di A&G Academy membawa cadangan registrasi dalam agak banyak aransemennya, satu titik permulaan yang munasabah sebelum anda membentuk pendapat sendiri.
Frequently asked
Apakah fungsi butang di atas papan kekunci akordion?
Itu suis register. Ia menggelongsorkan penutup ke atas ruang lidah di dalam alat, menghidupkan dan mematikan keseluruhan set lidah. Ia mengubah warna nada, bukan pic not yang anda jarikan. Nama seperti bassoon, clarinet, musette dan master menerangkan gabungan set rendah, tengah dan tinggi yang sedang berbunyi.
Apakah maksud penalaan musette pada akordion?
Musette bermaksud dua atau tiga set lidah pada pic yang sama nama sengaja ditala berbeza sedikit. Perbezaan kecil itu menyebabkan notnya melayang antara satu sama lain, menghasilkan kilauan bergetar akordion popular Perancis dan Itali. Semakin lebar pesongannya, semakin kuat kesannya. Bayan dan alat konsert ditala kering, tanpa kesan itu.
Register akordion mana yang patut saya guna untuk muzik klasik?
Biasanya satu set lapan kaki sahaja, iaitu register yang sering dilabelkan clarinet, kerana set musette yang dipesongkan mengaburkan suara yang berdiri sendiri. Untuk warna yang lebih gelap, satu set enam belas kaki berfungsi dengan baik. Pada alat cassotto, set lapan kaki di dalam ruang nada biasanya pilihan terbaik untuk kaunterpoin.
அக்கார்டியன் ரெஜிஸ்டர்கள், விளக்கமாக
பாசூன், கிளாரினெட், மாஸ்டர், முசெட்: ஒவ்வொரு ரெஜிஸ்டர் சுவிட்சும் நாவுகளுக்கு என்ன செய்கிறது, புள்ளிப் படங்களின் பொருள் என்ன, இசைக்குப் பொருந்தும் ஒன்றை எப்படித் தேர்வது.
ரெஜிஸ்டர் என்றால் உண்மையில் என்ன
அக்கார்டியனுக்குள் நாவுகள் வரிசைகளாகத் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு வரிசை என்பது ஒரே சுருதி நிலையில் விசைப்பலகை முழுவதையும் உள்ளடக்கிய முழுமையான நாவுத் தொகுப்பு. பொதுவான நான்கு-வரிசை ட்ரெபிள் கருவியில், எழுதப்பட்ட சுருதிக்கு ஓர் ஆக்டேவ் கீழே ஒரு வரிசை, எழுதப்பட்ட சுருதியிலேயே இரு வரிசைகள், ஓர் ஆக்டேவ் மேலே ஒரு வரிசை இருக்கும்.
ஒவ்வொரு வரிசைக்கும் பின்னால் ஒரு ஸ்லைடர் இருக்கிறது — அந்த வரிசையின் அறைகளுக்குள் செல்லும் துளைகளை மூடவோ திறக்கவோ கூடிய, துளையிட்ட மரம் அல்லது உலோகப் பட்டை. ஒரு ரெஜிஸ்டர் சுவிட்சு அந்த ஸ்லைடர்களை நகர்த்துகிறது. ஒரு சுவிட்சை அழுத்தும்போது நீங்கள் சுரங்களையோ விரல் பயன்பாட்டையோ ஒலியளவையோ அடிப்படையில் மாற்றவில்லை. காற்று எந்த நாவு வரிசைகளை அடையலாம் என்பதைத்தான் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்.
இது நேரடியாகப் பைப் ஆர்கனிலிருந்து கடன் வாங்கப்பட்டது, சொல்லகராதியும் அப்படியே. பதினாறு-அடி என்றால் எழுதப்பட்ட சுருதிக்கு ஓர் ஆக்டேவ் கீழே, எட்டு-அடி என்றால் எழுதப்பட்ட சுருதி, நான்கு-அடி என்றால் ஓர் ஆக்டேவ் மேலே. அந்த எண்கள் ஆர்கன் குழல்கள் எவ்வளவு நீளமாக இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கின்றன — நாவுகளுக்கு அதற்குப் பொருளே இல்லை, ஆனால் பெயர் ஒட்டிக்கொண்டுவிட்டது.
