Buying guides · 6 min read
Discovering the world of bowed string instruments
Violin, viola, cello and double bass compared: how they differ, how sizing works, what the price tiers really buy, and how to try one before you commit.
Four instruments, one idea
The violin, viola and cello share a design: arched top and back, four strings tuned in fifths, f-holes, a soundpost and a bass bar. They differ in size and therefore in range. The violin is the highest, tuned G D A E, and has the most solo repertoire by a wide margin. The viola sits a fifth below, tuned C G D A, reads the alto clef, and has a darker, more interior sound that people either fall for or never think about. The cello, an octave below the viola, is held between the knees on an endpin and covers a range close to the human voice, which is part of why it appeals so widely.
The double bass is the outlier. It is tuned in fourths rather than fifths, sounds an octave lower than written, often has sloping shoulders and a flat back, and can be bowed with either of two entirely different bow designs. Those features come from the viol family rather than the violin family, and the bass is best understood as a hybrid that kept the older design because at that size it works better.
In practical terms the choice is usually made on physical and musical grounds together. Violin and viola are held up against the neck and jaw, which some people never find comfortable. Cello and bass rest on the floor and are easier on the neck and shoulders but far less portable.
How sizing works
All four come in fractional sizes for children, and the fractions do not correspond to any actual proportion. For violin and viola the measurement that matters is arm length: the student extends their left arm and the instrument should reach comfortably to the middle of the palm with the fingers able to curl around the scroll. Sizes run 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 and full, and viola is often measured in inches of body length instead.
Cello sizing follows height and torso length, and the test is whether the player can sit with the instrument against the chest, the C-string peg beside the ear, and the left hand reaching first position without stretching. Sizes run from 1/8 through to full.
Double bass is the one where the naming is most misleading. A 3/4 bass is the standard adult instrument, not a reduced one. A 7/8 is larger and suits players with big hands and strength; 4/4 is rare. Children use 1/2, 1/4 and 1/8 sizes. Getting the size wrong on any of these does more damage than buying a cheaper instrument would.
What the price tiers actually buy
At the bottom sit factory instruments, usually sold as an outfit with a case and a bow. These are made in volume, often with pressed or minimally carved plates and stained hardwood fittings rather than ebony. They are fine for a beginner and genuinely serviceable for a year or three. The bow included is nearly always the weakest part, and replacing it is the cheapest significant upgrade available.
The middle tier is workshop instruments: carved by hand in a production setting, with real ebony fittings, better wood and a proper setup. This is where most serious students land and where many stay for years, because the gap between a good workshop instrument and a handmade one is much smaller than the gap between a factory and a workshop instrument.
At the top are instruments made individually by a living maker, and above that the antique market, where provenance and repair history drive the price as much as sound does. Old is not automatically better. A good new instrument frequently outplays a tired old one that has been repaired repeatedly.
Across all tiers, setup is the underrated variable. Bridge fitting, soundpost position, string height and fingerboard planing determine whether an instrument is a pleasure or a fight, and a mediocre instrument set up well beats a better one left as it came out of the box.
Strings, bows and the rest of the cost
Strings are a consumable and a real expense, particularly on cello and bass. They also change the instrument's character considerably, and a set that suits one instrument may be wrong on another. Most players settle on a preference after trying two or three sets over a few years.
The bow matters more than beginners expect. A good bow makes a modest instrument respond and a bad one flattens a fine instrument. Carbon fibre bows are consistent, tolerate humidity well, and are a sensible first serious bow in a tropical climate. Rehairing is routine and comes round faster in humid air.
Then there are cases, rosin, shoulder rests or endpin stops, and for cello and bass, transport. A bass in particular is a logistical commitment before it is a musical one.
Trying one properly
Play long open strings first and listen for whether each speaks immediately and whether the volume is even across all four. Then play the same pitch on two different strings and listen for whether the character matches. Look for wolf notes, the strangled stutter where a body resonance fights a string; every cello and bass has some, and the question is how bad and where.
Check the physical condition. Sight along the neck for a twist, tap gently around the edges listening for the hollow buzz of an open seam, look inside with a torch for cracks and old repairs, and check the soundpost stands upright. On a used instrument, ask what work has been done and when.
Finally, play something you know in the register you actually use, and take the instrument to a teacher before committing. Bringing a candidate instrument to your lesson is an entirely normal request, and any teacher in Singapore will expect to be asked.
Frequently asked
Which string instrument is easiest to start on?
None is easy, but cello is often the gentlest introduction: it sits on the floor, the left hand is in a natural position, and the intervals are wide enough that intonation errors are audible and correctable. Violin demands the most awkward physical setup, and double bass demands the most physical reach.
What size violin does my child need?
Measure arm length rather than age. With the left arm extended, the scroll should sit in the middle of the palm and the fingers should curl comfortably around it. If the arm is straight and straining, the instrument is too big. A teacher or shop will size this in a couple of minutes.
Is it worth spending more than the beginner tier?
Once a student practises consistently, yes. The step from a factory outfit to a workshop instrument with proper setup is the biggest audible improvement per dollar you will ever get. The step from workshop to handmade is much smaller and worth making only when the player's ability makes the difference useful.
Descubrir el mundo de los instrumentos de cuerda frotada
Violín, viola, violonchelo y contrabajo: en qué se diferencian, cómo funcionan las tallas, qué compra cada gama de precio y cómo probarlos antes de decidir.
Cuatro instrumentos, una misma idea
El violín, la viola y el violonchelo comparten un diseño: tapa y fondo abombados, cuatro cuerdas afinadas por quintas, efes, alma y barra armónica. Se diferencian en el tamaño y, por tanto, en el registro. El violín es el más agudo, afinado sol re la mi, y tiene con mucha diferencia el mayor repertorio solista. La viola está una quinta por debajo, afinada do sol re la, lee en clave de do en tercera y tiene un sonido más oscuro e interior que a unos les enamora y a otros ni se les pasa por la cabeza. El violonchelo, una octava por debajo de la viola, se sujeta entre las rodillas sobre una pica y cubre un registro cercano al de la voz humana, que es parte de por qué gusta tanto.
El contrabajo es el que se sale. Está afinado por cuartas y no por quintas, suena una octava más grave de lo escrito, suele tener los hombros caídos y el fondo plano, y admite dos diseños de arco completamente distintos. Esos rasgos vienen de la familia de las violas da gamba y no de la del violín, y el contrabajo se entiende mejor como un híbrido que conservó el diseño antiguo porque a ese tamaño funciona mejor.
En la práctica, la elección se hace a la vez por motivos físicos y musicales. El violín y la viola se sostienen contra el cuello y la mandíbula, algo que a algunas personas nunca les resulta cómodo. El violonchelo y el contrabajo se apoyan en el suelo y son más llevaderos para el cuello y los hombros, pero mucho menos transportables.
Cómo funcionan las tallas
Los cuatro se fabrican en tallas fraccionarias para niños, y las fracciones no corresponden a ninguna proporción real. En el violín y la viola la medida que importa es la longitud del brazo: el alumno extiende el brazo izquierdo y el instrumento debe llegar cómodamente a la mitad de la palma, con los dedos capaces de rodear la voluta. Las tallas van 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 y entera, y la viola se mide muchas veces en pulgadas de longitud de caja.
La talla del violonchelo sigue la estatura y la longitud del torso, y la prueba es si el instrumentista puede sentarse con el instrumento contra el pecho, la clavija de do junto a la oreja y la mano izquierda llegando a la primera posición sin estirarse. Las tallas van de 1/8 a la entera.
El contrabajo es el caso en que los nombres más engañan. Un 3/4 es el instrumento estándar de adulto, no uno reducido. El 7/8 es mayor y va bien a quien tiene manos grandes y fuerza; el 4/4 es raro. Los niños usan tallas 1/2, 1/4 y 1/8. Equivocarse de talla en cualquiera de ellos hace más daño que comprar un instrumento más barato.
Qué se compra en cada gama de precio
Abajo están los instrumentos de fábrica, que suelen venderse en conjunto con estuche y arco. Se hacen en serie, a menudo con tapas prensadas o apenas talladas y herrajes de madera dura teñida en vez de ébano. Sirven para empezar y aguantan de verdad uno o tres años. El arco que traen es casi siempre lo más flojo del conjunto, y cambiarlo es la mejora significativa más barata que existe.
La gama media son los instrumentos de taller: tallados a mano en un entorno de producción, con herrajes de ébano de verdad, mejor madera y un montaje en condiciones. Aquí acaba la mayoría de los alumnos serios y aquí se quedan muchos durante años, porque la distancia entre un buen instrumento de taller y uno artesanal es mucho menor que la que hay entre uno de fábrica y uno de taller.
Arriba están los instrumentos hechos uno a uno por un constructor vivo y, por encima, el mercado de antiguos, donde la procedencia y el historial de reparaciones pesan en el precio tanto como el sonido. Viejo no significa automáticamente mejor. Un buen instrumento nuevo supera con frecuencia a uno antiguo cansado y reparado una y otra vez.
En todas las gamas, el montaje es la variable que se subestima. El ajuste del puente, la posición del alma, la altura de las cuerdas y el rectificado del diapasón deciden si un instrumento es un placer o una pelea, y un instrumento mediocre bien montado gana a otro mejor dejado tal como salió de la caja.
Cuerdas, arcos y el resto del gasto
Las cuerdas son un consumible y un gasto real, sobre todo en violonchelo y contrabajo. Además cambian bastante el carácter del instrumento, y un juego que va bien en uno puede ser un error en otro. La mayoría de los instrumentistas fijan una preferencia después de probar dos o tres juegos a lo largo de unos años.
El arco importa más de lo que esperan los principiantes. Un buen arco hace responder a un instrumento modesto y uno malo aplana a un instrumento fino. Los arcos de fibra de carbono son constantes, toleran bien la humedad y son un primer arco serio razonable en un clima tropical. El encerdado es rutina y toca antes en aire húmedo.
Luego están los estuches, la colofonia, las almohadillas o los topes de pica y, en violonchelo y contrabajo, el transporte. Un contrabajo en particular es un compromiso logístico antes que musical.
Probar uno como es debido
Toca primero cuerdas al aire largas y escucha si cada una habla de inmediato y si el volumen es parejo en las cuatro. Después toca la misma altura en dos cuerdas distintas y escucha si el carácter coincide. Busca lobos, ese tartamudeo ahogado en que una resonancia de la caja pelea con una cuerda; todos los violonchelos y contrabajos tienen alguno, y la pregunta es cuánto y dónde.
Revisa el estado físico. Mira a lo largo del mástil buscando torceduras, golpea suavemente los bordes escuchando el zumbido hueco de una junta abierta, mira dentro con una linterna en busca de grietas y reparaciones viejas, y comprueba que el alma esté derecha. En un instrumento usado, pregunta qué trabajos se le han hecho y cuándo.
Por último, toca algo que conozcas en el registro que usas de verdad, y lleva el instrumento a un profesor antes de decidirte. Llevar un candidato a la clase es una petición absolutamente normal, y cualquier profesor en Singapur dará por hecho que se lo van a pedir.
Frequently asked
¿Qué instrumento de cuerda es más fácil para empezar?
Ninguno es fácil, pero el violonchelo suele ser la entrada más amable: se apoya en el suelo, la mano izquierda queda en una posición natural y los intervalos son lo bastante anchos como para que los errores de afinación se oigan y se corrijan. El violín exige la postura física más incómoda, y el contrabajo la mayor envergadura.
¿Qué talla de violín necesita mi hijo?
Mide la longitud del brazo, no la edad. Con el brazo izquierdo extendido, la voluta debe quedar en la mitad de la palma y los dedos deben rodearla con comodidad. Si el brazo está recto y forzado, el instrumento es demasiado grande. Un profesor o una tienda lo miden en un par de minutos.
¿Merece la pena gastar más que en la gama de principiante?
Una vez que el alumno estudia con constancia, sí. El salto de un conjunto de fábrica a un instrumento de taller bien montado es la mayor mejora audible por cada dólar gastado que vas a conseguir nunca. El salto de taller a artesanal es mucho menor y solo merece la pena cuando el nivel del intérprete hace útil la diferencia.
