Double bass · 6 min read
French and German double bass bows compared
Two bow holds, two frogs, two ways of reaching the string. What actually differs between French and German double bass bows, and how players end up choosing.
Two bows, two grips
The double bass is the only orchestral instrument where two incompatible bow designs are both standard. The French bow, sometimes called the Bottesini bow, looks like an enlarged cello bow: narrow frog, overhand grip with the thumb tucked under the stick near the frog and the fingers draped over. The German bow, also called the Butler or Dragonetti bow, has a tall frog with an open throat, and is held from underneath, palm facing up, with the thumb resting on top of the stick and the frog cradled between the fingers.
This is not a regional curiosity that will eventually resolve. Both are taught in major conservatories, both appear in every professional orchestra, and sections routinely contain players of each. The instrument does not care. The bows differ in balance and in how weight reaches the string, which changes how you solve certain problems, not which problems you can solve.
The sticks themselves differ too. German bows tend to be slightly longer with a lower balance point; French bows are shorter and more concentrated in the hand. Both are made in pernambuco, brazilwood or carbon fibre, and the same rules about quality apply to each.
How weight gets to the string
With the French hold, weight comes down through the arm into the index finger and the thumb, more or less as it does on cello or violin. The hand can rotate and the fingers can flex, which gives fine control over the contact point and over fast changes of direction. Getting weight into the string near the tip requires deliberate arm work, because the hand is furthest from the string there and leverage is working against you.
With the German hold, the hand is under the stick and the arm hangs more naturally. Weight goes in almost by dropping, which makes strong sustained strokes and heavy down-bows feel effortless. The bow is easier to drive through the string at the tip, because the grip pulls rather than pushes. What costs more effort is the up-bow at the frog and rapid bouncing strokes, where the hand has less independent articulation available.
In practice this means the two bows have slightly different comfort zones. Detached fast passagework and spiccato tend to come more readily with French. Long, wide, powerful orchestral lines and heavy accents tend to come more readily with German. Good players are entirely capable of the other thing; they just get there by a different route.
Where each came from
The underhand grip is the older of the two. It descends from viol practice, where the bow was held palm-up with the hand under the stick, and the double bass inherited that habit along with its viol-shaped sloping shoulders and flat back. Domenico Dragonetti, the great Italian virtuoso who spent most of his career in London around 1800, played with an underhand grip on a heavy bow, and his name attached itself to that style.
The overhand grip arrived later, as the bass moved into solo repertoire and players wanted the agility that violinists and cellists had. Giovanni Bottesini, whose solo playing in the middle of the nineteenth century did more than anyone's to establish the bass as a solo instrument, used an overhand grip, and the French bow carries his name in many places for that reason.
The naming is unreliable, though. Plenty of German players use the French bow and vice versa. Treat the labels as descriptions of the frog shape, not claims about geography.
Choosing one, and switching later
For most students the decision comes down to what their teacher plays, and that is a reasonable basis. A teacher can only give you the detail of a bow hold they use every day, and detail is what matters in the first years. Anyone with cello or violin experience often finds French more immediately intuitive, because the grip is familiar. Anyone who struggles to produce a big sound sometimes finds German easier at the start, because weight arrives more naturally.
Hand size plays a small role. The German frog is bulky, and a very small hand can find it awkward to hold securely. Beyond that there is no physical reason to prefer one.
Switching later is entirely possible and a number of professionals play both, but it is a genuine project rather than a weekend. The bow arm has to relearn its reflexes, and progress on your primary bow will pause while it happens. Better to choose deliberately at the start and then stop thinking about it.
What to look for in a bow
Whichever style you choose, the bow matters more than beginners assume, and student instruments almost always come with a poor one. A good bow makes a modest bass respond; a bad one makes a fine bass feel dead. Test by playing a slow open-string down-bow and listening for whether the sound stays even from frog to tip, then by playing at the tip and seeing how much work it takes to keep the string speaking.
Check the camber by sighting along the stick with the hair slackened. Look for a smooth curve and no twist. Bounce the bow lightly on a string and see whether it settles into an even rhythm on its own or has to be forced. Carbon fibre bows are consistent, durable and a sensible choice for a first serious bow, particularly in a humid climate where wooden sticks move.
Rehairing is routine maintenance, roughly once or twice a year for anyone playing daily. In the tropics it comes round faster, which is worth planning for if you play in Singapore.
Frequently asked
Which bow is easier for a beginner?
Neither is objectively easier. Players with previous cello or violin experience usually settle into the French grip faster because the hand position transfers. Beginners who struggle to draw a full sound often find German weight comes more naturally. In practice the deciding factor is which one your teacher plays and can therefore teach in detail.
Can I switch from German to French bow later?
Yes, and plenty of professionals play both. Expect it to take months rather than weeks, because you are rebuilding bow-arm reflexes rather than learning a new position. Most people who switch do it with a teacher and accept that their main bow work plateaus during the transition.
Do orchestras care which bow I use?
No. Bass sections routinely mix both, and nobody in the audience can tell. Some sections develop habits around bowing decisions that suit one grip slightly better, and occasionally a principal has a preference, but no professional orchestra hires or rejects a player over which frog their bow has.
Arcos de contrabajo francés y alemán, comparados
Dos sujeciones, dos talones, dos maneras de llegar a la cuerda. Qué diferencia de verdad al arco francés del alemán y cómo acaban eligiendo los contrabajistas.
Dos arcos, dos sujeciones
El contrabajo es el único instrumento de la orquesta en el que dos diseños de arco incompatibles son ambos estándar. El arco francés, llamado a veces arco Bottesini, parece un arco de violonchelo agrandado: talón estrecho, sujeción por encima con el pulgar metido bajo la vara cerca del talón y los dedos apoyados por arriba. El arco alemán, llamado también arco Butler o Dragonetti, tiene un talón alto con la garganta abierta y se sujeta desde abajo, con la palma hacia arriba, el pulgar apoyado sobre la vara y el talón acunado entre los dedos.
No es una curiosidad regional que acabe resolviéndose. Los dos se enseñan en los grandes conservatorios, los dos aparecen en todas las orquestas profesionales y en las filas conviven habitualmente instrumentistas de uno y de otro. Al instrumento le da igual. Los arcos se diferencian en el equilibrio y en cómo llega el peso a la cuerda, lo que cambia cómo resuelves ciertos problemas, no qué problemas puedes resolver.
Las varas también son distintas. Los arcos alemanes suelen ser algo más largos y con el punto de equilibrio más bajo; los franceses son más cortos y se concentran más en la mano. Los dos se hacen en pernambuco, palo de Brasil o fibra de carbono, y a cada uno se le aplican las mismas reglas sobre la calidad.
Cómo llega el peso a la cuerda
Con la sujeción francesa, el peso baja por el brazo hasta el índice y el pulgar, más o menos como en el violonchelo o el violín. La mano puede girar y los dedos pueden flexionarse, lo que da un control fino del punto de contacto y de los cambios rápidos de dirección. Meter peso en la cuerda cerca de la punta exige un trabajo deliberado del brazo, porque allí la mano está más lejos de la cuerda y la palanca juega en tu contra.
Con la sujeción alemana, la mano va por debajo de la vara y el brazo cuelga de forma más natural. El peso entra casi por dejarse caer, lo que hace que las arcadas largas y sostenidas y las arcadas abajo pesadas resulten sin esfuerzo. El arco se conduce mejor a través de la cuerda en la punta, porque la sujeción tira en vez de empujar. Lo que cuesta más es la arcada arriba en el talón y los golpes rápidos de rebote, donde la mano dispone de menos articulación independiente.
En la práctica, eso significa que los dos arcos tienen zonas de confort algo distintas. Los pasajes rápidos destacados y el spiccato tienden a salir antes con el francés. Las líneas orquestales largas, anchas y potentes y los acentos pesados tienden a salir antes con el alemán. Un buen instrumentista es perfectamente capaz de lo otro; simplemente llega por otro camino.
De dónde viene cada uno
La sujeción por debajo es la más antigua de las dos. Desciende de la práctica de las violas da gamba, donde el arco se sostenía con la palma hacia arriba y la mano bajo la vara, y el contrabajo heredó esa costumbre junto con sus hombros caídos y su fondo plano de viola da gamba. Domenico Dragonetti, el gran virtuoso italiano que pasó casi toda su carrera en Londres hacia 1800, tocaba con sujeción por debajo un arco pesado, y su nombre quedó unido a ese estilo.
La sujeción por encima llegó después, cuando el contrabajo entró en el repertorio solista y los instrumentistas quisieron la agilidad que tenían violinistas y violonchelistas. Giovanni Bottesini, cuyo modo de tocar como solista a mediados del siglo XIX hizo más que el de nadie por establecer el contrabajo como instrumento solista, usaba sujeción por encima, y por eso en muchos sitios el arco francés lleva su nombre.
Los nombres, eso sí, no son de fiar. Muchísimos instrumentistas alemanes usan el arco francés y al revés. Toma las etiquetas como descripciones de la forma del talón, no como afirmaciones sobre geografía.
Elegir uno, y cambiar más adelante
Para la mayoría de los alumnos la decisión se reduce a qué toca su profesor, y es una base razonable. Un profesor solo puede darte el detalle de una sujeción que usa a diario, y el detalle es lo que cuenta en los primeros años. Quien viene del violonchelo o del violín suele encontrar el francés más intuitivo de entrada, porque la sujeción le resulta familiar. Quien pelea por sacar un sonido grande a veces encuentra el alemán más fácil al principio, porque el peso llega con más naturalidad.
El tamaño de la mano juega un papel pequeño. El talón alemán es voluminoso, y una mano muy pequeña puede encontrarlo incómodo de sujetar con seguridad. Más allá de eso, no hay ninguna razón física para preferir uno.
Cambiar más adelante es del todo posible y unos cuantos profesionales tocan con los dos, pero es un proyecto de verdad y no un fin de semana. El brazo del arco tiene que reaprender sus reflejos, y el avance con tu arco principal se detendrá mientras tanto. Mejor elegir a conciencia al principio y después dejar de darle vueltas.
Qué mirar en un arco
Elijas el estilo que elijas, el arco importa más de lo que suponen los principiantes, y los instrumentos de estudio casi siempre vienen con uno malo. Un buen arco hace responder a un contrabajo modesto; uno malo hace que un contrabajo fino parezca muerto. Pruébalo tocando una arcada abajo lenta en cuerda al aire y escuchando si el sonido se mantiene parejo del talón a la punta, y después tocando en la punta para ver cuánto trabajo cuesta que la cuerda siga hablando.
Comprueba la curvatura mirando a lo largo de la vara con las cerdas destensadas. Busca una curva suave y sin torcedura. Haz rebotar el arco suavemente sobre una cuerda y mira si se asienta solo en un ritmo parejo o hay que forzarlo. Los arcos de fibra de carbono son constantes, duraderos y una elección sensata como primer arco serio, sobre todo en un clima húmedo donde las varas de madera se mueven.
El encerdado es mantenimiento rutinario, más o menos una o dos veces al año para quien toca a diario. En el trópico toca antes, algo que conviene prever si tocas en Singapur.
Frequently asked
¿Qué arco es más fácil para un principiante?
Ninguno lo es objetivamente. Quien tiene experiencia previa de violonchelo o violín suele asentarse antes en la sujeción francesa porque la posición de la mano se transfiere. Los principiantes que pelean por sacar un sonido pleno encuentran a menudo que el peso del alemán llega con más naturalidad. En la práctica, lo decisivo es cuál toca tu profesor y puede, por tanto, enseñarte con detalle.
¿Puedo pasar del arco alemán al francés más adelante?
Sí, y bastantes profesionales tocan con los dos. Cuenta con meses y no con semanas, porque estás reconstruyendo los reflejos del brazo del arco y no aprendiendo una posición nueva. Casi todos los que cambian lo hacen con un profesor y asumen que su trabajo con el arco principal se estanca durante la transición.
¿A las orquestas les importa qué arco uso?