புள்ளிப் படங்களைப் படிப்பது
ரெஜிஸ்டர் சுவிட்சுகள் பொதுவாக மூன்று கிடைமட்டப் பட்டைகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய வட்டத்தால், அதனுள் புள்ளிகளுடன், குறிக்கப்பட்டிருக்கும். மேல் பட்டை நான்கு-அடி வரிசை, நடுப் பட்டை எட்டு-அடி வரிசைகள், கீழ்ப் பட்டை பதினாறு-அடி. ஒரு புள்ளி என்றால் அந்த வரிசை ஒலிக்கிறது என்று பொருள்.
எனவே நடுவில் ஒரே ஒரு புள்ளி என்றால் தனி எட்டு-அடி வரிசை: பொதுவாகக் கிளாரினெட் என்று அழைக்கப்படும் சுத்தமான தொனி. கீழே ஒரே ஒரு புள்ளி என்றால் தனி பதினாறு-அடி, பாசூன் என்று அழைக்கப்படும் இருண்ட தாழ் ரெஜிஸ்டர். நடுப் பட்டையில் அருகருகே இரு புள்ளிகள் என்றால் இரு எட்டு-அடி வரிசைகளும், அதாவது வெட் அல்லது முசெட் ஒலி. மூன்று பட்டைகளிலும் புள்ளிகள் என்றால் மாஸ்டர் எனப்படும் முழு ஒலி; பல கருவிகளில் அதுவே மிக உரத்ததாக இருந்தாலும் மிகக் குறைவாகவே பயனுள்ளது.
புள்ளிப் படங்களைப் படிக்கத் தெரிந்துவிட்டால், தயாரிப்பாளரின் பெயரிடும் மரபுகள் தெரியாமலேயே எந்த அக்கார்டியனின் சுவிட்சுகளையும் படிக்க முடியும் — அந்த மரபுகள் ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுபடுகின்றன, தரப்படுத்தப்படவும் இல்லை.
பொதுவான ரெஜிஸ்டர்களும் அவற்றின் பயனும்
பாசூன், அதாவது தனி பதினாறு-அடி, கதகதப்பானதும் வட்டமானதும்; பாடகருக்கோ மெட்டுக் கருவிக்கோ கீழே அமர்கிறது. இணைவாசிப்புக்கும், பாஸ் வரிகளுக்கும், ஒரு குரலுடன் போட்டியிடக் கூடாத எதற்கும் இதுவே ரெஜிஸ்டர்.
கிளாரினெட், அதாவது ஒரே ஒரு எட்டு-அடி வரிசை, கருவியிடம் உள்ள மிக எளிமையான, மிக நேர்மையான ஒலி. கவுன்டர்பாயிண்டுக்கும், பாஹுக்கும், உள் குரல்கள் தனித்தனியாக இருக்க வேண்டிய எதற்கும் இதுதான் தேவை. தனியாகக் கேட்கும்போது மெலிதாக ஒலிப்பதால் தொடக்க மாணவர்கள் இதைத் தவிர்க்கிறார்கள்; சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் தாங்கள் மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்தும் ரெஜிஸ்டர் இதுதான் என்று கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
முசெட், வேண்டுமென்றே விலக்கிச் சுருதி செய்யப்பட்ட இரண்டு அல்லது மூன்று எட்டு-அடி வரிசைகளைச் சேர்க்கிறது. அவற்றுக்கிடையிலான துடிப்பு, பாரிஸ் தெருமுனையுடன் எல்லோரும் இணைத்துப் பார்க்கும் அந்த மினுமினுப்பை உருவாக்குகிறது. பிரெஞ்சுக் கருவிகள் பெரும்பாலும் மூன்று வரிசைகளைப் பயன்படுத்துகின்றன, வெளியே உள்ள இரண்டும் நடுவில் உள்ளதை விடச் சற்று மேலும் கீழும் சுருதி செய்யப்படும். அதற்குரிய இடத்தில் அது அற்புதம்; பாலிஃபோனியில் பேரழிவு, ஏனெனில் ஒவ்வொரு துடிப்பும் குரல்களைக் குழப்பி ஒன்றாக்கிவிடுகிறது.