À la découverte des instruments à archet
Violon, alto, violoncelle et contrebasse comparés : ce qui les distingue, comment se choisit la taille, et ce que paie vraiment chaque gamme de prix.
Quatre instruments, une même idée
Le violon, l'alto et le violoncelle partagent une conception : table et fond bombés, quatre cordes accordées en quintes, ouïes en f, âme et barre d'harmonie. Ils diffèrent par la taille, et donc par l'étendue. Le violon est le plus aigu, accordé sol ré la mi, et possède de loin le plus vaste répertoire de soliste. L'alto se situe une quinte plus bas, accordé do sol ré la, lit en clé d'ut troisième ligne et possède un son plus sombre, plus intérieur, dont on tombe amoureux ou auquel on ne pense jamais. Le violoncelle, une octave sous l'alto, se tient entre les genoux sur une pique et couvre une étendue proche de la voix humaine, ce qui explique en partie son attrait si large.
La contrebasse est l'exception. Elle est accordée en quartes plutôt qu'en quintes, sonne une octave plus bas qu'écrit, a souvent des épaules tombantes et un fond plat, et peut se jouer avec deux modèles d'archet entièrement différents. Ces traits viennent de la famille des violes plutôt que de celle du violon, et on comprend mieux la contrebasse comme un hybride qui a gardé l'ancienne conception parce qu'à cette taille elle fonctionne mieux.
En pratique, le choix se fait le plus souvent sur des critères physiques et musicaux à la fois. Le violon et l'alto se tiennent contre le cou et la mâchoire, ce que certains ne trouvent jamais confortable. Le violoncelle et la contrebasse reposent au sol et ménagent le cou et les épaules, mais sont bien moins transportables.
Comment fonctionnent les tailles
Les quatre existent en tailles fractionnaires pour les enfants, et les fractions ne correspondent à aucune proportion réelle. Pour le violon et l'alto, la mesure qui compte est la longueur du bras : l'élève tend le bras gauche et l'instrument doit atteindre confortablement le milieu de la paume, les doigts pouvant s'enrouler autour de la volute. Les tailles vont du 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 à l'entier, et l'alto se mesure souvent plutôt en pouces de longueur de caisse.
La taille du violoncelle suit la stature et la longueur du buste, et le test consiste à voir si l'élève peut s'asseoir avec l'instrument contre la poitrine, la cheville de la corde de do près de l'oreille, et la main gauche atteignant la première position sans s'étirer. Les tailles vont du 1/8 à l'entier.
C'est pour la contrebasse que la dénomination trompe le plus. Une 3/4 est l'instrument adulte standard, pas un modèle réduit. Une 7/8 est plus grande et convient aux joueurs aux grandes mains et à la force suffisante ; la 4/4 est rare. Les enfants utilisent les tailles 1/2, 1/4 et 1/8. Se tromper de taille, sur n'importe lequel de ces instruments, fait plus de dégâts que d'acheter un instrument moins cher.
Ce que paie réellement chaque gamme de prix
Tout en bas se trouvent les instruments de manufacture, généralement vendus en pack avec étui et archet. Ils sont fabriqués en série, souvent avec des tables pressées ou à peine sculptées et des accessoires en bois dur teinté plutôt qu'en ébène. Ils conviennent à un débutant et font vraiment l'affaire pendant un an ou trois. L'archet fourni est presque toujours le maillon le plus faible, et le remplacer est l'amélioration sérieuse la moins chère qui existe.
La gamme intermédiaire, ce sont les instruments d'atelier : sculptés à la main dans un cadre de production, avec de vrais accessoires en ébène, un meilleur bois et un réglage correct. C'est là qu'atterrissent la plupart des élèves sérieux et là que beaucoup restent des années, parce que l'écart entre un bon instrument d'atelier et un instrument fait à la main est bien plus petit que celui entre un instrument de manufacture et un instrument d'atelier.
Tout en haut se trouvent les instruments réalisés individuellement par un luthier vivant, et au-dessus le marché de l'ancien, où la provenance et l'historique des réparations pèsent sur le prix autant que le son. Ancien ne veut pas automatiquement dire meilleur. Un bon instrument neuf surpasse souvent un vieil instrument fatigué et maintes fois réparé.
Dans toutes les gammes, le réglage est la variable sous-estimée. L'ajustage du chevalet, la position de l'âme, la hauteur des cordes et le planage de la touche décident si un instrument est un plaisir ou un combat, et un instrument moyen bien réglé bat un meilleur instrument laissé tel qu'il est sorti du carton.
Cordes, archets et le reste du budget
Les cordes sont un consommable et une vraie dépense, surtout au violoncelle et à la contrebasse. Elles changent aussi considérablement le caractère de l'instrument, et un jeu qui convient à l'un peut être mauvais sur l'autre. La plupart des musiciens se fixent une préférence après en avoir essayé deux ou trois jeux sur quelques années.
L'archet compte plus que les débutants ne l'imaginent. Un bon archet fait répondre un instrument modeste, un mauvais éteint un instrument de qualité. Les archets en fibre de carbone sont réguliers, supportent bien l'humidité, et constituent un premier archet sérieux raisonnable sous un climat tropical. Le remèchage est une routine, et il revient plus vite dans l'air humide.
Viennent ensuite les étuis, la colophane, les coussinets d'épaule ou les cales de pique, et pour le violoncelle et la contrebasse, le transport. Une contrebasse en particulier est un engagement logistique avant d'être un engagement musical.
Essayer un instrument correctement
Jouez d'abord de longues cordes à vide et écoutez si chacune parle immédiatement et si le volume est égal sur les quatre. Jouez ensuite la même hauteur sur deux cordes différentes et écoutez si le caractère correspond. Cherchez les notes de loup, ce bégaiement étranglé où une résonance de caisse se bat avec une corde ; tout violoncelle et toute contrebasse en ont, et la question est de savoir à quel point et à quel endroit.
Vérifiez l'état physique. Visez le long du manche pour repérer une torsion, tapotez doucement autour des bords en écoutant le bourdonnement creux d'un joint décollé, regardez à l'intérieur avec une lampe pour trouver fissures et anciennes réparations, et vérifiez que l'âme est bien droite. Sur un instrument d'occasion, demandez quels travaux ont été faits et quand.
Enfin, jouez quelque chose que vous connaissez dans le registre que vous utilisez vraiment, et présentez l'instrument à un professeur avant de vous engager. Apporter un instrument candidat à son cours est une demande parfaitement normale, et tout professeur à Singapour s'attend à ce qu'on la lui fasse.
Frequently asked
Quel instrument à cordes est le plus facile pour commencer ?
Aucun n'est facile, mais le violoncelle est souvent l'entrée la plus douce : il repose au sol, la main gauche est dans une position naturelle, et les intervalles sont assez larges pour que les erreurs de justesse s'entendent et se corrigent. Le violon exige la tenue physique la plus inconfortable, et la contrebasse les plus grands écarts.
De quelle taille de violon mon enfant a-t-il besoin ?
Mesurez la longueur du bras plutôt que l'âge. Le bras gauche tendu, la volute doit se trouver au milieu de la paume et les doigts doivent pouvoir s'enrouler confortablement autour. Si le bras est tendu à l'extrême, l'instrument est trop grand. Un professeur ou un magasin règle cette question en deux minutes.
Vaut-il la peine de dépasser la gamme débutant ?
Dès qu'un élève travaille régulièrement, oui. Le passage d'un pack de manufacture à un instrument d'atelier correctement réglé est la plus grande amélioration audible par euro dépensé que vous obtiendrez jamais. Le passage de l'atelier au fait main est bien plus petit et ne vaut la peine que lorsque le niveau du musicien rend la différence utile.
Die Welt der Streichinstrumente entdecken
Geige, Bratsche, Cello und Kontrabass im Vergleich: die Unterschiede, wie die Größen laufen, was die Preisklassen bringen und wie man richtig probiert.
Vier Instrumente, eine Idee
Geige, Bratsche und Cello teilen dieselbe Bauweise: gewölbte Decke und gewölbter Boden, vier in Quinten gestimmte Saiten, f-Löcher, ein Stimmstock und ein Bassbalken. Sie unterscheiden sich in der Größe und damit im Umfang. Die Geige ist die höchste, gestimmt auf g, d, a und e, und hat mit weitem Abstand das meiste Solorepertoire. Die Bratsche liegt eine Quinte tiefer, gestimmt auf c, g, d und a, liest im Altschlüssel und hat einen dunkleren, nach innen gewandten Klang, für den man entweder schwärmt oder an den man nie denkt. Das Cello, eine Oktave unter der Bratsche, wird mit einem Stachel zwischen den Knien gehalten und deckt einen Umfang nahe der menschlichen Stimme ab, was ein Teil seiner breiten Anziehungskraft ist.
Der Kontrabass fällt aus der Reihe. Er ist in Quarten statt in Quinten gestimmt, klingt eine Oktave tiefer als notiert, hat oft abfallende Schultern und einen flachen Boden und kann mit zwei völlig verschiedenen Bogenformen gestrichen werden. Diese Merkmale stammen aus der Gambenfamilie und nicht aus der Geigenfamilie, und man versteht den Bass am besten als Mischform, die die ältere Bauweise behalten hat, weil sie in dieser Größe besser funktioniert.
In der Praxis entscheiden meist körperliche und musikalische Gründe zusammen. Geige und Bratsche werden gegen Hals und Kinn gestützt, was manche Menschen nie bequem finden. Cello und Bass stehen auf dem Boden und schonen Hals und Schultern, sind dafür aber weit unhandlicher zu transportieren.
Wie die Größen funktionieren
Alle vier gibt es in Bruchteilgrößen für Kinder, und die Bruchzahlen entsprechen keinem tatsächlichen Verhältnis. Bei Geige und Bratsche zählt die Armlänge: Das Kind streckt den linken Arm aus, und das Instrument sollte bequem bis zur Mitte der Handfläche reichen, wobei sich die Finger um die Schnecke legen können. Die Größen laufen 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 und ganz, und bei der Bratsche wird stattdessen oft die Korpuslänge in Zoll angegeben.
Beim Cello richtet sich die Größe nach Körpergröße und Rumpflänge, und die Probe ist, ob das Kind sitzen kann, das Instrument an der Brust, den Wirbel der C-Saite neben dem Ohr, und die linke Hand die erste Lage ohne Strecken erreicht. Die Größen reichen von 1/8 bis ganz.
Beim Kontrabass ist die Bezeichnung am irreführendsten. Ein 3/4-Bass ist das normale Instrument für Erwachsene und kein verkleinertes. Ein 7/8 ist größer und passt zu Spielern mit großen Händen und Kraft; 4/4 ist selten. Kinder spielen 1/2, 1/4 und 1/8. Bei jedem dieser Instrumente richtet die falsche Größe mehr Schaden an als der Kauf eines billigeren Instruments.
Was die Preisklassen tatsächlich bringen
Ganz unten stehen Fabrikinstrumente, meist als Garnitur mit Koffer und Bogen verkauft. Sie werden in Stückzahlen gebaut, oft mit gepressten oder kaum ausgearbeiteten Decken und gebeizten Hartholzgarnituren statt Ebenholz. Für Anfänger sind sie in Ordnung und ein bis drei Jahre lang wirklich brauchbar. Der beiliegende Bogen ist fast immer der schwächste Teil, und ihn zu ersetzen ist die billigste spürbare Verbesserung, die es gibt.
Die Mittelklasse sind Manufakturinstrumente: in einer Werkstatt von Hand geschnitzt, mit echten Ebenholzgarnituren, besserem Holz und einer ordentlichen Einrichtung. Hier landen die meisten ernsthaften Schüler, und viele bleiben jahrelang dort, denn der Abstand zwischen einem guten Manufakturinstrument und einem handgebauten ist viel kleiner als der Abstand zwischen einem Fabrik- und einem Manufakturinstrument.
Ganz oben stehen Instrumente, die ein lebender Geigenbauer einzeln gebaut hat, und darüber der Markt für alte Instrumente, wo Herkunft und Reparaturgeschichte den Preis ebenso bestimmen wie der Klang. Alt ist nicht automatisch besser. Ein gutes neues Instrument übertrifft häufig ein müdes altes, das schon mehrfach repariert wurde.