No. Las filas de contrabajos mezclan los dos con toda naturalidad y nadie en el público lo distingue. Algunas filas desarrollan costumbres en las decisiones de arco que encajan algo mejor con una sujeción, y a veces un solista de fila tiene su preferencia, pero ninguna orquesta profesional contrata o descarta a nadie por la forma del talón de su arco.
Archets de contrebasse français et allemand comparés
Deux tenues, deux hausses, deux façons d'atteindre la corde. Ce qui distingue vraiment l'archet français de l'archet allemand, et comment on finit par choisir.
Deux archets, deux tenues
La contrebasse est le seul instrument d'orchestre où deux modèles d'archet incompatibles sont tous deux standard. L'archet français, parfois appelé archet Bottesini, ressemble à un archet de violoncelle agrandi : hausse étroite, tenue par-dessus avec le pouce glissé sous la baguette près de la hausse et les doigts posés dessus. L'archet allemand, aussi appelé archet Butler ou Dragonetti, a une hausse haute à gorge ouverte, et se tient par-dessous, paume vers le haut, le pouce reposant sur la baguette et la hausse nichée entre les doigts.
Ce n'est pas une curiosité régionale qui finira par se trancher. Les deux s'enseignent dans les grands conservatoires, les deux apparaissent dans tous les orchestres professionnels, et les pupitres comptent couramment des joueurs de chaque école. L'instrument, lui, s'en moque. Les archets diffèrent par l'équilibre et par la façon dont le poids arrive à la corde, ce qui change la manière de résoudre certains problèmes, non les problèmes que l'on peut résoudre.
Les baguettes elles-mêmes diffèrent aussi. Les archets allemands sont plutôt un peu plus longs, avec un point d'équilibre plus bas ; les français sont plus courts et plus ramassés dans la main. Les deux se font en pernambouc, en bois du Brésil ou en fibre de carbone, et les mêmes règles de qualité valent pour chacun.
Comment le poids parvient à la corde
Avec la tenue française, le poids descend par le bras dans l'index et le pouce, à peu près comme au violoncelle ou au violon. La main peut tourner et les doigts fléchir, ce qui donne un contrôle fin du point de contact et des changements de direction rapides. Faire entrer du poids dans la corde près de la pointe demande un travail de bras délibéré, parce que la main y est la plus éloignée de la corde et que le levier joue contre vous.
Avec la tenue allemande, la main est sous la baguette et le bras pend plus naturellement. Le poids entre presque par simple chute, ce qui rend les coups soutenus puissants et les tirés lourds faciles. L'archet se conduit plus aisément dans la corde à la pointe, parce que la prise tire au lieu de pousser. Ce qui coûte davantage, c'est le poussé au talon et les coups d'archet sautillants rapides, où la main dispose de moins d'articulation indépendante.
En pratique, les deux archets ont donc des zones de confort légèrement différentes. Les traits rapides détachés et le spiccato viennent plus facilement en français. Les longues lignes d'orchestre, larges et puissantes, et les accents lourds viennent plus facilement en allemand. Les bons musiciens sont parfaitement capables de faire l'autre chose ; ils y arrivent simplement par un autre chemin.
D'où vient chacun
La tenue par-dessous est la plus ancienne des deux. Elle descend de la pratique des violes, où l'archet se tenait paume vers le haut, la main sous la baguette, et la contrebasse a hérité de cette habitude en même temps que de ses épaules tombantes et de son fond plat de viole. Domenico Dragonetti, le grand virtuose italien qui a passé l'essentiel de sa carrière à Londres autour de 1800, jouait avec une tenue par-dessous sur un archet lourd, et son nom s'est attaché à ce style.
La tenue par-dessus est arrivée plus tard, à mesure que la contrebasse entrait dans le répertoire de soliste et que les musiciens voulaient l'agilité des violonistes et des violoncellistes. Giovanni Bottesini, dont le jeu de soliste au milieu du dix-neuvième siècle a fait plus que tout autre pour établir la contrebasse comme instrument solo, utilisait une tenue par-dessus, et c'est pour cette raison que l'archet français porte son nom en bien des endroits.
Les appellations ne sont pourtant pas fiables. Quantité de musiciens allemands jouent avec l'archet français et inversement. Traitez ces étiquettes comme des descriptions de la forme de la hausse, non comme des affirmations de géographie.
En choisir un, et changer plus tard
Pour la plupart des élèves, la décision se ramène à ce que joue leur professeur, et c'est un critère raisonnable. Un professeur ne peut donner le détail que d'une tenue d'archet qu'il pratique tous les jours, et c'est le détail qui compte dans les premières années. Qui a une expérience du violoncelle ou du violon trouve souvent le français plus immédiatement intuitif, parce que la prise est familière. Qui peine à produire un grand son trouve parfois l'allemand plus facile au début, parce que le poids arrive plus naturellement.
La taille de la main joue un petit rôle. La hausse allemande est volumineuse, et une très petite main peut trouver malaisé de la tenir fermement. Au-delà, il n'y a aucune raison physique de préférer l'un à l'autre.
Changer plus tard est tout à fait possible et un certain nombre de professionnels jouent des deux, mais c'est un vrai chantier, pas l'affaire d'un week-end. Le bras d'archet doit réapprendre ses réflexes, et vos progrès sur votre archet principal s'arrêtent pendant ce temps. Mieux vaut choisir délibérément au départ, puis cesser d'y penser.
Que regarder dans un archet
Quel que soit le style choisi, l'archet compte plus que les débutants ne le supposent, et les instruments d'étude sont presque toujours livrés avec un mauvais archet. Un bon archet fait répondre une contrebasse modeste ; un mauvais rend morte une belle contrebasse. Testez en jouant un tiré lent à vide et en écoutant si le son reste égal du talon à la pointe, puis en jouant à la pointe pour voir combien de travail il faut pour garder la corde parlante.
Vérifiez le cambre en visant le long de la baguette, mèche détendue. Cherchez une courbe régulière et aucune torsion. Faites rebondir légèrement l'archet sur une corde et voyez s'il s'installe de lui-même dans un rythme régulier ou s'il faut le forcer. Les archets en fibre de carbone sont réguliers, durables et constituent un choix sensé pour un premier archet sérieux, en particulier sous un climat humide où les baguettes en bois travaillent.
Le remèchage est un entretien courant, à peu près une à deux fois par an pour qui joue tous les jours. Sous les tropiques, il revient plus vite, ce qui vaut la peine d'être anticipé si vous jouez à Singapour.
Frequently asked
Quel archet est le plus facile pour un débutant ?
Aucun n'est objectivement plus facile. Ceux qui ont déjà fait du violoncelle ou du violon s'installent d'ordinaire plus vite dans la tenue française, parce que la position de la main se transfère. Les débutants qui peinent à tirer un son plein trouvent souvent que le poids allemand vient plus naturellement. En pratique, le facteur décisif est l'archet que joue votre professeur et qu'il peut donc enseigner en détail.
Puis-je passer plus tard de l'archet allemand au français ?
Oui, et beaucoup de professionnels jouent des deux. Comptez des mois plutôt que des semaines, car vous reconstruisez des réflexes du bras d'archet plutôt que d'apprendre une nouvelle position. La plupart de ceux qui changent le font avec un professeur et acceptent que leur travail sur l'archet principal stagne pendant la transition.
Les orchestres se soucient-ils de l'archet que j'utilise ?
Non. Les pupitres de contrebasses mêlent couramment les deux, et personne dans la salle ne fait la différence. Certains pupitres prennent des habitudes de coups d'archet qui conviennent un peu mieux à l'une des tenues, et il arrive qu'un chef de pupitre ait une préférence, mais aucun orchestre professionnel n'engage ni ne refuse un musicien selon la forme de la hausse de son archet.
Französischer und deutscher Kontrabassbogen im Vergleich
Zwei Bogenhaltungen, zwei Frösche, zwei Wege zur Saite. Was sich zwischen französischem und deutschem Kontrabassbogen wirklich unterscheidet und wie man wählt.
Zwei Bögen, zwei Griffe
Der Kontrabass ist das einzige Orchesterinstrument, bei dem zwei miteinander unvereinbare Bogenformen beide Standard sind. Der französische Bogen, manchmal Bottesini-Bogen genannt, sieht aus wie ein vergrößerter Cellobogen: schmaler Frosch, Obergriff mit dem Daumen unter der Stange nahe beim Frosch und darübergelegten Fingern. Der deutsche Bogen, auch Butler- oder Dragonetti-Bogen genannt, hat einen hohen Frosch mit offener Kehle und wird von unten gehalten, die Handfläche nach oben, der Daumen liegt oben auf der Stange und der Frosch ruht zwischen den Fingern.
Das ist keine regionale Eigenart, die sich irgendwann auflösen wird. Beide werden an den großen Hochschulen unterrichtet, beide kommen in jedem Berufsorchester vor, und in den Gruppen sitzen regelmäßig Spieler von beiden Sorten. Dem Instrument ist es gleich. Die Bögen unterscheiden sich in der Balance und darin, wie das Gewicht zur Saite kommt, und das ändert, wie Sie bestimmte Probleme lösen, nicht welche Sie lösen können.
Auch die Stangen selbst unterscheiden sich. Deutsche Bögen sind eher etwas länger mit einem tieferen Schwerpunkt; französische sind kürzer und in der Hand konzentrierter. Beide werden aus Fernambuk, Brasilholz oder Karbon gebaut, und für beide gelten dieselben Regeln in Sachen Qualität.
Wie das Gewicht zur Saite kommt
Beim französischen Griff kommt das Gewicht durch den Arm in Zeigefinger und Daumen, mehr oder weniger wie beim Cello oder der Geige. Die Hand kann sich drehen und die Finger können federn, was feine Kontrolle über den Kontaktpunkt und über schnelle Richtungswechsel gibt. Gewicht nahe der Spitze in die Saite zu bringen verlangt bewusste Armarbeit, denn dort ist die Hand am weitesten von der Saite entfernt und der Hebel arbeitet gegen Sie.
Beim deutschen Griff liegt die Hand unter der Stange und der Arm hängt natürlicher. Das Gewicht kommt fast von allein durch Fallenlassen hinein, was kräftige getragene Striche und schwere Abstriche mühelos erscheinen lässt. Der Bogen lässt sich an der Spitze leichter durch die Saite ziehen, weil der Griff zieht statt schiebt. Mehr Mühe kosten dafür der Aufstrich am Frosch und schnelle springende Striche, wo der Hand weniger eigenständige Artikulation zur Verfügung steht.
In der Praxis heißt das, dass die beiden Bögen etwas unterschiedliche Wohlfühlbereiche haben. Schnelle abgesetzte Passagen und Spiccato kommen mit dem französischen Bogen eher von selbst. Lange, breite, kraftvolle Orchesterlinien und schwere Akzente kommen mit dem deutschen eher von selbst. Gute Spieler können das jeweils andere durchaus; sie kommen nur auf einem anderen Weg dorthin.
Woher die beiden kommen
Der Untergriff ist der ältere von beiden. Er stammt aus der Gambenpraxis, wo der Bogen mit der Handfläche nach oben und der Hand unter der Stange gehalten wurde, und der Kontrabass hat diese Gewohnheit zusammen mit seinen gambenhaft abfallenden Schultern und dem flachen Boden geerbt. Domenico Dragonetti, der große italienische Virtuose, der den größten Teil seiner Laufbahn um 1800 in London verbrachte, spielte mit Untergriff auf einem schweren Bogen, und sein Name hat sich an diesen Stil geheftet.
Der Obergriff kam später, als der Bass ins Solorepertoire vordrang und die Spieler die Beweglichkeit haben wollten, die Geiger und Cellisten hatten. Giovanni Bottesini, dessen Solospiel in der Mitte des neunzehnten Jahrhunderts mehr als das irgendeines anderen dazu beitrug, den Bass als Soloinstrument zu etablieren, benutzte einen Obergriff, und deshalb trägt der französische Bogen vielerorts seinen Namen.