பிக்கலோ, அதாவது தனி நான்கு-அடி, பிரகாசமானதும் கூர்மையானதும்; நிறத்தைச் சுருக்கமாக மாற்றவோ, மெட்டை ஓர் ஆக்டேவ் மேலே இரட்டிப்பாக்கவோ பயனுள்ளது. நீண்ட நேரத்துக்கு அதை விரும்பும் இசை மிகக் குறைவு.
கசோட்டோ, கன்னச் சுவிட்சுகள், இடது கை
தரமான கருவிகளில் சில வரிசைகள் கசோட்டோவுக்குள் பேசுகின்றன — உடலுக்குள் கட்டப்பட்ட ஒரு தொனி அறை, ஒலி க்ரில்லை அடைவதற்கு முன் அவற்றை மென்மையாக்கி இருட்டாக்குகிறது. பொதுவான கசோட்டோ கருவியில் பதினாறு-அடி வரிசையும் ஓர் எட்டு-அடி வரிசையும் அறைக்குள்ளும், மற்றவை வெளியிலும் இருக்கும். அதாவது இரு எட்டு-அடி வரிசைகள் பெயரளவில் ஒரே சுருதியில் இருந்தாலும் நிறத்தில் நன்கு வேறுபடலாம். ஒரு கச்சேரிக் கருவியில், படம் ஒரே மாதிரி என்று சொன்னாலும் ஒரு சுவிட்சு மற்றொன்றை விட வெளிப்படையாக வட்டமாக ஒலிப்பதற்கான காரணம் இதுதான்.
பல கருவிகளில் ட்ரெபிள் பக்கத்தின் மேல் விளிம்பில் கன்னச் சுவிட்சுகளும் இருக்கும். தாடையால் இயக்கப்படுவதால், விசைப்பலகையிலிருந்து கையை எடுக்காமலேயே ரெஜிஸ்டரை மாற்ற முடியும். ஒரு வாரத்துக்கு அவை அபத்தமாகத் தோன்றும், பிறகு இன்றியமையாதவையாகிவிடும்.
இடது கைக்கும் சொந்த ரெஜிஸ்டர்கள் உண்டு, பொதுவாகக் குறைவானவை; வழக்கமாக முழுமையான பாஸ் ஒலிக்கும் இலகுவான இணைவாசிப்புக்கான மெலிதான ஒலிக்கும் இடையே மாற்றுபவை. அவற்றை ஆராய்வது மதிப்புள்ளது; பெரும்பாலான வாசிப்பாளர்கள் கருவியை வாங்கிப் பல ஆண்டுகள் கழித்து, தற்செயலாகவே தம் பாஸ் சுவிட்சுகளைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்.
ஒன்றைத் தேர்வது, எப்போது மாற்றுவது
நடைமுறை விதி இதுதான்: ஒலியளவுக்காக அல்ல, இசைச் செயல்பாட்டுக்காக ரெஜிஸ்டரைத் தேர்ந்தெடுங்கள். அந்தப் பகுதி என்ன செய்கிறது என்று கேளுங்கள். ஒரு குழுவுக்கு மேலே மெட்டைச் சுமக்கிறதா? நான்கு-அடி கலந்த ஏதாவது. ஒரு பாடகரைத் தாங்குகிறதா? பாசூன் அல்லது தனி எட்டு-அடி. மூன்று சுதந்திரமான குரல்களை வாசிக்கிறதா? கிட்டத்தட்ட எப்போதும் ஒரே ஒரு வரிசை.