Über alle Klassen hinweg ist die Einrichtung die unterschätzte Größe. Stegpassung, Stimmstocksitz, Saitenlage und das Abrichten des Griffbretts entscheiden darüber, ob ein Instrument ein Vergnügen oder ein Kampf ist, und ein mittelmäßiges Instrument mit guter Einrichtung schlägt ein besseres, das so geblieben ist, wie es aus dem Karton kam.
Saiten, Bögen und der Rest der Kosten
Saiten sind Verbrauchsmaterial und ein echter Kostenpunkt, besonders bei Cello und Kontrabass. Sie verändern den Charakter des Instruments auch erheblich, und ein Satz, der zu einem Instrument passt, kann auf einem anderen falsch sein. Die meisten Spieler finden ihre Vorliebe, nachdem sie über ein paar Jahre zwei oder drei Sätze ausprobiert haben.
Der Bogen zählt mehr, als Anfänger erwarten. Ein guter Bogen bringt ein bescheidenes Instrument zum Ansprechen, ein schlechter macht ein feines Instrument flach. Karbonbögen sind gleichmäßig, vertragen Feuchtigkeit gut und sind in einem tropischen Klima ein vernünftiger erster ernsthafter Bogen. Neu behaaren ist Routine und wird in feuchter Luft schneller fällig.
Dazu kommen Koffer, Kolophonium, Schulterstützen oder Stachelhalter und bei Cello und Bass der Transport. Gerade ein Bass ist eine logistische Verpflichtung, bevor er eine musikalische ist.
Richtig ausprobieren
Spielen Sie zuerst lange leere Saiten und hören Sie, ob jede sofort anspricht und ob die Lautstärke über alle vier gleichmäßig ist. Spielen Sie dann denselben Ton auf zwei verschiedenen Saiten und hören Sie, ob der Charakter zusammenpasst. Achten Sie auf Wolfstöne, das würgende Stottern, bei dem eine Korpusresonanz gegen eine Saite kämpft; jedes Cello und jeder Bass hat davon etwas, und die Frage ist nur, wie schlimm und wo.
Prüfen Sie den Zustand. Peilen Sie den Hals entlang auf Verdrehungen, klopfen Sie vorsichtig an den Rändern und hören Sie auf das hohle Schnarren einer offenen Fuge, leuchten Sie mit einer Lampe hinein und suchen Sie nach Rissen und alten Reparaturen, und schauen Sie, ob der Stimmstock gerade steht. Fragen Sie bei einem gebrauchten Instrument, welche Arbeiten wann gemacht wurden.
Spielen Sie zum Schluss etwas, das Sie kennen, in der Lage, die Sie wirklich benutzen, und bringen Sie das Instrument zu einer Lehrkraft, bevor Sie zusagen. Ein Instrument, das in der engeren Wahl ist, mit in den Unterricht zu bringen, ist eine ganz normale Bitte, und jede Lehrkraft in Singapur rechnet damit.
Frequently asked
Mit welchem Streichinstrument fängt man am leichtesten an?
Leicht ist keines, aber das Cello ist oft der sanfteste Einstieg: Es steht auf dem Boden, die linke Hand liegt natürlich, und die Abstände sind weit genug, dass Intonationsfehler hörbar und korrigierbar sind. Die Geige verlangt die unbequemste Körperhaltung, der Kontrabass die größte Spannweite.
Welche Geigengröße braucht mein Kind?
Messen Sie die Armlänge statt das Alter. Bei ausgestrecktem linkem Arm sollte die Schnecke in der Mitte der Handfläche liegen und die Finger sollten sich bequem darum legen. Wenn der Arm durchgestreckt ist und sich streckt, ist das Instrument zu groß. Eine Lehrkraft oder ein Geschäft misst das in ein paar Minuten.
Lohnt es sich, mehr als die Anfängerklasse auszugeben?
Sobald ein Schüler regelmäßig übt, ja. Der Schritt von einer Fabrikgarnitur zu einem Manufakturinstrument mit ordentlicher Einrichtung ist die größte hörbare Verbesserung pro ausgegebenem Dollar, die Sie je bekommen. Der Schritt von der Manufaktur zum Handbau ist viel kleiner und lohnt sich erst, wenn das Können des Spielers den Unterschied nutzbar macht.
Alla scoperta degli strumenti ad arco
Violino, viola, violoncello e contrabbasso a confronto: in cosa differiscono, come funzionano le misure, cosa comprano le fasce di prezzo, come provarli.
Quattro strumenti, un'unica idea
Violino, viola e violoncello condividono lo stesso progetto: tavola e fondo bombati, quattro corde accordate per quinte, fori a effe, anima e catena. Differiscono per dimensione e quindi per estensione. Il violino è il più acuto, accordato Sol Re La Mi, e ha di gran lunga il repertorio solistico più ampio. La viola sta una quinta sotto, accordata Do Sol Re La, legge in chiave di contralto e ha un suono più scuro e più raccolto, di quelli che o ti prendono o non li consideri mai. Il violoncello, un'ottava sotto la viola, si tiene fra le ginocchia appoggiato al puntale e copre un'estensione vicina a quella della voce umana, il che spiega in parte perché piaccia a così tante persone.
Il contrabbasso è l'eccezione. È accordato per quarte anziché per quinte, suona un'ottava sotto la scrittura, ha spesso spalle spioventi e fondo piatto, e si può suonare con due disegni di archetto del tutto diversi. Sono caratteristiche che vengono dalla famiglia delle viole da gamba e non da quella del violino, e il contrabbasso si capisce meglio come un ibrido che ha tenuto il progetto più antico perché a quella misura funziona meglio.
In pratica la scelta si fa quasi sempre su basi fisiche e musicali insieme. Violino e viola si tengono sollevati contro collo e mascella, cosa che certe persone non trovano mai comoda. Violoncello e contrabbasso appoggiano a terra e pesano meno su collo e spalle, ma sono molto meno trasportabili.
Come funzionano le misure
Tutti e quattro esistono in misure frazionarie per i bambini, e le frazioni non corrispondono a nessuna proporzione reale. Per violino e viola la misura che conta è la lunghezza del braccio: l'allievo distende il braccio sinistro e lo strumento deve arrivare comodamente a metà del palmo, con le dita che riescono a chiudersi intorno al riccio. Le misure sono 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 e intero, e la viola si misura spesso in pollici di lunghezza della cassa.
La misura del violoncello segue la statura e la lunghezza del busto, e la prova è se chi suona riesce a stare seduto con lo strumento appoggiato al petto, il bischero del Do accanto all'orecchio e la mano sinistra che arriva in prima posizione senza allungarsi. Le misure vanno da 1/8 fino all'intero.
Il contrabbasso è quello in cui i nomi ingannano di più. Un 3/4 è lo strumento standard per un adulto, non una versione ridotta. Il 7/8 è più grande e si adatta a chi ha mani grandi e forza; il 4/4 è raro. I bambini usano le misure 1/2, 1/4 e 1/8. Sbagliare misura, su uno qualunque di questi strumenti, fa più danno che comprarne uno più economico.
Cosa si compra davvero in ogni fascia di prezzo
In fondo stanno gli strumenti di fabbrica, venduti di solito in kit con custodia e archetto. Sono prodotti in serie, spesso con tavole pressate o appena scavate e finimenti in legno duro tinto invece che in ebano. Vanno benissimo per chi comincia e restano davvero utilizzabili per un anno o tre. L'archetto incluso è quasi sempre la parte più debole, e sostituirlo è il miglioramento importante meno costoso a disposizione.
La fascia intermedia è quella degli strumenti di bottega: scavati a mano in un contesto di produzione, con finimenti in ebano vero, legno migliore e una messa a punto seria. È qui che si ferma la maggior parte degli allievi impegnati, e dove molti restano per anni, perché la distanza fra un buon strumento di bottega e uno fatto a mano è molto minore di quella fra uno di fabbrica e uno di bottega.
In alto ci sono gli strumenti costruiti singolarmente da un liutaio vivente, e sopra ancora il mercato degli antichi, dove provenienza e storia dei restauri incidono sul prezzo quanto il suono. Vecchio non vuol dire automaticamente migliore. Un buon strumento nuovo batte spesso un vecchio strumento stanco e riparato molte volte.
In tutte le fasce, la messa a punto è la variabile che si sottovaluta. Adattamento del ponticello, posizione dell'anima, altezza delle corde e spianatura della tastiera decidono se uno strumento è un piacere o una lotta, e uno strumento mediocre ben messo a punto batte uno migliore lasciato com'è uscito dalla scatola.
Corde, archetti e il resto della spesa
Le corde sono un materiale di consumo e una spesa reale, soprattutto su violoncello e contrabbasso. Cambiano anche parecchio il carattere dello strumento, e un set che va bene su uno strumento può essere sbagliato su un altro. Quasi tutti arrivano a una preferenza dopo aver provato due o tre set nell'arco di qualche anno.
L'archetto conta più di quanto i principianti si aspettino. Un buon archetto fa rispondere uno strumento modesto, uno cattivo appiattisce uno strumento pregiato. Gli archetti in fibra di carbonio sono costanti, sopportano bene l'umidità e sono un primo archetto serio ragionevole in un clima tropicale. La ricrinatura è ordinaria amministrazione e torna più spesso nell'aria umida.
Poi ci sono custodie, pece, spalliere o fermapuntale, e per violoncello e contrabbasso il trasporto. Un contrabbasso in particolare è un impegno logistico prima che musicale.
Provarne uno come si deve
Suona prima corde vuote lunghe e ascolta se ognuna parte subito e se il volume è uniforme su tutte e quattro. Poi suona la stessa altezza su due corde diverse e ascolta se il carattere coincide. Cerca le note lupo, quel balbettio strozzato in cui una risonanza della cassa combatte con una corda; ogni violoncello e ogni contrabbasso ne hanno qualcuna, e la domanda è quanto è grave e dove.
Controlla le condizioni materiali. Guarda di sbieco lungo il manico per vedere se è storto, picchietta piano lungo i bordi ascoltando il ronzio sordo di una commessura aperta, guarda dentro con una torcia cercando crepe e vecchie riparazioni, e verifica che l'anima stia dritta. Su uno strumento usato, chiedi quali lavori sono stati fatti e quando.
Infine suona qualcosa che conosci nel registro che usi davvero, e porta lo strumento da un insegnante prima di decidere. Portare uno strumento candidato alla propria lezione è una richiesta del tutto normale, e qualunque insegnante a Singapore si aspetta che gliela si faccia.
Frequently asked
Con quale strumento ad arco è più facile cominciare?
Nessuno è facile, ma il violoncello è spesso l'avvio più dolce: appoggia a terra, la mano sinistra sta in una posizione naturale e gli intervalli sono abbastanza larghi perché gli errori di intonazione si sentano e si correggano. Il violino chiede l'assetto fisico più scomodo, il contrabbasso l'allungo più impegnativo.
Che misura di violino serve a mio figlio?
Misura la lunghezza del braccio, non l'età. Con il braccio sinistro disteso, il riccio deve arrivare a metà del palmo e le dita devono chiudersi intorno comodamente. Se il braccio è teso e in sforzo, lo strumento è troppo grande. Un insegnante o un negozio risolvono la cosa in un paio di minuti.
Vale la pena spendere più della fascia per principianti?
Una volta che l'allievo studia con costanza, sì. Il salto da un kit di fabbrica a uno strumento di bottega ben messo a punto è il miglioramento udibile più grande per ogni dollaro speso che otterrai mai. Il salto da bottega a fatto a mano è molto più piccolo e conviene solo quando il livello di chi suona rende utile la differenza.
Descobrir o mundo dos instrumentos de arco
Violino, viola d'arco, violoncelo e contrabaixo comparados: diferenças, tamanhos, o que cada escalão de preço compra e como experimentar antes de decidir.