Die Namen sind allerdings unzuverlässig. Viele deutsche Spieler benutzen den französischen Bogen und umgekehrt. Nehmen Sie die Bezeichnungen als Beschreibung der Froschform und nicht als Aussage über Geografie.
Sich entscheiden und später wechseln
Für die meisten Schüler hängt die Entscheidung davon ab, was ihre Lehrkraft spielt, und das ist eine vernünftige Grundlage. Eine Lehrkraft kann Ihnen nur die Feinheiten einer Bogenhaltung vermitteln, die sie täglich benutzt, und auf die Feinheiten kommt es in den ersten Jahren an. Wer Cello- oder Geigenerfahrung hat, findet den französischen Bogen oft unmittelbar einleuchtender, weil der Griff vertraut ist. Wer sich schwertut, einen großen Ton zu erzeugen, findet den deutschen zu Beginn manchmal leichter, weil das Gewicht natürlicher ankommt.
Die Handgröße spielt eine kleine Rolle. Der deutsche Frosch ist voluminös, und eine sehr kleine Hand kann ihn schwer sicher halten. Darüber hinaus gibt es keinen körperlichen Grund, einen von beiden vorzuziehen.
Später zu wechseln ist durchaus möglich, und eine Reihe von Profis spielt beides, aber es ist ein richtiges Projekt und keine Wochenendsache. Der Bogenarm muss seine Reflexe neu lernen, und der Fortschritt auf Ihrem Hauptbogen pausiert währenddessen. Besser, Sie entscheiden sich am Anfang bewusst und hören danach auf, darüber nachzudenken.
Worauf man bei einem Bogen achtet
Welchen Stil Sie auch wählen, der Bogen zählt mehr, als Anfänger annehmen, und Schülerinstrumente kommen fast immer mit einem schlechten. Ein guter Bogen bringt einen bescheidenen Bass zum Ansprechen; ein schlechter lässt einen feinen Bass tot wirken. Prüfen Sie ihn mit einem langsamen Abstrich auf einer leeren Saite und hören Sie, ob der Klang vom Frosch bis zur Spitze gleichmäßig bleibt, und spielen Sie dann an der Spitze und sehen Sie, wie viel Arbeit es kostet, die Saite am Klingen zu halten.
Prüfen Sie die Wölbung, indem Sie bei entspannten Haaren die Stange entlangpeilen. Achten Sie auf eine gleichmäßige Kurve und darauf, dass nichts verdreht ist. Lassen Sie den Bogen leicht auf einer Saite springen und sehen Sie, ob er von allein in einen gleichmäßigen Rhythmus fällt oder gezwungen werden muss. Karbonbögen sind gleichmäßig, haltbar und eine vernünftige Wahl für einen ersten ernsthaften Bogen, besonders in einem feuchten Klima, in dem hölzerne Stangen arbeiten.
Neu behaaren ist normale Wartung, für jemanden, der täglich spielt, etwa ein- bis zweimal im Jahr. In den Tropen wird es schneller fällig, und damit sollte rechnen, wer in Singapur spielt.
Frequently asked
Welcher Bogen ist für Anfänger leichter?
Objektiv ist keiner leichter. Wer schon Cello oder Geige gespielt hat, findet sich meist schneller im französischen Griff zurecht, weil die Handhaltung übertragbar ist. Anfänger, die sich mit einem vollen Ton schwertun, empfinden das Gewicht des deutschen Bogens oft als natürlicher. In der Praxis entscheidet, welchen Ihre Lehrkraft spielt und daher im Detail unterrichten kann.
Kann ich später vom deutschen zum französischen Bogen wechseln?
Ja, und viele Profis spielen beides. Rechnen Sie mit Monaten statt Wochen, denn Sie bauen die Reflexe des Bogenarms neu auf und lernen nicht bloß eine neue Haltung. Die meisten, die wechseln, tun es mit einer Lehrkraft und nehmen in Kauf, dass ihre Arbeit am Hauptbogen während des Übergangs stagniert.
Interessiert es Orchester, welchen Bogen ich benutze?
Nein. In Bassgruppen sind beide regelmäßig gemischt, und im Publikum hört das niemand. Manche Gruppen entwickeln bei Strichbezeichnungen Gewohnheiten, die einem Griff etwas besser liegen, und gelegentlich hat ein Stimmführer eine Vorliebe, aber kein Berufsorchester stellt jemanden wegen der Froschform seines Bogens ein oder ab.
Archetto francese e archetto tedesco a confronto
Due impugnature, due talloni, due modi di arrivare alla corda. Cosa cambia davvero fra archetto francese e tedesco, e come si finisce per sceglierne uno.
Due archetti, due impugnature
Il contrabbasso è l'unico strumento d'orchestra in cui due disegni di archetto incompatibili sono entrambi standard. L'archetto francese, a volte chiamato archetto Bottesini, sembra un archetto da violoncello ingrandito: tallone stretto, impugnatura da sopra con il pollice infilato sotto la bacchetta vicino al tallone e le dita appoggiate sopra. L'archetto tedesco, detto anche archetto Butler o Dragonetti, ha un tallone alto con la gola aperta, e si tiene da sotto, con il palmo rivolto verso l'alto, il pollice appoggiato sopra la bacchetta e il tallone accolto fra le dita.
Non è una curiosità regionale destinata prima o poi a risolversi. Entrambi si insegnano nei grandi conservatori, entrambi compaiono in qualunque orchestra professionale, e nelle sezioni convivono normalmente suonatori dell'uno e dell'altro. Allo strumento non interessa. I due archetti differiscono per bilanciamento e per il modo in cui il peso arriva alla corda, il che cambia come risolvi certi problemi, non quali problemi puoi risolvere.
Anche le bacchette sono diverse. Gli archetti tedeschi tendono a essere un po' più lunghi con un punto di bilanciamento più basso; i francesi sono più corti e più concentrati nella mano. Entrambi si fanno in pernambuco, legno del Brasile o fibra di carbonio, e per ciascuno valgono le stesse regole sulla qualità.
Come il peso arriva alla corda
Con l'impugnatura francese il peso scende lungo il braccio nell'indice e nel pollice, più o meno come sul violoncello o sul violino. La mano può ruotare e le dita possono flettersi, il che dà un controllo fine sul punto di contatto e sui cambi di direzione rapidi. Far entrare peso nella corda vicino alla punta richiede un lavoro di braccio voluto, perché lì la mano è nel punto più lontano dalla corda e la leva ti lavora contro.
Con l'impugnatura tedesca la mano sta sotto la bacchetta e il braccio pende in modo più naturale. Il peso entra quasi per caduta, il che rende senza sforzo le arcate sostenute e le arcate in giù pesanti. L'archetto si trascina più facilmente nella corda alla punta, perché l'impugnatura tira invece di spingere. Costano più fatica l'arcata in su al tallone e i colpi d'arco saltellanti rapidi, dove la mano ha meno articolazione indipendente a disposizione.
In pratica questo vuol dire che i due archetti hanno zone di comfort un po' diverse. I passaggi veloci staccati e lo spiccato vengono più spontanei con il francese. Le linee orchestrali lunghe, larghe e potenti e gli accenti pesanti vengono più spontanei con il tedesco. I bravi contrabbassisti sono perfettamente in grado di fare anche l'altra cosa; ci arrivano solo per un'altra strada.
Da dove viene ciascuno
L'impugnatura da sotto è la più antica delle due. Discende dalla prassi delle viole da gamba, dove l'archetto si teneva con il palmo in su e la mano sotto la bacchetta, e il contrabbasso ha ereditato quell'abitudine insieme alle spalle spioventi e al fondo piatto di derivazione gambistica. Domenico Dragonetti, il grande virtuoso italiano che passò quasi tutta la carriera a Londra intorno al 1800, suonava con l'impugnatura da sotto su un archetto pesante, e il suo nome si è attaccato a quello stile.
L'impugnatura da sopra arrivò più tardi, quando il contrabbasso entrò nel repertorio solistico e i contrabbassisti vollero l'agilità che avevano violinisti e violoncellisti. Giovanni Bottesini, il cui modo di suonare da solista a metà Ottocento fece più di chiunque altro per affermare il contrabbasso come strumento solista, usava un'impugnatura da sopra, e per questo in molti posti l'archetto francese porta il suo nome.
I nomi però non sono affidabili. Moltissimi contrabbassisti tedeschi usano l'archetto francese e viceversa. Prendi le etichette come descrizioni della forma del tallone, non come affermazioni sulla geografia.
Sceglierne uno, e cambiare più avanti
Per quasi tutti gli allievi la decisione si riduce a quale archetto usa il loro insegnante, e come criterio è ragionevole. Un insegnante può darti il dettaglio solo di un'impugnatura che usa tutti i giorni, e nei primi anni è il dettaglio che conta. Chi ha esperienza di violoncello o violino trova spesso il francese più immediato, perché l'impugnatura gli è familiare. Chi fatica a produrre un suono grande a volte trova il tedesco più facile all'inizio, perché il peso arriva più naturalmente.
La grandezza della mano conta poco. Il tallone tedesco è ingombrante, e una mano molto piccola può trovarlo scomodo da tenere saldamente. Al di là di questo non c'è nessuna ragione fisica per preferire l'uno o l'altro.
Cambiare più avanti è del tutto possibile e diversi professionisti suonano con entrambi, ma è un progetto vero e non il lavoro di un fine settimana. Il braccio destro deve rifare i suoi riflessi, e intanto i progressi sull'archetto principale si fermano. Meglio scegliere con criterio all'inizio e poi smettere di pensarci.
Cosa guardare in un archetto
Qualunque stile tu scelga, l'archetto conta più di quanto i principianti immaginino, e gli strumenti da studio ne portano quasi sempre uno mediocre. Un buon archetto fa rispondere un contrabbasso modesto; uno cattivo fa sembrare morto un ottimo contrabbasso. Provalo suonando un'arcata in giù lenta su una corda vuota e ascoltando se il suono resta uniforme dal tallone alla punta, poi suonando alla punta e vedendo quanto lavoro serve per tenere la corda in vibrazione.
Controlla la curvatura guardando di sbieco lungo la bacchetta con il crine allentato. Cerca una curva regolare e nessuna torsione. Fai rimbalzare l'archetto leggero su una corda e guarda se si assesta da solo in un ritmo uniforme o se va forzato. Gli archetti in fibra di carbonio sono costanti, resistenti e una scelta sensata come primo archetto serio, soprattutto in un clima umido dove le bacchette di legno si muovono.
La ricrinatura è manutenzione ordinaria, all'incirca una o due volte l'anno per chi suona ogni giorno. Ai tropici torna più spesso, cosa da mettere in conto se suoni a Singapore.
Frequently asked
Quale archetto è più facile per chi comincia?
Nessuno dei due è oggettivamente più facile. Chi ha già esperienza di violoncello o violino si ambienta di solito più in fretta con l'impugnatura francese, perché la posizione della mano si trasferisce. Chi fatica a cavare un suono pieno trova spesso che con il tedesco il peso viene più naturale. In pratica il fattore decisivo è quale dei due suona il tuo insegnante e può quindi insegnarti nel dettaglio.
Posso passare dall'archetto tedesco a quello francese più avanti?
Sì, e moltissimi professionisti suonano con entrambi. Mettilo in conto in mesi e non in settimane, perché stai ricostruendo i riflessi del braccio destro e non imparando una nuova posizione. Quasi tutti quelli che cambiano lo fanno con un insegnante e accettano che nel frattempo il lavoro sull'archetto principale si fermi.
Alle orchestre interessa quale archetto uso?
No. Le sezioni di contrabbassi mescolano normalmente i due, e in sala nessuno se ne accorge. Certe sezioni sviluppano abitudini nelle scelte di arcata che si adattano un po' meglio a un'impugnatura, e ogni tanto una prima parte ha una preferenza, ma nessuna orchestra professionale assume o scarta un contrabbassista per la forma del tallone del suo archetto.