உங்கள் ஸ்கோரில் ரெஜிஸ்டர் மாற்றங்களைக் குறித்து வையுங்கள், அந்த மாற்றத்தையே பயிற்சி செய்யுங்கள். ஏனெனில் ஒரு சொற்றொடரின் நடுவில் கவனமின்றி அழுத்தப்படும் சுவிட்சு கேட்கும்படியான ஒரு கிளிக் சத்தத்தையும் ஒரு கண நேர இடைவெளியையும் உண்டாக்கும். நல்ல வாசிப்பாளர்கள் சொற்றொடர் இணைப்புகளிலும் ஓய்வுகளிலும் ரெஜிஸ்டரை மாற்றுகிறார்கள், அவர்கள் மாற்றியதே உங்களுக்குத் தெரியாது. A&G Academy-யின் இலவச ஸ்கோர் நூலகத்தில் பல தழுவல்களில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ரெஜிஸ்ட்ரேஷன்கள் உள்ளன; உங்கள் சொந்தக் கருத்துகளை உருவாக்குவதற்கு முன் தொடங்குவதற்கு அது ஒரு நியாயமான இடம்.
Frequently asked
அக்கார்டியன் விசைப்பலகைக்கு மேலே உள்ள பொத்தான்கள் என்ன செய்கின்றன?
அவை ரெஜிஸ்டர் சுவிட்சுகள். உள்ளே உள்ள நாவு அறைகளின் மேல் மூடிகளை நகர்த்தி, முழு நாவு வரிசைகளையும் ஒலிப்புக்குள் கொண்டுவருகின்றன அல்லது வெளியே எடுக்கின்றன. நீங்கள் விரலால் வாசிக்கும் சுரங்களின் சுருதியை அல்ல, தொனி நிறத்தை அவை மாற்றுகின்றன. பாசூன், கிளாரினெட், முசெட், மாஸ்டர் போன்ற பெயர்கள் தாழ், நடு, உயர் வரிசைகளின் எந்தச் சேர்க்கை ஒலிக்கிறது என்பதை விவரிக்கின்றன.
அக்கார்டியனில் முசெட் ட்யூனிங் என்றால் என்ன?
பெயரளவில் ஒரே சுருதியில் இருக்கும் இரண்டு அல்லது மூன்று நாவு வரிசைகள் வேண்டுமென்றே சற்று விலக்கிச் சுருதி செய்யப்படுவதே முசெட். அந்தச் சிறிய வேறுபாடு சுரங்களை ஒன்றுக்கொன்று எதிராகத் துடிக்கச் செய்து, பிரெஞ்சு மற்றும் இத்தாலியப் பிரபல அக்கார்டியனின் அசையும் மினுமினுப்பை உருவாக்குகிறது. விலகல் எவ்வளவு அதிகமோ, விளைவும் அவ்வளவு வலுவானது. பயான்களும் கச்சேரிக் கருவிகளும் இது இல்லாமல், ட்ரை ஆகவே சுருதி செய்யப்படுகின்றன.
செவ்வியல் இசைக்கு எந்த அக்கார்டியன் ரெஜிஸ்டரைப் பயன்படுத்த வேண்டும்?
பொதுவாகத் தனி எட்டு-அடி வரிசை, அதாவது அடிக்கடி கிளாரினெட் என்று குறிக்கப்படும் ரெஜிஸ்டர். ஏனெனில் விலக்கிச் சுருதி செய்யப்பட்ட முசெட் வரிசைகள் சுதந்திரமான குரல்களைக் குழப்பி ஒன்றாக்கிவிடுகின்றன. இருண்ட நிறங்களுக்குத் தனி பதினாறு-அடி வரிசை நன்றாக வேலை செய்கிறது. கசோட்டோ கருவியில், தொனி அறைக்குள் இருக்கும் எட்டு-அடி வரிசையே கவுன்டர்பாயிண்டுக்குப் பொதுவாகச் சிறந்த தேர்வு.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.