Quatro instrumentos, uma ideia
O violino, a viola d'arco e o violoncelo partilham um desenho: tampo e fundo abaulados, quatro cordas afinadas em quintas, efes, uma alma e uma barra harmónica. Diferem no tamanho e, portanto, na extensão. O violino é o mais agudo, afinado em sol, ré, lá e mi, e tem, com larga margem, o maior repertório a solo. A viola d'arco fica uma quinta abaixo, afinada em dó, sol, ré e lá, lê em clave de dó e tem um som mais escuro e mais interior, por que as pessoas ou se apaixonam ou em que nunca pensam. O violoncelo, uma oitava abaixo da viola d'arco, segura-se entre os joelhos sobre um espigão e cobre uma extensão próxima da voz humana, o que é parte da razão por que agrada a tanta gente.
O contrabaixo é o caso à parte. É afinado em quartas e não em quintas, soa uma oitava abaixo do que está escrito, tem muitas vezes ombros descaídos e fundo plano, e pode ser tocado com dois desenhos de arco inteiramente diferentes. Essas características vêm da família das violas da gamba e não da família do violino, e o contrabaixo entende-se melhor como um híbrido que manteve o desenho mais antigo porque, naquele tamanho, funciona melhor.
Na prática, a escolha faz-se em geral por razões físicas e musicais ao mesmo tempo. O violino e a viola d'arco seguram-se encostados ao pescoço e ao maxilar, coisa que há quem nunca ache confortável. O violoncelo e o contrabaixo assentam no chão e poupam o pescoço e os ombros, mas são muito menos transportáveis.
Como funcionam os tamanhos
Os quatro existem em tamanhos fracionários para crianças, e as frações não correspondem a proporção real nenhuma. No violino e na viola d'arco, a medida que conta é o comprimento do braço: o aluno estende o braço esquerdo e o instrumento deve chegar com folga ao meio da palma da mão, com os dedos a conseguir envolver o caracol. Os tamanhos são 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 e inteiro, e a viola d'arco mede-se muitas vezes em polegadas de comprimento de caixa.
O tamanho do violoncelo segue a altura e o comprimento do tronco, e o teste é saber se o aluno consegue sentar-se com o instrumento encostado ao peito, a cravelha da corda dó ao lado da orelha e a mão esquerda a chegar à primeira posição sem esticar. Os tamanhos vão de 1/8 até ao inteiro.
O contrabaixo é aquele em que a designação mais engana. Um contrabaixo 3/4 é o instrumento normal de adulto, não uma versão reduzida. Um 7/8 é maior e serve a quem tenha mãos grandes e força; o 4/4 é raro. As crianças usam os tamanhos 1/2, 1/4 e 1/8. Enganar-se no tamanho de qualquer um destes faz mais estragos do que comprar um instrumento mais barato.
O que cada escalão de preço compra mesmo
Em baixo estão os instrumentos de fábrica, em geral vendidos em conjunto com estojo e arco. São feitos em série, muitas vezes com tampos prensados ou mal entalhados e acessórios de madeira tingida em vez de ébano. Servem para um principiante e aguentam-se perfeitamente durante um ano ou três. O arco que vem incluído é quase sempre a parte mais fraca, e substituí-lo é a melhoria significativa mais barata que existe.
O escalão do meio são os instrumentos de oficina: entalhados à mão num contexto de produção, com acessórios de ébano verdadeiro, melhor madeira e uma montagem como deve ser. É aqui que fica a maior parte dos alunos sérios e onde muitos ficam durante anos, porque a distância entre um bom instrumento de oficina e um feito à mão é bastante menor do que a distância entre um de fábrica e um de oficina.
No topo estão os instrumentos feitos individualmente por um construtor vivo e, acima desses, o mercado dos antigos, onde a proveniência e o historial de reparações pesam tanto no preço como o som. Velho não é automaticamente melhor. Um bom instrumento novo ganha muitas vezes a um instrumento antigo cansado e reparado vezes sem conta.
Em todos os escalões, a montagem é a variável subestimada. O ajuste do cavalete, a posição da alma, a altura das cordas e o aplanamento da escala decidem se um instrumento é um prazer ou uma luta, e um instrumento medíocre bem montado ganha a um melhor deixado tal como saiu da caixa.
Cordas, arcos e o resto do custo
As cordas são um consumível e uma despesa a sério, sobretudo no violoncelo e no contrabaixo. Mudam também bastante o carácter do instrumento, e um jogo que serve a um instrumento pode não servir a outro. A maior parte dos instrumentistas fixa-se numa preferência depois de experimentar dois ou três jogos ao longo de alguns anos.
O arco importa mais do que os principiantes esperam. Um bom arco faz responder um instrumento modesto e um mau arco apaga um instrumento fino. Os arcos de fibra de carbono são constantes, toleram bem a humidade e são um primeiro arco sério sensato num clima tropical. A troca de crina é rotina e volta mais depressa em ar húmido.
Depois há os estojos, o breu, as almofadas ou os fixadores de espigão e, no violoncelo e no contrabaixo, o transporte. Um contrabaixo, em particular, é um compromisso logístico antes de ser um compromisso musical.
Experimentar um como deve ser
Toque primeiro cordas soltas longas e oiça se cada uma fala de imediato e se o volume é igual nas quatro. Depois toque a mesma altura em duas cordas diferentes e oiça se o carácter coincide. Procure notas de lobo, aquele estrangulamento gaguejante em que uma ressonância da caixa luta com a corda; todos os violoncelos e contrabaixos têm alguma, e a questão é saber quão má é e onde fica.
Verifique o estado físico. Olhe ao longo do braço à procura de torções, bata devagarinho à volta das bordas à escuta do zumbido oco de uma junta aberta, espreite lá dentro com uma lanterna à procura de fendas e reparações antigas, e confirme que a alma está direita. Num instrumento usado, pergunte que trabalho foi feito e quando.
Por fim, toque qualquer coisa que conheça no registo que usa de facto, e leve o instrumento a um professor antes de se comprometer. Levar um instrumento candidato à aula é um pedido perfeitamente normal, e qualquer professor em Singapura conta que lho façam.
Frequently asked
Qual é o instrumento de cordas mais fácil para começar?
Nenhum é fácil, mas o violoncelo é muitas vezes a entrada mais suave: assenta no chão, a mão esquerda fica numa posição natural e os intervalos são suficientemente largos para que os erros de afinação se oiçam e se corrijam. O violino exige a postura física mais desajeitada, e o contrabaixo exige a maior envergadura.
Que tamanho de violino é que o meu filho precisa?
Meça o comprimento do braço, e não a idade. Com o braço esquerdo esticado, o caracol deve ficar no meio da palma da mão e os dedos devem envolvê-lo sem esforço. Se o braço estiver direito e em tensão, o instrumento é grande demais. Um professor ou uma loja resolvem isto em dois minutos.
Vale a pena gastar mais do que o escalão de principiante?
A partir do momento em que o aluno estuda com regularidade, vale. O salto de um conjunto de fábrica para um instrumento de oficina com montagem como deve ser é a maior melhoria audível por cada dólar gasto que alguma vez vai conseguir. O salto de oficina para feito à mão é muito menor e só compensa quando a capacidade do instrumentista torna a diferença útil.
Знакомство с миром смычковых инструментов
Скрипка, альт, виолончель и контрабас в сравнении: чем различаются, как подбирают размер, за что платят на каждом ценовом уровне и как пробовать инструмент.
Четыре инструмента, одна идея
Скрипка, альт и виолончель устроены одинаково: выпуклые дека и дно, четыре струны по квинтам, эфы, душка и пружина. Различаются они размером, а значит и диапазоном. Скрипка самая высокая, строй соль — ре — ля — ми, и сольного репертуара у неё с большим отрывом больше всех. Альт стоит квинтой ниже, строй до — соль — ре — ля, читает альтовый ключ и звучит темнее и как бы изнутри — этот звук либо влюбляет в себя, либо остаётся незамеченным. Виолончель на октаву ниже альта, её держат между коленями на шпиле, и её диапазон близок к человеческому голосу — отчасти поэтому она так многим нравится.
Контрабас выбивается из ряда. Он настроен по квартам, а не по квинтам, звучит октавой ниже написанного, часто имеет покатые плечи и плоское дно, и играть на нём можно смычком двух совершенно разных конструкций. Эти черты идут от семейства виол, а не скрипок, и контрабас лучше всего понимать как гибрид, сохранивший более старую конструкцию, потому что при таком размере она работает лучше.
На практике выбор обычно делают исходя сразу из физиологии и музыки. Скрипку и альт держат у шеи и подбородком, и кому-то удобно с ними не становится никогда. Виолончель и контрабас опираются на пол, шее и плечам с ними легче, зато носить их куда тяжелее.
Как подбирают размер
Все четыре выпускаются в дробных размерах для детей, и дроби не соответствуют никаким реальным пропорциям. Для скрипки и альта важна длина руки: ученик вытягивает левую руку, и инструмент должен свободно доходить до середины ладони, а пальцы — обхватывать завиток. Размеры идут 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 и целый, а альт часто меряют не дробями, а длиной корпуса в дюймах.
Размер виолончели определяют по росту и длине корпуса, а проверка такая: игрок сидит, инструмент прижат к груди, колок струны до находится у самого уха, а левая рука достаёт до первой позиции без натяжения. Размеры идут от 1/8 до целого.
С контрабасом названия сбивают с толку сильнее всего. Контрабас 3/4 — это стандартный взрослый инструмент, а вовсе не уменьшенный. 7/8 крупнее и подходит игрокам с большими руками и запасом силы; 4/4 встречается редко. Дети играют на размерах 1/2, 1/4 и 1/8. Ошибка в размере на любом из этих инструментов вредит сильнее, чем покупка более дешёвого.
За что вы на самом деле платите на каждом уровне
Внизу фабричные инструменты, обычно продающиеся комплектом с футляром и смычком. Их делают большими партиями, часто с прессованными или едва обработанными деками и с крашеной твёрдой древесиной вместо чёрного дерева в фурнитуре. Для начинающего они нормальны и год-три служат по-настоящему. Слабое место почти всегда смычок из комплекта, и его замена — самое дешёвое из существенных улучшений.
Средний уровень — инструменты мастерской: вырезаны вручную, но в условиях производства, с настоящей фурнитурой из чёрного дерева, лучшей древесиной и нормальной подгонкой. Сюда приходит большинство серьёзных учеников, и многие остаются на годы, потому что разрыв между хорошим инструментом мастерской и полностью ручным гораздо меньше, чем разрыв между фабричным и мастерским.
Наверху инструменты, сделанные поштучно живым мастером, а ещё выше — рынок старых инструментов, где цену определяют происхождение и история ремонтов не меньше, чем звук. Старое не значит автоматически лучшее. Хороший новый инструмент часто переигрывает уставший старый, который чинили много раз.
На всех уровнях недооценённая переменная — подгонка. Посадка подставки, положение душки, высота струн и правка грифа решают, будет инструмент удовольствием или борьбой, и средний инструмент с хорошей подгонкой обыгрывает лучший, оставленный в том виде, в каком он приехал из коробки.
Струны, смычки и всё остальное в смете
Струны — расходник и вполне реальная статья расходов, особенно на виолончели и контрабасе. Они к тому же заметно меняют характер инструмента, и комплект, подошедший одному, на другом может оказаться неуместным. Большинство игроков определяется с предпочтением, перепробовав два-три комплекта за несколько лет.
Смычок значит больше, чем ожидают начинающие. Хороший смычок заставляет откликаться скромный инструмент, плохой сглаживает и обесцвечивает прекрасный. Карбоновые смычки стабильны, хорошо переносят влажность и в тропическом климате разумны в качестве первого серьёзного смычка. Перетяжка волоса — рутина, и во влажном воздухе её черёд подходит быстрее.
Дальше футляры, канифоль, мостики и наплечники или упоры под шпиль, а для виолончели и контрабаса — ещё и перевозка. Контрабас, в частности, становится логистическим обязательством раньше, чем музыкальным.
Как пробовать инструмент по-человечески
Сначала сыграйте длинные открытые струны и послушайте, сразу ли откликается каждая и ровная ли громкость на всех четырёх. Потом возьмите одну и ту же ноту на двух разных струнах и послушайте, совпадает ли характер звука. Ищите волчьи ноты — придушенное дребезжание там, где резонанс корпуса спорит со струной; у любой виолончели и любого контрабаса они есть, вопрос только в том, насколько сильные и где.