Arcos de contrabaixo francês e alemão comparados
Duas pegas, dois talões, duas maneiras de chegar à corda. O que difere mesmo entre o arco francês e o arco alemão de contrabaixo, e como se acaba por escolher.
Dois arcos, duas pegas
O contrabaixo é o único instrumento de orquestra em que dois desenhos de arco incompatíveis são ambos norma. O arco francês, por vezes chamado arco Bottesini, parece um arco de violoncelo aumentado: talão estreito, pega por cima com o polegar encaixado por baixo da vara junto ao talão e os dedos pousados por cima. O arco alemão, também chamado arco Butler ou arco Dragonetti, tem um talão alto de garganta aberta e segura-se por baixo, com a palma virada para cima, o polegar assente sobre a vara e o talão embalado entre os dedos.
Isto não é uma curiosidade regional que um dia se há de resolver. Os dois são ensinados nos grandes conservatórios, os dois aparecem em todas as orquestras profissionais, e os naipes contêm habitualmente instrumentistas de cada um. Ao instrumento tanto lhe faz. Os arcos diferem no equilíbrio e na maneira como o peso chega à corda, o que muda a forma de resolver certos problemas, e não quais os problemas que se conseguem resolver.
As próprias varas também diferem. Os arcos alemães tendem a ser ligeiramente mais compridos, com o ponto de equilíbrio mais baixo; os franceses são mais curtos e mais concentrados na mão. Ambos se fazem em pernambuco, pau-brasil ou fibra de carbono, e as mesmas regras sobre qualidade valem para os dois.
Como o peso chega à corda
Com a pega francesa, o peso desce pelo braço até ao indicador e ao polegar, mais ou menos como acontece no violoncelo ou no violino. A mão pode rodar e os dedos podem flectir, o que dá um controlo fino do ponto de contacto e das mudanças rápidas de direção. Pôr peso na corda junto à ponta exige trabalho deliberado do braço, porque aí a mão está mais longe da corda e a alavanca joga contra si.
Com a pega alemã, a mão fica por baixo da vara e o braço pende de forma mais natural. O peso entra quase por queda, o que torna os golpes sustentados fortes e as arcadas para baixo pesadas quase sem esforço. O arco é mais fácil de puxar através da corda na ponta, porque a pega puxa em vez de empurrar. O que custa mais é a arcada para cima junto ao talão e os golpes saltados rápidos, em que a mão tem menos articulação independente disponível.
Na prática, isto significa que os dois arcos têm zonas de conforto ligeiramente diferentes. As passagens rápidas destacadas e o spiccato tendem a sair mais facilmente com o francês. As linhas orquestrais longas, largas e potentes e os acentos pesados tendem a sair mais facilmente com o alemão. Os bons instrumentistas são perfeitamente capazes de fazer a outra coisa; apenas lá chegam por outro caminho.
De onde veio cada um
A pega por baixo é a mais antiga das duas. Descende da prática das violas da gamba, em que o arco se segurava com a palma para cima e a mão por baixo da vara, e o contrabaixo herdou esse hábito juntamente com os ombros descaídos e o fundo plano de viola da gamba. Domenico Dragonetti, o grande virtuoso italiano que passou quase toda a carreira em Londres por volta de 1800, tocava com pega por baixo num arco pesado, e o seu nome colou-se a esse estilo.
A pega por cima chegou mais tarde, à medida que o contrabaixo entrava no repertório a solo e os instrumentistas queriam a agilidade que violinistas e violoncelistas tinham. Giovanni Bottesini, cujo trabalho a solo em meados do século XIX fez mais do que o de ninguém para firmar o contrabaixo como instrumento solista, usava pega por cima, e é por isso que em muitos sítios o arco francês tem o nome dele.
Os nomes são, no entanto, pouco de fiar. Há muitos instrumentistas alemães que usam o arco francês e vice-versa. Trate as etiquetas como descrições da forma do talão e não como afirmações sobre geografia.
Escolher um, e mudar mais tarde
Para a maioria dos alunos a decisão resume-se ao que o professor toca, e isso é um critério razoável. Um professor só lhe consegue dar o pormenor de uma pega que usa todos os dias, e o pormenor é o que conta nos primeiros anos. Quem vem do violoncelo ou do violino acha muitas vezes o francês mais imediatamente intuitivo, porque a pega é familiar. Quem tem dificuldade em produzir um som grande acha por vezes o alemão mais fácil no início, porque o peso chega de forma mais natural.
O tamanho da mão tem um papel pequeno. O talão alemão é volumoso, e uma mão muito pequena pode achá-lo desajeitado de segurar com firmeza. Fora isso, não há razão física para preferir um ou outro.
Mudar mais tarde é perfeitamente possível, e há vários profissionais que tocam os dois, mas é um projeto a sério e não um fim de semana. O braço do arco tem de reaprender os seus reflexos, e o progresso no arco principal fica parado enquanto isso acontece. Mais vale escolher de forma deliberada no início e depois deixar de pensar no assunto.
O que procurar num arco
Seja qual for o estilo que escolher, o arco importa mais do que os principiantes supõem, e os instrumentos de estudo vêm quase sempre com um mau. Um bom arco faz responder um contrabaixo modesto; um mau faz parecer morto um contrabaixo fino. Teste tocando uma arcada para baixo lenta em corda solta e ouvindo se o som se mantém igual do talão à ponta, e depois tocando na ponta para ver quanto trabalho é preciso para manter a corda a falar.
Verifique a curvatura olhando ao longo da vara com a crina destendida. Procure uma curva regular e nenhuma torção. Faça o arco saltar ao de leve numa corda e veja se assenta sozinho num ritmo regular ou se tem de ser forçado. Os arcos de fibra de carbono são constantes, duradouros e uma escolha sensata para um primeiro arco a sério, sobretudo num clima húmido em que as varas de madeira se mexem.
A troca de crina é manutenção de rotina, mais ou menos uma ou duas vezes por ano para quem toca todos os dias. Nos trópicos volta mais depressa, o que convém prever se toca em Singapura.
Frequently asked
Que arco é mais fácil para um principiante?
Nenhum é objetivamente mais fácil. Quem tem experiência anterior de violoncelo ou de violino instala-se em geral mais depressa na pega francesa, porque a posição da mão se transfere. Os principiantes que têm dificuldade em tirar um som cheio acham muitas vezes que o peso do alemão vem com mais naturalidade. Na prática, o fator decisivo é qual deles o seu professor toca e consegue, portanto, ensinar ao pormenor.
Posso mudar mais tarde do arco alemão para o francês?
Pode, e há muitos profissionais que tocam os dois. Conte com meses e não com semanas, porque está a reconstruir reflexos do braço do arco e não a aprender uma posição nova. Quase toda a gente que muda fá-lo com um professor e aceita que o trabalho no arco principal estagna durante a transição.
As orquestras importam-se com o arco que eu uso?
Não. Os naipes de contrabaixos misturam habitualmente os dois, e ninguém na sala consegue notar. Alguns naipes ganham hábitos nas decisões de arcadas que servem ligeiramente melhor a uma das pegas, e de vez em quando um chefe de naipe tem preferência, mas nenhuma orquestra profissional contrata ou rejeita um instrumentista pelo talão que o arco dele tem.
Французский и немецкий контрабасовые смычки в сравнении
Два хвата, две колодки, два способа дотянуться до струны. Чем на самом деле различаются французский и немецкий контрабасовые смычки и как игроки делают выбор.
Два смычка, два хвата
Контрабас — единственный оркестровый инструмент, где стандартными считаются сразу две несовместимые конструкции смычка. Французский, иногда называемый смычком Боттезини, похож на увеличенный виолончельный: узкая колодка, хват сверху, большой палец подведён под трость у колодки, остальные лежат сверху. Немецкий, он же смычок Бутлера или Драгонетти, имеет высокую колодку с открытым просветом и берётся снизу, ладонью вверх: большой палец лежит на трости, а колодка помещается между пальцами.
Это не региональная причуда, которая когда-нибудь разрешится. Обоим учат в крупных консерваториях, оба встречаются в любом профессиональном оркестре, и в группе обычно сидят игроки и с тем, и с другим. Инструменту всё равно. Смычки различаются балансом и тем, как вес приходит на струну, а это меняет способ решения некоторых задач, а не круг задач, которые вам доступны.
Различаются и сами трости. Немецкие обычно чуть длиннее и с более низкой точкой баланса; французские короче и сосредоточеннее в руке. И те и другие делают из фернамбука, бразильского дерева или карбона, и требования к качеству одинаковы.
Как вес попадает на струну
При французском хвате вес идёт вниз через руку в указательный и большой пальцы примерно так же, как на виолончели или скрипке. Кисть может поворачиваться, пальцы — пружинить, и это даёт тонкий контроль над точкой контакта и над быстрой сменой направления. Чтобы передать вес в струну у конца смычка, нужна сознательная работа руки: там кисть дальше всего от струны и рычаг работает против вас.
При немецком хвате кисть находится под тростью, а рука висит естественнее. Вес входит почти сам, от простого опускания, и поэтому сильные протяжные штрихи и тяжёлые штрихи вниз даются без усилия. Провести смычок сквозь струну у конца легче, потому что хват тянет, а не толкает. Дороже обходятся штрих вверх у колодки и быстрые прыгающие штрихи, где у кисти меньше самостоятельной артикуляции.
На практике это значит, что у смычков немного разные зоны комфорта. Быстрые раздельные пассажи и спиккато обычно проще выходят французским. Длинные, широкие, мощные оркестровые линии и тяжёлые акценты — немецким. Хорошие игроки вполне способны и на противоположное, просто приходят к нему другой дорогой.
Откуда каждый взялся
Хват снизу старше. Он идёт от практики игры на виолах, где смычок держали ладонью вверх, кистью под тростью, и контрабас унаследовал эту привычку вместе с виольными покатыми плечами и плоским дном. Доменико Драгонетти, великий итальянский виртуоз, проведший бо́льшую часть карьеры в Лондоне около 1800 года, играл хватом снизу тяжёлым смычком, и его имя закрепилось за этой манерой.
Хват сверху появился позже, когда контрабас вышел в сольный репертуар и игрокам понадобилась подвижность, какая была у скрипачей и виолончелистов. Джованни Боттезини, чья сольная игра в середине девятнадцатого века сделала для утверждения контрабаса как сольного инструмента больше, чем чья-либо ещё, пользовался хватом сверху, и потому французский смычок во многих местах носит его имя.
Впрочем, на названия полагаться не стоит. Множество немецких музыкантов играет французским смычком, и наоборот. Считайте эти ярлыки описанием формы колодки, а не утверждением о географии.
Как выбрать и можно ли потом поменять
У большинства учеников решение сводится к тому, чем играет их преподаватель, и это разумное основание. Преподаватель способен передать подробности только того хвата, которым пользуется каждый день, а в первые годы решают именно подробности. Тем, у кого есть опыт виолончели или скрипки, французский часто сразу понятнее — хват знаком. Тем, у кого не получается большой звук, немецкий поначалу нередко даётся легче, потому что вес приходит сам собой.
Размер кисти играет небольшую роль. Немецкая колодка объёмная, и совсем маленькой руке бывает неудобно держать её уверенно. Кроме этого, физических причин предпочесть один другому нет.
Перейти позже вполне возможно, и немало профессионалов играет обоими, но это настоящий проект, а не дело выходных. Правой руке приходится переучивать рефлексы, и на это время продвижение на основном смычке встанет. Лучше выбрать осознанно в начале и больше об этом не думать.
На что смотреть при выборе смычка
Какой бы тип вы ни выбрали, смычок значит больше, чем предполагают начинающие, а к ученическим инструментам почти всегда прилагается плохой. Хороший смычок заставляет откликаться скромный контрабас; плохой делает прекрасный контрабас мёртвым. Проверяйте так: сыграйте медленный штрих вниз на открытой струне и послушайте, ровный ли звук от колодки до конца, затем поиграйте у самого конца и посмотрите, сколько труда нужно, чтобы струна продолжала звучать.