Проверьте состояние. Посмотрите вдоль грифа, нет ли скручивания, легко постучите по краям, прислушиваясь к глухому дребезгу разошедшегося шва, загляните внутрь с фонариком в поисках трещин и старых ремонтов и убедитесь, что душка стоит вертикально. У подержанного инструмента спросите, что и когда в нём делали.
Наконец, сыграйте что-то знакомое в том регистре, в котором вы действительно играете, и покажите инструмент преподавателю до покупки. Принести на урок инструмент, который вы присмотрели, — совершенно обычная просьба, и любой преподаватель в Сингапуре к ней готов.
Frequently asked
С какого смычкового инструмента легче всего начать?
Лёгких нет, но виолончель часто оказывается самым мягким входом: она стоит на полу, левая рука в естественном положении, а интервалы достаточно широки, чтобы ошибки интонации были слышны и поддавались исправлению. Скрипка требует самой неудобной посадки, а контрабас — самой большой растяжки.
Скрипку какого размера нужно ребёнку?
Мерьте длину руки, а не возраст. При вытянутой левой руке завиток должен приходиться на середину ладони, а пальцы — свободно его обхватывать. Если рука выпрямлена и напряжена, инструмент велик. Преподаватель или магазин подберут размер за пару минут.
Стоит ли тратить больше, чем на начальный уровень?
Как только ученик занимается регулярно — да. Шаг от фабричного комплекта к инструменту мастерской с нормальной подгонкой даёт наибольшую слышимую прибавку на каждый вложенный доллар, какую вы вообще получите. Шаг от мастерского к полностью ручному гораздо меньше, и делать его стоит только тогда, когда уровень игры делает эту разницу полезной.
走进弓弦乐器的世界
小提琴、中提琴、大提琴与低音提琴的比较：它们有何不同，尺寸怎么选，各个价位买到的究竟是什么，以及在掏钱之前该怎么试琴。
四件乐器，一个思路
小提琴、中提琴和大提琴共用同一套设计：拱形的面板与背板、按五度调音的四根弦、f 孔、一根音柱和一根低音梁。它们的差别在尺寸，因而也在音域。小提琴最高，定弦为 G、D、A、E，独奏曲目的数量遥遥领先。中提琴低一个五度，定弦为 C、G、D、A，读中音谱号，音色更暗、更内向，有人一听就爱上，也有人从来没想起过它。大提琴比中提琴低一个八度，靠尾针立着、夹在两膝之间，音域接近人声，这也是它受众如此之广的部分原因。
低音提琴是那个例外。它按四度而不是五度调弦，实际发音比记谱低一个八度，肩部往往是斜的、背板常常是平的，而且可以用两种完全不同设计的弓来拉。这些特征来自维奥尔琴家族，而不是小提琴家族；把低音提琴理解成一件混血乐器最为贴切——它保留了更老的设计，因为在这个尺寸上老设计更好用。
实际选琴时，通常是身体条件和音乐取向一起决定的。小提琴和中提琴要抵在颈侧和下颌之间，有些人一辈子都觉得别扭。大提琴和低音提琴立在地上，颈肩轻松得多，但便携性差得远。
尺寸是怎么回事
四件乐器都有给儿童用的分数尺寸，而这些分数和任何实际比例都对不上。小提琴和中提琴真正要量的是手臂长度：学生把左臂伸直，琴身应当舒服地够到手掌中部，手指还能绕住琴头涡卷。尺寸有 1/16、1/8、1/4、1/2、3/4 和整琴，中提琴则常常改用琴身长度的英寸数来标。
大提琴按身高和躯干长度定尺寸，检验标准是：琴靠在胸前坐下时，C 弦弦轴大致在耳边，左手不用伸展就能够到第一把位。尺寸从 1/8 一直到整琴。
低音提琴是命名最容易让人误会的那一件。3/4 的低音提琴就是成人用的标准琴，不是缩小版。7/8 更大，适合手大、力气足的演奏者；4/4 很少见。儿童用 1/2、1/4 和 1/8。这几件乐器里，尺寸选错造成的伤害，比买一件便宜琴要大得多。
各个价位买到的究竟是什么
最低一档是工厂琴，通常连琴盒和弓一起作为套装出售。它们是批量生产的，面板背板常常是压制的或者只做了最低限度的挖刻，配件是染色硬木而不是乌木。对初学者来说没问题，用上一到三年也确实够用。套装里那把弓几乎总是最弱的一环，换掉它是所有实质性升级里最便宜的一项。
中间一档是工坊琴：在生产环境里手工挖刻，配件是真乌木，木料更好，装配调整也到位。大多数认真的学生落在这一档，而且不少人一待就是好几年，因为一把好的工坊琴和一把手工琴之间的差距，比工厂琴和工坊琴之间的差距小得多。
最上面是在世制琴师一件一件做出来的琴，再往上是古琴市场，那里来历和修复史对价格的影响不亚于声音。老的并不自动更好。一把好的新琴，常常胜过一把被反复修补、已经疲惫的老琴。
在所有价位上，装配调整都是被低估的那个变量。琴码的贴合、音柱的位置、弦高和指板的整平，决定了这件琴拉起来是享受还是较劲；一把调整得当的平庸乐器，胜过一把原箱不动的好琴。
弦、弓，以及其余的花费
弦是消耗品，也是一笔实实在在的开销，大提琴和低音提琴尤其如此。它们对乐器性格的改变也相当大，适合这把琴的一套弦，换到另一把上可能就不对。多数演奏者会在几年里试过两三套之后定下自己的偏好。
弓的分量比初学者以为的重。一把好弓能让一件普通的琴有反应，一把差弓能把一件好琴压得平淡无味。碳纤维弓品质稳定，对湿度的耐受也好，在热带气候里是很合理的第一把正经弓。换弓毛是常规保养，在潮湿空气里周期还会更短。
然后还有琴盒、松香、肩托或尾针防滑挡，大提琴和低音提琴还要算上运输。低音提琴尤其是这样：它先是一项后勤承诺，然后才是一项音乐承诺。
怎样把琴试明白
先拉长长的空弦，听每一根是不是立刻出声、四根之间音量是否均匀。然后在两根不同的弦上拉同一个音高，听两者的音色是否一致。留意狼音，也就是琴体共振和弦打架时那种被掐住的抖音；每一把大提琴和低音提琴都有一些，问题只在于有多严重、出现在哪里。
检查物理状态。沿着琴颈看过去，看有没有扭曲；沿边缘轻轻敲，听有没有开胶那种空空的嗡声；用手电往里照，找裂缝和旧的修补痕迹；再确认音柱是立正的。如果是二手琴，问清楚做过哪些活、什么时候做的。
最后，用你真正会用到的音区弹一段你熟悉的东西，并且在下决定之前把琴带给老师看。把一把候选琴带到课上完全是正常的要求，新加坡任何一位老师都会料到有人这么问。
Frequently asked
哪一件弦乐器最容易入门？
没有哪件是容易的，但大提琴常常是最温和的入口：它立在地上，左手处在自然的位置，音程也宽到让音准上的偏差听得见、改得了。小提琴要求的身体姿势最别扭，低音提琴则要求最大的伸展。
我的孩子该用多大的小提琴？
量手臂长度，不要按年龄。左臂伸直时，琴头涡卷应当落在手掌中部，手指能舒服地绕住它。如果手臂绷直还很吃力，说明琴太大了。老师或者琴行几分钟就能量好。
值得买比初学档更贵的琴吗？
一旦学生开始稳定练琴，值得。从工厂套装升到一把装配调整到位的工坊琴，是你这辈子能买到的每一块钱听觉提升最大的一步。从工坊琴升到手工琴，差距要小得多，只有当演奏者的能力让这份差别派得上用场时才值得去走。
擦弦楽器の世界を知る
ヴァイオリン、ヴィオラ、チェロ、コントラバスの違い。サイズの選び方、価格帯ごとに何が手に入るのか、そして買う前の試奏のしかたをまとめました。
四つの楽器、ひとつの考え方
ヴァイオリン、ヴィオラ、チェロは、設計を共有しています。アーチのついた表板と裏板、5度で調弦された4本の弦、f字孔、魂柱、そしてバスバー。違うのは大きさで、したがって音域も違います。いちばん高いのがヴァイオリンで、G・D・A・Eに調弦され、独奏レパートリーの量では他を大きく引き離しています。ヴィオラはその5度下、C・G・D・Aに調弦され、アルト記号を読み、暗く内向きの音を持っていて、人はそれに惹かれるか、そもそも意識しないかのどちらかです。チェロはヴィオラのさらにオクターヴ下で、エンドピンを立てて膝のあいだに構え、人の声に近い音域を受け持ちます。これほど広く好まれる理由の一つがそこにあります。
コントラバスだけが例外です。5度ではなく4度で調弦され、記譜より1オクターヴ低く鳴り、多くはなで肩で裏板が平らで、まったく設計の違う2種類の弓のどちらでも弾けます。こうした特徴はヴァイオリン属ではなくヴィオール属から来たもので、コントラバスは、この大きさでは古い設計のほうがうまく機能するために、それを保ったままの混血と考えるのがいちばん分かりやすいでしょう。
実際に選ぶときは、体のことと音楽のことを同時に考えて決めるのが普通です。ヴァイオリンとヴィオラは首と顎で支えて持ち上げるので、どうしても楽にならない人がいます。チェロとコントラバスは床に置くので首と肩には優しいものの、持ち運びははるかに大変です。
サイズの決め方
四つとも子ども用の分数サイズがありますが、その分数は実際の比率とは対応していません。ヴァイオリンとヴィオラで効いてくる寸法は腕の長さです。左腕をまっすぐ伸ばしたとき、楽器が手のひらの真ん中まで無理なく届き、指が渦巻を軽く包めるのが目安です。サイズは1/16、1/8、1/4、1/2、3/4、そしてフルサイズと並び、ヴィオラは分数ではなく胴の長さのインチで表すことがよくあります。
チェロのサイズは身長と胴の長さで決まります。楽器を胸に当てて座り、C線のペグが耳のわきに来て、左手が無理に伸ばさずに第1ポジションに届くかどうかが確認点です。サイズは1/8からフルサイズまであります。
名前がいちばん誤解を招くのがコントラバスです。3/4は小さくした楽器ではなく、大人が使う標準の楽器です。7/8はそれより大きく、手が大きく力のある奏者に向きます。4/4はまれです。子どもは1/2、1/4、1/8を使います。どの楽器でも、サイズを間違えることは、安い楽器を買うことよりずっと大きな害になります。
価格帯で実際に何が手に入るのか
いちばん下にあるのが工場製の楽器で、たいていはケースと弓のついたセットで売られています。量産品で、表板・裏板はプレス成形か最小限の削り出し、付属部品は黒檀ではなく染めた堅木であることが多い。初心者には十分ですし、1年から3年くらいは本当に使えます。ほぼ例外なく、いちばん弱いのは付属の弓で、これを買い替えるのが、意味のある買い替えの中でいちばん安く済みます。
真ん中の層は工房製です。生産体制の中で手で削られ、付属部品は本物の黒檀、木材の質も上で、セットアップもきちんとしています。本気の生徒の大半がここに落ち着き、そのまま何年も留まる人も多い。良い工房製と個人製作の差は、工場製と工房製の差よりずっと小さいからです。
その上にあるのが、存命の製作家が一本ずつ作る楽器、さらに上には古楽器の市場があり、そこでは来歴と修理歴が音と同じくらい値段を動かします。古ければ良いというものではありません。良い新作の楽器が、修理を繰り返して疲れた古い楽器を弾き負かすことは珍しくありません。
どの価格帯でも、過小評価されている変数がセットアップです。駒の合わせ、魂柱の位置、弦高、指板の削り直しが、その楽器が弾いていて気持ちのいいものか、格闘の相手かを決めます。きちんと調整された凡庸な楽器は、箱から出したままの、より良い楽器に勝ちます。
弦、弓、そして残りの費用
弦は消耗品であり、本当に出費になります。とくにチェロとコントラバスでは大きい。しかも楽器の性格をかなり変えますし、ある楽器に合うセットが別の楽器では外れることもあります。たいていの奏者は、数年かけて二つ三つのセットを試したうえで好みを決めます。
弓は、初心者が思っているより効きます。良い弓は並の楽器を鳴らし、悪い弓は良い楽器を平板にします。カーボンファイバーの弓は品質が安定していて、湿度にも強く、熱帯の気候で最初に買う本格的な弓としては理にかなっています。毛替えは日常の手入れの一つで、湿った空気の中ではその周期が早く回ってきます。
さらにケース、松脂、肩当てやエンドピンストッパー、そしてチェロとコントラバスなら運搬の手段が要ります。とくにコントラバスは、音楽の上の覚悟である前に、段取りの上の覚悟です。
きちんと試奏する
まず開放弦を長く弾いて、どの弦もすぐ発音するか、4本の音量がそろっているかを聴いてください。次に同じ高さの音を違う2本の弦で弾いて、音の性格がそろうかを聴きます。ウルフ音も探します。胴の共鳴が弦とぶつかって出る、あの詰まった震え声です。チェロとコントラバスにはどれも多少はあるので、問題はどれほどひどいか、どこに出るかです。
状態も確かめます。ネックを横から見て捻れがないか、縁を軽く叩いて、接ぎが開いているときの空ろな鳴りが返らないか、懐中電灯で中を覗いて割れや古い修理がないか、魂柱がまっすぐ立っているか。中古なら、どんな作業がいつ行われたかを聞いてください。
最後に、自分が実際に使う音域で、知っている曲を弾いてみること。そして決める前に、その楽器を先生のところへ持っていくこと。候補の楽器をレッスンに持ち込むのはごく普通のお願いですし、シンガポールの先生なら誰でも、そう頼まれるものと思っています。
Frequently asked
弦楽器の中で、いちばん始めやすいのはどれですか？
簡単なものはありませんが、入口としていちばん穏やかなのはチェロであることが多いです。床に置けて、左手が自然な形に収まり、音程の間隔が広いので、ずれが耳で分かり、直せます。ヴァイオリンは体の構えがいちばん不自然で、コントラバスは体の届く範囲をいちばん要求します。
子どもにはどのサイズのヴァイオリンが必要ですか？
年齢ではなく腕の長さで測ってください。左腕を伸ばしたとき、渦巻が手のひらの真ん中に来て、指がそこへ無理なく巻きつけば合っています。腕がまっすぐ張って突っ張るようなら、その楽器は大きすぎます。先生か楽器店なら、数分で測ってくれます。
初心者向けより上の価格帯にお金をかける価値はありますか？
生徒が毎日きちんと練習するようになれば、あります。工場製のセットから、きちんとセットアップされた工房製へ移る一歩は、支払った金額あたりの音の改善としては、生涯でいちばん大きいものです。工房製から個人製作への一歩はずっと小さく、その差が生きるだけの腕になってから踏めば十分です。
찰현악기의 세계를 둘러보기
바이올린과 비올라와 첼로와 더블베이스를 비교합니다. 무엇이 다른지, 크기는 어떻게 고르는지, 가격대가 실제로 무엇을 사 주는지, 사기 전에 어떻게 시연하는지 정리했습니다.