Проверьте изгиб трости, посмотрев вдоль неё при ослабленном волосе. Нужна плавная дуга без скручивания. Слегка побросайте смычок на струну и посмотрите, сам ли он входит в ровный ритм или его приходится заставлять. Карбоновые смычки стабильны, долговечны и разумны в качестве первого серьёзного смычка, особенно во влажном климате, где деревянные трости ведёт.
Перетяжка волоса — обычное обслуживание, примерно раз или два в год для тех, кто играет ежедневно. В тропиках её черёд подходит быстрее, и если вы играете в Сингапуре, это стоит закладывать в планы.
Frequently asked
Какой смычок проще для начинающего?
Объективно проще нет ни того ни другого. Те, у кого за плечами виолончель или скрипка, обычно быстрее осваиваются с французским хватом, потому что положение руки переносится. Начинающие, у которых не выходит полный звук, часто находят, что с немецким вес приходит естественнее. На деле решает то, каким смычком играет ваш преподаватель и, значит, какой он может показать в деталях.
Можно ли потом перейти с немецкого смычка на французский?
Да, и немало профессионалов играет обоими. Рассчитывайте на месяцы, а не на недели: вы перестраиваете рефлексы правой руки, а не разучиваете новое положение. Большинство переходит под присмотром преподавателя и мирится с тем, что на время перехода работа с основным смычком выходит на плато.
Важно ли оркестру, каким смычком я играю?
Нет. В контрабасовых группах регулярно сидят и те и другие, а из зала этого никто не различит. В некоторых группах складываются привычки в штрихах, которые чуть удобнее для одного хвата, изредка у концертмейстера группы есть предпочтение, но ни один профессиональный оркестр не берёт и не отсеивает музыканта из-за формы колодки его смычка.
低音提琴法式弓与德式弓的比较
两种握法，两种马尾库，两条把力量送到弦上的路。法式弓和德式弓的真正区别在哪里，演奏者又是怎么做出选择的。
两种弓，两种握法
低音提琴是唯一一件有两种互不兼容的弓同时作为标准的乐队乐器。法式弓有时被称作博泰西尼弓，看上去像放大的大提琴弓：马尾库窄，正握，拇指收在靠近弓根的杆子下面，其余手指搭在上面。德式弓又叫巴特勒弓或德拉戈内蒂弓，马尾库高、开着口，从下方握住，手心朝上，拇指搭在杆子顶上，马尾库被托在手指之间。
这不是一桩终将解决的地域趣闻。两种弓在主要音乐学院里都教，在每一个职业乐团里都能见到，声部里常常两种演奏者都有。乐器本身并不在意。两种弓的差别在平衡，以及重量抵达琴弦的方式，这改变的是你解决某些问题的路径，而不是你能解决哪些问题。
弓杆本身也不一样。德式弓通常略长一些，平衡点更靠后；法式弓更短，重量更集中在手里。两者都有巴西红木、巴西木和碳纤维的做法，关于品质的那些判断标准对两者同样适用。
重量是怎么到弦上的
用法式握法时，重量顺着手臂落到食指和拇指上，和大提琴或小提琴上的情形大同小异。手可以转，手指可以屈伸，于是对触弦点、对快速换向都有很细的控制。要把重量送到靠近弓尖的弦上则需要手臂刻意去做，因为那里手离弦最远，杠杆是和你作对的。
用德式握法时，手在杆子下面，手臂垂得更自然。重量几乎是靠放下去就进去的，这让强而持续的运弓和沉重的下弓显得毫不费力。弓在弓尖处更容易拉得透，因为这种握法是拉而不是推。费劲的地方在弓根处的上弓和快速的跳弓，那里手上可用的独立动作要少一些。
实际结果是，两种弓的舒适区略有不同。分离的快速走句和跳弓，用法式弓往往更顺手。长的、宽的、有力的乐队线条和沉重的重音，用德式弓往往更顺手。好的演奏者另一件事同样做得到，只是走的路不一样。
各自的来历
反握是两者中更老的那一种。它来自维奥尔琴的传统，那里的弓就是手心朝上、手在杆下握住的，低音提琴连同它那来自维奥尔琴的斜肩和平背一起继承了这个习惯。多梅尼科·德拉戈内蒂是 1800 年前后职业生涯大半在伦敦度过的意大利大师，他用一把重弓、以反握演奏，这个风格便冠上了他的名字。
正握来得更晚，那时低音提琴开始进入独奏曲目，演奏者想要小提琴手和大提琴手那样的灵活。乔瓦尼·博泰西尼在十九世纪中叶的独奏演出，比任何人都更有力地把低音提琴确立为一件独奏乐器，而他用的是正握，法式弓在很多地方因此冠上了他的名字。
不过这些名字并不可靠。用法式弓的德国演奏者比比皆是，反过来也一样。把这些标签当作对马尾库形状的描述，而不是关于地理的断言。
怎么选，以及以后能不能改
对多数学生来说，这件事取决于老师用哪一种，而这是个合理的依据。一位老师只能把自己每天在用的那种握法讲到细处，而头几年里要紧的正是细处。有大提琴或小提琴底子的人往往觉得法式更容易上手，因为握法是熟悉的。而那些难以拉出大声音的人，有时会觉得德式在起步阶段更省力，因为重量来得更自然。
手的大小起一点作用。德式马尾库块头大，手特别小的人可能觉得握不稳。除此之外没有别的生理理由偏向某一种。
以后改是完全可能的，不少职业演奏者两种都拉，但那是一个正经的项目，不是一个周末的事。运弓的手臂要重新学会自己的反射，在这期间你主用那把弓上的进步会停下来。不如一开始就认真选定，然后不再去想它。
挑弓时该看什么
无论你选哪一种，弓的分量都比初学者以为的重，而学生用琴配的弓几乎总是不好。一把好弓能让一把普通的低音提琴有反应；一把差弓能让一把好琴显得毫无生气。试的办法是：慢慢拉一个空弦下弓，听声音从弓根到弓尖是否始终均匀；然后在弓尖处拉，看要费多大力气才能让弦持续发声。
把弓毛放松，沿着杆子看过去检查弧度。要的是一条平顺的曲线，没有扭曲。让弓在弦上轻轻弹跳，看它是自己就落进均匀的节奏，还是得靠你硬按出来。碳纤维弓品质稳定、耐用，作为第一把正经弓是合理的选择，在木杆容易变形的潮湿气候里尤其如此。
换弓毛是常规保养，每天练琴的人大约一年一到两次。在热带，这个周期会更短，如果你在新加坡演奏，这一点值得提前算进去。
Frequently asked
初学者用哪种弓更容易？
客观上没有哪一种更容易。有大提琴或小提琴经验的人通常更快适应法式握法，因为手型可以迁移。而那些拉不出饱满声音的初学者，常常觉得德式的重量来得更自然。实际上决定性的因素是：你的老师用哪一种，因而能把哪一种讲到细处。
以后能从德式弓改用法式弓吗？
能，而且不少职业演奏者两种都用。要有心理准备，这需要几个月而不是几个星期，因为你重建的是运弓手臂的反射，而不是学一个新姿势。多数人是在老师指导下改的，并且接受在过渡期里主用弓上的功夫会停在原地。
乐团在意我用哪种弓吗？
不在意。低音提琴声部里两种混用是常事，听众也分辨不出。有些声部在运弓安排上形成的习惯会略微偏向某一种握法，偶尔某位首席有自己的偏好，但没有哪个职业乐团会因为一把弓的马尾库是什么形状而录用或者拒绝一位演奏者。
コントラバスのフレンチ弓とジャーマン弓を比べる
二つの持ち方、二つの毛箱、弦へ力を届ける二つの道筋。コントラバスのフレンチ弓とジャーマン弓で実際に何が違い、奏者はどう選んでいるのかをまとめました。
二つの弓、二つの持ち方
コントラバスは、互いに相容れない二つの弓の設計がどちらも標準になっている、唯一のオーケストラ楽器です。ボッテジーニ弓とも呼ばれるフレンチ弓は、チェロの弓を大きくしたような姿をしています。毛箱は細く、親指を毛箱の近くで棹の下に入れ、指をかぶせるようにして上から持ちます。バトラー弓、あるいはドラゴネッティ弓とも呼ばれるジャーマン弓は、喉の開いた背の高い毛箱を持ち、手のひらを上に向けて下から支え、親指を棹の上に置いて、毛箱を指のあいだに抱えます。
これは、いずれ決着のつく地域的な珍事ではありません。どちらも主要な音楽院で教えられ、どちらもあらゆるプロのオーケストラに現れ、同じセクションに両方の奏者がいるのが普通です。楽器のほうは気にしていません。二つの弓が違うのはバランスと、重さが弦へ届く道筋であって、それが変えるのは、ある問題をどう解くかであり、どの問題が解けるかではありません。
棹そのものも違います。ジャーマン弓はやや長く、バランス点が手元寄りにある傾向があり、フレンチ弓は短く、手の中に力が集まります。どちらもペルナンブーコ、ブラジルウッド、カーボンファイバーで作られ、品質についての判断基準はどちらでも同じです。
重さが弦に届くまで
フレンチの持ち方では、重さは腕から人差し指と親指へ落ちていきます。チェロやヴァイオリンとほぼ同じです。手を回すことも、指を柔らかく曲げることもできるので、接点の位置と、素早い弓の返しを細かく制御できます。先弓で弦に重さを入れるには、意識して腕を使う必要があります。そこでは手が弦からいちばん遠く、てこが不利に働くからです。
ジャーマンの持ち方では、手が棹の下にあり、腕はより自然に垂れます。重さはほとんど落とすだけで入っていくので、強く持続する弓づかいや重いダウンボウが、力まずに出ます。先弓でも弓を弦に押し通しやすい。持ち方が押すのではなく引くからです。手間がかかるのは元弓でのアップボウと、跳ねる速い弓づかいで、そこでは手の独立した細工の余地が少なくなります。
実際のところ、二つの弓は居心地のよい領域が少しずつ違います。離れた速いパッセージやスピッカートはフレンチのほうが出やすい。長く広く力強いオーケストラの線や、重いアクセントはジャーマンのほうが出やすい。腕のある奏者はもちろん反対のこともできます。ただ、そこへ行く道筋が違うだけです。
それぞれの出どころ
下から持つほうが古い持ち方です。ヴィオール属の奏法に由来していて、そこでは弓を手のひら上向き、手を棹の下に入れて持ちました。コントラバスは、ヴィオール由来のなで肩や平らな裏板とともに、その習慣も受け継いだのです。1800年前後、生涯の大半をロンドンで過ごした偉大なイタリアの名手ドメニコ・ドラゴネッティは、重い弓を下から持って弾き、その名前がこの流儀に結びつきました。
上から持つ持ち方は、あとから現れました。コントラバスが独奏のレパートリーへ入っていき、奏者たちがヴァイオリニストやチェリストの持っていた俊敏さを求めたからです。19世紀半ばの独奏で、誰よりもコントラバスを独奏楽器として定着させたジョヴァンニ・ボッテジーニは上から持って弾いていて、そのためにフレンチ弓は多くの場所で彼の名を冠しています。
ただし、その呼び名はあてになりません。ドイツの奏者がフレンチ弓を使うことも、その逆もいくらでもあります。この呼び名は毛箱の形の説明であって、地理の主張ではないと受け取ってください。
どちらかを選び、あとから変える
たいていの生徒にとって、決め手は先生がどちらを弾いているかであり、それは妥当な根拠です。先生が細部まで伝えられるのは、自分が毎日使っている持ち方だけですし、最初の数年に効いてくるのはその細部です。チェロやヴァイオリンの経験がある人は、持ち方が馴染んでいる分、フレンチのほうがすぐ直感的に感じられることが多い。大きな音を出すのに苦労している人は、重さが自然に入るぶん、ジャーマンのほうが最初は楽だと感じることがあります。
手の大きさも少しだけ関わります。ジャーマンの毛箱はかさばるので、とても小さな手では、しっかり保持するのが難しいことがあります。それ以外に、身体の上でどちらかを選ぶべき理由はありません。
あとから変えることはまったく可能で、両方を弾くプロも少なくありませんが、週末で片づく話ではなく、本気の作業です。弓の腕が反射を学び直さなければならず、そのあいだは本来の弓のほうの進歩が止まります。最初に意図をもって選び、そのあとは考えないほうがいいでしょう。
弓を見るときの着眼点
どちらの流儀を選ぶにせよ、弓は初心者が思っているより効きますし、学生用の楽器にはほぼ必ず出来のよくない弓がついてきます。良い弓は並のコントラバスを鳴らし、悪い弓は良いコントラバスを死んだように感じさせます。試すときは、開放弦をゆっくりダウンボウで弾き、元弓から先弓まで音が均一に保たれるかを聴いてください。次に先弓で弾き、弦を鳴らし続けるのにどれだけの労力が要るかを見ます。
毛をゆるめて棹を横から見て、反りを確かめます。なめらかな曲線であること、捻れがないこと。弦の上で弓を軽く跳ねさせ、自然に均一なリズムに落ち着くか、それとも無理に押さえつける必要があるかを見てください。カーボンファイバーの弓は品質が安定していて丈夫で、最初に買う本格的な弓として理にかなっています。とくに、木の棹が動く湿った気候ではそうです。
毛替えは日常の手入れで、毎日弾く人ならおおむね年に1回から2回。熱帯ではその周期が早く回ってくるので、シンガポールで弾くなら見込んでおく価値があります。
Frequently asked
初心者にはどちらの弓が易しいですか？
客観的にどちらが簡単ということはありません。チェロやヴァイオリンの経験がある人は、手の形がそのまま移るので、フレンチの持ち方に早く馴染むのが普通です。しっかりした音を引き出すのに苦労する初心者は、ジャーマンの重さのほうが自然だと感じることがよくあります。実際には、先生がどちらを弾き、細部まで教えられるかが決め手になります。
あとからジャーマン弓をフレンチ弓に変えられますか？
変えられますし、両方を弾くプロもたくさんいます。ただし数週間ではなく数か月かかると思ってください。新しい形を覚えるのではなく、弓の腕の反射を作り直す作業だからです。移行する人の多くは先生について行い、そのあいだ本来の弓の進みが止まることを受け入れています。
オーケストラは、どちらの弓かを気にしますか？
気にしません。コントラバスのセクションでは両方が普通に混ざっていますし、客席の誰にも分かりません。ボウイングの決め方の習慣が、片方の持ち方にわずかに向いていることはありますし、首席に好みがあることもたまにありますが、毛箱の形でプロのオーケストラが採用や不採用を決めることはありません。
더블베이스의 프렌치 활과 저먼 활 비교
두 가지 잡는 법, 두 가지 프로그, 줄에 닿는 두 가지 방식. 프렌치 활과 저먼 활이 실제로 무엇이 다른지, 연주자들은 어떻게 고르게 되는지 정리했습니다.
두 개의 활, 두 개의 그립
더블베이스는 서로 맞지 않는 두 가지 활 설계가 모두 표준인 유일한 관현악 악기입니다. 보테시니 활이라고도 부르는 프렌치 활은 첼로 활을 키워 놓은 것처럼 생겼습니다. 프로그가 좁고, 엄지를 프로그 근처의 활대 아래에 넣고 나머지 손가락을 위에 걸치는 오버핸드 그립을 씁니다. 버틀러 활 또는 드라고네티 활이라고도 부르는 저먼 활은 프로그가 높고 목이 트여 있으며, 손바닥을 위로 향한 채 아래에서 잡고 엄지는 활대 위에 얹으며 프로그를 손가락 사이에 감싸 쥡니다.
이것은 언젠가 정리될 지역적 별난 습관이 아닙니다. 주요 음악원에서 둘 다 가르치고, 모든 프로 오케스트라에 둘 다 있으며, 한 파트 안에 양쪽 연주자가 섞여 있는 것이 보통입니다. 악기는 신경 쓰지 않습니다. 두 활은 균형과 무게가 줄에 닿는 방식이 다르고, 그래서 달라지는 것은 어떤 문제를 풀 수 있는가가 아니라 그 문제를 어떻게 푸는가입니다.
활대 자체도 다릅니다. 저먼 활은 조금 더 길고 무게중심이 낮은 편이고, 프렌치 활은 더 짧고 손 안에 더 모여 있습니다. 둘 다 페르남부코나 브라질우드나 카본으로 만들며, 품질을 따지는 기준은 양쪽 모두 같습니다.
무게가 줄에 닿는 방식
프렌치 그립에서는 첼로나 바이올린과 거의 같은 방식으로 무게가 팔을 타고 내려와 검지와 엄지로 전해집니다. 손을 돌릴 수 있고 손가락을 굽힐 수 있어서 접촉점과 빠른 방향 전환을 섬세하게 다룰 수 있습니다. 활끝 근처에서 줄에 무게를 싣는 데에는 의식적인 팔의 노력이 필요한데, 그 지점에서 손이 줄에서 가장 멀고 지렛대가 불리하게 작용하기 때문입니다.
저먼 그립에서는 손이 활대 아래에 있고 팔이 더 자연스럽게 늘어집니다. 무게가 거의 떨어뜨리듯 들어가므로, 힘 있게 지속하는 보잉과 묵직한 다운보우가 힘들이지 않고 나옵니다. 그립이 미는 것이 아니라 당기기 때문에 활끝에서 줄을 뚫고 나가기가 더 쉽습니다. 대신 힘이 더 드는 것은 프로그 쪽의 업보우와 빠르게 튀기는 보잉인데, 손이 쓸 수 있는 독립적인 아티큘레이션이 적기 때문입니다.
실제로 이 말은 두 활이 편안한 영역이 조금 다르다는 뜻입니다. 떼어 치는 빠른 악구와 스피카토는 프렌치에서 더 쉽게 나오는 편입니다. 길고 넓고 힘 있는 관현악의 선과 묵직한 악센트는 저먼에서 더 쉽게 나오는 편입니다. 좋은 연주자는 반대쪽 일도 얼마든지 해내며, 다만 다른 길로 거기에 닿을 뿐입니다.
각각 어디에서 왔는가
밑에서 잡는 방식이 둘 중 더 오래되었습니다. 손바닥을 위로 하고 손을 활대 아래에 두고 잡던 비올 연주법에서 내려온 것이며, 더블베이스는 비올을 닮은 비스듬한 어깨와 평평한 뒤판과 함께 그 습관도 물려받았습니다. 1800년 무렵 경력의 대부분을 런던에서 보낸 위대한 이탈리아 명연주자 도메니코 드라고네티는 무거운 활을 밑에서 잡고 연주했고, 그 이름이 이 방식에 붙었습니다.
위에서 잡는 방식은 더 나중에 왔습니다. 베이스가 독주 레퍼토리로 들어가면서 연주자들이 바이올리니스트와 첼리스트가 가진 민첩함을 원했기 때문입니다. 19세기 중반의 독주로 베이스를 독주 악기로 자리 잡게 하는 데 누구보다 크게 기여한 조반니 보테시니가 오버핸드 그립을 썼고, 그래서 여러 곳에서 프렌치 활에 그의 이름이 붙어 있습니다.
다만 이름은 믿을 만하지 않습니다. 독일 연주자 중에도 프렌치 활을 쓰는 사람이 많고 그 반대도 마찬가지입니다. 이 이름표는 지리에 관한 주장이 아니라 프로그 모양에 대한 설명으로 받아들이십시오.
고르기, 그리고 나중에 바꾸기
학생 대부분에게 이 결정은 선생이 무엇을 쓰는가로 정해지고, 그것은 합당한 근거입니다. 선생은 자기가 매일 쓰는 잡는 법의 세부만 전해 줄 수 있고, 처음 몇 해에 중요한 것이 바로 그 세부입니다. 첼로나 바이올린 경험이 있는 사람은 그립이 익숙해서 프렌치가 곧바로 직관적으로 느껴지는 경우가 많습니다. 큰 소리를 내기 어려워하는 사람은 무게가 더 자연스럽게 실리기 때문에 처음에 저먼이 더 쉽다고 느끼기도 합니다.
손 크기도 조금은 작용합니다. 저먼 프로그는 부피가 커서 아주 작은 손으로는 안정적으로 쥐기 어색할 수 있습니다. 그 밖에는 한쪽을 택해야 할 신체적인 이유가 없습니다.
나중에 바꾸는 것은 충분히 가능하고 둘 다 연주하는 프로도 적지 않지만, 주말에 끝날 일이 아니라 제대로 된 프로젝트입니다. 보잉 팔이 반사 신경을 다시 익혀야 하고, 그동안 주 활의 진도는 멈춥니다. 처음에 신중하게 고르고 그다음에는 더 생각하지 않는 편이 낫습니다.
활에서 무엇을 볼 것인가
어느 방식을 고르든 활은 초보자가 짐작하는 것보다 중요하며, 학생용 악기에는 거의 언제나 나쁜 활이 딸려 옵니다. 좋은 활은 수수한 베이스를 반응하게 만들고, 나쁜 활은 훌륭한 베이스를 죽은 것처럼 느껴지게 합니다. 개방현을 느린 다운보우로 켜면서 프로그에서 활끝까지 소리가 고르게 유지되는지 들어 보고, 그다음 활끝에서 켜면서 줄이 계속 울게 하는 데 얼마나 힘이 드는지 확인해 보십시오.
활털을 느슨하게 한 뒤 활대를 눈으로 훑어 캠버를 확인하십시오. 매끄러운 곡선인지, 비틀림은 없는지 보십시오. 활을 줄 위에 가볍게 튀겨 보고 저절로 고른 리듬으로 자리를 잡는지 아니면 억지로 몰아야 하는지 보십시오. 카본 활은 편차가 적고 튼튼해서 처음 장만하는 제대로 된 활로 합리적이며, 나무 활대가 움직이는 습한 기후에서는 특히 그렇습니다.
활털 갈기는 정기적인 관리이고, 매일 연주하는 사람이라면 대략 1년에 한두 번입니다. 열대에서는 그 주기가 더 빨리 돌아오므로 싱가포르에서 연주한다면 미리 감안해 둘 만합니다.
Frequently asked
초보자에게는 어느 활이 더 쉬운가요?
객관적으로 더 쉬운 쪽은 없습니다. 첼로나 바이올린 경험이 있는 연주자는 손 모양이 그대로 옮겨 가기 때문에 프렌치 그립에 대개 더 빨리 적응합니다. 소리를 꽉 차게 끌어내기 어려워하는 초보자는 저먼의 무게가 더 자연스럽다고 느끼는 일이 많습니다. 실제로 결정을 가르는 것은 선생이 어느 쪽을 쓰고 따라서 세부까지 가르칠 수 있는가입니다.
나중에 저먼에서 프렌치 활로 바꿀 수 있나요?
가능하고, 둘 다 연주하는 프로도 많습니다. 다만 몇 주가 아니라 몇 달이 걸린다고 보십시오. 새 자세를 배우는 것이 아니라 보잉 팔의 반사 신경을 다시 세우는 일이기 때문입니다. 바꾸는 사람 대부분은 선생과 함께하고, 옮겨 가는 동안 주력 활의 작업이 정체되는 것을 받아들입니다.
오케스트라가 어느 활을 쓰는지 따지나요?
아닙니다. 베이스 파트에는 둘이 섞여 있는 것이 보통이고, 객석에서는 아무도 구별하지 못합니다. 어떤 파트는 한쪽 그립에 조금 더 맞는 보잉 습관을 들이기도 하고 수석이 선호를 갖는 경우도 가끔 있지만, 활의 프로그 모양을 이유로 연주자를 뽑거나 떨어뜨리는 프로 오케스트라는 없습니다.