네 악기, 하나의 발상
바이올린과 비올라와 첼로는 설계를 공유합니다. 둥글게 깎아 올린 앞판과 뒤판, 5도로 조율한 네 줄, f자 구멍, 사운드포스트와 베이스 바입니다. 다른 것은 크기이고 따라서 음역입니다. 바이올린이 가장 높고 솔·레·라·미로 조율하며, 독주 레퍼토리는 다른 악기들과 견줄 수 없을 만큼 많습니다. 비올라는 5도 아래에 앉아 도·솔·레·라로 조율하고 알토 음자리표를 읽으며, 사람들이 푹 빠지거나 아예 떠올리지 않거나 하는 어둡고 안쪽으로 향한 소리를 냅니다. 비올라보다 옥타브 아래인 첼로는 엔드핀을 세워 두 무릎 사이에 끼고 연주하며 사람 목소리에 가까운 음역을 담당하는데, 이 악기가 그토록 널리 사랑받는 이유 가운데 하나가 그것입니다.
더블베이스는 예외입니다. 5도가 아니라 4도로 조율하고, 적힌 것보다 옥타브 낮게 울리며, 어깨가 비스듬히 깎인 몸통과 평평한 뒤판을 가진 경우가 많고, 완전히 다른 두 가지 설계의 활 가운데 어느 쪽으로도 켤 수 있습니다. 이런 특징은 바이올린족이 아니라 비올족에서 온 것이며, 더블베이스는 그 크기에서는 옛 설계가 더 잘 통했기 때문에 그것을 그대로 지킨 혼종으로 이해하는 편이 가장 낫습니다.
실제로 고를 때는 몸의 조건과 음악적 취향을 함께 놓고 판단하는 것이 보통입니다. 바이올린과 비올라는 목과 턱에 대고 들어 올리는데, 어떤 사람들은 끝내 그 자세가 편해지지 않습니다. 첼로와 베이스는 바닥에 세우므로 목과 어깨에는 훨씬 수월하지만 들고 다니기는 훨씬 어렵습니다.
크기는 어떻게 정하는가
네 악기 모두 어린이용으로 분수 사이즈가 나오는데, 그 분수는 실제 비율과 아무 관계가 없습니다. 바이올린과 비올라에서 중요한 치수는 팔 길이입니다. 학생이 왼팔을 뻗었을 때 악기가 손바닥 한가운데까지 무리 없이 닿고 손가락이 스크롤을 감쌀 수 있어야 합니다. 크기는 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4, 그리고 풀 사이즈로 나뉘며, 비올라는 몸통 길이를 인치로 재는 경우가 많습니다.
첼로 크기는 키와 상체 길이를 따르고, 기준은 악기를 가슴에 붙이고 앉았을 때 C현 줄감개가 귀 옆에 오고 왼손이 무리하게 뻗지 않고 1포지션에 닿는가입니다. 크기는 1/8부터 풀 사이즈까지 있습니다.
이름이 가장 헷갈리는 것은 더블베이스입니다. 3/4 베이스가 줄여 놓은 악기가 아니라 성인용 표준 악기입니다. 7/8은 그보다 크고 손이 크고 힘이 있는 연주자에게 맞으며, 4/4는 드뭅니다. 어린이는 1/2과 1/4과 1/8을 씁니다. 어느 악기든 크기를 잘못 고르는 것은 더 싼 악기를 사는 것보다 더 큰 손해를 남깁니다.
가격대가 실제로 사 주는 것
맨 아래에는 공장제 악기가 있고, 보통 케이스와 활을 묶은 세트로 팔립니다. 대량으로 만들어지며, 앞뒤판을 눌러 찍거나 최소한으로만 깎고 부속은 흑단이 아니라 물들인 활엽수를 쓰는 경우가 많습니다. 초보자에게는 충분하고 1년에서 3년 정도는 정말로 쓸 만합니다. 딸려 오는 활은 거의 언제나 가장 약한 부분이고, 그것을 바꾸는 것이 살 수 있는 가장 싼 의미 있는 업그레이드입니다.
중간 단계는 공방 악기입니다. 생산 체계 안에서 손으로 깎고, 진짜 흑단 부속을 쓰며, 나무가 더 좋고, 셋업도 제대로 되어 있습니다. 진지한 학생 대부분이 여기에 닿고 여러 해를 여기에 머무는데, 좋은 공방 악기와 수제 악기 사이의 간격이 공장제와 공방 악기 사이의 간격보다 훨씬 작기 때문입니다.
맨 위에는 살아 있는 제작자가 한 대씩 만든 악기가 있고, 그 위로는 내력과 수리 이력이 소리만큼이나 값을 좌우하는 고악기 시장이 있습니다. 오래되었다고 저절로 더 좋은 것은 아닙니다. 좋은 신작 악기가 여러 번 수리를 거쳐 지친 옛 악기를 이기는 일은 자주 있습니다.
모든 가격대를 가로질러 과소평가되는 변수는 셋업입니다. 브리지 맞춤, 사운드포스트 위치, 현고, 지판 깎기가 그 악기가 즐거움인지 싸움인지를 결정하며, 잘 셋업된 평범한 악기가 상자에서 꺼낸 그대로 둔 더 좋은 악기를 이깁니다.
줄과 활, 그리고 나머지 비용
줄은 소모품이고 실제로 드는 돈이며, 첼로와 베이스에서는 특히 그렇습니다. 줄은 악기의 성격도 상당히 바꿔 놓고, 어느 악기에 맞는 세트가 다른 악기에는 어울리지 않을 수 있습니다. 대부분의 연주자는 몇 해에 걸쳐 두세 세트를 써 본 뒤에 취향을 정합니다.
활은 초보자가 짐작하는 것보다 더 중요합니다. 좋은 활은 수수한 악기를 반응하게 만들고, 나쁜 활은 훌륭한 악기를 납작하게 만듭니다. 카본 활은 편차가 적고 습기를 잘 견디므로 열대 기후에서 처음 장만하는 제대로 된 활로 합리적입니다. 활털 갈기는 정기적인 일이고, 습한 공기에서는 그 주기가 더 빨리 돌아옵니다.
그다음에는 케이스와 송진, 어깨받침 또는 엔드핀 받침이 있고, 첼로와 베이스라면 이동 수단이 있습니다. 특히 베이스는 음악적인 결심이기 전에 물류상의 결심입니다.
제대로 시연하는 법
먼저 개방현을 길게 켜면서 각 줄이 곧바로 소리를 내는지, 네 줄에 걸쳐 음량이 고른지 들어 보십시오. 그다음 같은 음높이를 서로 다른 두 줄에서 내고 성격이 맞는지 들어 보십시오. 늑대음, 곧 몸통 공명이 줄과 싸우며 목이 졸린 듯 떨리는 지점을 찾아보십시오. 첼로와 베이스에는 정도의 차이는 있어도 늑대음이 다 있으며, 문제는 얼마나 심한지와 어디인지입니다.
물리적인 상태를 확인하십시오. 넥을 눈으로 훑어 비틀림이 있는지 보고, 가장자리를 따라 가볍게 두드려 접합부가 벌어졌을 때 나는 텅 빈 소리를 들어 보고, 손전등으로 안쪽의 균열과 옛 수리 자국을 살피고, 사운드포스트가 똑바로 서 있는지 확인하십시오. 중고 악기라면 어떤 작업을 언제 했는지 물어보십시오.
마지막으로 자기가 실제로 쓰는 음역에서 아는 곡을 연주해 보고, 결정하기 전에 악기를 선생에게 보이십시오. 후보 악기를 레슨에 들고 가는 것은 아주 평범한 요청이고, 싱가포르의 어느 선생이든 그런 부탁을 당연하게 여깁니다.
Frequently asked
어느 현악기가 시작하기에 가장 쉬운가요?
쉬운 것은 없지만 첼로가 가장 순한 입문인 경우가 많습니다. 바닥에 세워 놓고, 왼손이 자연스러운 자리에 놓이며, 음정 간격이 넓어서 음정이 틀렸을 때 귀에 들리고 고칠 수 있습니다. 바이올린은 몸의 자세가 가장 어색하고, 더블베이스는 손이 가장 많이 벌어져야 합니다.
아이에게 맞는 바이올린 크기는 어떻게 고르나요?
나이가 아니라 팔 길이를 재십시오. 왼팔을 뻗었을 때 스크롤이 손바닥 한가운데에 놓이고 손가락이 그것을 편하게 감쌀 수 있어야 합니다. 팔이 쭉 펴진 채 버둥거린다면 악기가 너무 큽니다. 선생이나 악기점에서 몇 분이면 맞춰 줍니다.
초보자용보다 돈을 더 쓸 가치가 있나요?
학생이 꾸준히 연습하기 시작했다면 있습니다. 공장제 세트에서 셋업이 제대로 된 공방 악기로 올라가는 단계가 돈 대비 귀에 들리는 개선폭이 가장 큽니다. 공방에서 수제로 가는 단계는 훨씬 작고, 연주자의 실력이 그 차이를 쓸모 있게 만들 때에만 밟을 가치가 있습니다.