Bow bes berganda Perancis dan Jerman dibandingkan
Dua cara pegangan, dua bentuk frog, dua cara sampai ke tali. Apa yang sebenarnya berbeza antara bow bes berganda Perancis dan Jerman, dan cara pemain memilih.
Dua bow, dua pegangan
Bes berganda ialah satu-satunya alat orkestra yang dua reka bentuk bownya yang tidak serasi antara satu sama lain kedua-duanya piawai. Bow Perancis, kadangkala dipanggil bow Bottesini, kelihatan seperti bow cello yang dibesarkan: frog yang sempit, pegangan dari atas dengan ibu jari terselit di bawah batang berhampiran frog dan jari-jari terlurah di atasnya. Bow Jerman, yang juga dipanggil bow Butler atau bow Dragonetti, mempunyai frog yang tinggi dengan rongga terbuka, dan dipegang dari bawah, tapak tangan menghadap ke atas, dengan ibu jari terletak di atas batang dan frog didakap antara jari.
Ini bukan keanehan serantau yang akhirnya akan selesai sendiri. Kedua-duanya diajar di konservatori utama, kedua-duanya muncul dalam setiap orkestra profesional, dan seksyen bes lazimnya mengandungi pemain kedua-dua jenis. Alat itu sendiri tidak kisah. Bow itu berbeza dari segi keseimbangan dan cara berat sampai ke tali, dan itu mengubah cara anda menyelesaikan masalah tertentu, bukan masalah mana yang boleh anda selesaikan.
Batangnya sendiri turut berbeza. Bow Jerman cenderung sedikit lebih panjang dengan titik keseimbangan yang lebih rendah; bow Perancis lebih pendek dan lebih tertumpu di dalam tangan. Kedua-duanya dibuat daripada pernambuco, kayu brazil atau gentian karbon, dan peraturan yang sama tentang mutu terpakai pada kedua-duanya.
Cara berat sampai ke tali
Dengan pegangan Perancis, berat turun melalui lengan ke dalam jari telunjuk dan ibu jari, lebih kurang sama seperti pada cello atau biola. Tangan boleh berputar dan jari boleh melentur, dan itu memberi kawalan halus ke atas titik sentuhan dan ke atas perubahan arah yang pantas. Memasukkan berat ke dalam tali berhampiran hujung bow memerlukan kerja lengan yang sengaja, kerana di situ tangan paling jauh daripada tali dan tuas bekerja menentang anda.
Dengan pegangan Jerman, tangan berada di bawah batang dan lengan tergantung dengan lebih semula jadi. Berat masuk hampir dengan sekadar menjatuhkannya, dan itu menjadikan sapuan berterusan yang kuat serta down-bow yang berat terasa tanpa usaha. Bow lebih mudah dipandu menembusi tali di hujungnya, kerana pegangan itu menarik dan bukan menolak. Apa yang memerlukan lebih usaha ialah up-bow di frog dan sapuan melantun yang pantas, kerana tangan mempunyai kurang artikulasi bebas di situ.
Dalam amalan ini bermakna kedua-dua bow itu mempunyai zon selesa yang sedikit berbeza. Petikan pantas yang terpisah dan spiccato cenderung datang lebih mudah dengan Perancis. Garis orkestra yang panjang, lebar dan berkuasa serta aksen yang berat cenderung datang lebih mudah dengan Jerman. Pemain yang baik memang mampu melakukan perkara yang satu lagi; mereka cuma sampai ke sana melalui jalan yang berbeza.
Dari mana asal setiap satunya
Pegangan dari bawah ialah yang lebih tua antara kedua-duanya. Ia berketurunan daripada amalan viol, yang bownya dipegang dengan tapak tangan ke atas dan tangan di bawah batang, dan bes berganda mewarisi tabiat itu bersama bahu landai serta belakang rata yang berbentuk viol. Domenico Dragonetti, virtuoso Itali yang agung dan menghabiskan sebahagian besar kerjayanya di London sekitar tahun 1800, bermain dengan pegangan dari bawah pada sebatang bow yang berat, dan namanya melekat pada gaya itu.
Pegangan dari atas tiba kemudian, ketika bes mula masuk ke dalam repertoir solo dan pemain mahukan ketangkasan yang dimiliki pemain biola dan cello. Giovanni Bottesini, yang permainan solonya pada pertengahan abad kesembilan belas lebih banyak daripada sesiapa pun mengangkat bes sebagai alat solo, menggunakan pegangan dari atas, dan kerana itu bow Perancis membawa namanya di banyak tempat.
Namun penamaannya tidak boleh dipercayai. Ramai pemain Jerman menggunakan bow Perancis dan begitu juga sebaliknya. Anggaplah label itu sebagai perihalan bentuk frog, bukan dakwaan tentang geografi.
Memilih satu, dan bertukar kemudian
Bagi kebanyakan pelajar, keputusan itu bergantung pada apa yang dimainkan oleh guru mereka, dan itu asas yang munasabah. Seorang guru hanya mampu memberi anda perincian pegangan bow yang digunakannya setiap hari, dan perincian itulah yang penting pada tahun-tahun awal. Sesiapa yang berpengalaman dengan cello atau biola selalunya mendapati Perancis lebih segera terasa intuitif, kerana pegangannya sudah biasa. Sesiapa yang bergelut untuk menghasilkan bunyi yang besar kadangkala mendapati Jerman lebih mudah pada mulanya, kerana berat tiba dengan lebih semula jadi.
Saiz tangan memainkan peranan yang kecil. Frog Jerman agak bongsor, dan tangan yang sangat kecil mungkin rasa janggal memegangnya dengan kemas. Selain daripada itu tiada sebab fizikal untuk memilih satu berbanding satu lagi.
Bertukar kemudian memang boleh dan sejumlah pemain profesional bermain kedua-duanya, tetapi ia projek yang sebenar dan bukan kerja hujung minggu. Lengan bow terpaksa belajar semula refleksnya, dan kemajuan pada bow utama anda akan terhenti sementara itu berlaku. Lebih baik memilih dengan sengaja pada awalnya dan kemudian berhenti memikirkannya.
Apa yang perlu dicari pada sebatang bow
Apa pun gaya yang anda pilih, bow lebih penting daripada sangkaan pemula, dan alat pelajar hampir selalu datang dengan bow yang lemah. Bow yang baik membuatkan bes sederhana bertindak balas; bow yang buruk membuatkan bes yang bagus terasa mati. Uji dengan memainkan down-bow perlahan pada tali terbuka sambil mendengar sama ada bunyinya kekal sekata dari frog ke hujung, kemudian dengan bermain di hujung dan melihat berapa banyak usaha diperlukan untuk memastikan tali terus berbunyi.
Periksa lengkungan batang dengan menjeling di sepanjangnya setelah bulunya dilonggarkan. Cari lengkung yang licin dan pastikan tiada puntiran. Lantunkan bow perlahan-lahan pada tali dan lihat sama ada ia menetap ke dalam irama yang sekata dengan sendirinya atau perlu dipaksa. Bow gentian karbon konsisten, tahan lama dan merupakan pilihan yang munasabah untuk bow serius yang pertama, terutamanya dalam iklim lembap yang menyebabkan batang kayu bergerak.
Penggantian bulu ialah penyelenggaraan rutin, lebih kurang sekali atau dua kali setahun bagi sesiapa yang bermain setiap hari. Di kawasan tropika ia datang lebih cepat, dan itu patut dirancang jika anda bermain di Singapura.
Frequently asked
Bow mana yang lebih mudah untuk pemula?
Tiada satu pun yang lebih mudah secara objektif. Pemain yang pernah bermain cello atau biola biasanya lebih cepat selesa dengan pegangan Perancis kerana kedudukan tangannya berpindah terus. Pemula yang bergelut untuk menarik bunyi yang penuh selalunya mendapati berat pegangan Jerman datang dengan lebih semula jadi. Dalam amalan, faktor penentunya ialah bow mana yang dimainkan oleh guru anda dan oleh itu boleh diajar dengan terperinci.
Bolehkah saya bertukar daripada bow Jerman kepada Perancis kemudian?
Boleh, dan ramai pemain profesional bermain kedua-duanya. Jangkakan ia mengambil masa berbulan-bulan dan bukan berminggu-minggu, kerana anda sedang membina semula refleks lengan bow dan bukan mempelajari kedudukan baharu. Kebanyakan orang yang bertukar melakukannya bersama seorang guru dan menerima bahawa kerja bow utama mereka mendatar sepanjang peralihan itu.
Adakah orkestra kisah bow mana yang saya guna?
Tidak. Seksyen bes lazimnya mencampurkan kedua-duanya, dan tiada sesiapa dalam kalangan penonton yang dapat membezakannya. Sesetengah seksyen membina tabiat tentang keputusan bowing yang lebih sesuai dengan satu pegangan, dan sekali-sekala seorang ketua ada kecenderungannya, tetapi tiada orkestra profesional mengambil atau menolak pemain kerana bentuk frog pada bownya.
பிரெஞ்சு, ஜெர்மன் டபுள் பாஸ் வில்லுகள் ஒப்பீடு
இரு வில் பிடிகள், இரு ஃப்ராக்குகள், கம்பியை அடையும் இரு வழிகள். பிரெஞ்சு, ஜெர்மன் பாஸ் வில்லுகளுக்கு இடையே என்ன வேறுபாடு, வாசிப்பாளர்கள் எப்படித் தேர்வது.
இரு வில்லுகள், இரு பிடிகள்
இரண்டு ஒத்துப்போகாத வில் வடிவமைப்புகளும் நிலையானவையாக இருக்கும் ஒரே இசைக்குழுக் கருவி டபுள் பாஸ்தான். சில சமயம் Bottesini வில் என்று அழைக்கப்படும் பிரெஞ்சு வில், பெரிதாக்கப்பட்ட செலோ வில் போலத் தோன்றுகிறது: குறுகலான ஃப்ராக், ஃப்ராக்குக்கு அருகே கட்டையின் கீழ் கட்டைவிரலைச் செருகி விரல்களை மேலே தொங்கவிடும் மேற்பிடி. Butler அல்லது Dragonetti வில் என்றும் அழைக்கப்படும் ஜெர்மன் வில்லுக்கு, திறந்த தொண்டையுடன் கூடிய உயரமான ஃப்ராக் உண்டு; உள்ளங்கை மேல்நோக்க, கட்டைவிரல் கட்டையின் மேல் ஓய்வெடுக்க, ஃப்ராக் விரல்களுக்கு இடையே தொட்டிலிடப்பட, அது கீழிருந்து பிடிக்கப்படுகிறது.
இது இறுதியில் தீர்ந்துவிடப்போகும் ஒரு பிராந்தியக் கூறு அல்ல. இரண்டும் முக்கிய இசைக்கல்லூரிகளில் கற்பிக்கப்படுகின்றன, இரண்டும் ஒவ்வொரு தொழில்முறை இசைக்குழுவிலும் தோன்றுகின்றன, பிரிவுகளில் இரு வகை வாசிப்பாளர்களும் வழக்கமாக இருக்கிறார்கள். கருவிக்கு அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை. வில்லுகள் சமநிலையிலும், எடை கம்பியை எப்படி அடைகிறது என்பதிலும் வேறுபடுகின்றன; அது சில பிரச்சினைகளை நீங்கள் எப்படித் தீர்க்கிறீர்கள் என்பதை மாற்றுகிறது, எந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியும் என்பதை அல்ல.
கட்டைகளுமே வேறுபடுகின்றன. ஜெர்மன் வில்லுகள் சற்றே நீளமாகவும் தாழ்வான சமநிலைப் புள்ளியுடனும் இருக்க முனைகின்றன; பிரெஞ்சு வில்லுகள் குறுகியவை, கையில் அதிகம் குவிந்தவை. இரண்டும் பெர்னாம்புகோ, பிரேசில் மரம் அல்லது கார்பன் ஃபைபரில் செய்யப்படுகின்றன, தரம் குறித்த அதே விதிகள் இரண்டுக்கும் பொருந்தும்.