Meneroka dunia alat bertali bergesek
Biola, viola, cello dan bes berganda dibandingkan: perbezaannya, cara saiz ditentukan, apa yang sebenarnya dibeli oleh setiap tingkat harga, dan cara mencubanya.
Empat alat, satu idea
Biola, viola dan cello berkongsi satu reka bentuk: bahagian atas dan belakang yang melengkung, empat tali yang ditala dalam kelima, lubang f, tiang bunyi dan palang bes. Perbezaannya ialah saiz dan oleh itu julat. Biola paling tinggi, ditala G D A E, dan mempunyai repertoir solo yang jauh lebih banyak daripada yang lain. Viola berada satu kelima di bawahnya, ditala C G D A, membaca klef alto, dan mempunyai bunyi yang lebih gelap serta lebih dalaman yang membuatkan orang sama ada jatuh cinta padanya atau tidak pernah terfikir tentangnya. Cello, satu oktaf di bawah viola, dipegang antara lutut di atas pin hujung dan meliputi julat yang hampir dengan suara manusia, dan itu sebahagian daripada sebab ia menarik hati begitu ramai orang.
Bes berganda ialah yang terkecuali. Ia ditala dalam keempat dan bukan kelima, berbunyi satu oktaf lebih rendah daripada yang ditulis, selalunya mempunyai bahu yang landai dan belakang yang rata, dan boleh digesek dengan dua reka bentuk bow yang langsung berbeza. Ciri-ciri itu datang daripada keluarga viol dan bukan keluarga biola, dan bes paling baik difahami sebagai hibrid yang mengekalkan reka bentuk lama kerana pada saiz itu ia berfungsi dengan lebih baik.
Dari segi praktikal, pilihan biasanya dibuat atas dasar fizikal dan muzikal sekali gus. Biola dan viola dipegang tinggi menentang leher dan rahang, dan ada orang yang tidak pernah berasa selesa dengannya. Cello dan bes bersandar di lantai dan lebih mesra pada leher serta bahu, tetapi jauh lebih susah dibawa ke mana-mana.
Cara saiz ditentukan
Keempat-empatnya datang dalam saiz pecahan untuk kanak-kanak, dan pecahan itu tidak sepadan dengan apa-apa nisbah sebenar. Bagi biola dan viola, ukuran yang penting ialah panjang lengan: pelajar menghulurkan lengan kirinya dan alat itu sepatutnya sampai dengan selesa ke tengah tapak tangan sambil jari mampu melengkung mengelilingi skrol. Saiznya ialah 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4 dan penuh, dan viola selalunya diukur dalam inci panjang badan sebaliknya.
Saiz cello mengikut tinggi dan panjang badan, dan ujiannya ialah sama ada pemain boleh duduk dengan alat itu bersandar pada dada, pasak tali C di sebelah telinga, dan tangan kiri sampai ke posisi pertama tanpa meregang. Saiznya bermula dari 1/8 hingga penuh.
Bes berganda ialah yang penamaannya paling mengelirukan. Bes 3/4 ialah alat dewasa yang piawai, bukan versi yang dikecilkan. Bes 7/8 lebih besar dan sesuai untuk pemain yang bertangan besar dan kuat; 4/4 jarang ada. Kanak-kanak menggunakan saiz 1/2, 1/4 dan 1/8. Silap saiz pada mana-mana alat ini mendatangkan lebih banyak kerosakan berbanding membeli alat yang lebih murah.
Apa yang sebenarnya dibeli oleh setiap tingkat harga
Di bahagian bawah duduk alat buatan kilang, biasanya dijual sebagai set lengkap dengan bekas dan bow. Ia dibuat secara pukal, selalunya dengan kepingan yang ditekan atau diukir seadanya serta kelengkapan kayu keras bercelup dan bukan kayu ebori. Ia memadai untuk pemula dan benar-benar boleh diguna pakai selama setahun dua. Bow yang disertakan hampir selalu bahagian yang paling lemah, dan menggantikannya ialah naik taraf ketara yang paling murah yang ada.
Tingkat pertengahan ialah alat buatan bengkel: diukir dengan tangan dalam suasana pengeluaran, dengan kelengkapan ebori sebenar, kayu yang lebih baik dan tetapan yang betul. Di sinilah kebanyakan pelajar serius berlabuh dan di sinilah ramai yang kekal bertahun-tahun, kerana jurang antara alat bengkel yang baik dan alat buatan tangan jauh lebih kecil berbanding jurang antara alat kilang dan alat bengkel.
Di puncaknya ialah alat yang dibuat satu demi satu oleh pembuat yang masih hidup, dan di atas itu pula pasaran antik, yang salasilah pemilikan dan sejarah pembaikannya menentukan harga sama banyak dengan bunyinya. Tua bukan bermakna lebih baik secara automatik. Alat baharu yang bagus kerap mengatasi alat tua yang sudah letih dan berkali-kali dibaiki.
Merentas semua tingkat, tetapan ialah pemboleh ubah yang dipandang remeh. Pemasangan bridge, kedudukan tiang bunyi, ketinggian tali dan pelicinan papan jari menentukan sama ada sesebuah alat menjadi keseronokan atau pergelutan, dan alat sederhana yang ditetapkan dengan baik mengalahkan alat yang lebih bagus tetapi dibiarkan seperti baru keluar dari kotak.
Tali, bow dan kos yang selebihnya
Tali ialah barang pakai habis dan satu perbelanjaan yang nyata, terutamanya pada cello dan bes. Ia juga mengubah perwatakan alat dengan ketara, dan satu set yang sesuai untuk satu alat mungkin salah pada alat yang lain. Kebanyakan pemain menetapkan pilihan mereka selepas mencuba dua tiga set dalam tempoh beberapa tahun.
Bow lebih penting daripada jangkaan pemula. Bow yang baik membuatkan alat sederhana bertindak balas dan bow yang buruk melekukkan alat yang bagus. Bow gentian karbon konsisten, tahan kelembapan dengan baik, dan merupakan pilihan bow serius pertama yang munasabah dalam iklim tropika. Penggantian bulu ialah rutin biasa dan datang lebih cepat dalam udara lembap.
Kemudian ada bekas, gegala, penyokong bahu atau penahan pin hujung, dan bagi cello serta bes, pengangkutan. Bes khususnya ialah komitmen logistik sebelum ia menjadi komitmen muzikal.
Mencubanya dengan betul
Mainkan tali terbuka yang panjang dahulu dan dengar sama ada setiap satunya berbunyi serta-merta dan sama ada kelantangannya sekata pada keempat-empatnya. Kemudian mainkan pic yang sama pada dua tali berbeza dan dengar sama ada perwatakannya sepadan. Cari not serigala, iaitu tergagap tercekik apabila resonans badan bertempur dengan tali; setiap cello dan bes ada sedikit, dan soalannya ialah seteruk mana dan di mana.
Periksa keadaan fizikalnya. Jeling di sepanjang leher untuk melihat puntiran, ketuk perlahan sekeliling tepinya sambil mendengar dengung kosong tanda sambungan terbuka, tenung ke dalam dengan lampu suluh untuk mencari retak dan pembaikan lama, dan pastikan tiang bunyi berdiri tegak. Pada alat terpakai, tanya kerja apa yang sudah dibuat dan bila.
Akhir sekali, mainkan sesuatu yang anda tahu dalam register yang benar-benar anda gunakan, dan bawa alat itu kepada seorang guru sebelum membuat keputusan. Membawa calon alat ke kelas anda ialah permintaan yang biasa sepenuhnya, dan mana-mana guru di Singapura akan menjangkakan permintaan itu.
Frequently asked
Alat bertali mana yang paling mudah untuk dimulakan?
Tiada satu pun yang mudah, tetapi cello selalunya pengenalan yang paling lembut: ia bersandar di lantai, tangan kiri berada dalam kedudukan semula jadi, dan selangnya cukup luas sehingga kesilapan intonasi dapat didengar dan dibetulkan. Biola menuntut tetapan fizikal yang paling janggal, dan bes berganda menuntut jangkauan fizikal yang paling jauh.
Saiz biola apa yang diperlukan oleh anak saya?
Ukur panjang lengan dan bukan umur. Dengan lengan kiri terhulur, skrol sepatutnya berada di tengah tapak tangan dan jari sepatutnya melengkung dengan selesa mengelilinginya. Jika lengan lurus dan terpaksa meregang, alat itu terlalu besar. Seorang guru atau kedai akan menentukan saiz ini dalam masa dua tiga minit.
Berbaloikah membelanjakan lebih daripada tingkat pemula?
Sebaik pelajar berlatih secara konsisten, ya. Langkah daripada set kilang kepada alat bengkel dengan tetapan yang betul ialah peningkatan paling jelas didengar bagi setiap dolar yang pernah anda dapat. Langkah daripada bengkel kepada buatan tangan jauh lebih kecil dan berbaloi hanya apabila kebolehan pemain menjadikan perbezaan itu berguna.
வில்லால் வாசிக்கும் கம்பிக் கருவிகளின் உலகம்
வயலின், வயோலா, செலோ, டபுள் பாஸ்: அவை எப்படி வேறுபடுகின்றன, அளவு எப்படித் தேர்வாகிறது, விலைப் படிகள் என்ன தருகின்றன, வாங்கும் முன் எப்படிச் சோதிப்பது.
நான்கு கருவிகள், ஒரே கருத்து
வயலின், வயோலா, செலோ மூன்றும் ஒரே வடிவமைப்பைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றன: வளைந்த மேல்பலகையும் முதுகும், ஐந்தாம் இடைவெளிகளில் சுருதி செய்யப்பட்ட நான்கு கம்பிகள், f துளைகள், ஒரு சவுண்ட்போஸ்ட், ஒரு பாஸ் பார். அவை அளவில் வேறுபடுகின்றன, அதனால் வீச்சிலும். வயலின்தான் மிக உயர்ந்தது, G D A E என்று சுருதி செய்யப்படுகிறது, தனிவாசிப்பு ரெபர்ட்டோவில் மற்றவற்றை விட மிகப் பெரிய இடைவெளியில் முன்னிற்கிறது. வயோலா ஒரு ஐந்தாம் இடைவெளி கீழே அமர்கிறது, C G D A என்று சுருதி செய்யப்படுகிறது, ஆல்டோ க்ளெஃப்பைப் படிக்கிறது, இருண்ட உள்முகமான ஒலி கொண்டது — மக்கள் அதன் மேல் விழுந்து காதலிப்பார்கள் அல்லது அதைப் பற்றி ஒருபோதும் யோசிக்க மாட்டார்கள். வயோலாவுக்கு ஒரு ஆக்டேவ் கீழே இருக்கும் செலோ, எண்ட்பின்னில் நின்று முழங்கால்களுக்கு இடையே பிடிக்கப்படுகிறது, மனிதக் குரலுக்கு நெருக்கமான வீச்சை மூடுகிறது; அது இவ்வளவு பரவலாக ஈர்ப்பதற்கு அதுவும் ஒரு காரணம்.
டபுள் பாஸ்தான் விதிவிலக்கு. ஐந்தாம் இடைவெளிகளுக்குப் பதிலாக நான்காம் இடைவெளிகளில் சுருதி செய்யப்படுகிறது, எழுதப்பட்டதை விட ஒரு ஆக்டேவ் கீழே ஒலிக்கிறது, பெரும்பாலும் சரிவான தோள்களும் தட்டையான முதுகும் கொண்டது, முற்றிலும் வேறுபட்ட இரு வில் வடிவமைப்புகளில் எதைக் கொண்டும் வாசிக்கப்படலாம். இந்தப் பண்புகள் வயலின் குடும்பத்திலிருந்து அல்ல, வயோல் குடும்பத்திலிருந்து வருகின்றன; அந்த அளவில் பழைய வடிவமைப்பு சிறப்பாக வேலை செய்தது என்பதால் அதைத் தக்கவைத்துக்கொண்ட ஒரு கலப்பினமாகவே பாஸைப் புரிந்துகொள்வது சரி.
நடைமுறையில் தேர்வு பொதுவாக உடல்ரீதியான, இசைரீதியான காரணங்களை ஒன்றாக வைத்தே செய்யப்படுகிறது. வயலினும் வயோலாவும் கழுத்துக்கும் தாடைக்கும் எதிராக உயர்த்திப் பிடிக்கப்படுகின்றன; சிலருக்கு அது ஒருபோதும் வசதியாகவே இருப்பதில்லை. செலோவும் பாஸும் தரையில் ஊன்றுகின்றன, கழுத்துக்கும் தோள்களுக்கும் இலகுவானவை, ஆனால் எடுத்துச் செல்வது மிகவும் கடினம்.
அளவுகள் எப்படி வேலை செய்கின்றன
நான்கும் குழந்தைகளுக்காகப் பின்ன அளவுகளில் வருகின்றன, அந்தப் பின்னங்கள் எந்த உண்மையான விகிதத்துக்கும் ஒத்துப்போவதில்லை. வயலினுக்கும் வயோலாவுக்கும் முக்கியமான அளவீடு கை நீளம்: மாணவர் இடது கையை நீட்டும்போது, கருவி உள்ளங்கையின் நடுப்பகுதி வரை வசதியாக எட்ட வேண்டும், விரல்கள் ஸ்க்ரோலைச் சுற்றி வளைய முடிய வேண்டும். அளவுகள் 1/16, 1/8, 1/4, 1/2, 3/4, முழு அளவு என ஓடுகின்றன; வயோலா பெரும்பாலும் அதற்குப் பதிலாக உடல் நீளத்தை அங்குலங்களில் அளந்து குறிக்கப்படுகிறது.
செலோ அளவு உயரத்தையும் உடற்பகுதி நீளத்தையும் பின்பற்றுகிறது; வாசிப்பவர் கருவியை மார்போடு சேர்த்து அமர முடிகிறதா, C கம்பியின் திருகாணி காதுக்குப் பக்கத்தில் வருகிறதா, இடது கை இழுக்காமல் முதல் நிலையை எட்டுகிறதா என்பதே சோதனை. அளவுகள் 1/8 முதல் முழு அளவு வரை ஓடுகின்றன.
பெயரிடல் மிகவும் தவறாக வழிநடத்துவது டபுள் பாஸில்தான். 3/4 பாஸ்தான் நிலையான வயது வந்தோர் கருவி, அது சுருக்கப்பட்ட ஒன்று அல்ல. 7/8 பெரியது, பெரிய கைகளும் வலிமையும் கொண்டவர்களுக்குப் பொருந்தும்; 4/4 அரிது. குழந்தைகள் 1/2, 1/4, 1/8 அளவுகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். இவற்றில் எதிலும் அளவைத் தவறவிடுவது, மலிவான கருவியை வாங்குவதை விட அதிகச் சேதத்தை ஏற்படுத்தும்.
விலைப் படிகள் உண்மையில் என்ன தருகின்றன
அடிமட்டத்தில் தொழிற்சாலைக் கருவிகள் இருக்கின்றன, பொதுவாகப் பெட்டியும் வில்லும் சேர்ந்த தொகுப்பாக விற்கப்படுகின்றன. இவை மொத்தமாகத் தயாரிக்கப்படுகின்றன, பெரும்பாலும் அழுத்தப்பட்ட அல்லது சொற்பமாகச் செதுக்கப்பட்ட பலகைகளுடன், கருங்காலிக்குப் பதிலாகச் சாயம் பூசிய கடின மரப் பொருத்துகளுடன். தொடக்கநிலையாளருக்கு இவை போதும், ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு உண்மையிலேயே உபயோகமானவை. உள்ளே வரும் வில்தான் எப்போதும் மிகப் பலவீனமான பகுதி, அதை மாற்றுவதே கிடைக்கக்கூடிய மலிவான குறிப்பிடத்தக்க மேம்பாடு.
நடுப்பகுதி பட்டறைக் கருவிகள்: தயாரிப்புச் சூழலில் கையால் செதுக்கப்பட்டவை, உண்மையான கருங்காலிப் பொருத்துகள், சிறந்த மரம், முறையான செட்-அப். தீவிரமான மாணவர்களில் பெரும்பாலானோர் வந்து சேரும் இடம் இதுதான், பலர் ஆண்டுக்கணக்கில் இங்கேயே தங்கிவிடுகிறார்கள், ஏனெனில் நல்ல பட்டறைக் கருவிக்கும் கையால் செய்யப்பட்ட கருவிக்கும் இடையிலான இடைவெளி, தொழிற்சாலைக் கருவிக்கும் பட்டறைக் கருவிக்கும் இடையிலான இடைவெளியை விட மிகச் சிறியது.
உச்சியில் வாழும் ஒரு கைவினைஞரால் தனித்தனியாகச் செய்யப்பட்ட கருவிகள், அதற்கு மேலே பழங்கால சந்தை, அங்கே ஒலியைப் போலவே உரிமை வரலாறும் பழுதுபார்ப்பு வரலாறும் விலையைத் தீர்மானிக்கின்றன. பழையது தானாகவே சிறந்தது அல்ல. மீண்டும் மீண்டும் பழுதுபார்க்கப்பட்ட களைத்த பழைய கருவியை, நல்ல புதிய கருவி அடிக்கடி மிஞ்சிவிடுகிறது.
எல்லாப் படிகளிலும் செட்-அப்தான் குறைவாக மதிப்பிடப்படும் மாறி. பிரிட்ஜ் பொருத்தம், சவுண்ட்போஸ்ட் நிலை, கம்பி உயரம், விரல்பலகைச் சமன்படுத்தல் ஆகியவைதான் ஒரு கருவி இன்பமா அல்லது போராட்டமா என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன; நன்றாகச் செட் செய்யப்பட்ட சாதாரணக் கருவி, பெட்டியிலிருந்து வந்தபடியே விடப்பட்ட சிறந்த கருவியை வெல்லும்.
கம்பிகள், வில்லுகள், மீதி செலவுகள்
கம்பிகள் தீரும் பொருள், உண்மையான செலவும் கூட, குறிப்பாகச் செலோவிலும் பாஸிலும். அவை கருவியின் குணத்தையும் கணிசமாக மாற்றுகின்றன, ஒரு கருவிக்குப் பொருந்தும் தொகுப்பு மற்றொன்றுக்குத் தவறாக இருக்கலாம். பெரும்பாலான வாசிப்பாளர்கள் சில ஆண்டுகளில் இரண்டு மூன்று தொகுப்புகளைச் சோதித்த பிறகே ஒரு விருப்பத்துக்கு வந்து சேர்கிறார்கள்.
தொடக்கநிலையாளர்கள் எதிர்பார்ப்பதை விட வில் அதிகம் முக்கியம். நல்ல வில் சாதாரணக் கருவியைப் பதிலளிக்க வைக்கிறது, மோசமான வில் சிறந்த கருவியையும் தட்டையாக்கிவிடுகிறது. கார்பன் ஃபைபர் வில்லுகள் நிலையானவை, ஈரப்பதத்தை நன்றாகத் தாங்குகின்றன, வெப்பமண்டலக் காலநிலையில் முதல் தீவிரமான வில்லாக இவை விவேகமான தேர்வு. மயிர் மாற்றுவது வழக்கமானது, ஈரமான காற்றில் அது வேகமாகத் திரும்பி வரும்.
பிறகு பெட்டிகள், குங்கிலியம், தோள் தாங்கிகள் அல்லது எண்ட்பின் தடுப்புகள், செலோவுக்கும் பாஸுக்கும் போக்குவரத்து. குறிப்பாக ஒரு பாஸ், இசைசார்ந்த கட்டுப்பாடாக மாறுவதற்கு முன்பே ஒரு தளவாடக் கட்டுப்பாடு.
முறையாகச் சோதிப்பது
முதலில் நீண்ட திறந்த கம்பிகளை வாசியுங்கள், ஒவ்வொன்றும் உடனே பேசுகிறதா, நான்கிலும் ஒலியளவு சமமாக இருக்கிறதா என்று கேளுங்கள். பிறகு ஒரே சுருதியை இரு வெவ்வேறு கம்பிகளில் வாசித்து, குணம் பொருந்துகிறதா என்று கேளுங்கள். வுல்ஃப் நோட்டுகளைத் தேடுங்கள் — உடல் அதிர்வு ஒரு கம்பியோடு சண்டையிடும்போது வரும் கழுத்து நெரிக்கப்பட்ட திக்கல்; ஒவ்வொரு செலோவுக்கும் பாஸுக்கும் ஏதேனும் உண்டு, எவ்வளவு மோசம், எங்கே என்பதே கேள்வி.
உடல் நிலையைச் சரிபாருங்கள். கழுத்தில் திருகல் உள்ளதா என்று அதன் வழியே பார்வையை ஓட்டுங்கள், திறந்த மூட்டின் வெற்று ரீங்காரத்தைக் கேட்க விளிம்புகளைச் சுற்றி மெதுவாகத் தட்டுங்கள், விரிசல்களையும் பழைய பழுதுபார்ப்புகளையும் பார்க்க ஒரு விளக்குடன் உள்ளே பாருங்கள், சவுண்ட்போஸ்ட் நிமிர்ந்து நிற்கிறதா என்று பாருங்கள். பயன்படுத்திய கருவியாக இருந்தால், என்ன வேலை எப்போது செய்யப்பட்டது என்று கேளுங்கள்.
கடைசியாக, நீங்கள் உண்மையில் பயன்படுத்தும் ரெஜிஸ்டரில் உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒன்றை வாசியுங்கள், முடிவெடுப்பதற்கு முன் கருவியை ஓர் ஆசிரியரிடம் கொண்டு செல்லுங்கள். பாடத்துக்கு ஒரு வேட்பாளர் கருவியைக் கொண்டுவருவது முற்றிலும் சாதாரணமான கோரிக்கை, சிங்கப்பூரில் எந்த ஆசிரியரும் அப்படிக் கேட்கப்படுவதை எதிர்பார்ப்பார்.
Frequently asked
எந்தக் கம்பிக் கருவியில் தொடங்குவது எளிது?
எதுவும் எளிதல்ல, ஆனால் செலோதான் பெரும்பாலும் மென்மையான அறிமுகம்: அது தரையில் அமர்கிறது, இடது கை இயற்கையான நிலையில் இருக்கிறது, இடைவெளிகள் போதிய அகலம் கொண்டவை என்பதால் சுருதிப் பிழைகள் காதுக்குத் தெரிந்து திருத்தக்கூடியவையாக இருக்கின்றன. வயலின்தான் மிகச் சங்கடமான உடல் அமைப்பைக் கோருகிறது, டபுள் பாஸ் மிக அதிகமான உடல் எட்டுதலைக் கோருகிறது.
என் குழந்தைக்கு எந்த அளவு வயலின் தேவை?
வயதை அல்ல, கை நீளத்தை அளவிடுங்கள். இடது கையை நீட்டியபோது ஸ்க்ரோல் உள்ளங்கையின் நடுவில் அமர வேண்டும், விரல்கள் வசதியாக அதைச் சுற்றி வளைய வேண்டும். கை நேராக நீண்டு இழுபட்டால் கருவி மிகப் பெரியது. ஓர் ஆசிரியரோ கடையோ இதை ஓரிரு நிமிடங்களில் அளந்து சொல்லிவிடுவார்கள்.
தொடக்கநிலைப் படிக்கு மேல் செலவழிப்பது பயனுள்ளதா?
மாணவர் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யத் தொடங்கியவுடன், ஆம். தொழிற்சாலைத் தொகுப்பிலிருந்து முறையான செட்-அப் கொண்ட பட்டறைக் கருவிக்கு நகர்வதுதான், ஒரு டாலருக்குக் கிடைக்கும் மிகப் பெரிய காதுக்குத் தெரியும் மேம்பாடு. பட்டறையிலிருந்து கையால் செய்யப்பட்ட கருவிக்கு நகர்வது மிகச் சிறியது, வாசிப்பாளரின் திறன் அந்த வேறுபாட்டைப் பயனுள்ளதாக்கும்போது மட்டுமே அது செய்யத் தக்கது.
Learning or buying in Singapore?
A&G Academy teaches accordion, bayan and double bass, and sells the instruments we teach on. Ask us anything — we'd rather talk you out of the wrong instrument than sell you one.