எடை கம்பியை எப்படி அடைகிறது
பிரெஞ்சு பிடியில், செலோவிலோ வயலினிலோ நடப்பதைப் போலவே, எடை கையின் வழியாக ஆள்காட்டி விரலுக்கும் கட்டைவிரலுக்கும் இறங்குகிறது. கை சுழல முடியும், விரல்கள் வளைய முடியும்; இது தொடுபுள்ளியின் மேலும் வேகமான திசை மாற்றங்களின் மேலும் நுட்பமான கட்டுப்பாட்டைத் தருகிறது. நுனிக்கு அருகே எடையைக் கம்பிக்குள் கொண்டுவர வேண்டுமென்றால் திட்டமிட்ட கை உழைப்பு தேவை, ஏனெனில் அங்கே கை கம்பியிலிருந்து மிகத் தொலைவில் இருக்கிறது, நெம்புகோல் விசை உங்களுக்கு எதிராக வேலை செய்கிறது.
ஜெர்மன் பிடியில், கை கட்டைக்குக் கீழே இருக்கிறது, கை இன்னும் இயற்கையாகத் தொங்குகிறது. எடை கிட்டத்தட்ட விழுவதன் மூலமே உள்ளே செல்கிறது; இது வலிமையான நீடித்த வில் இழுப்புகளையும் கனமான இறங்கு வில்களையும் சிரமமற்றதாக உணர வைக்கிறது. நுனியில் வில்லைக் கம்பி வழியே செலுத்துவது எளிது, ஏனெனில் பிடி தள்ளுவதற்குப் பதிலாக இழுக்கிறது. அதிகச் சிரமம் தேவைப்படுவது ஃப்ராக்கில் ஏறு வில்லுக்கும், விரைவான துள்ளல் இழுப்புகளுக்கும்தான்; அங்கே கைக்குத் தனித்த ஆர்ட்டிகுலேஷன் குறைவாகவே கிடைக்கிறது.
நடைமுறையில் இதன் பொருள், இரு வில்லுகளுக்கும் சற்று வேறுபட்ட வசதி மண்டலங்கள் உண்டு என்பதே. பிரிந்த வேகமான ஓட்டங்களும் ஸ்பிக்காட்டோவும் பிரெஞ்சு வில்லில் எளிதாக வருகின்றன. நீண்ட, அகன்ற, வலிமையான இசைக்குழு வரிகளும் கனமான உச்சரிப்புகளும் ஜெர்மனில் எளிதாக வருகின்றன. நல்ல வாசிப்பாளர்கள் மற்றதையும் முழுமையாகச் செய்ய வல்லவர்கள்; அவர்கள் வேறொரு வழியில் அங்கே சென்று சேர்கிறார்கள், அவ்வளவுதான்.
ஒவ்வொன்றும் எங்கிருந்து வந்தது
இரண்டில் பழையது கீழ்ப்பிடிதான். அது வயோல் வழக்கத்திலிருந்து இறங்கி வருகிறது; அங்கே உள்ளங்கை மேல்நோக்க, கை கட்டைக்குக் கீழ் இருக்கும்படி வில் பிடிக்கப்பட்டது. வயோல் வடிவச் சரிவான தோள்களையும் தட்டையான முதுகையும் பெற்றதுடன் சேர்ந்து டபுள் பாஸ் அந்தப் பழக்கத்தையும் பெற்றுக்கொண்டது. 1800-களைச் சுற்றி தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை லண்டனில் கழித்த பெரும் இத்தாலிய விர்ச்சுவோசோ Domenico Dragonetti, கனமான வில்லில் கீழ்ப்பிடியுடன் வாசித்தார்; அந்தப் பாணியோடு அவர் பெயர் ஒட்டிக்கொண்டது.
பாஸ் தனிவாசிப்பு ரெபர்ட்டோவுக்குள் நகர்ந்து, வயலின் மற்றும் செலோ வாசிப்பாளர்களுக்கு இருந்த சுறுசுறுப்பை வாசிப்பாளர்கள் விரும்பியபோது மேற்பிடி பிறகு வந்தது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுவில் தன் தனிவாசிப்பால் பாஸைத் தனிக் கருவியாக நிலைநாட்ட வேறு யாரையும் விட அதிகம் செய்த Giovanni Bottesini, மேற்பிடியைப் பயன்படுத்தினார்; அதனால்தான் பல இடங்களில் பிரெஞ்சு வில் அவர் பெயரைச் சுமக்கிறது.
ஆனால் இந்தப் பெயரிடல் நம்பகமானதல்ல. ஏராளமான ஜெர்மன் வாசிப்பாளர்கள் பிரெஞ்சு வில்லைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், நேர்மாறாகவும். இந்தப் பெயர்களை ஃப்ராக் வடிவத்தின் விளக்கங்களாகக் கருதுங்கள், புவியியல் பற்றிய உரிமைகோரல்களாக அல்ல.
ஒன்றைத் தேர்வது, பிறகு மாறுவது
பெரும்பாலான மாணவர்களுக்கு முடிவு தங்கள் ஆசிரியர் எதை வாசிக்கிறார் என்பதிலேயே வந்து நிற்கிறது, அது நியாயமான அடிப்படைதான். ஒரு ஆசிரியர் தினமும் தான் பயன்படுத்தும் வில் பிடியின் நுட்பத்தை மட்டுமே உங்களுக்குத் தர முடியும், முதல் ஆண்டுகளில் முக்கியமானது நுட்பம்தான். செலோ அல்லது வயலின் அனுபவம் உள்ளவர்களுக்கு பிரெஞ்சு பெரும்பாலும் உடனடியாகவே இயல்பாகத் தோன்றும், ஏனெனில் அந்தப் பிடி பரிச்சயமானது. பெரிய ஒலியை உருவாக்கச் சிரமப்படுபவர்களுக்குத் தொடக்கத்தில் ஜெர்மன் சில சமயம் எளிதாக இருக்கிறது, ஏனெனில் எடை இயற்கையாகவே வந்து சேர்கிறது.
கை அளவு ஒரு சிறிய பங்கு வகிக்கிறது. ஜெர்மன் ஃப்ராக் பருமனானது, மிகச் சிறிய கைக்கு அதை உறுதியாகப் பிடிப்பது சங்கடமாக இருக்கலாம். அதையும் தாண்டி ஒன்றை விரும்புவதற்கு உடல்ரீதியான காரணம் எதுவும் இல்லை.
பிறகு மாறுவது முற்றிலும் சாத்தியம், பல தொழில்முறை வாசிப்பாளர்கள் இரண்டையும் வாசிக்கிறார்கள், ஆனால் அது ஒரு வார இறுதி வேலையல்ல, உண்மையான திட்டம். வில் கை தன் அனிச்சைகளை மீண்டும் கற்க வேண்டும், அது நடக்கும்போது உங்கள் முதன்மை வில்லில் முன்னேற்றம் நின்றுவிடும். தொடக்கத்திலேயே யோசித்துத் தேர்வு செய்து, பிறகு அதைப் பற்றி யோசிப்பதை நிறுத்திவிடுவதே மேல்.
ஒரு வில்லில் எதைப் பார்ப்பது
எந்தப் பாணியைத் தேர்ந்தாலும், தொடக்கநிலையாளர்கள் நினைப்பதை விட வில் அதிகம் முக்கியம், மாணவர் கருவிகளுடன் கிட்டத்தட்ட எப்போதும் மோசமான வில்லே வருகிறது. நல்ல வில் சாதாரண பாஸைப் பதிலளிக்க வைக்கிறது; மோசமான வில் சிறந்த பாஸையும் உயிரற்றதாக உணர வைக்கிறது. ஒரு மெதுவான திறந்த கம்பி இறங்கு வில்லை வாசித்து, ஃப்ராக்கிலிருந்து நுனி வரை ஒலி சமமாக இருக்கிறதா என்று கேட்டுச் சோதியுங்கள்; பிறகு நுனியில் வாசித்து, கம்பியைப் பேச வைத்திருக்க எவ்வளவு உழைப்பு தேவை என்று பாருங்கள்.
மயிரைத் தளர்த்திவிட்டு கட்டையின் வழியே பார்வையை ஓட்டி வளைவைச் சரிபாருங்கள். மென்மையான வளைவு இருக்க வேண்டும், திருகல் இருக்கக் கூடாது. வில்லை ஒரு கம்பியின் மேல் லேசாகத் துள்ளவிட்டு, அது தானாகவே சமமான தாளத்துக்கு வந்து அமர்கிறதா அல்லது கட்டாயப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறதா என்று பாருங்கள். கார்பன் ஃபைபர் வில்லுகள் நிலையானவை, நீடிப்பவை, முதல் தீவிரமான வில்லாக விவேகமான தேர்வு — குறிப்பாக மரக் கட்டைகள் நகரும் ஈரமான காலநிலையில்.
மயிர் மாற்றுவது வழக்கமான பராமரிப்பு, தினமும் வாசிப்பவர்களுக்கு ஆண்டுக்கு ஒருமுறை அல்லது இருமுறை. வெப்பமண்டலத்தில் அது வேகமாகத் திரும்பி வருகிறது; சிங்கப்பூரில் வாசித்தால் அதைத் திட்டமிட்டு வைத்திருப்பது நல்லது.
Frequently asked
தொடக்கநிலையாளருக்கு எந்த வில் எளிது?
புறநிலையாக எதுவும் எளிதல்ல. முன்பு செலோ அல்லது வயலின் அனுபவம் உள்ளவர்கள் பொதுவாக பிரெஞ்சு பிடிக்கு வேகமாகப் பழகிவிடுகிறார்கள், ஏனெனில் கை நிலை அப்படியே இடம்பெயர்கிறது. முழு ஒலியை இழுக்கச் சிரமப்படும் தொடக்கநிலையாளர்களுக்கு ஜெர்மன் எடை இயற்கையாக வருவதாகத் தோன்றும். நடைமுறையில், உங்கள் ஆசிரியர் எதை வாசித்து நுட்பமாகக் கற்பிக்க முடியுமோ அதுவே முடிவெடுக்கும் காரணி.
பிறகு ஜெர்மன் வில்லிலிருந்து பிரெஞ்சு வில்லுக்கு மாற முடியுமா?
முடியும், ஏராளமான தொழில்முறை வாசிப்பாளர்கள் இரண்டையும் வாசிக்கிறார்கள். வாரங்கள் அல்ல, மாதங்கள் பிடிக்கும் என்று எதிர்பாருங்கள், ஏனெனில் நீங்கள் புதிய நிலையைக் கற்பதில்லை, வில் கையின் அனிச்சைகளை மீண்டும் கட்டுகிறீர்கள். மாறுபவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஓர் ஆசிரியருடன் சேர்ந்து அதைச் செய்கிறார்கள், அந்த மாற்றக் காலத்தில் தங்கள் முதன்மை வில் வேலை தேங்கிவிடும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
நான் எந்த வில்லைப் பயன்படுத்துகிறேன் என்பதை இசைக்குழுக்கள் கண்டுகொள்கின்றனவா?
இல்லை. பாஸ் பிரிவுகளில் இரண்டும் வழக்கமாகக் கலந்திருக்கின்றன, பார்வையாளர்களில் யாராலும் வேறுபாட்டைச் சொல்ல முடியாது. சில பிரிவுகள் ஒரு பிடிக்குச் சற்று சாதகமான வில் அமைப்புப் பழக்கங்களை வளர்த்துக்கொள்கின்றன, எப்போதாவது ஒரு முதன்மை வாசிப்பாளருக்கு ஒரு விருப்பம் இருக்கலாம், ஆனால் எந்தத் தொழில்முறை இசைக்குழுவும் ஒருவரின் வில்லுக்கு எந்த ஃப்ராக் இருக்கிறது என்பதைப் பார்த்து வேலைக்கு எடுப்பதோ நிராகரிப்பதோ இல்லை.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.